Author Archive

Αντιπροσωπεία του Παραρτήματος Καλλιθέας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και των Οργανώσεων του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στην Καλλιθέα πραγματοποίησαν την Τρίτη 23 Ιούλη 2024, στο «Κάστρο» της οδού Μπιζανίου, μια λιτή εκδήλωση τιμής και μνήμης.

«Και στα σκολειά θα φουρτουνιάζουν των παιδιών τα στήθη σαν αρχινά ο δάσκαλος: Της Καλλιθέας η μάχη…»: Η σπουδαία λογοτέχνης της Αντίστασης, κάτοικος Καλλιθέας, Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη δε χρησιμοποίησε τυχαία αυτά τα λόγια για να αναφερθεί στη μάχη που δόθηκε στο Κάστρο της οδού Μπιζανίου, στις 23 και 24 Ιούλη, πριν από 80 χρόνια.

Οι δέκα ΕΛΑΣίτες- ΕΠΟΝίτες έπεσαν ηρωικά, αφού κυκλώθηκαν από τους Γερμανούς και τους ταγματασφαλίτες. Αντί να παραδοθούν, πολέμησαν μέχρι να πέσουν όλοι τους νεκροί. Όταν τους τέλειωσαν τα πυρομαχικά, μετά από πέντε ώρες μάχης, οι τελευταίοι μαχητές που ήταν ζωντανοί, έδωσαν τέλος στη ζωή τους με τη μοναδική σφαίρα που τους είχε απομείνει.

«Η θυσία τους θα μας θυμίζει για πάντα ότι η ανθρωπότητα θα βρίσκει στην πάλη της κατά της εκμετάλλευσης ανθρώπους που θα την εξυψώνουν, που θα την κάνουν καλύτερη και πιο ανθρώπινη. Και οι ήρωες αυτού του ιερού χώρου θα μας θυμίζουν για πάντα ότι κάποιοι νικούν ακόμα κι όταν πέφτουν», σημείωσε στην ομιλία του ο Χριστόφορος Γιακουμέλος, γραμματέας του Παραρτήματος Καλλιθέας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ.

Στο μνημείο που έχει στηθεί για να υπενθυμίζει τον ηρωισμό των 10 ΕΛΑΣιτών – ΕΠΟΝιτών μαχητών, κατατέθηκαν λουλούδια εκ μέρους των ΚΟ Καλλιθέας του ΚΚΕ από την Ελευθερία Πελέκη, μέλος του ΤΓ Νότιων Συνοικιών του ΚΚΕ, εκ μέρους της ΚΝΕ από την Ανδριάννα Χατζηπαντελή, μέλος του ΤΓ Νότιων Συνοικιών της ΚΝΕ, και από την Αρετή Βακαλοπούλου, Πρόεδρο της Διοικούσας Επιτροπής του Παραρτήματος Καλλιθέας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκε ο Γιάννης Βακαλόπουλος, μέλος της ΤΕ Νότιων Συνοικιών του ΚΚΕ και δημοτικός σύμβουλος Καλλιθέας με τη «Λαϊκή Συσπείρωση».

Μέλη και φίλοι του ΚΚΕ στο 7ο Διαμέρισμα της Αθήνας τίμησαν την ΕΠΟΝίτισσα Παναγιώτα Σταθοπούλου, τη Δευτέρα 22 Ιούλη 2024, μέρα που πριν από 81 χρόνια έχασε ηρωικά τη ζωή της στο μεγαλειώδες συλλαλητήριο που έγινε στην Αθήνα ενάντια στην επέκταση της βουλγαρικής ζώνης κατοχής.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο Γκύζη, στο σημείο όπου είναι τοποθετημένη η αναμνηστική πλάκα με το όνομά της, στο δασάκι απέναντι από το σπίτι όπου έμενε με την οικογένειά της (Βαλτινών και Κυπριανού).

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης, παρουσιάστηκε το χρονικό της δολοφονίας της Παναγιώτας Σταθοπούλου, ενώ μεταξύ άλλων τονίστηκαν τα εξής: «Σαν σήμερα, ακριβώς πριν από 81 χρόνια, στις 22 Ιούλη 1943, η Παναγιώτα Σταθοπούλου και δεκάδες άλλοι αγωνιστές, δολοφονήθηκαν βάναυσα από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής κατά τη διάρκεια της μεγάλης διαδήλωσης στο κέντρο της Αθήνας ενάντια στην επέκταση της βουλγαρικής ζώνης κατοχής στη Βόρεια Ελλάδα. Η θυσία τους δεν πήγε χαμένη.

Η Σταθοπούλου γεννήθηκε στις ΗΠΑ το 1926 και οι γονείς της κατάγονταν από το Μεγάλο Χωριό Ευρυτανίας, στο οποίο και έχει στηθεί προτομή σήμερα προς τιμήν της. Στην Κατοχή επέστρεψαν στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στο Γκύζη. Συγκεκριμένα, το σπίτι της Παναγιώτας ήταν απέναντι απ’ το σημείο που βρίσκεται σήμερα το μνημείο. Στις συνθήκες της Κατοχής βρέθηκε να σπουδάζει και ταυτόχρονα να εργάζεται. Γρήγορα εντάχθηκε στις τάξεις της ΕΠΟΝ και διακρίθηκε για το θάρρος και τη μαχητικότητα της.

Την παραμονή του μεγάλου συλλαλητηρίου, ΕΠΟΝίτες, ανάμεσα τους και η Παναγιώτα Σταθοπούλου, είχαν βγει στις γειτονιές των Εξαρχείων και του Γκύζη για να προπαγανδίσουν το συλλαλητήριο.

Στο συλλαλητήριο, τα γερμανικά τανκς επιχείρησαν να διαλύσουν τις φάλαγγες των διαδηλωτών. Οι αφηγήσεις για την αυτοθυσία των ΕΠΟΝιτών που μπήκαν μπροστά στα τανκς για να τα εμποδίσουν, είναι συγκλονιστικές. Η Σταθοπούλου και μία ακόμα ΕΠΟΝίτισσα, η Κούλα Λίλλη, συνθλίβονται κάτω από τις ερπύστριές τους. Ο απολογισμός του συλλαλητηρίου είναι 30 νεκροί, 200 τραυματίες και πάνω από 500 συλληφθέντες. Η ανακοινωθείσα φασιστική βουλγαρική επέκταση, όμως, δεν πέρασε. Την ίδια μέρα μιλούσαν σε όλη την Αθήνα για τη μικρή ΕΠΟΝίτισσα που σταμάτησε το τανκ με το σώμα της.

Αυτή η ηρωική πράξη, όπως και χιλιάδες άλλες την ίδια περίοδο, επώνυμων και ανώνυμων αγωνιστών, μας εμπνέουν και θα συνεχίσουν να εμπνέουν τις νεότερες γενιές στον αγώνα για να γίνει ο λαός νοικοκύρης στον τόπο του, ιδιοκτήτης του πλούτου που παράγει, για μία κοινωνία χωρίς φτώχεια, εκμετάλλευση και πολέμους. Η καλύτερη τιμή στους αγώνες του λαού και στις θυσίες ηρώων όπως η Σταθοπούλου είναι η συνέχιση του αγώνα για μία κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Και το ΚΚΕ, και τώρα όπως και τότε, πρωτοστατεί και δίνει όλες του τις δυνάμεις στην οργάνωση της πάλης για αυτό το σκοπό».

Αμέσως μετά κατατέθηκαν στεφάνια στη μνήμη της από την ΤΟ Α΄ Αθήνας του ΚΚΕ, από την ΤΟ Α΄ Αθήνας της ΚΝΕ και από το Παράρτημα 7ου Διαμερίσματος της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ.

Στην ιδιοκτησία του Δήμου Τρίπολης και της Περιφέρειας Πελοποννήσου πέρασε ο χώρος πίσω από το νεκροταφείο στον Άη Θανάση στην Τρίπολη, κάτι που αποτελεί σοβαρό βήμα για να διασφαλιστούν η συντήρηση, η ανάδειξη και η αξιοποίηση του ιστορικού αυτού τόπου.

Όπως σημειώνει το Παράρτημα Αρκαδίας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, πρόκειται για χώρο όπου όλη τη δεκαετία του 1940 γίνονταν εκτελέσεις αγωνιστών. Σύμφωνα με μαρτυρίες, επί Κατοχής έγιναν τρεις φορές ομαδικές εκτελέσεις πατριωτών-αγωνιστών. Μία απ’ αυτές μάλιστα ήταν την Πρωτομαγιά του 1944, όταν οι Γερμανοί εκτέλεσαν 40 αγωνιστές και αγωνίστριες την ίδια μέρα και ώρα που εκτέλεσαν τους 200 της Καισαριανής.

Στον ίδιο χώρο γίνονταν εκτελέσεις και μετά την Κατοχή, όπως οι εκτελέσεις των αγωνιστών-κομμουνιστών με αποφάσεις του έκτακτου στρατοδικείου-θανατοδικείου Τρίπολης την περίοδο 1947-1949.

Στην ανακοίνωσή του, το Παράρτημα Αρκαδίας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ υπογραμμίζει ότι «ικανοποιείται ένα χρόνιο αίτημα σύσσωμης της κοινής γνώμης και των φορέων του νομού Αρκαδίας, ευρύτερα της Πελοποννήσου (…) Ανοίγει έτσι ο δρόμος για τη συντήρηση, ανάδειξη και αξιοποίηση αυτού του ιστορικού τόπου, ώστε να είναι προσβάσιμος από το ευρύ κοινό, αλλά και να υπηρετεί τα χαρακτηριστικά στοιχεία και ποιότητες, συμβολικές και καλλιτεχνικές, μιας σημαίνουσας ιστορικής μνήμης.

Έτσι αποδίδουμε φόρο τιμής σε αγωνιστές-κομμουνιστές, που η αγωνιστική τους αυταπάρνηση μέχρι και τη στιγμή της εκτέλεσής τους αποτελεί φωτεινό παράδειγμα για τις μελλοντικές γενιές, που παλεύουν για έναν κόσμο καλύτερο, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο».

Σε δήλωσή του ο Νίκος Γόντικας, μέλος του ΔΣ της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, σημειώνει: «Αποδίδεται φόρος τιμής σε αγωνιστές που έδωσαν και τη ζωή τους για υψηλά οράματα και ιδανικά. Γίνεται ένα σοβαρό βήμα ώστε να διασφαλιστούν η συντήρηση, η ανάδειξη και η αξιοποίηση αυτού του ιστορικού τόπου. Να είναι χώρος προσβάσιμος από το ευρύ κοινό, αλλά να υπηρετεί ταυτόχρονα τα χαρακτηριστικά στοιχεία και ποιότητες, συμβολικές και καλλιτεχνικές, μιας σημαίνουσας ιστορικής μνήμης».

Σε μια σεμνή τελετή που πραγματοποιήθηκε στο αποτεφρωτήριο στη Ριτσώνα αποχαιρέτησαν συγγενείς, φίλοι και σύντροφοι τη Γεωργία Τσέντου-Ρογκάκου, τον σύνδεσμο στα χρόνια της κατοχής, την αντάρτισσα στον Πάρνωνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, την ανυποχώρητη αγωνίστρια που εξορίστηκε σε Χίο, Τρίκερι, Μακρόνησο και ξανά Τρίκερι, το μέλος του ΚΚΕ που ως τέτοιο θεωρούσε τον εαυτό της από τότε που ένιωσε τη ζωή της, όπως δήλωνε στο βιογραφικό της, και η οποία «έφυγε» από τη ζωή την Πέμπτη 18 Ιούλη 2024 σε ηλικία 92 ετών.

Εκ μέρους της ΕΠ Αττικής μίλησε ο Μαρίνος Μακρής, μέλος του Γραφείου Περιοχής Αττικής και γραμματέας της ΤΕ Α’ Αθήνας, που επεσήμανε πως «οι σύντροφοι, οι συναγωνιστές, η οικογένειά σου, είμαστε μαζεμένοι για να σου πούμε το τελευταίο αντίο με μεγάλη θλίψη, αλλά και με απέραντο σεβασμό και περηφάνια, για την “απόφαση μιας ολόκληρης ζωής” που σφράγισες με αγώνες και θυσίες από τα παιδικά σου κιόλας χρόνια. Βρισκόμαστε σήμερα εδώ κάνοντας πράξη τα λόγια του ποιητή, και έτσι σκύβουμε και μετράμε το δρόμο που περπάτησες δίχως να σκοντάψεις, το δρόμο που θα περπατήσουν πολλοί ακόμα, το δρόμο που δεν έχει τέλος».

Στάθηκε πάντα αλύγιστη

Σημείωσε πως η συντρόφισσα Γεωργία «γεννήθηκε στο χωριό Κόκκινα Λουριά Λακωνίας από γονείς φτωχούς αγρότες. Ήταν η μικρή αδελφή του Βαγγέλη Ρογκάκου, στελέχους του Κόμματος και μετέπειτα πολιτικού επιτρόπου της 3^ης μεραρχίας του ΔΣΕ στη Πελοπόννησο. Από πολύ μικρή γνωρίστηκε και συνδέθηκε με την κομμουνιστική ιδεολογία, με την καθημερινή πάλη στο πλευρό του Κόμματος. Όπως και η ίδια σημειώνει στο βιογραφικό της “επίσημα μέλος του ΚΚΕ έγινα το 1970, αν και ως τέτοιο θεωρούσα τον εαυτό μου από τότε που ένιωσα τη ζωή μου”, γεγονός που το έδειξε έμπρακτα σε όλη της τη ζωή.

Το 1944, ακόμα μικρό κορίτσι, κατέβηκε μαζί με τον αδελφό της Βαγγέλη στη Σπάρτη, όπου ανέλαβε δουλειά για να βοηθήσει την Περιφερειακή Επιτροπή του Κόμματος, γράφοντας τις διευθύνσεις των συνδρομητών της εφημερίδας. Η συντρόφισσα Γεωργία ήδη είχε αναλάβει και άλλες υπεύθυνες από το Κόμμα, αφού αποτελούσε τον σύνδεσμο μεταξύ στελεχών του Κόμματος στην περιοχή Σπάρτης – Γυθείου.

Το 1946 για λόγους ασφαλείας, επειδή είχε δραπετεύσει ο αδελφός της Βαγγέλης από το νοσοκομείο της Σπάρτης όπου κρατείτο τραυματισμένος, στάλθηκε στον Πάρνωνα συμμετέχοντας στις πρώτες ομάδες του ΔΣΕ. Την περίοδο εκείνη και συγκεκριμένα την 13/2/1947 συμμετέχει στην μάχη της Σπάρτης, αποτέλεσμα της οποίας ήταν η απελευθέρωση 240 πολιτικών κρατουμένων.

Το 1947 στάλθηκε στην Αθήνα προκειμένου να συμβάλει από άλλες χρεώσεις. Το 1948 συλλαμβάνεται στο Περιστέρι. Οδηγείται στα γραφεία της Γενικής Ασφάλειας, κρατείται για 40 ημέρες στις οποίες βασανίζεται και κακοποιείται από το αστικό κράτος. Ακολουθούν 4 χρόνια εξορίες σε Χίο, Τρίκερι, Μακρόνησο και ξανά Τρίκερι, από όπου απολύεται το 1952. Σε όλες αυτές τις κακουχίες στέκεται αλύγιστη».

Διψούσε για ιδεολογικά βιβλία

Ο Μαρίνος Μακρής υπογράμμισε πως η συντρόφισσα διψούσε να καταρτιστεί ιδεολογικά. Υπενθύμισε τα ίδια τα λεγόμενά της σε μια εκδήλωση του Κόμματος, όπου είχε αναφερθεί στην πρώτη συνάντηση που είχε με τη Ρόζα Ιμβριώτη στη Χίο.

Τότε της είχε πει χαρακτηριστικά: «Ο αδερφός μου, που ήταν πέντε χρόνια εξορία, μου έλεγε ότι στα στρατόπεδα γινόντουσαν μαθήματα ιδεολογικά, εδώ δε θα γίνει τίποτα;». Η Ιμβριώτη γέλασε και της  απάντησε πως «θα γίνουν κι εδώ, αλλά τώρα για σας δε νομίζω… είστε μικρές, μαθήτρια δεν είσαι;». Η Ρόζα Ιμβριώτη την προέτρεψε: «Να ασχοληθείς με τα μαθήματα τα γυμνασιακά, με γλώσσες, λογοτεχνικά βιβλία και μετά θα ‘ρθούμε και στα ιδεολογικά», και στη συνέχεια τη ρώτησε: «Τι κάνεις, διαβάζεις τίποτα τώρα;». Η συντρόφισσα Γεωργία της απάντησε πως «δεν έχω ούτε βιβλία να διαβάσω» και η Ρόζα Ιμβριώτη της έστειλε τους «Άθλιους» του Βίκτωρος Ουγκώ, «το πρώτο της βιβλίο».

Ο Μαρίνος Μακρής αναφέρθηκε στη συνέχεια στη δράση της μετά την εξορία, σημειώνοντας: «Μετά την εξορία, η δράση της δε σταματάει. Χρεώνεται στην οργάνωση της Αθήνας, έχοντας και εκεί πλούσια δράση. Μέσα στο καμίνι του αγώνα, στη μαύρη περίοδο της Χούντας των Συνταγματαρχών, η ζωή της συντρόφισσας φωτίζεται από τον ερχομό των δύο αγαπημένων κοριτσιών της, Έλενας και Κατερίνας».

Η στάση της μας εμπνέει στους σημερινούς αγώνες του Κόμματος

Υπογράμμισε ακόμη πως «η σ. Γεωργία συνέχισε να συμμετέχει ενεργά στην παράνομη δουλειά του Κόμματος», καθώς «το σπίτι της οικογένειας που έκανε με τον σύντροφο της ζωής και του αγώνα Θανάση Τσέντο, αποτελούσε κρυψώνα για κυνηγημένους από τη χούντα. Την ίδια περίοδο, αντιμετώπισε ξανά ανυποχώρητα και αταλάντευτα τις απειλές για να της αποσπάσει το αστικό κράτος δήλωση μετάνοιας και αποκήρυξης του Κόμματος. Όμως η ίδια δεν έκανε πάλι πίσω, αντίθετα πείσμωσε και έκανε δουλειά για να ενισχυθεί το κόμμα μας, να μοιράζει την εφημερίδα το Ριζοσπάστη, να μαζεύει οικονομικά για να ανταποκριθεί το Κόμμα μας σε εκείνες τις συνθήκες. Όλα τα μετέπειτα χρόνια, η συντρόφισσα συνέβαλλε στην ανάπτυξη του κόμματος στην περιοχή των Σεπολίων όπου και ήταν μέλος της ΚΟΒ της περιοχής μέχρι το τέλος της ζωής της».

Και καταλήγοντας ανέφερε: «Σήμερα συντρόφισσα Γεωργία σε αποχαιρετούμε με υπερηφάνεια, σε αποχαιρετούμε με τη γροθιά υψωμένη, όπως σου αρμόζει. Ήμασταν τυχεροί όσοι σε γνωρίσαμε, εσένα, μία από τις τελευταίες εκπροσώπους της δρακογενιάς της Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Όλη σου η πορεία, η στάση ζωής σου, εμπνέει νέες γενιές κομμουνιστών για τον αγώνα για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, το σοσιαλισμό κομμουνισμό. Θα σε θυμόμαστε για πάντα, περπατώντας το δρόμο που μας δίδαξες, εκεί που οι αγωνιστές του λαού μας γίνονται αθάνατοι! Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στις κόρες σου Ελένη και Κατερίνα, σε όλους τους οικείους σου».

Μέχρι την τελευταία στιγμή βοηθούσε το Κόμμα

Η Μαρία Λόκα, γραμματέας της ΚΟΒ Σεπολίων και μέλος της ΤΕ Α’ Αθήνας σημείωσε πως «η στάση και η ζωή της εμπνέουν όλους εμάς τους νεότερους συντρόφους, που γνωρίζουμε καλά ότι ο λόγος που βρισκόμαστε εμείς εδώ σήμερα είναι γιατί υπήρχαν οι σύντροφοι όπως η Γεωργία. Οι αξίες του Κόμματος μας, διαπερνούσαν όλη της τη ζωή, σε όλα. Απεριόριστη πίστη και σιγουριά για τους στόχους μας. Πείσμα, ανησυχία, επιμονή. Καμιά ταλάντευση. Αγάπη για την εργατική τάξη, αδιάλλακτη με τον αντίπαλο! Μαζί με τον σύντροφό της στη ζωή Θανάση Τσέντο πάλευε άνευ όρων και χωρίς καμία υποχώρηση για την αλλαγή της κοινωνίας, για τον σοσιαλισμό και αυτό ήταν κάτι που διαπερνούσε όλη την σφαίρα της κοινωνικής της ζωής».

Οργανωτική, με συγκρότηση, μία συντρόφισσα που επιβαλλόταν στο χώρο που βρισκόταν, ακόμα και τα τελευταία πιο δύσκολα χρόνια της ζωής της που η υγεία της επιδεινώθηκε. Ένας άνθρωπος που, παρά τη μεγάλη προσφορά και τις θυσίες που έκανε, με το ζόρι μιλούσε για αυτά. Υπήρξε αξιοπρεπής, ταπεινή και αγέρωχη. Είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη νεολαία, βοηθούσε τους νεότερους συντρόφους σε όλα τα επίπεδα, με την εμπειρία της αλλά κυρίως με τη στάση ζωής της. Αργότερα, όταν τα προβλήματα υγείας μεγάλωσαν, δεν ξεχνάμε με τι λαχτάρα περίμενε να της φέρουμε τον Ριζοσπάστη, ακόμα και όταν δυσκολευόταν να σηκωθεί, πώς έλαμπαν τα μάτια της, με τι αγωνία ρωτούσε για τις εξελίξεις και την πολιτική επικαιρότητα.

Ακόμα, πώς ενδιαφερόταν για τα οικονομικά του Κόμματος, από τα παλιότερα χρόνια που μαζί με τον Θανάση, τον σύντροφό της, όργωναν τα Σεπόλια, και όχι μόνο, για να μαζέψουν χρήματα για το Κόμμα μας.

Ακόμα και πάρα πολύ πρόσφατα δεν παρέλειπε να δώσει τη συνδρομή της, στεναχωριόταν που δεν μπορούσε να κάνει οικονομική δουλειά, ενώ όταν ήταν να προσφέρει χρήματα έπαιρνε τηλέφωνο μία και δυο φορές για να βεβαιωθεί ότι δε θα την ξεχάσουμε! Ακριβή συντρόφισσά μας Γεωργία: “Το πιο βαρύ, το πιο δύσκολο είναι να νικάς την απογοήτευση και να ‘ναι πάντα η ψυχή σου, ψυχή μαχητή” έγραφε η πλακέτα στο Τρίκερι που επισκέφτηκες ξανά για τρίτη φορά το 2016, παίρνοντας μέρος σε μεγάλη εκδήλωση του Κόμματος».

Στάθηκε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας

Ο Ηλίας Χαϊντούτης, μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και Πρόεδρος του Παραρτήματος Περιστερίου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, του οποίου ήταν μέλος η Γεωργία Τσέντου-Ρογκάκου, είπε ότι «η σεμνότητα τη διέκρινε κι ας ήταν μια από αυτούς που υπαγόρευσαν στον ποιητή τους στίχους: “Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια, για να σας φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα”.

Η συναγωνίστρια Γεωργία στάθηκε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Πορεύτηκε κόντρα στο ρεύμα του συμβιβασμού, της υποταγής και της μοιρολατρίας, συντάχτηκε με τις αγωνίες των απλών ανθρώπων και τον αγώνα για μια δίκαιη κοινωνία. Η Γεωργία μάς υπενθυμίζει το χρέος μας να αναδείξουμε την αγωνιστική Ιστορία του λαού μας, να τιμήσουμε τους αγωνιστές, να προστατέψουμε την Ιστορία μας από αποσιωπήσεις, διαστρεβλώσεις, από την παραποίηση και τη συκοφάντηση, που επιχειρείται από διάφορες πλευρές. Αυτό κάνουμε στο Περιστέρι και με τον αγώνα για την προστασία του Μουσείου ΕΑΜικής Αντίστασης από ανιστόρητες, προσβλητικές και παράτυπες ενέργειες της Διοίκησης του Δήμου, που προσπαθεί να απαξιώσει την αγωνιστική Ιστορία του λαού μας».

«Μας δίδαξες τι σημαίνει αγώνας για οτιδήποτε αξίζει»

Εκ μέρους της οικογένειας μίλησε η κόρη της, Κατερίνα, αναφέροντας ότι «είναι όλοι εδώ αυτοί που περίμενες να συναντήσεις στις πορείες, στις συγκεντρώσεις, θα ήσουν χαρούμενη αν μπορούσες να τους δεις όλους».

Η ίδια μίλησε για το βράδυ του Πολυτεχνείου, όταν η αγαπημένη της μητέρα κατέβηκε για να βοηθήσει, αλλά και για όσα θυμάται από εκείνη την περίοδο. «Μας έπαιρνες από το χεράκι να πας στην ασφάλεια στη χούντα, χωρίς να σκεφτείς πολλά, ήσουν ταγμένη στον αγώνα σου. Μας δίδαξες, και σε ‘μένα και στην Έλενα, σίγουρα τι σημαίνει αγώνας για οτιδήποτε αξίζει, για όποιον στόχο βάζουμε κάθε φορά, και βέβαια μας δίδαξες την αξιοπρέπεια. Καλό ταξίδι», σημείωσε συγκινημένη.

Το Παράρτημα Δράμας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ πραγματοποίησε επίσκεψη σε Καστοριά, Πρέσπες, Φλώρινα, Έδεσσα και Νάουσα, το τριήμερο 22-24 Ιούνη 2024, ακολουθώντας τα αιματοβαμμένα μονοπάτια του ΔΣΕ, για να αποτίσει φόρο τιμής στους τιμημένους νεκρούς του.

Μία από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές ήταν η επίσκεψη στο μνημείο των νεκρών μαχητών και μαχητριών του ΔΣΕ στη Μάχη της Φλώρινας (11-13 Φλεβάρη 1949).

Επίσης, οι συμμετέχοντες  επισκέφθηκαν διάφορα σημεία όπου ο ηρωικός αγώνας του ΔΣΕ έχει αφήσει ανεξίτηλο σημάδι. Στο Νεστόριο επισκέφθηκαν το Μουσείο που έχει δημιουργηθεί στο χωριό, στις Πρέσπες το Μουσείο στην Καλλιθέα κ.ά. Επιπλέον περιηγήθηκαν στην Έδεσσα, όπου έγινε η επίθεση του ΔΣΕ (22-23 Δεκέμβρη 1948), καθώς και στη Νάουσα, η μάχη της οποίας (11-14 Γενάρη 1949) αποτέλεσε μία από τις σημαντικότερες επιτυχίες του ΔΣΕ σε πανελλαδικό επίπεδο.

Με το βλέμμα στραμμένο στους αγώνες του σήμερα, δεκάδες μέλη και φίλοι του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, απόγονοι αγωνιστών και φίλοι της ΕΑΜικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας τίμησαν και φέτος τη μνήμη του κομμουνιστή Γιάννη Αλεξάνδρου (καπετάν Διαμαντή), αγωνιστή του ΕΛΑΣ και διοικητή της ηρωικής 2ης Μεραρχίας του ΔΣΕ, αντλώντας δύναμη και πολύτιμα συμπεράσματα από τους μεγάλους αγώνες του λαού την περίοδο 1941-49.

Η εκδήλωση μνήμης και τιμής που διοργάνωσαν η ΕΠ Αν. Στερεάς και Εύβοιας του ΚΚΕ, η ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και η Ένωση Φίλων Μνήμης Διαμαντή την Κυριακή 30 Ιούνη 2024 πραγματοποιήθηκε, όπως κάθε χρόνο, στο χώρο του «Μουσείου Διαμαντή, Εθνικής Αντίστασης και Λαογραφίας», που στεγάζεται στο πατρικό του σπίτι στη Λιλαία (Κάτω Αγόριανη) Φωκίδας, παρουσία δεκάδων μελών και φίλων του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, απογόνων αγωνιστών και φίλων της Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, συγγενών του ηρωικού καπετάνιου και κατοίκων της περιοχής.

Στη ζωή και τη δράση του Γιάννη Αλεξάνδρου («Διαμαντή»), που φέτος συμπληρώθηκαν 75 χρόνια από το θάνατό του σε ενέδρα του αστικού στρατού έξω από το χωριό Μάρμαρα Φθιώτιδας (21 Ιούνη 1949), αναφέρθηκε στην ομιλία του ανοίγοντας την εκδήλωση ο Αλέκος Γώγος, πρόεδρος της Ένωσης Φίλων Μνήμης Διαμαντή. Παράλληλα έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην απώλεια της Κατίνας Μανιτάρα, από το γειτονικό χωριό Μαλανδρίνο Φωκίδας, μαχήτριας του ΔΣΕ και συναγωνίστριας του «Διαμαντή», η οποία έφυγε από τη ζωή στις αρχές Ιούνη.

Στη συνέχεια έγινε ομιλία από το Δημήτρη Αλεξόπουλο, μέλος του ΤΓ Φθιώτιδας του ΚΚΕ, ο οποίος στάθηκε μεταξύ άλλων στην παρακαταθήκη των αγώνων του λαού, τα συμπεράσματα που βγαίνουν και την προσπάθεια παραχάραξης της ιστορικής μνήμης, τονίζοντας παράλληλα την ανάγκη να δυναμώσουν σήμερα οι αγώνες των εργαζομένων και του λαού σε συμπόρευση με το ΚΚΕ.

Ακολούθησε κατάθεση στεφάνων από τους: Αντώνη Αλεξό, γραμματέα της ΤΕ Φωκίδας του ΚΚΕ εκ μέρους της ΕΠ Αν. Στερεάς και Εύβοιας του ΚΚΕ, Γιώργο Δαούτη από το ΣΠ Αν. Στερεάς και Εύβοιας της ΚΝΕ, Γιάννη Παναγή από την κεντρική διοίκηση της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, Κώστα Μυλωνόπουλο εκ μέρους της διοίκησης της «Ένωσης Φίλων Μνήμης Διαμαντή», Ντίνο Κυριακάκη, Νίκο Χαλιώτη και Αλέκο Καρκάνα από τα Παραρτήματα της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ σε Άμφισσα, Λαμία και Λιβαδειά αντίστοιχα.

Ξεχωριστή ήταν και η παρουσία αντιπροσωπείας από το Παράρτημα Κέντρου Θεσσαλονίκης της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, με επικεφαλής τον Κώστα Κυριακίδη, που κατέθεσε στεφάνι στη μνήμη του καπετάν Διαμαντή. Επίσης στη μνήμη των μαχητών της «8ης Ομάδας Πρωτοπόρων Ανταρτών» στεφάνι στη μαρμάρινη πλάκα που βρίσκεται στην είσοδο του Μουσείου «Διαμαντή» κατέθεσε εκ μέρους της «Ένωσης Φίλων Μνήμης Διαμαντή» ο Μπάμπης Μελισσός.

Στο χώρο της εκτέλεσης των 8 αγωνιστών από τους ναζί κατακτητές τον Ιούνη του 1944 στο Σουφλί, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση τιμής και μνήμης από τα Παραρτήματα Έβρου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και την ΤΕ Έβρου του ΚΚΕ.

Την εκδήλωση άνοιξε ο Σταμάτης Γκατζίδης, Πρόεδρος του Παραρτήματος Διδυμοτείχου-Ορεστιάδας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, ο οποίος αναφέρθηκε στα ιστορικά γεγονότα.

Μεταξύ άλλον σημείωσε: «Στις 28 Ιούνη 1944, οχτώ παλικάρια πλήρωσαν με το ανώτατο τίμημα, την ίδια τους τη ζωή, τον ανυπόταχτο αγώνα που διεξήχθη και στο Σουφλί ενάντια στους ναζί κατακτητές. Άλλη μια ηρωική σελίδα στο έπος της Αντίστασής ενάντια στον κατακτητή. Οι εκτελεσμένοι αγωνιστές ήταν οι:

• Αλεξανδρίδης Απόστολος
• Ασλανίδης Ιωάννης
• Ιωαννίδης Γεώργιος
• Καλέτσιος Αλέξανδρος
• Καρακατσάνης Θωμάς (17 χρόνων)
• Μιχαηλίδης Ανέστης
• Παπουτσάς Βασίλης
• Τεπετσεκλής Στρατής

Το 1944 ο ΕΛΑΣ στον Έβρο μετρούσε τρία τάγματα με εννέα λόχους μάχιμους που δρούσαν σε όλο το μήκος του νομού. Πριν την ενέδρα που σκοτώθηκε ο ναζί αξιωματικός, λίγο έξω από το Σουφλί, η αφορμή για την εκτέλεση των οχτώ, ο ΕΛΑΣ διεξήγαγε μια σειρά από επιτυχείς επιχειρήσεις που εξόργισαν τους Γερμανούς. Είχαν προηγηθεί οι ανατινάξεις των σιδηροδρομικών γεφυρών σε Λουτρά και Δίκαια, που σταμάτησαν τον εφοδιασμό της ναζιστικής πολεμικής μηχανής με χρώμιο, υλικό απαραίτητο για τη γερμανική πολεμική βιομηχανία. Οι ναζί έβλεπαν το τέλος του πολέμου να πλησιάζει, τον Κόκκινο Στρατό να προελαύνει και αυτό τους έκανε να λυσσούν ακόμα περισσότερο. Το μένος του κατακτητή ήταν τόσο, που αμούστακα παιδιά εκτελούνταν προς “παραδειγματισμόν και συμμόρφωσιν” του αγωνιζόμενου λαού. Το μέτρο των αντιποίνων, από τα πιο αποκρουστικά που έχει γνωρίσει η ανθρώπινη ιστορία, εφαρμόστηκε κατά κόρον από τους Γερμανούς κατακτητές και χιλιάδες ήταν αυτοί που εκτελέστηκαν.

Ο ηρωισμός και η θυσία τους αγκαλιάζει το χτες και το σήμερα. Αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη για τις ερχόμενες γενιές. Η ιστορική μνήμη υπάρχει και πρέπει να υπάρχει».

Επίσης αναφέρθηκε στην προσπάθεια που γίνεται από επιτελεία της ΕΕ, τις αστικές κυβερνήσεις, για το ξαναγράψιμο της Ιστορίας, ταυτίζοντας τον φασισμό με τον κομμουνισμό, με στόχο να μη μάθει η νέα γενιά την πραγματική ηρωική ιστορία του τόπου μας.

Τρεις σημαντικές επετείους από τον αγώνα και τις θυσίες του λαού την περίοδο της ναζιστικής και φασιστικής κατοχής στην περιοχή του Δομοκού, τίμησαν το Παράρτημα Λαμίας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και η TE Φθιώτιδας του ΚΚΕ την Κυριακή 16 Ιούνη 2024.

Συγκεκριμένα σε λιτές και σεμνές εκδηλώσεις τιμής και μνήμης, τιμήθηκαν οι 109 εκτελεσθέντες του Κούρνοβου, οι 13 στη Σάββα Μαγούλα των Μεταλλείων Δομοκού και οι 17 εκτελεσθέντες στα Αμπέλια Ομβριακής.

Η εκδήλωση στο Κούρνοβο πραγματοποιήθηκε στο μνημείο που έχει ανεγερθεί ανάμεσα στα χωριά Κορομηλιά και Άγιος Στέφανος και στον τόπο εκτέλεσης των 109 ΕΑΜιτών πατριωτών.

Εκεί, στις 6 Ιούνη του 1943, οι Ιταλοί φασίστες εκτέλεσαν 109 συνολικά κομμουνιστές και άλλους αγωνιστές της ΕΑΜικής Αντίστασης, που μετρήθηκαν από τις φυλακές Λάρισας, όπου βρίσκονταν κρατούμενοι. Η εκτέλεση έγινε ως αντίποινα για τη μεγάλη επιχείρηση της ανατίναξης της σήραγγας του Κούρνοβου από το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ λίγες ημέρες πριν, που αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα σαμποτάζ με αποτέλεσμα 600 περίπου νεκρούς Ιταλούς στρατιώτες και μεγάλο πλήγμα στην τροφοδοσία των κατοχικών δυνάμεων.

Στην εκδήλωση απηύθυνε χαιρετισμό ο Χρήστος Φουσέκης εκ μέρους του Παραρτήματος Λαμίας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, ενώ ακολούθησε ομιλία από τον Δημήτρη Αλεξόπουλο, μέλος του Γραφείου της ΤΕ Φθιώτιδας του ΚΚΕ.

Στη συνέχεια έγινε προσκλητήριο νεκρών και κατάθεση στεφανιών από το ΚΚΕ, την ΚΝΕ, το Παράρτημα Λαμίας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και από συγγενείς των εκτελεσμένων. Ανάμεσά τους και ο πρώην Δήμαρχος Κοκκινιάς και νυν περιφερειακός σύμβουλος Αττικής Στ. Μπενετάτος, ο εγγονός και η δισέγγονη του εκτελεσμένου Ακροναυπλιώτη Γιώργου Γκιαούρη από το Βούζι Δομοκού. Επίσης παραβρέθηκε αντιπροσωπεία του Παραρτήματος Λαυρίου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ για να τιμήσει τη μνήμη όσων εκτελεσμένων κατάγονταν από την περιοχή του Λαυρίου.

Επίσης πραγματοποιήθηκε εκδήλωση τιμής και στο μνημείο της τοποθεσίας Σάββα Μαγούλα των Μεταλλείων Δομοκού, για τους 13 αγωνιστές που Γερμανοί εκτέλεσαν στις 13 Ιούλη 1943 ως αντίποινα για την ανατίναξη σιδηροδρομικής γέφυρας και την καταστροφή -από το Τάγμα Δομοκού του ΕΛΑΣ υπό τον Νάκο Μπελλή- μιας γερμανικής αμαξοστοιχίας ανάμεσα στα χωριά Περιβόλι (Δερελί) και Μακρυρράχη (Καΐτσα).

Η απόδοση μνήμης και τιμής ολοκληρώθηκε με εκδήλωση στη θέση Αμπέλια, κοντά στην Ομβριακή Δομοκού, όπου τιμήθηκαν οι 15 κρατούμενοι των φυλακών Λαμίας και οι 2 εργάτες των μεταλλείων, που εκτελέστηκαν στις 9 Απρίλη 1944 από τους Γερμανούς ναζί, ως αντίποινα για το σαμποτάζ του ΕΑΜ που ανατίναξε μία αμαξοστοιχία η οποία μετέφερε μετάλλευμα χρωμίου από τα Μεταλλεία Δομοκού.

Με θλίψη και σεβασμό, αλλά και την υπόσχεση για συνέχιση του αγώνα για το δίκιο του λαού με ακόμη πιο δυνατό ΚΚΕ, συγγενείς, συναγωνιστές και φίλοι αποχαιρέτησαν την Πέμπτη 6 Ιούνη 2024 την αγωνίστρια της ΕΑΜικής Αντίστασης και μαχήτρια του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, Κατίνα Μανιτάρα-Ζωργιού, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών.

Στο τελευταίο «αντίο» στη συναγωνίστρια Κατίνα Μανιτάρα παρευρέθηκαν μεταξύ άλλων ο Θέμης Γκιώνης, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, ο Θανάσης Παφίλης, μέλος της ΚΕ και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ, τα μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ Γιώργος Παναγής, Βασίλης Δημόπουλος και Μανώλης Ραπανάκης, πολυμελής αντιπροσωπεία της ΚΝΕ με επικεφαλής τον Αντώνη Κωσταδήμα, μέλος του Γραφείου του ΚΣ, αντιπροσωπεία της ΤΕ Αν. Συνοικιών της ΚΟ Αττικής, με επικεφαλής τον γραμματέα της Αλέξανδρο Μπουγά, ο Ηλίας Σταμέλος, δήμαρχος Καισαριανής, η Στέλλα Βαλαβάνη, υποψήφια ευρωβουλευτής του ΚΚΕ και μέλος του ΔΣ του «Σπιτιού του Αγωνιστή», καθώς επίσης σύσσωμο το ΔΣ, με επικεφαλής τον πρόεδρο Στέλιο Λάμπρου, εργαζόμενοι και φιλοξενούμενοι αγωνιστές στο «Σπίτι του Αγωνιστή» όπου η συναγωνίστρια Κατίνα διέμενε τα τελευταία χρόνια. Παραβρέθηκε επίσης αντιπροσωπεία της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, με επικεφαλής την πρόεδρο Τούλα Μητσέα, καθώς και της Ένωσης Φίλων Μνήμης Διαμαντή, με επικεφαλής τον πρόεδρο Αλέκο Γώγο.

Σε όλη τη διάρκεια της τελετής της πολιτικής κηδείας που έγινε στο Νεκροταφείο του Βύρωνα, το φέρετρο με τη σορό της ήταν σκεπασμένο με τη σημαία του τιμημένου ΚΚΕ, στο οποίο παρέμεινε πιστή και υπηρέτησε αταλάντευτα. Εκεί και η σημαία της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ για να θυμίζει τους ηρωικούς αγώνες που έδωσε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της.

Δίπλα της, σε θέσεις τιμητικής φρουράς, στάθηκαν τα στελέχη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, ο δήμαρχος Καισαριανής, συναγωνιστές και συγγενείς, αποχαιρετώντας την με τον σεβασμό που η ίδια κέρδισε με τους αγώνες και τη στάση ζωής της.

Στους αγώνες της για το δίκιο του λαού, αλλά και στην ανθρώπινη πλευρά της Κατίνας Μανιτάρα αναφέρθηκαν αποχαιρετώντας την μέσα σε κλίμα συγκίνησης και θλίψης συγγενικά της πρόσωπα, η Τούλα Μητσέα, εκ μέρους της ΠΕΑΕΑ -ΔΣΕ, ο Στέλιος Λάμπρου από το «Σπίτι του Αγωνιστή».

Εκ μέρους του ΚΚΕ την συναγωνίστρια Κατίνα Μανιτάρα αποχαιρέτησε ο Βαγγέλης Γείτονας, μέλος του ΤΓ Αν. Συνοικιών, ο οποίος ανέφερε:

«Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας αποχαιρετά σήμερα με μεγάλη λύπη και συγκίνηση την αγωνίστρια της ΕΑΜικής Αντίστασης και μαχήτρια του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας Κατίνα Μανιτάρα, που έφυγε την Τρίτη από τη ζωή. Αποχαιρετάμε την αγωνίστρια, την ακούραστη και πάντα αισιόδοξη, που βάδισε έναν δρόμο δύσβατο και έφυγε από τη ζωή με το κεφάλι ψηλά γνωρίζοντας ότι έκανε το καθήκον της κι ας έλεγε η ίδια πως “δεν έκανα τίποτα σπουδαίο, απλώς βρέθηκα κοντά στο εργατικό – λαϊκό κίνημα”.

Η Κατίνα γεννήθηκε στις 14 Μάρτη του 1932 στο Μαλανδρίνο της Φωκίδας και ήταν το πρώτο από τα τέσσερα παιδιά του Παναγιώτη και της Σοφίας, μιας φτωχής εργατοαγροτικής οικογένειας, που κυριολεκτικά “βγήκε ολόκληρη στο βουνό”. Ο πατέρας της το 1943 εντάχθηκε στο ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, μετά τη Βάρκιζα κακοποιήθηκε βάναυσα, ενώ στη συνέχεια έδρασε στην περιοχή της Ρούμελης με τον ΔΣΕ, μια δράση που το αστικό κράτος συνέχισε να την τιμωρεί με εξορίες και φυλακές.

Η μητέρα της Σοφία προσέφερε στην Επιμελητεία του Αντάρτη στο χωριό Αθανάσιος Διάκος, ενώ και η ίδια φυλακίστηκε και εξορίστηκε στο Τρίκερι και τη Μακρόνησο.

Η τριπλή φασιστική – ναζιστική κατοχή την βρήκε μαθήτρια του Δημοτικού. Μικρό παιδί, στα 14 της χρόνια υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας του βασανισμού του πατέρα της από παρακρατικούς και τον επόμενο χρόνο ξυλοκοπήθηκε και η ίδια άγρια για να μαρτυρήσει την τοποθεσία του πατέρα της.

Η Κατίνα οργανώθηκε στα Αετόπουλα το 1942 και έδρασε στις περιοχές της Φωκίδας. Με την καθοδήγηση του πατέρα της περνούσε από τα μπλόκα των Ιταλών μεταφέροντας τρόφιμα, αλλά και πληροφορίες στους τους αντάρτες κρυμμένα σε κοφίνια με κοπριά για το αμπέλι, φορτωμένα σε ζώο. Το 1947 πέρασε στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας, στα ρουμελιώτικα τμήματα, τα οποία αποτελούνταν κατά περίπου 40% από γυναίκες μαχήτριες και στη συνέχεια υπάχθηκε στη 2η Μεραρχία του Κλιμακίου Γενικού Αρχηγείου Νοτίου Ελλάδας. Αποφοίτησε από τη Σχολή Αξιωματικών του Κλιμακίου (Γενικό Αρχηγείο Νοτίου Ελλάδας) και αναδείχθηκε σε ανθυπολοχαγό του ΔΣΕ.

Συμμετείχε σε πλήθος μαχών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, στη Μάχη της Άμφισσας, το 1947, με τον θρυλικό καπετάν Διαμαντή, στη Ναυπακτία, όπου τραυματίστηκε στο κεφάλι από θραύσμα σφαίρας, το οποίο “κουβάλησε σε όλη της τη ζωή”, ως παράσημο, όπως έλεγε, αλλά και στη Μάχη της Καρδίτσας το 1948, όπου τραυματίστηκε για δεύτερη φορά από θραύσμα όλμου στο πόδι. Πήρε μέρος στην κατάληψη του Καρπενησίου, την ανατίναξη της γέφυρας Κοράκου στον Αχελώο, καθώς και στην κατάληψη του Λιδωρικίου. Συμμετείχε σε όλες τις μάχες του αγώνα του ΔΣΕ έως το 1949, όταν με τις όσες δυνάμεις είχαν απομείνει στη 2η Μεραρχία συγκρούστηκαν με ασύγκριτα υπέρτερες δυνάμεις του κυβερνητικού στρατού στη Φθιώτιδα, όπου σκοτώθηκε ο καπετάν Διαμαντής.

Το 1949 πιάστηκε, μεταφέρθηκε στη Λαμία, όπου βασανίστηκε για να “υπογράψει δήλωση”. Καταδικάστηκε ως ανήλικη σε 3,5 χρόνια φυλακή και κρατήθηκε στις Φυλακές Λαμίας, στο Μεταγωγών Αθήνας, στις Φυλακές Αβέρωφ και τέλος στις Φυλακές Ανηλίκων Καλλιθέας, έως την αποφυλάκισή της το 1953. Ακολούθησαν όλες οι βιοποριστικές ταλαιπωρίες της φτώχειας και της αναδουλειάς με τις οποίες αντιμετώπισε το αστικό κράτος τους αγωνιστές της Αντίστασης και του ΔΣΕ, βγαίνοντας και πάλι αλύγιστη.

Η Κατίνα Μανιτάρα έζησε μια ζωή δοσμένη στους αγώνες για τα ιδανικά του ΚΚΕ. Δίνοντας το “παρών”, με υπερηφάνεια αλλά και με σεμνότητα, στις κινητοποιήσεις και τις εκδηλώσεις του εργατικού κινήματος, του κινήματος των συνταξιούχων και ιδιαιτέρως στις προσπάθειες για την ανάδειξη της ιστορίας των μεγάλων λαϊκών αγώνων. Ήταν εκεί στις διαδηλώσεις των συνταξιούχων με τη μαγκούρα της, αλλά πάντα με καμάρι και άκαμπτο αγωνιστικό φρόνημα. Ακόμα και όταν η “πρώτη φορά αριστερά” κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ το 2016 έπνιξε στα χημικά τη διαδήλωση των συνταξιούχων η Κατίνα μαζί με και άλλους συνταξιούχους στάθηκε μπροστά στα ΜΑΤ, αψηφώντας την τρομοκρατία. Την είχε άλλωστε αντιμετωπίσει πολλές φορές στη ζωή της.

Υπήρξε δραστήριο μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, στο Παράρτημα του Βύρωνα, στου οποίου το Διοικητικό Συμβούλιο υπήρξε για πολλά χρόνια μέλος, ενώ μέλος ήταν και στην Ένωση Φίλων Μνήμης Καπετάν Διαμαντή. Ακόμα και όταν η υγεία της επιβαρύνθηκε και μετά από χειρουργικές επεμβάσεις, όσο της επέτρεπαν οι δυνάμεις της η Κατίνα ήταν πάντα εκεί για το Κόμμα, για τους νεότερους συντρόφους, για τα νια βλαστάρια, τα εγγόνια και τα δισέγγονά μας, τα φλογερά νιάτα, που είναι η ζωή, η χαρά και η ελπίδα του μέλλοντος όπως έλεγε. Ήταν εκεί για τους μαθητές της πόλης, για να τους μιλήσει και να τους καλέσει στις εκδηλώσεις για το μπλόκο του Βύρωνα. Πάντα μπροστά στις εκδηλώσεις τιμής και μνήμης της ΕΑΜικής Αντίστασης και του ΔΣΕ. Στον Γοργοπόταμο, στις εκδηλώσεις για τον Καπετάν Διαμαντή, που διαρκώς έλεγε πόσο σημαντικό είναι να πηγαίνουν τα μέλη της ΚΝΕ, ακόμα και στο 29ο Αντιιμπεριαλιστικό Διήμερο της ΚΝΕ μόλις πριν από 5 χρόνια, όντας πια 87 χρονών.

Η Κατίνα έλεγε: “Όταν συναντιόμαστε οι συναγωνιστές που ζήσαμε στα ίδια γεγονότα, αναρωτιόμαστε… ήμασταν εμείς και αντέξαμε; Μήπως ήταν κάποιοι άλλοι και όχι εμείς”. Η ιστορία όμως έχει γραφτεί και έχει γραφτεί με ποτάμια αίματος και έχει επιβεβαιώσει πως ναι, ήταν αυτοί όλοι που με τη βαθιά τους πίστη στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και τις αξίες του, όλοι αυτοί που όπως έγραφε ο ποιητής της Ρωμιοσύνης “δίπλα στα μάτια τους έχουν ένα δεντράκι καλοσύνη, ανάμεσα στα φρύδια τους ένα γεράκι δύναμη κι ένα μουλάρι από θυμό μες την καρδιά τους που δε σηκώνει τ’ άδικο”. Είναι αυτοί που πέρασαν μέσα από τη φωτιά και το σίδερο και βάδισαν ως το τέλος της ζωής τους πιστοί στις πανανθρώπινες αξίες του ΚΚΕ και δεν “γοητεύθηκαν” από τα σαλόνια της αστικής τάξης.

Πιστή λοιπόν στο ΚΚΕ μέχρι το τέλος η Κατίνα, έγραφε σε χαιρετιστήριο μήνυμά της προς το 21ο Συνέδριο του ΚΚΕ. “Οι άνθρωποι, μας τα αφαιρούν όλα, η ζωή μας τα χρωστάει και χρωστάει πάρα πολλά… εσείς κρατάτε τον κόσμο στα δύο σας χέρια και όλοι μαζί είστε οι νέοι κυρίαρχοι της Γης. Ο λαός μας όσο έχει δίπλα του και κοντά του το ΚΚΕ, θα συνεχίζει να αγωνίζεται για πάντα.

Ζήτω το τιμημένο ηρωικό και ακούραστο Κόμμα μας”.

Αγαπημένη μας Κατίνα, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας σε αποχαιρετά. Σε αποχαιρετάμε όλοι εμείς με την υπόσχεση ότι θα συνεχίσουμε αντλώντας διδάγματα από τους αγώνες, που και ως μέλος της δρακογενιάς της Αντίστασης και του ΔΣΕ δώσατε. Αυτή θα είναι και η καλύτερη τιμή στη μνήμη σου. Φεύγεις γεμάτη και περήφανη. Καλό ταξίδι».