Author Archive

Παράρτημα Λάρισας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ: Εκδήλωση για το δημοσιογράφο Κώστα Βιδάλη

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 6 Σεπτεμβρίου, 2024

Με τη συμπλήρωση φέτος 78 χρόνων από το μαρτυρικό θάνατο του Κώστα Βιδάλη (14/8/1946), πολιτικού συντάκτη του «Ριζοσπάστη», αντιπροσωπείες των ΔΣ του Παραρτήματος Λάρισας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και της Ένωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Θεσσαλίας-Στερεάς Ελλάδας-Εύβοιας, τιμώντας τον κομμουνιστή, αντιστασιακό και δημοσιογράφο Κώστα Βιδάλη, πραγματοποίησαν εκδήλωση και κατάθεση στεφάνων στον τόπο εκτέλεσής του στη Μελία, στις 13 Αυγούστου 2024.

Ομιλία έγινε από τον πρόεδρο του Παραρτήματος Λάρισας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ Θανάση Σερδένη, ενώ στεφάνια κατέθεσαν ο Μάρκος Κολοβός εκ μέρος του Παραρτήματος Λάρισας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και ο Γιώργος Πέτρου εκ μέρους της Ένωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Θεσσαλίας-Στερεάς Ελλάδας-Εύβοιας. Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν ο πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου Μελίας Κωνσταντίνος Νταλαμπύρας, ο πρώην Κοινοτάρχης Νίκος Χονδρονάσιος και κάτοικοι της περιοχής του Δήμου Κιλελέρ.

Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία του Θανάση Σερδένη:

«Ο Κώστας Βιδάλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1904. Γνώρισε από πολύ μικρός τη βιοπάλη. Τελειώνοντας το Γυμνάσιο, γράφτηκε στη Νομική, στη συνέχεια άφησε όμως τις σπουδές του και στράφηκε στη δημοσιογραφία. Το 1924 ξεκίνησε να εργάζεται στον “Ριζοσπάστη”. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Συντακτών, δυναμικός συνδικαλιστής. Το καλοκαίρι του 1936 βρίσκεται απεσταλμένος του “Ρ” στην Ισπανία για να παρακολουθήσει τη Σπαρτακιάδα της Βαρκελώνης. Εκεί τον βρίσκει το φασιστικό πραξικόπημα του Φράνκο, ενώ γυρίζοντας στην Ελλάδα βρίσκει τη μεταξική δικτατορία.

Το 1941 γίνεται μέλος του ΚΚΕ. Με την έναρξη της Εθνικής Αντίστασης γίνεται γραμματέας της Επιτροπής Κεντρικής Διαφώτισης του ΕΑΜ. Καθοριστική ήταν η συμβολή του στην κυκλοφορία του παράνομου Τύπου στην Κατοχή, στην έκδοση της “Ελεύθερης Ελλάδας”, που αποτελούσε το κεντρικό όργανο του ΕΑΜ, του “Απελευθερωτή”, της “Επιμελητείας του Αντάρτη”.

Στις 14 Αυγούστου 1946 αφήνει την τελευταία του πνοή στον θεσσαλικό κάμπο, δολοφονημένος από τη συμμορία του Σούρλα, ο δημοσιογράφος του “Ριζοσπάστη” Κώστας Βιδάλης. Η δράση των παρακρατικών συμμοριών, που συμπλήρωνε την εποχή εκείνη την κρατική τρομοκρατία ενάντια στους κομμουνιστές και τους λαϊκούς αγωνιστές, ήταν ο λόγος που τον είχε οδηγήσει στη Θεσσαλία.

Παρά τις επιφυλάξεις και τις αντιρρήσεις της Διεύθυνσης της εφημερίδας, λόγω της επικινδυνότητας της αποστολής, ο Βιδάλης βρέθηκε τον Αύγουστο του ’46 στα θεσσαλικά χωριά, με στόχο να μάθει από πρώτο χέρι για τη δράση των βασανιστών που έκαιγαν χωριά, βασάνιζαν και σκότωναν αγωνιστές, να καταγράψει τις θηριωδίες τους, να καταγγείλει τα εγκλήματά τους. Αναχώρησε για την περιοχή στις 11 Αυγούστου. “Πρέπει να κάμω τη δουλειά μου, να καταγγείλω όλο αυτό το όργιο της τρομοκρατίας… Ν’ αποκαλύψω τους δράστες…”. Έτσι περιέγραφε το καθήκον του. Θύμα της δολοφονικής τους δράσης έπεσε τελικά και ο ίδιος.

“Λογαριάζω να ‘μαι αυτού Παρασκευή βράδυ, 16 του μηνός. Μάζεψα φοβερό υλικό. Θα τα πούμε”: Το τελευταίο του μήνυμα έφτασε στον “Ριζοσπάστη” στις 13 Αυγούστου. Όπως  αναφέρει ο Θανάσης Γεωργίου, δημοσιογράφος του “Ριζοσπάστη”, τελευταία του παραγγελία προς αυτόν ήταν: “Πήγαινε αύριο στον Σοφούλη και πες του να μιλήσει στο στρατηγό Βεντήρη. Να δώσουν εντολή να σταματήσει το μακελειό. Εδώ σφάζουν τον κόσμο σαν τα κοτόπουλα”.

Την ίδια μέρα ταξίδευε με το τρένο από τη Λάρισα για τον Βόλο. Στον Πλατύκαμπο, 13 χιλιόμετρα από τη Λάρισα, είκοσι συμμορίτες του Σούρλα σταμάτησαν το τρένο και τον αιχμαλώτισαν, μπροστά στα μάτια αξιωματικών του στρατού και της χωροφυλακής που έμειναν άπραγοι.

Λίγες ώρες μετά, ο Βιδάλης οδηγήθηκε στο χωριό Μελία, στο νεκροταφείο, κι εκεί, οι συμμορίτες του Σούρλα, με πρωτεργάτη τον Τζορτζ (τον διαβόητο Αγγλοκύπριο αξιωματικό) τον βασάνισαν. Χτυπούσαν με ρόπαλα το γυμνό κορμί του Βιδάλη, με μαχαίρια. Κι όταν ένας από τους βασανιστές του τον ρωτά ειρωνικά τι θα του δώσει για όσα έκανε, ο Βιδάλης έβγαλε από την τσέπη του ένα τελευταίο πενηνταράκι… Με πέντε σφαίρες τον αποτέλειωσαν και πέταξαν το σώμα του σ’ ένα χωράφι.

“…Αν λεγότανε Βιδάλης δεν ξέρω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΥΤΟΣ MAPTYΡΗΣΕ ΩΣΠΟΥ ΝΑ ΞΕΨΥΧΗΣΕΙ”, ανέφερε αυτόπτης μάρτυρας, ιδιοκτήτης φορτηγού το οποίο η συμμορία του Σούρλα είχε επιτάξει για τη μεταφορά των “λάφυρων” από τις επιδρομές στα χωριά.

“Να γράφεις, κύριε συνάδελφε, για τους απλούς ανθρώπους. Καθαρά, όχι συννεφώδη, σύντομα και περιεκτικά. Άφηνε στην άκρη τις φλυαρίες και δίνε το λόγο στα γεγονότα”. Αυτές ήταν οι συμβουλές του στους νεότερους και φρόντιζε να τις ακολουθεί και ο ίδιος, θυσιάζοντας στο καθήκον του να καταγράψει τα γεγονότα και τα βάσανα του λαού την ίδια του τη ζωή.

Σε εκδήλωση που έγινε το 2002 στη Μελία, ο Νίκος Καραντηνός, ένας άνθρωπος που έζησε κοντά στον Βιδάλη και έμαθε πολλά από αυτόν, μίλησε για τον δάσκαλο και τον άνθρωπο Κώστα Βιδάλη. “Είμαστε ευτυχισμένοι. Γιατί σ’ αυτό το χωριό του θεσσαλικού κάμπου είναι παρούσα, ζωντανή μια μεγάλη μορφή της ελληνικής δημοσιογραφίας. Δεν ήθελαν να τον στείλουν εδώ, στη Λάρισα. Ήρθε. Και ήρθε για να δει, να γράψει για να μάθει ο λαός την πραγματική αλήθεια. Το πήρε πάνω του. Και κράτησε αυτή τη λεβεντιά ως την τελευταία στιγμή. Έχουμε ανάγκη να σκύψουμε στον Βιδάλη. Δεν είναι μουσειακή μνήμη ο Βιδάλης. Είναι πρόσταγμα, είναι κάλεσμα δράσης στο σήμερα, ένα σήμερα φοβερό, που πρέπει κάθε δημοσιογράφο τίμιο και καθαρό να τον συναρπάζει και να τον στέκει όρθιο. Ναι, έχει κόστος αυτή η στάση. Πρέπει οι δημοσιογράφοι να την αποτολμήσουν”.

Η ζωή και ο θάνατος του Κώστα Βιδάλη έχουν πολλά να διδάξουν και να προσφέρουν σε όλους μας και ειδικά στους νεότερους.

Ειδικά σήμερα, που η χώρα μας μπλέκεται όλο και περισσότερο στους πολέμους των ιμπεριαλιστών, που οι στρατιωτικές δαπάνες σπάνε κάθε ρεκόρ, που τα σύννεφα μιας νέας καπιταλιστικής κρίσης είναι προ των πυλών διεθνώς και το σύστημα εντείνει την καταστολή, με όλους τους τρόπους, απέναντι στον λαό και τη νεολαία, έχουμε πολλούς λόγους να “κοιτάξουμε” στις σελίδες της Ιστορίας της Εθνικής Αντίστασης και του λαού μας.

Να διδαχθούμε από την πείρα—θετική και αρνητική—και τον απέραντο ηρωισμό που αναβλύζουν, να δούμε ότι ο οργανωμένος λαός, με το ΕΑΜ και το ΚΚΕ στην πρώτη γραμμή, μπορεί να τα βάλει με εχθρούς που φαντάζουν ανίκητοι και να μεγαλουργήσει.

Κοιτάζουμε, όμως, πίσω, μόνο για να πάμε πιο αποφασιστικά μπροστά.

Για να στερεώσουμε και να δυναμώσουμε ακόμα περισσότερο τα βήματα που έχουν γίνει, το ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής που αποτυπώνεται τα τελευταία χρόνια στους αγώνες, στις αρχαιρεσίες του κινήματος και στις εκλογικές αναμετρήσεις.

Συνεχίζουμε, με ακλόνητη αποφασιστικότητα και πίστη στο όμορφο μέλλον της ανθρωπότητας, για το οποίο πάλεψαν και θυσιάστηκαν όλοι αυτοί οι ήρωες του ΕΑΜ, των ΕΛΑΣ, ΕΛΑΝ, ΟΠΛΑ, ΕΠΟΝ, του ΔΣΕ και του λαού μας.

Την κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, όπου η εργατική τάξη θα έχει την εξουσία, και η χώρα μας, αποδεσμευμένη από δολοφονικές ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, θα προοδεύει προς όφελος όλου του λαού της.

Ο αγώνας γι’ αυτό το μέλλον είναι η καλύτερη τιμή στη μνήμη τους!»

Πρόκληση για το λαό μας ο ορισμός από την κυβέρνηση της ΟΔ Γερμανίας ως τιμώμενης χώρας στη ΔΕΘ

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Ανακοίνωση, Σημαντική 6 Σεπτεμβρίου, 2024

Εδώ και τώρα διεκδίκηση των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων

Η κυβέρνηση, φέτος, ανακοίνωσε ως τιμώμενη χώρα στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ) την ΟΔ Γερμανίας. Κι αυτό όταν 83 χρόνια μετά την εισβολή και κατοχή της χώρας μας από τους Γερμανούς ναζί και 80 χρόνια από την απελευθέρωσή της από το λαό με επικεφαλής το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΛΑΝ-ΕΠΟΝ και τις άλλες ΕΑΜικές αντιστασιακές οργανώσεις και αιμοδότη, καθοδηγητή, ψυχή και νου το ΚΚΕ, η ΟΔΓ αρνείται να πληρώσει στην Ελλάδα τις επανορθώσεις-πολεμικές αποζημιώσεις που έχουν αναγνωριστεί στις διεθνείς διασκέψεις (Παρίσι, Λονδίνο κ.ά.). Βεβαίως η έκφραση άρνησης εδράζεται στο γεγονός ότι όλες ανεξαίρετα οι αστικές κυβερνήσεις της Ελλάδας (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ) ουσιαστικά αρνούνται επίσης τη διεκδίκηση των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων, δεν απαίτησαν ποτέ μέχρι σήμερα στην πράξη και με αποφασιστικότητα και με όλες τις αναγκαίες συγκεκριμένες πρακτικές ενέργειες το γερμανικό χρέος, παρά την όποια φειδωλή και με ψελλίσματα απολογία τους ότι δεν εγκαταλείπουν το αίτημα. Επομένως όλες μέχρι τώρα οι κυβερνήσεις φέρουν ακέραιες τις τεράστιες ιστορικές και πολιτικές ευθύνες και είναι υπόλογες στο λαό μας, που δεν πρέπει αυτό να το ξεχνά.

Και αυτό παρά το πόρισμα της Βουλής το οποίο συγκεκριμενοποιεί και τεκμηριώνει τόσο το χρέος του γερμανικού κράτους στον ελληνικό λαό, γιατί στο λαό που υπέστη όλα τα ναζιστικά εγκλήματα και τις υλικές καταστροφές στην κατοχή οφείλονται τα χρήματα, ενώ τεκμηριώνει με βάση τη ναζιστική δράση το γιατί πρέπει να πληρώσει το λαό μας. Αλλά ούτε σε αυτό το πόρισμα υπάρχει το ζήτημα και ο οι πρακτικές ενέργειες για τη διεκδίκηση.

Είναι επίσης προκλητικό για τον ελληνικό λαό το γεγονός ότι η ΟΔ Γερμανίας όχι μόνο αρνείται να πληρώσει—ενώ υποκριτικά δηλώνουν ότι αναλαμβάνουν την ηθική ευθύνη για τα εγκλήματα των γερμανικών ναζιστικών στρατευμάτων που πλήρωσε με αίμα και τεράστιες καταστροφές ο λαός μας κατά την περίοδο της κατοχής—αλλά με τη συνενοχή των ελληνικών κυβερνήσεων οργανώνουν τη δημιουργία ποικίλων ιδρυμάτων όπως το «Ελληνογερμανικό Ταμείο για το Μέλλον», όργανο του ΥΠΕΞ της ΟΔ Γερμανίας που χρηματοδοτείται απ’ αυτό για να χρηματοδοτεί κάποια έργα στις μαρτυρικές πόλεις και χωριά με ψίχουλα μπροστά στο τεράστιο χρέος των πολεμικών αποζημιώσεων, δυστυχώς με τη συμφωνία των Ελλήνων δημάρχων στελεχών των αστικών κομμάτων, πιστεύοντας πως έτσι θα ξεπλυθεί η ναζιστική θηριωδία. Ή προγράμματα για τη διαμόρφωση της Ιστορίας των ελληνογερμανικών σχέσεων στα οποία συμφωνούν οι ελληνικές κυβερνήσεις, μέσω των οποίων επιχειρείται το ξαναγράψιμο της Ιστορίας του Β’ ΠΠ στα μέτρα του ιμπεριαλισμού. Γίνεται προσπάθεια να ξεχαστούν τα ναζιστικά εγκλήματα και να θολώσουν την ιστορική μνήμη με στόχο να ξεχαστεί το χρέος της ΟΔ Γερμανίας για τις πολεμικές επανορθώσεις-αποζημιώσεις που οφείλει στη χώρα μας. Και στοχεύουν να διδάσκονται στα ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα. Στην ίδια ρότα είναι και το «Ελληνογερμανικό Ίδρυμα Νεολαίας», που το χρηματοδοτεί και το ελληνικό κράτος.

Όλα δε αυτά προκειμένου τόσο οι κυβερνήσεις όσο και η αστική τάξη της Ελλάδας, που στην κατοχή είτε συνεργάστηκαν με τους ναζί δολοφόνους κατακτητές του λαού είτε εγκατέλειψαν το λαό που απελευθέρωσε τη χώρα με τίμημα ακόμη και τη ζωή του, συμπορευόμενοι με τους Άγγλους ιμπεριαλιστές συμμάχους τους, να μην διαταράξουν τις μεταξύ τους συμμαχικές σχέσεις σε ΕΕ, τη Βαστίλλη των λαών, και στο ΝΑΤΟ, που σπέρνει το θάνατο δολοφονώντας άλλους λαούς.

Η Πανελλήνια Ένωση Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ), σταθερά μαζί με το τιμημένο ΚΚΕ θέτουν το ζήτημα της διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων σε όλες τις μεταπολεμικές ελληνικές κυβερνήσεις αλλά και σε διεθνή πλαίσια, όπως με όλες τις κοινοβουλευτικές μορφές (ερωτήσεις, επερωτήσεις, αναφορές κ.λπ.), κατάθεση από το ΚΚΕ στην Ευρωβουλή και την Κομισιόν αναφοράς για τις πολεμικές επανορθώσεις-αποζημιώσεις, την οποία απέρριψαν, ενώ, ουσιαστικά, δεν υποστηρίχτηκε ούτε από την τότε κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης το ΔΣ της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ έχει επιδώσει αλλεπάλληλα υπομνήματα στο ελληνικό ΥΠΕΞ, απαιτώντας εδώ και τώρα να ξεκινήσει η κυβέρνηση τη διεκδίκηση, αλλά η κυβέρνηση απαξιοί να μας συναντήσει ως Οργάνωση αγωνιστών της απελευθέρωσης, όπως απαξιοί να διεκδικήσει τις αποζημιώσεις.

Η Πανελλήνια Ένωση Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ), για μια ακόμη φορά, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα, για να διεκδικήσει η κυβέρνηση τις πολεμικές αποζημιώσεις, καθώς, φέτος, η ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ έχει κηρύξει το 2024 χρονιά διεκδίκησης των γερμανικών επανορθώσεων-πολεμικών αποζημιώσεων και εξελίσσεται μεγάλη καμπάνια σε όλη τη χώρα με πολύμορφες δράσεις, συγκεντρώσεις, συσκέψεις, απ’ όλα τα Παραρτήματά μας. Η απόφαση της κυβέρνησης της ΝΔ να ορίσει ως τιμώμενη χώρα την ΟΔ Γερμανίας στη ΔΕΘ, δικαιολογημένα προκαλεί αγανάκτηση στους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, τους φίλους και απογόνους, τους πολιτικούς πρόσφυγες και τα παιδιά τους, σ’ ολόκληρο τον ελληνικό λαό.

Η ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, μια ακόμη φορά, καλεί την κυβέρνηση της ΝΔ και τα άλλα αστικά κόμματα (ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.), με συγκεκριμένες ενέργειες και σχέδιο, επιτέλους, να διεκδικήσουν με κάθε πρόσφορο μέσο χωρίς υπαναχωρήσεις και υποκριτικές απολογίες από τη γερμανική κυβέρνηση να πληρώσει τις επανορθώσεις-πολεμικές αποζημιώσεις που οφείλει στο λαό στη χώρα μας για τα ναζιστικά εγκλήματα και καταστροφές σε βάρος τους. Γι’ αυτό χρειάζεται να γίνει υπόθεση λαϊκής πάλης.

Παράρτημα Ρεθύμνου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ: Εκδήλωση στα Ανώγεια για τα 80 χρόνια από τη μάχη στο Σφακάκι

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 3 Σεπτεμβρίου, 2024

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στα Ανώγεια η εκδήλωση της ΤΕ Ρεθύμνου του ΚΚΕ την Τετάρτη 7 Αυγούστου 2024, που ήταν αφιερωμένη στα 80 χρόνια από τη μάχη στο Σφακάκι. Αρχικά πραγματοποιήθηκε κατάθεση στεφάνων στο μνημείο στη θέση της μάχης, από το ΚΚΕ, την ΚΝΕ, την ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και τον δήμαρχο Ανωγείων Σωκράτη Κεφαλογιάννη.

Αργότερα στην πλατεία Αρμί, την εκδήλωση άνοιξε ο Αντώνης Ρούλιος, δημοτικός σύμβουλος Ανωγείων με την «Λαϊκή Συσπείρωση, ενώ ο Μπάμπης Σταυρακάκης, επίσης δημοτικός σύμβουλος, αναφέρθηκε στο ιστορικό της μάχης. Χαιρετισμό απηύθυνε η Ελένη Δραμιτινού, πρόεδρος του Παραρτήματος Ρεθύμνου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ. Την κεντρική ομιλία έκανε ο Μανώλης Συντυχάκης, μέλος της ΕΠ Κρήτης του ΚΚΕ και βουλευτής.

Η εκδήλωση έκλεισε με μελωδίες της Κρητικής παράδοσης, από το συγκρότημα του Χάρη Φασουλά.

Στον χαιρετισμό της η Ελένη Δραμιτινού ανέφερε:

«…Φέτος ειδικά, γιορτάζουμε τα 80 χρόνια από την κορύφωση της δράσης του ΕΛΑΣ στο νομό Ρεθύμνου, το 1944, έτος που σημαδεύτηκε από τη γιγάντωση του ΕΑΜ, την ίδρυση της Κυβέρνησης του Βουνού, την απελευθέρωση του μεγαλύτερου μέρους της χώρας από τον ΕΛΑΣ και την απελευθέρωση της Αθήνας.

Στο νομό μας η δράση του ΕΛΑΣ κορυφώθηκε το 1944 με τη μάχη στο Σφακάκι, αλλά και με τη μάχη στους Ποταμούς που θα τιμήσουμε το Σεπτέμβρη. Μιλάμε για τους μήνες που κορυφώθηκε η ναζιστική θηριωδία στο νομό με το Ολοκαύτωμα των Ανωγείων αλλά και των χωριών του Κέδρους, συνέχεια της εγκληματικής δράσης των ναζιστικών στρατευμάτων και των σουμπεριτών συνεργατών τους στα χωριά της Κρήτης…»

Στην ομιλία του ο βουλευτής του ΚΚΕ μεταξύ άλλων είπε:

«Συμπληρώθηκαν 79 χρόνια από το μεγαλύτερο έγκλημα του ιμπεριαλισμού, τη ρίψη των ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι.

Αυτή η επίθεση κόστισε τη ζωή στον ασύλληπτο αριθμό των 180.000 ανθρώπων ακαριαία και σε ανυπολόγιστο αριθμό άλλων τις επόμενες δεκαετίες, εξαιτίας της έκθεσης σε τεράστιες δόσεις ραδιενέργειας.

Ήταν στην πραγματικότητα μια μακάβρια επίδειξη ισχύος των ΗΠΑ, με αποδέκτες τη Σοβιετική Ένωση και το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα, που έβγαινε ενισχυμένο και με τεράστιο κύρος από τον Πόλεμο. Ήταν, ταυτόχρονα, μια απόδειξη για το πού μπορούν να φτάσουν οι ιμπεριαλιστές για να πετύχουν τους σκοπούς τους, κάτι που, άλλωστε, είχε ήδη αποδειχθεί περίτρανα εκείνη την περίοδο με τα ναζιστικά εγκλήματα.

Ένα χρόνο πριν, 13 Αυγούστου 1944, οι ναζί διέπραξαν, με το ολοκαύτωμα των Ανωγείων και τη σφαγή 25 κατοίκων τις, ένα ειδεχθές ναζιστικό έγκλημα.

Κι αυτό γιατί οι Ανωγειανοί επέλεξαν – άλλη μία φορά – να σταθούν στη σωστή πλευρά της Ιστορίας, δίνοντας μάθημα αξιοπρέπειας και λεβεντιάς με τη μάχη στο Σφακάκι, στις 7 Αυγούστου 1944.

Τιμή και δόξα στους ήρωες λαϊκούς αγωνιστές που έδωσαν παλικαρίσια τη μάχη απέναντι σ’ έναν άρτια εξοπλισμένο κατακτητή.

Η ηρωική πάλη του ΕΛΑΣ των Ανωγείων και όλης της Κρήτης αποτελεί έναν ακόμη κρίκο στη μεγάλη αλυσίδα των αγώνων του Κόμματος και του λαϊκού κινήματος, ιδιαίτερα στη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, στην πάλη κατά του φασισμού-ναζισμού και των ντόπιων συνεργατών τους. (…)

Μήπως όμως κάτι ανάλογο δε συμβαίνει και σήμερα στη Γάζα – εκεί όπου η προπαγάνδα των ΗΠΑ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Ισραήλ προσπαθεί να πείσει τον κόσμο ότι για όσα συμβαίνουν φταίνε οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι και το Ισραήλ έχει το “δικαίωμα στην αυτοάμυνα”;

Σήμερα, 80 χρόνια μετά, εκτυλίσσεται μια παρόμοια ανείπωτη τραγωδία τεράστιων διαστάσεων.

Αναφέρομαι στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ με τη στήριξη ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ, σε μία προσπάθεια να δημιουργήσουν “τετελεσμένα” που θα εξαφανίσουν κάθε προοπτική για τη δημιουργία ανεξάρτητου και βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους.

ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ στο πλευρό του Ισραήλ έστρωσαν μεθοδικά το έδαφος γι’ αυτή τη νέα φάση κλιμάκωσης του πολέμου.

Η ΕΕ στηρίζει το Ισραήλ με κάθε μέσο, και για την αναχαίτιση των Χούθι οργάνωσε ναυτική αποστολή στην Ερυθρά, όπου επιχειρεί και η ελληνική φρεγάτα “Ψαρά”, αντικαθιστώντας την “Ύδρα”. (…)

Οι εξελίξεις αυτές προμηνύουν νέους κινδύνους για όλους τους λαούς της περιοχής, με κίνδυνο μάλιστα να ενωθούν τα μέτωπα της Ουκρανίας και της Μέσης Ανατολής, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, η οποία πρωτοστατεί όχι μόνο στη στήριξη του Ισραήλ αλλά και των δολοφονικών σχεδίων ΗΠΑ – ΝΑΤΟ και ΕΕ στην ευρύτερη περιοχή.

Η κυβέρνηση της ΝΔ συνεχίζει να αυξάνει την εμπλοκή της χώρας σε όλα τα πολεμικά μέτωπα στην περιοχή: Από τη μεταφορά μυστικού οπλισμού από την Αλεξανδρούπολη, μέχρι την περαιτέρω επέκταση της αμερικανικής βάσης στη Σούδα και την αποστολή φρεγατών στην Ερυθρά Θάλασσα».

Κάνοντας αναφορά στις σημερινές εξελίξεις, ο βουλευτή του ΚΚΕ είπε για το μεγάλο θέμα που απασχολεί τους κτηνοτρόφους των Ανωγείων, την πανώλη:

«Έχουν μετατρέψει τη χώρα σε “ξέφραγο αμπέλι” για λογαριασμό των επιχειρηματικών συμφερόντων, που μέσω των αθρόων εισαγωγών αγροτικών προϊόντων, γεωργικού και κτηνοτροφικού κεφαλαίου, εξασφαλίζουν εισροές από όπου τους συμφέρει καλύτερα, ευνοώντας τις συνθήκες διασποράς μολυσματικών ασθενειών. Αυτή είναι η πολιτική που έχει αποδεκατίσει τις κτηνιατρικές υπηρεσίες σε όλα τα επίπεδα (υπηρεσίες ΥΠΑΑΤ, κτηνιατρικά εργαστήρια, υπηρεσίες Περιφέρειας κ.λπ.), γιατί θεωρεί τη στελέχωσή τους “κόστος”.

Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι ο κρατικός μηχανισμός κινείται ταχύτατα όταν πρόκειται να δημεύσει την πρώτη κατοικία των λαϊκών οικογενειών, να καταστείλει εργατικές και αγροτικές κινητοποιήσεις, να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα επιχειρηματικών ομίλων, και είναι παντελώς ανίκανος να προστατεύσει τη λαϊκή περιουσία, να προλάβει τη μεταδοτική νόσο που είναι προφανές ότι προήλθε από εισαγωγή αιγοπροβάτων από άλλη χώρα.

Αρνείται να λάβει άμεσα μέτρα, για ακόμη μια φορά πετάει το μπαλάκι των ευθυνών στου ίδιους τους κτηνοτρόφους, αναγκάζοντάς τους να αναλάβουν το κόστος απολύμανσης των σταυλικών εγκαταστάσεων και του εξοπλισμού τους. ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΚΙ ΕΔΩ!

Εδώ και τώρα, το ΚΚΕ, με παρέμβασή του στη βουλή, ζητά να εξασφαλιστεί:

Η πλήρης αποζημίωση, στο 100% της ζημιάς, των πληγέντων κτηνοτρόφων, η αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματός τους, η αντικατάσταση του κτηνοτροφικού κεφαλαίου με ευθύνη του κράτους, η στήριξη με ζωοτροφές, απολυμαντικά και άλλα απαραίτητα των κτηνοτρόφων που θα υποχρεωθούν να θέσουν τα κοπάδια τους σε καραντίνα, και η αποτροπή μειώσεων στην τιμή του γάλακτος και του κρέατος στους παραγωγούς».

Παράρτημα Μεσσηνίας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ: Εκδήλωση τιμής και μνήμης στο Ξυλεργοστάσιο της Αρτεμισίας

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 3 Σεπτεμβρίου, 2024

Το Παράρτημα Μεσσηνίας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και η Τομεακή Επιτροπή Μεσσηνίας του ΚΚΕ διοργάνωσαν, το πρωί της Κυριακής 4 Αυγούστου, εκδήλωση τιμής και μνήμης στο Ξυλεργοστάσιο της Αρτεμισίας.

Στη θέση αυτή στις 5 Αυγούστου 1943 έγινε μάχη ενάντια στους Ιταλούς κατακτητές και ήταν η πρώτη επιχείρηση του αντάρτικου του Μωριά ενάντια οχυρωμένου εχθρικού χώρου. Την εκδήλωση άνοιξε, εκ μέρους του Παραρτήματος Μεσσηνίας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, ο Δημήτρης Σταυρόπουλος.

Στην συνέχεια, ο Δημήτρης Οικονομόπουλος, δισέγγονος του Αντώνη Ρηγανάκου, που έλαβε μέρος στη Μάχη, αναφέρθηκε στο Ιστορικό της Μάχης.

Εκ μέρους της ΤΕ Μεσσηνίας του ΚΚΕ, μίλησε ο Παναγιώτης Κουφαλάκος, μέλος του Τομεακού Γραφείου. Στην ομιλία του πέρα από τις ιστορικές αναφορές για την επέτειο της μάχης, αναφέρθηκε σε όλες τις σύγχρονες εξελίξεις που αφορούν τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και πολέμους, την οικονομία, τις εξελίξεις στο αστικό πολιτικό σύστημα.

Ακολούθησε ανάγνωση ποιήματος και κατάθεση στεφάνων στο μνημείο της μάχης.

Παρατίθεται το ιστορικό της Μάχης:

«Οι Ιταλοί ήσαν περίπου 200 οχυρωμένοι σε δυο θέσεις. 150 στο σχολείο της Αρτεμισίας, που ήταν ένα μεγάλο διώροφο χτίριο μέσα στο χωριό πάνω στο δημόσιο δρόμο Καλαμάτας-Σπάρτης. Οι Ιταλοί κατείχαν τον επάνω όροφο και είχαν γύρω-γύρω πολυβολεία.

Το εργοστάσιο βρισκόταν σε ένα υψωματάκι περί τα 400 μέτρα ανατολικά. Τις δύο θέσεις τις χώριζε μια χαράδρα. Το ύψωμα του εργοστασίου ήταν οχυρωμένο με συρματοπλέγματα και ναρκοπέδια. Περιβαλλόταν από μανδρότοιχο και στην κύρια είσοδο φρουρούσαν διπλοσκοποί.

Αναγνώριση στις εχθρικές θέσεις έκανε προσωπικά ο ίδιος ο Αναστασόπουλος. ΕΛΑΣίτες γύρω στους 100 άντρες διαιρέθηκαν σε τρεις ομάδες. Η πρώτη με τον Αναστασόπουλο θα χτυπούσε το εργοστάσιο. Η δεύτερη με τον υπολοχαγό Κανελλόπουλο το σχολείο και η τρίτη με τον ανθυπίλαρχο Ηλία Καραμούζη θα ανατίναζε τη γέφυρα στα διπόταμα και θα έμενε εκεί για να αποκρούσει ενδεχόμενη βοήθεια που θα έρχονταν από την Καλαμάτα στους Ιταλούς. Η επίθεση θα γινόταν ταυτόχρονα κατά τα χαράματα της 4ης προς 5η Αυγούστου 1943 γύρω στις 4 η ώρα.

Ο Αναστασόπουλος με 30 περίπου αντάρτες ξεκίνησε από το χωριό Πηγές και προχώρησε καλυμμένος μέσα στο δάσος. Όταν έφτασαν στα 200 μέτρα από την πόρτα του εργοστασίου, κατάλαβαν ότι θα ήτανε δύσκολο, να τους αιφνιδιάσουν με το θόρυβο που κάνανε τα άρβυλα. Τότε τους πρότεινε να βγάλουν τα παπούτσια και να προσεγγίσουν ξυπόλυτοι. Οι αντάρτες το δέχτηκαν και έτσι έγινε.

Όταν έφτασαν πολύ κοντά ο Αναστασόπουλος ζήτησε οχτώ εθελοντές για να μπουν μαζί του στο εργοστάσιο, ενώ οι υπόλοιποι με τον ανθυπολοχαγό πεζικού Ρουμελιώτη θα κύκλωναν εξωτερικά το εργοστάσιο.

Εθελοντές προσφέρθηκαν:

Ο μόνιμος επιλοχίας Πετρίδης από την Καστανιά της Σπάρτης.

Ο Αλάμαρας από τις Πηγές της Αλαγονίας, που είχε το παρατσούκλι “Αλάνης”.

Ο Νίκος Πανούσης από την Αράχοβα του Πάρνωνα, ένα ατρόμητο παλικάρι, που το φώναζαν με την ιταλική φράση “Νον Παούρα” (non paura) δηλαδή άφοβος, ατρόμητος.

Ο Αντώνης Ρηγανάκος, προπολεμικός κομμουνιστής, τσαγκάρης από την Καλαμάτα.

Ένας Μάλλιος, ράφτης, επίσης από την Καλαμάτα.

Ο Νικηταράς, πάλι από την Καλαμάτα.

Ο Βόλγας, που δραπέτευσε από τις φυλακές της Τρίπολης.

Αυτοί λοιπόν, με προπορευόμενους τον Αναστασόπουλο και τον Πανούση, έφτασαν προφυλαχτικά και έρποντας στους σκοπούς. Άρπαξαν τον ακίνητο και τον εξουδετέρωσαν.

Πυροβόλησε όμως ο κινητός και τότε τον σκότωσαν.

Οι υπόλοιποι 17 αντάρτες κύκλωσαν το εργοστάσιο.

Η ομάδα των οχτώ εισόρμησε μέσα και ο “Νον Παούρας” με τη βροντερή του φωνή τους ζήτησε να παραδοθούν. Εκείνοι αρνήθηκαν. Τότε έγινε εφόρμηση. Μπήκαν μέσα και βρήκανε τους Ιταλούς με τα όπλα κάτω από τα κρεβάτια.

Το εργοστάσιο κατελήφθη. Πιάστηκαν 30 περίπου αιχμάλωτοι. Ο επικεφαλής της φρουράς με λίγους άντρες κατόρθωσε να διαφύγει.

Η επίθεση του Κανελλόπουλου στο σχολείο απέτυχε. Πιθανότατα γιατί δεν συντονίστηκε ακριβώς με εκείνη κατά του εργοστασίου και έτσι δεν λειτούργησε ο παράγοντας αιφνιδιασμός.

Ο Κανελλόπουλος μετά την αποτυχία σύρθηκε προς τη Σίτσοβα χωρίς να ειδοποιήσει. Ο Αναστασόπουλος μετά την κατάληψη του εργοστασίου προώθησε την ομάδα του προς το σχολείο, όπου οι Ιταλοί αμύνονταν από τα πολυβολεία τους.

Οι ΕΛΑΣίτες τούς χτυπούν από διάφορα σημεία και από το καμπαναριό της εκκλησίας, όπου είναι ανεβασμένος ο “Νον Παούρας”, και περιμένουν να έρθει η νύχτα για να τους κάψουν με βενζίνη.

Κατά τις 5 όμως η ώρα το απόγευμα κατέφτασαν ιταλικές ενισχύσεις από την Καλαμάτα και άρχισαν να χτυπάνε τους επιτιθέμενους με όλμους. Τι είχε συμβεί; Πώς κατόρθωσαν οι ιταλικές ενισχύσεις να φτάσουν ανενόχλητες;

Απλούστατα η ομάδα που είχε αναλάβει να ανατινάξει τη γέφυρα στα διπόταμα απότυχε στο έργο της και αποσύρθηκε χωρίς να αποκρούσει τους Ιταλούς.

Μόνο ο Γιάννης Βαλσαμάκης, έφεδρος ανθυπολοχαγός και ηρωικός μαχητής της Αλβανίας, κατέβηκε μόνος του από το γειτονικό χωριό όπου βρισκόταν και με ένα δίκαννο και ένα γκρα σκότωσε εκεί στη γέφυρα δυο Ιταλούς, έπιασε δύο αιχμαλώτους και πήρε και δύο μοτοσυκλέτες.

Έπειτα από την άφιξη των ιταλικών ενισχύσεων, οι αντάρτες αφού αντιστάθηκαν μέχρι τη νύχτα, απαγκιστρώθηκαν και συμπτύχθηκαν ανατολικά της Αρτεμισίας.

Αλλά και οι Ιταλοί, όταν προχώρησε η νύχτα έφυγαν όλοι μαζί για την Καλαμάτα και δεν ξαναπάτησαν πια στην Αλαγονία.

Αποτελέσματα της νικηφόρας επιχείρησης:

Πάνω από 30 αιχμάλωτοι Ιταλοί και 6 νεκροί και άλλοι τόσοι τραυματίες.

Λάφυρα: 100 περίπου όπλα, 2 οπλοπολυβόλα, 20 πιστόλια μπερέτες, 15-20.000 φυσίγγια, 2.000 οκάδες ζάχαρη, 200 κουβέρτες και 30 φορτηγά αυτοκίνητα Fiat, που τα κατέστρεψαν οι ΕΛΑΣίτες και άλλα 30 μικρά φορτηγά. Να πως μπορούσε να βρει ο ΕΛΑΣ όπλα και πυρομαχικά, που χρειαζόταν, και δεν έδιναν οι “σύμμαχοι”.

Ακόμη κυριεύτηκαν 10.000 κυβικά κατεργασμένη ξυλεία και άλλη τόση ακατέργαστη, που μέρος της μοιράστηκε στους χωρικούς και η άλλη πυρπολήθηκε.

Απώλειες του ΕΛΑΣ: 1 νεκρός και 4 τραυματίες».

Παραρτήματα Αρκαδίας και Λακωνίας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ: Με μαζικότητα και σε αγωνιστικό κλίμα τίμησαν την 81η επέτειο της μάχης στον Κοσμά Κυνουρίας

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 3 Σεπτεμβρίου, 2024

Με μαζικότητα και σε αγωνιστικό κλίμα τιμήθηκε στις 4 Αυγούστου 2024 η 81η επέτειος της μάχης στον Κοσμά Κυνουρίας, στην εκδήλωση που διοργανώθηκε από τα Παραρτήματα Αρκαδίας και Λακωνίας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και τις ΤΕ Αρκαδίας και Λακωνίας του ΚΚΕ. Ιδιαίτερη ήταν η παρουσία νέων.

Στο ιστορικό της μάχης αναφέρθηκαν ο Ηλίας Σιώρας, στέλεχος του ΚΚΕ και ο Νίκος Χείλαρης, μέλος της Κομματικής Οργάνωσης του ΚΚΕ της Νότιας Κυνουρίας.

Όπως περιγράφει ένας εκ των πρωταγωνιστών του αντάρτικου στον Πάρνωνα, στρατιωτικός διοικητής μεγάλης ομάδας ανταρτών, ο Γιάννης Σαρρής (Σαρρήγιαννης) που δολοφονήθηκε το 1949 από τους φασίστες, δόθηκε στη μάχη αυτή ένα γερό μάθημα στους 100 και πλέον μελανοχίτωνες του Μουσολίνι τον Ιούλη του 1943, όταν επιχείρησαν να καταπνίξουν την αντίσταση στην περιοχή. Η μάχη στον Κοσμά ήταν καλά οργανωμένη. Πρωτεργάτες ήταν μέλη και στελέχη του ΕΛΑΣ και του ΚΚΕ. Είχε αντίκτυπο σε όλη την Πελοπόννησο και έδωσε φτερά στις αντάρτικες ομάδες και στο λαό της περιοχής.

Ακολούθησε αναφορά όλων των ονομάτων ανδρών και γυναικών που έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά και την κοινωνική δικαιοσύνη σε όλη την δεκαετία 1940-1950 και κατάγονταν από την περιοχή.

Έγινε κατάθεση στεφάνων και ακούστηκαν στις ρεματιές του Πάρνωνα και στην τοποθεσία της μάχης αντάρτικα τραγούδια και το «Επέσατε θύματα».

Στη συνέχεια, στην πλατεία του χωριού πραγματοποιήθηκε η κεντρική πολιτική ομιλία με ομιλητή τον Τριαντάφυλλο Ζάβαλη, μέλος της ΤΕ Λακωνίας του ΚΚΕ, με μεγάλη συμμετοχή Κοσμιτών και επισκεπτών του χωριού.

Έγινε εκτενής αναφορά στο πολεμικό σκηνικό που στήνουν οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ-NATO-EE στην ανατολική Ευρώπη και στην εγγύς Ανατολή, την επικίνδυνη για το λαό συμμετοχή της Ελλάδας στα σχέδιά τους, την ευθύνη της ΝΔ αλλά και την συναίνεση όλων των αστικών κομμάτων, στην εμπλοκή της Ελλάδας και στην γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού.

Περιγράφηκαν αναλυτικά τα προβλήματα που βασανίζουν το λαό, όπως η ακρίβεια, η υγεία, η εγκατάλειψη της υπαίθρου, η απάτη των Α.Π.Ε, της πράσινης μετάβασης, οι πλειστηριασμοί κ.λπ.

Τονίστηκε πως υπάρχει διέξοδος με την αμφισβήτηση αυτής της πολιτικής, τη συμμετοχή στους λαϊκούς αγώνες και τη συμπόρευση με το ΚΚΕ, που ήδη σταθεροποιείται και διευρύνεται, όπως έδειξαν όλοι οι αγώνες, οι αρχαιρεσίες στα συνδικάτα και οι 4 διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις.

Παράρτημα Ανατολικής Θεσσαλονίκης της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ: Εκδήλωση τιμής και μνήμης για τα 80 χρόνια από την ομαδική εκτέλεση στο Ασβεστοχώρι

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 3 Σεπτεμβρίου, 2024

Εκδήλωση τιμής και μνήμης για τα 80 χρόνια από τις θηριωδίες και την ομαδική εκτέλεση στο Ασβεστοχώρι από τους ναζί και τους ντόπιους συνεργάτες τους πραγματοποίησε στις 26 Ιούλη 2024 το Παράρτημα Ανατολικής Θεσσαλονίκης της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και η ΤΟ Ανατολικής Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης που έγινε στο μνημείο των εκτελεσθέντων, πραγματοποιήθηκε ομιλία από τον Λεωνίδα Στολτίδη, βουλευτή Β’ Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ. Στο πλαίσιο αυτής, παρουσιάστηκε το χρονικό των γεγονότων του Ιούλη του 1944 στο Ασβεστοχώρι και των ηρωικών στιγμών της Εθνικής Αντίστασης του λαού μας, ενώ τονίστηκε μεταξύ άλλων ότι «Σήμερα, 80 χρόνια μετά, δεν αρκούμαστε απλά στη μνημόνευση των γεγονότων αυτών. Η Ιστορία μας διδάσκει, αντλούμε πείρα, συμπεράσματα, προετοιμαζόμαστε για τις νέες συνθήκες που έχουμε μπροστά μας. Η πρόσφατη Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στις 9-11 Ιούλη 2024 στην Ουάσιγκτον σηματοδοτεί έναν νέο γύρο έντασης της ευρωατλαντικής επιθετικότητας σε όλο τον κόσμο. (…)  Φέτος συμπληρωνονται 75 χρόνια από την ίδρυση του ΝΑΤΟ. Όσοι “γιορτάζουν” αυτή τη μαύρη επέτειο προκαλούν το λαό μας και τους άλλους λαούς, γιατί αυτός ο ιμπεριαλιστικός οργανισμός είναι ταυτισμένος με εκατοντάδες πολέμους και επεμβάσεις, με στρατιωτικά πραξικοπήματα και δολοφονίες αγωνιστών, με εγκληματικά σχέδια κατά των λαών.

Η κυβέρνηση της ΝΔ έχει μεγάλες ευθύνες,αφού εμπλέκει τη χώρα και τον λαό μας στο πολεμικό σφαγείο, για λογαριασμό των συμφερόντων της αστικής τάξης. Ξοδεύει δισεκατομμύρια ευρώ σε εξοπλισμούς για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Αυτή την επικίνδυνη πολιτική, που διαμόρφωσαν όλες οι κυβερνήσεις, στηρίζουν σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και τα άλλα συστημικά κόμματα.

Το Κόμμα μας πρωταγωνιστεί στους αντιπολεμικούς – αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες. Καλούμε το λαό και τη νεολαία να καταδικάσουν αποφασιστικά το ΝΑΤΟ, να απορρίψουν μαζικά και να αντιπαλέψουν τους παραπλανητικούς ισχυρισμούς της κυβέρνησης και των ΝΑΤΟϊκών κομμάτων που παρουσιάζουν τη δολοφονική πολεμική μηχανή του ΝΑΤΟ ως “δύναμη ασφάλειας και ειρήνης”. Να δυναμώσουν τον αγώνα για την απεμπλοκή της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και σχεδιασμούς, την αποδέσμευση από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, με την εργατική τάξη, τις λαϊκές δυνάμεις στο τιμόνι της εξουσίας.

Η πρόσφατη εκλογική άνοδος που κατέγραψε το Κόμμα μας, μας γεμίζει με αισιοδοξία. Επιβεβαίωσε ότι σταθεροποιείται και ενισχύεται ένα ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής, που υλοποιεί σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ, της ΕΕ, που ένα τμήμα του εκφράζεται με άνοδο του κύρους και συμπόρευση με το ΚΚΕ, με απεγκλωβισμό εργατικών – λαϊκών δυνάμεων από τα αστικά κόμματα που, παρά τις επιμέρους διαφωνίες και τον ανταγωνισμό τους για την διακυβέρνηση, κινούνται στην ίδια γενική πολιτική γραμμή σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων, την ανάπτυξη της καπιταλιστικής κερδοφορίας στη γραμμή ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ.

Καταθέτουμε τη δύναμη που μας έδωσε ο λαός για να δυναμώσει η φωνή του και εκεί που παίρνονται οι αντιλαϊκές αποφάσεις, όπως στο ευρωκοινοβούλιο, και πάνω από όλα για να οργανωθεί η εργατική-λαϊκή πάλη.Οι λαοί οφείλουν και πρέπει να επαγρυπνούν, να πιστέψουν στην δύναμή τους. Το ΚΚΕ σηκώνει το βάρος της ευθύνης στη δική μας χώρα, συμβάλλοντας ταυτόχρονα και στην ανασύνταξη του ευρωπαϊκού και διεθνούς κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος. Η πρότασή του είναι ρεαλιστική. Γιατί ρεαλιστικό είναι αυτό που συμφέρει τον λαό, αυτό που έχει δείξει η ίδια η ιστορία και οι εξελίξεις. Είναι η αποδέσμευση από την ΕΕ με την εργατική τάξη, το λαό στην εξουσία».

Ακολούθησε κατάθεση στεφάνων προς τιμήν των νεκρών από την ΤΟ Ανατολικής Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ και από το Παράρτημα Ανατολικής Θεσσαλονίκης της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ.

Παράρτημα Περιστερίου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ: Εκδηλώσεις για τα 80 χρόνια από το Μπλόκο Περιστερίου

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 2 Σεπτεμβρίου, 2024

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκαν οι εκδηλώσεις του Παραρτήματος Περιστερίου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ σε συνεργασία με τις Οργανώσεις Περιστερίου του ΚΚΕ για τα 80 χρόνια από το Μπλόκο Περιστερίου (6 Ιούλη 1944).

Στις 6 Ιούλη 2024 πραγματοποιήθηκε κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του Μπλόκου. Σύντομη ενημέρωση για το χρονικό του Μπλόκου έγινε από τον αντιπρόεδρο του Παραρτήματος Περιστερίου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ Κώστα Κανδηλιώτη.

Στις 12 Ιούλη 2024 ακολούθησε η κεντρική εκδήλωση στην πλατεία Εθνικής Αντίστασης Περιστερίου. Η εκδήλωση ξεκίνησε με χαιρετισμό από τον πρόεδρο του Παραρτήματος Περιστερίου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ Ηλία Χαϊντούτη, ενώ την κεντρική ομιλία έκανε η Βιβή Δάγκα, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής του Κόμματος.

Ακολούθησε μουσικοθεατρική παράσταση με αφήγηση, προβολή βίντεο και φωτογραφικού υλικού και ζωντανή μουσική, στην οποία συνέβαλαν οι Μιχάλης Λεγάκης, Ιωάννα Σωτηροπούλου, Γιάννης Παπαδημητρακόπουλος, Μαρία Στρούπα, Κωνσταντίνα Κατσιάρη, και οι τραγουδιστές και μουσικοί Βίκυ Λάζαρου, Αποστόλης Φράγκος, Σοφία Πεντερίδου, Ειρήνη Γιάμαλη, Γιάννης Αναγνώστου, Ηλέκτρα Τεμπονέρα και Μπάμπης Λομποτέσης.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν αντιπροσωπεία της Κεντρικής Διοίκησης της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ με επικεφαλής την πρόεδρο Τούλα Μητσέα, τα μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ Γ. Σιδέρης και Στ. Λουκάς, ο Νότης Μαριάς και πλήθος Περιστεριωτών/-ισσών.

Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία της Βιβής Δάγκα:

«Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι,

Η σημερινή μας εκδήλωση, με αφορμή τη συμπλήρωση των 80 χρόνων από το μπλόκο στο Περιστέρι στις 6 Ιούλη του 1944, υπερβαίνει την υποχρέωσή μας να τιμάμε κάθε χρόνο τον λαϊκό ηρωισμό των 180 αγωνιστών που στάλθηκαν στο Γουδί και στο Χαϊδάρι, πολλοί στα κάτεργα της Γερμανίας.

Ξεπερνάει το δέος που μας προκαλεί η αλύγιστη στάση της ΕΠΟΝίτισσας Άννας Παρλιάρου απέναντι στους ναζί κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους. Παρά τα φριχτά βασανιστήρια, στάθηκε αγέρωχη και αρνήθηκε να καταδώσει τους συντρόφους της. Ήταν μια από τις χιλιάδες μαχήτριες της ζωής, που έδρασε ανυπότακτα και ανυποχώρητα και τελικά θυσιάστηκε για να “θριαμβεύσει η ζωή”, σε μια κοινωνία χωρίς αδικία και εκμετάλλευση, για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Ήταν ανάμεσα σε εκείνες τις αγωνίστριες που τα τελευταία λόγια τους στους αγαπημένους τους έδειχναν τη μεγάλη ψυχική και πνευματική δύναμη. Συνδύαζαν το βαθύ συναίσθημα με την αφοσίωση στο σκοπό της πάλης: “Γίνηκα ξέρεις μελλοθάνατη. Χωρίς θυσίες τίποτα μεγάλο δε γίνεται…” ήταν τα δικά τους λόγια.

Πώς φτάνει τελικά κανείς, όμως, “να δώσει χαμόγελο απέναντι στην κάννη”; Η ίδια η ζωή σε συγκεκριμένες συνθήκες φτιάχνει πιο μαζικά ηρωίδες και ήρωες. Αναγκάζει γυναίκες, άνδρες, ακόμη και παιδιά, ν’ αψηφήσουν τις κακουχίες, το θάνατο. Τέτοιες στιγμές συναντάμε στις γυναίκες, στους άνδρες, ακόμη και στα παιδιά της Παλαιστίνης, απέναντι στη γενοκτονία του λαού από το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ με τις πλάτες ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ. Τέτοιες στιγμές, που μας εμπνέουν 80 χρόνια μετά, δημιούργησε ο γίγαντας λαός στη χώρα μας στις συνθήκες της τριπλής κατοχής την περίοδο του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Στο μαζικό λαϊκό ηρωισμό είχε πρωτοπόρο ρόλο το ΚΚΕ, παρά το γεγονός ότι ήταν βαριά πληγωμένο από τις διώξεις της μεταξικής δικτατορίας. Πρωτοστάτησε στην ίδρυση και δράση της Εθνικής Αλληλεγγύης, του Εργατικού ΕΑΜ, του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, του ΕΛΑΝ, της ΕΠΟΝ, της ΟΠΛΑ και άλλων οργανώσεων. Τελικά, οι συνθήκες είναι αυτές που μπορούν να μετατρέψουν την ήρεμη καθημερινότητα σε ένα ξεφάντωμα της λεβεντιάς, που ο ηρωισμός γίνεται κάτι το απλό, το φυσικό, σαν την ανάσα.

Για αυτές τις στιγμές χρειάζεται προετοιμασία, οργανωμένος αγώνας που να στοχεύει τον πραγματικό αντίπαλο: το κεφάλαιο, την εξουσία του και τους μηχανισμούς της, τις ιμπεριαλιστικές τους συμμαχίες. Χρειάζεται πρόβλεψη, να στηρίζεται στη μετατροπή του απελευθερωτικού αγώνα σε οργανωμένη εξέγερση για την επαναστατική ανατροπή του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος που έχει στο DNA του την εκμετάλλευση, τον πόνο και την καταστροφή του ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Αυτό είναι ένα από τα κρίσιμα συμπεράσματα της ιστορίας του Κόμματός μας, του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος κατά τη διάρκεια και μετά το  Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και το Κόμμα μας έκανε μια τιτάνια προσπάθεια για να αντλήσει διδάγματα από τη θετική και αρνητική πείρα της ιστορίας του επαναστατικού εργατικού κινήματος.

Η σχέση του ΚΚΕ με την Ιστορία του, που δεν είναι βιωματική, βιογραφική. Αποτελεί δύναμη για να αναπτύσσουμε την ιδεολογία μας, ενσωματώνοντας τα συμπεράσματα της κοινωνικής εξέλιξης, της ταξικής πάλης. Είναι όπλο στα χέρια των κομμουνιστών και κομμουνιστριών, των αγωνιστών και αγωνιστριών στις σύγχρονες συνθήκες που τα σύννεφα κλιμάκωσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία και στη Μ. Ανατολή όλο και πυκνώνουν.

Γιατί δεν καταδικάζουμε απλά τη φρίκη του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Αλλά παλεύουμε ενάντια στο σύστημα που έχει ως “ζωογόνα δύναμη” τους ανταγωνισμούς για τη διασφάλιση του μέγιστου καπιταλιστικού κέρδους και οδηγεί νομοτελειακά στην ένταση των πολέμων και των συγκρούσεων. Γιατί αξιοποιούμε την πλούσια ιστορική πείρα που αποδεικνύει ότι οι λαοί μπορούν να ζήσουν αδελφωμένοι, αναπτύσσοντας σχέσεις αμοιβαίου οφέλους σε μια κοινωνία απαλλαγμένη από τα καπιταλιστικά δεσμά, τη σοσιαλιστική-κομμουνιστική.

Αυτή η συζήτηση είναι κρίσιμο να δυναμώσει ακόμη περισσότερο το επόμενο διάστημα. Ιδιαίτερα την τελευταία περίοδο έχει φουντώσει η “πολεμική” προετοιμασία στην Ευρώπη και σε όλο τον πλανήτη.

Γιατί, όμως, έχουμε αυτή την κλιμάκωση;

Πρώτα από όλα γιατί οξύνεται ο ανταγωνισμός ΗΠΑ-Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία. Οξύνεται ο ανταγωνισμός ανάμεσα στον άξονα ΝΑΤΟ-ΕΕ και στον υπό διαμόρφωση άξονα με ηγετικές δυνάμεις την Κίνα και τη Ρωσία. Αυτός ο ανταγωνισμός αφορά και στον εμπορικό και τεχνολογικό τομέα, τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Περιλαμβάνει μέχρι και το διάστημα.

Όμως, υπάρχει και μια βαθύτερη αιτία: Η ωρολογιακή βόμβα πάνω στην οποία κάθεται η διεθνής καπιταλιστική οικονομία. Η οικονομία της ΕΕ βρίσκεται στην ουσία σε φάση ύφεσης. Τα επιτελεία των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ επεξεργάστηκαν “ειρηνικές λύσεις” που αποδείχτηκαν προσωρινές. Απλά μεταθέτουν και διογκώνουν την εκδήλωση της κρίσης. Έτσι, στρέφονται σε μεγαλύτερο βαθμό στην πολεμική οικονομία. Γιατί τους προσφέρει μια άμεση κερδοφόρα διέξοδο με τις νέες παραγγελίες στην πολεμική βιομηχανία. Παραγγελίες που στηρίζονται από τα ευρωπαϊκά ταμεία και τους προϋπολογισμούς των κρατών-μελών, ματώνοντας τους λαούς.

Όταν, λοιπόν, συγκλονιζόμαστε βλέποντας τα παιδιά της Παλαιστίνης να θάβονται ζωντανά στα ερείπια των ισραηλινών βομβαρδισμών… Οι επιχειρηματικό όμιλοι βλέπουν τις τιμές των μετοχών τους να αυξάνονται στα ταμπλό των διεθνών χρηματιστηρίων.

Και στη διάπραξη αυτού του εγκλήματος διαρκείας σε βάρος των λαών έχουν ευθύνη όλα τα κόμματα του συστήματος στην Ελλάδα, είτε ως κυβερνήσεις είτε ως αντιπολίτευση. ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ-Νέα Αριστερά-Βελόπουλος και άλλοι.

Η όλο και βαθύτερη εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο δεν έγινε σε μια μέρα. Υλοποιήθηκε από όλες τις κυβερνήσεις:

  • Με τη μετατροπή της Ελλάδας σε ένα απέραντο ΑμερικανοΝΑΤΟϊκό στρατόπεδο
  • Με τη στρατηγική συνεργασία με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, την αποστολή πυραύλων και τη στρατιωτική συνεργασία με τη Σαουδική Αραβία.

Και βέβαια η κυβέρνηση της ΝΔ απογειώνει την εμπλοκή με την πρόσφατη συμμετοχή της στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ και τις υπογραφές που έβαλε.

Κόντρα σε αυτά τα επικίνδυνα σχέδια οι λαοί έχουν αποδείξει ότι μπορούν να αφήσουν το δικό τους γερό αποτύπωμα.

  • Το απέδειξαν οι ναυτεργάτες στο λιμάνι του Πειραιά, που με τη δυναμική τους κινητοποίηση απέτρεψαν την άφιξη πλοίου που μετέφερε πολεμικό υλικό με προορισμό το Ισραήλ.
  • Το επιβεβαιώνουν καθημερινά ο λαός και η νεολαία της χώρας μας και αλλού, που εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στον παλαιστινιακό λαό.

Για αυτό χρειάζεται να δυναμώσει ο αγώνας του λαού μας για την απεμπλοκή της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και σχεδιασμούς, την αποδέσμευση από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, με την εργατική τάξη, τις λαϊκές δυνάμεις στο τιμόνι της εξουσίας.

Όλες οι παραπάνω εξελίξεις δημιουργούν προβληματισμούς και ανακατατάξεις ιμπεριαλιστικών συμμαχιών, αλλά κι έντονες αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε τμήματα του κεφαλαίου της κάθε χώρας. Οξύνονται οι αντιπαραθέσεις για το ποιος όμιλος, ποιας χώρας, θα πάρει επιδοτήσεις, ποιος κλάδος της οικονομίας θα ενισχυθεί περισσότερο από άλλους και άλλα. Αυτές οι αντιπαραθέσεις εκφράζονται και στο ποιες πολιτικές δυνάμεις στηρίζονται περισσότερο ή λιγότερο από συγκεκριμένα επιχειρηματικά ή ιμπεριαλιστικά κέντρα. Βασικό κριτήριο είναι το πώς θα διασφαλίζονται τα συνολικά συμφέροντα της αστικής τάξης κάθε χώρας, αλλά και πώς θα μπορεί το σύστημα να παίρνει ανάσες από τη διαμόρφωση εναλλακτικών πόλων διακυβέρνησης. Για να μπορεί να εγκλωβίζει τη λαϊκή δυσαρέσκεια “εντός των τειχών” του καπιταλιστικού συστήματος.

Οι διεργασίες, λοιπόν, που υπάρχουν στο αστικό πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, η συζήτηση για το λεγόμενο “ακροδεξιό” πόλο, δεν γίνονται σε κοινωνικό κενό. Πολέμου παρόντος… κάθε συστημικός επιστρατεύεται! Και η βαθιά αντίδραση του αστικού πολιτικού συστήματος κάνει το βαθύ σκοτάδι των λεγόμενων ακροδεξιών δυνάμεων να φαίνεται ως δήθεν “αντισυστημικό”. Ενώ είναι τα καλύτερα παιδιά του συστήματος.

Ο καλύτερος χορηγός τους είναι οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας σε Ελλάδα και Ευρώπη, μαζί με τα φιλελεύθερα κόμματα, που προωθούν την αντιλαϊκή πολιτική των κατευθύνσεων της ΕΕ, των ματωμένων πλεονασμάτων και των προαπαιτούμενων του Ταμείου Ανάκαμψης, που συνθλίβει τα δικαιώματα των εργαζομένων. Στόχευσή τους είναι να δημιουργηθούν τα γνωστά εκβιαστικά διλήμματα “ακροδεξιάς – προοδευτικών δυνάμεων”. Για να θάβουν ότι στον πυρήνα της πολιτικής και των δύο βρίσκεται η προώθηση των συμφερόντων αυτού του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος.

Επομένως, τίποτα το ελπιδοφόρο δεν μπορούν να φέρουν οι ξαναζεσταμένες “σούπες” των “μετώπων” τέτοιων δυνάμεων, δήθεν για την αναχαίτιση της ακροδεξιάς, σαν αυτές που βλέπουμε στη Γαλλία. Μια επανάληψη του ίδιου έργου έχουμε με τους πρωταγωνιστές των αντιλαϊκών κυβερνήσεων των τελευταίων χρόνων, που έχουν καταδικαστεί στη συνείδηση του γαλλικού λαού με όποιο κυβερνητικό σχήμα κι αν υπηρετήσουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου, π.χ. Ολάντ.

Αυτά τα μέτωπα, λοιπόν, είναι ο δρόμος που εγγυάται τη γιγάντωση της ακροδεξιάς και του συστήματος, ένα νέο φαύλο κύκλο απογοητεύσεων και συντηρητικοποίησης. Άλλωστε η ιστορική πείρα των Λαϊκών Μετώπων την περίοδο πριν το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο διδάσκει.

Τόσο στην περίπτωση της Γαλλίας, όσο και της Ισπανίας, η συγκρότηση του αντιφασιστικού μετώπου δεν κατόρθωσε να ανακόψει την πορεία των φασιστών προς την εξουσία.

Η συγκεκριμένη έκβαση δεν ήταν αποτέλεσμα ορισμένων κακών χειρισμών των ΚΚ ή λάθος διαχείρισης των αστών πολιτικών. Υπήρχαν βαθύτερες αδυναμίες.

Πρώτον: Οι κυβερνήσεις των Λαϊκών Μετώπων της Γαλλίας και της Ισπανίας, που δεν είχαν στόχο την ανατροπή της αστικής εξουσίας, διατήρησαν την ταξική εκμετάλλευση και την ιμπεριαλιστική πολιτική της εκμεταλλεύτριας τάξης.

Δεύτερον: Οι αστικές πολιτικές δυνάμεις των Λαϊκών Μετώπων φοβόντουσαν περισσότερο το εργατικό-λαϊκό κίνημα παρά τις φιλοφασιστικές, αστικές πολιτικές δυνάμεις. Άλλωστε δεν διαχωρίζονταν με σινικά τείχη από αυτές. Έτσι, αφόπλιζαν το εργατικό-λαϊκό κίνημα, γιατί τρόμαζαν από τη ριζοσπαστικοποίησή του, ενώ ανέχονταν τη δράση των φιλοφασιστικών δυνάμεων.

Τρίτον: Στο πλαίσιο των Λαϊκών Μετώπων, τα ΚΚ προσέφεραν πρωτοφανείς θυσίες για την αντιμετώπιση του φασισμού και τελικά βρέθηκαν προδομένα από τις σύμμαχες δήθεν “αντιφασιστικές” δυνάμεις.

Τέταρτο και βασικό: Η πορεία των ιστορικών γεγονότων απέδειξε ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρξει αποτελεσματική αντιμετώπιση του φασισμού, αν δεν συνδυάζεται με την πάλη για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας.

Οι συγκλονιστικές στιγμές από την πάλη του Περιστεριώτικου λαού ενάντια στην τριπλή κατοχή, των απαράμιλλων δειγμάτων ηρωισμού όσων άνηκαν στο 4ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ, και μετέπειτα την περίοδο του Δεκέμβρη του ‘44, αναδεικνύουν και κάτι ακόμη.

Είχε προηγηθεί η ασίγαστη προσπάθεια των κομμουνιστών και κομμουνιστριών μέσα στα εργοστάσια της περιοχής, όπως στο Κλωστοϋφαντουργείο του Θωμά Λαναρά και στο λιγνιτωρυχείο στον Αη Βασίλη.

Είναι πολύ πλούσια τα συμπεράσματα από τη σωτήρια δράση του Κόμματος, του ΕΑΜ και στις γειτονιές του Περιστερίου. Ανάμεσα στα άλλα ήταν:

  • η οργάνωση της πάλης για βελτίωση των συνθηκών δουλειάς και ζωής εργατριών κι εργατών,
  • η οργάνωση της αντίστασης στην επιστράτευση για καταναγκαστική εργασία στη Γερμανία κατά τον πόλεμο,
  • η οργάνωση της επιβίωσης από την πείνα.

Πάνω σε αυτό το γόνιμο έδαφος της δράσης του Κόμματος, του ΕΑΜ έγινε κατορθωτό αρκετοί αγωνιστές να κρυφτούν στο λιγνιτωρυχείο του Αγίου Βασιλείου, ξεφεύγοντας από το Μπλόκο. Στηρίχτηκαν στην αντίστοιχη προετοιμασία της ομάδας του Εργατικού ΕΑΜ και στους δεσμούς που είχαν με τους εργάτες και τις εργάτριες της περιοχής.

Φωτίζει, όμως, και σήμερα την ανάγκη ως Κόμμα τους δεσμούς που έχουμε με εργατικό-λαϊκό κόσμο στις γειτονιές μας, στους χώρους δουλειάς, πάνω στους οποίους στηρίχθηκε και η νέα άνοδος του Κόμματος στις Ευρωεκλογές, να τους διευρύνουμε, να τους δυναμώσουμε. Γιατί αυτό το ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής μπορεί και πρέπει να γίνει δύναμη ανατροπής.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι,

Μικρά-μικρά κομματάκια της ιστορίας του λαού του Περιστερίου, συνολικά του ελληνικού λαού, φιλοξενούνται 17 χρόνια τώρα στο Μουσείο ΕΑΜικής Αντίστασης και του ΔΣΕ στο Περιστέρι. Και δεν πρόκειται να παραιτηθούμε από την προσπάθεια υπεράσπισής του, παρά την προσπάθεια που γίνεται από τη Δημοτική Αρχή και άλλους πρόθυμους. Γιατί είναι ένας φάρος προβολής συγκλονιστικών στιγμών της ταξικής πάλης που εμπνέουν και σήμερα. Διδάσκουν ότι μέσα στο Κόμμα μας και τη νεολαία πολλαπλασιάζεται η δύναμη του καθενός και της καθεμιάς. Καλλιεργείται η αντοχή στις δυσκολίες, η δίψα για ιδεολογική-πολιτική μόρφωση και η πίστη στη δύναμη της εργατικής τάξης, του λαού.

Τελικά ο επαναστατικός μας αγώνας κάνει τη ζωή πλούσια και δημιουργική, βάζοντας τη δική του σφραγίδα στην ιστορική κοινωνική εξέλιξη, μέρος της οποίας είμαστε κι εμείς.

Όπως έλεγε μια από τις χιλιάδες γυναίκες που βρέθηκαν στις φυλακές Αβέρωφ στο γιο της:

“Καμιά φορά γιε μου μπορεί να σκεφτείς τί ήταν το πιο δύσκολο και πιο βαρύ;

Μη βιαστεί ν’ αποκριθείς.

Μπορεί να πεις το πιο δύσκολο θα ήτανε ο πόλεμος, η κατοχή

Μα όχι γιε μου, τον πόλεμο, την κατοχή τα παλέψαμε κι εμείς μαζί

Μπορεί πάλι να πεις το πιο δύσκολο θα ήτανε το απόσπασμα, οι διωγμοί.

Όχι γιε μου. Είναι χαμόγελο να δίνεις για το λαό σου τη ζωή.

Ρώτησα τον πατέρα σου, ρώτησα εμένα τη μάνα σου μπροστά στο θάνατο και μου αποκριθήκανε κι οι δύο.

Το πιο δύσκολο, το πιο βαρύ είναι να νικάς την απογοήτευση και και να ’ναι η ψυχή σου και ψυχή μαχητή!”

 Τιμή και δόξα σε ΕΑΜ, ΕΛΑΣ ΕΠΟΝ, ΟΠΛΑ, ΔΣΕ.

Τιμή και δόξα ηρωικό, τιμημένο ΚΚΕ.

Αυτά τα δέντρα ρίζωσαν για τα καλά στο μέλλον, στην πάλη για τη σοσιαλιστική-κομμουνιστική κοινωνία!»

Η ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στην εκδήλωση για τον Νίκο Πλουμπίδη στα Λαγκάδια Γορτυνίας

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 31 Ιουλίου, 2024

«Η στάση του Νίκου Πλουμπίδη είναι ο ηθικός θρίαμβος των κομμουνιστών, των αρχών μας, της ιδεολογίας μας, αλλά και η απόδειξη ότι τα λόγια μας συμβαδίζουν με τα έργα μας», τόνισε μιλώντας στην εκδήλωση της ΚΕ του ΚΚΕ στα Λαγκάδια Γορτυνίας ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, προσθέτοντας πως η στάση του «υπογραμμίζει ότι οι κομμουνιστές δεν λυπούνται τις θυσίες, ακόμα και την υπέρτατη αν απαιτηθεί, γιατί είναι ελεύθεροι και τη συνείδησή τους, την ιδεολογία τους, δεν την έχουν για εμπόρευμα, δεν την πουλούν στην αγορά, δεν την αλλάζουν με το χρήμα, ούτε με την απειλή και τον φόβο μπροστά στο δήθεν “αδύνατο”.

Μιλούν ανοιχτά και καθαρά για τα λάθη τους, τις αδυναμίες τους, τις παραλείψεις τους, όταν αυτές υπάρχουν, κάνουν ειλικρινά και γνήσια την αυτοκριτική τους και την κριτική τους, τα διορθώνουν, διδάσκονται από αυτά, διαπαιδαγωγούν σωστά τις νέες γενιές κομμουνιστών, στέλνουν μήνυμα και γίνονται υπόδειγμα για όλους και όλες».

Ολόκληρη η ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ έχει ως εξής:

«Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,

Με τη σημερινή εκδήλωση, που διοργανώνει η ΚΕ του ΚΚΕ, υλοποιείται η κοινή θέληση και απαίτηση χιλιάδων λαού, Πελοποννησίων και όχι μόνο, να τιμηθεί στη γενέτειρά του ο Νίκος Πλουμπίδης, με έναν τρόπο αντάξιό του.

Εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ, θέλουμε να ευχαριστήσουμε το Δημοτικό Συμβούλιο Γορτυνίας για την παραχώρηση του χώρου για την τοποθέτηση της προτομής του Νίκου Πλουμπίδη. Ευχαριστούμε τον σπουδαίο γλύπτη Μεμά Καλογηράτο, που φιλοτέχνησε την προτομή, καθώς και τους αγαπημένους καλλιτέχνες Διονύση Τσακνή, Βιολέτα Ίκαρη και Κώστα Τριανταφυλλίδη, που θα πάρουν μέρος στη συναυλία – αφιέρωμα στο πολιτικό τραγούδι που θα ακολουθήσει.

Τιμάμε σήμερα το μέλος του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ, τον “κόκκινο δάσκαλο”, τον κομμουνιστή συνδικαλιστή, τον φυλακισμένο από το καθεστώς Μεταξά, τον γραμματέα της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας του ΚΚΕ και καθοδηγητή της ΟΠΛΑ την περίοδο της Κατοχής, τον καθοδηγητή των παράνομων Οργανώσεων του ΚΚΕ στην Αθήνα μετά την ήττα του ΔΣΕ.

Η προτομή του θα στέκει από σήμερα εδώ, να θυμίζει κάθε μέρα στους συμπατριώτες του και όλους τους επισκέπτες αυτού του όμορφου τόπου την ηρωική του αγωνιστική διαδρομή, την ανιδιοτελή προσφορά του στην υπόθεση του λαού, από όποιο πόστο του ανέθεσε το Κόμμα.

Θα θυμίζει την υπέρτατη ηθική που επέδειξε, μένοντας πιστός στις ιδέες και στο Κόμμα του, ακόμα και όταν αδικήθηκε κατάφωρα από αυτό, υπερασπιζόμενος την πολιτική του ΚΚΕ στη στημένη δίκη, αρνούμενος να “δώσει” στον αντίπαλο την παραμικρή κουβέντα που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί ενάντια στο ΚΚΕ σε εκείνες τις δύσκολες συνθήκες, φτάνοντας έτσι περήφανος και αλύγιστος μέχρι το εκτελεστικό απόσπασμα.

Θα θυμίζει ότι τέτοιας στόφας άνθρωποι, τέτοιοι αετοί σαν τον Πλουμπίδη, τον Μπελογιάννη, τον Ζαχαριάδη, τον Βελουχιώτη και δεκάδες χιλιάδες άλλους, επώνυμους και ανώνυμους, γεννιούνται από τη μήτρα του ΚΚΕ και διαμορφώνονται, μέσα στη φωτιά της ταξικής πάλης, από τα ανώτερα ιδανικά του αγώνα για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Η ζωή του μπολιασμένη με τους κοινωνικούς – ταξικούς αγώνες της εποχής του, την κομμουνιστική ιδεολογία και στράτευση

Φίλες και φίλοι,

Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 70 χρόνια από τη 14η Αυγούστου 1954, όταν στις 5.25 τα χαράματα, στην Αγία Μαρίνα στο Δαφνί της Αττικής, ο Νίκος Πλουμπίδης έπεσε νεκρός από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος.

“Εξετελέσθη ζητωκραυγάζων υπέρ του ΚΚΕ”, “αντιμετωπίζοντας με απόλυτον ψυχραιμίαν τας σφαίρας του αποσπάσματος… Δεν εδέχθη ούτε να κοινωνήση ούτε να του δέσουν τους οφθαλμούς του”, έγραψαν την επόμενη μέρα οι εφημερίδες της εποχής.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή…

Η ζωή του Νίκου Πλουμπίδη ήταν μπολιασμένη με τους κοινωνικούς – ταξικούς αγώνες της εποχής του, με την ιδιότητα του δασκάλου και τη συμμετοχή του στο συνδικαλιστικό κίνημα των εκπαιδευτικών, με τον τόπο του και με τον λαϊκό κόσμο, όπου κι αν βρέθηκε.

Ήταν μπολιασμένη με την κομμουνιστική ιδεολογία και στράτευση, με τον ηρωισμό της, τον οποίο και ο ίδιος εξέφρασε, με την πίστη στο αναγκαίο επόμενο βήμα για την ανθρώπινη πρόοδο, τον σοσιαλισμό.

Ο Νίκος Πλουμπίδης γεννήθηκε εδώ, στα Λαγκάδια Γορτυνίας, στις 31 Δεκέμβρη 1902, σε φτωχό αγροτικό περιβάλλον. Η αγάπη του για τη μόρφωση φάνηκε από νωρίς. Γυμνάσιο πήγε στη Δημητσάνα, “για να εκπληρωθεί ο πόθος της οικογένειας …να γραμματίσουν ένα παιδί”, όπως γράφει σε βιογραφική του έκθεση προς το Κόμμα. Σπούδασε στο Διδασκαλείο Πύργου, έγινε δάσκαλος και διορίστηκε στη Μηλέα Ελασσόνας.

Στο Διδασκαλείο Πύργου άκουσε για πρώτη φορά από συμφοιτητή του για την έννοια της “εκμετάλλευσης”. Γρήγορα αντιλήφθηκε την υποβάθμιση της Δημόσιας Εκπαίδευσης και του δασκάλου στο πλαίσιο του αστικού κράτους και ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση. Συμμετείχε σε φοιτητικές απεργίες, πρωτοστάτησε στην “Αριστερή Παράταξη”, τη συνδικαλιστική παράταξη του ΚΚΕ εκείνη την περίοδο στη Διδασκαλική Ομοσπονδία, εκλέχτηκε μέλος στην Εκτελεστική Επιτροπή της Συνομοσπονδίας Δημοσίων Υπαλλήλων και αργότερα μέλος της Γραμματείας της Ενωτικής ΓΣΕΕ.

Συνελήφθη αρκετές φορές, ξυλοκοπήθηκε κατά την καταστολή διαδήλωσης και απολύθηκε από δάσκαλος, λόγω της κομμουνιστικής του ιδεολογίας και δράσης.

Όταν διαγνώσθηκε με φυματίωση, το 1929, και ο γιατρός τού είπε ότι μπορεί να πεθάνει σε έξι μήνες, εκείνος απάντησε: “Ας τους ζήσω τότε όσο μπορώ πιο έντονα, πιο αγωνιστικά”.

Μέλος του ΚΚΕ έγινε το 1926. Στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1930, στήριξε το Κόμμα, τις οργανωτικές του αρχές και το Πρόγραμμά του κατά τη διαπάλη, εντός και έξω από αυτό, με τροτσκιστικές και άλλες ομάδες. Από εκεί και έπειτα, ανέλαβε καθοδηγητικά καθήκοντα, ενώ συμμετείχε ως αντιπρόσωπος στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, το 1935. Το διάστημα παραμονής του στη Μόσχα σπούδασε στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής -τη γνωστή ΚΟΥΤΒ- που ήταν σχολή της Κομμουνιστικής Διεθνούς για την εκπαίδευση στελεχών των κομμάτων-μελών της.

Στο 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ, τον Δεκέμβρη 1935, εκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ.

Ακολούθησε η δικτατορία του Μεταξά και η πολιτικά αποπνικτική κατάσταση για το ΚΚΕ. Με βάση και την ήδη υπάρχουσα αντικομμουνιστική νομοθεσία, συνεχίστηκαν και ενισχύθηκαν οι συλλήψεις, οι φυλακίσεις, οι εξορίες και οι βασανισμοί.

Ορισμένα καθοδηγητικά στελέχη υποχώρησαν και κάποια μάλιστα πρόδωσαν το Κόμμα. Το καθεστώς τούς χρησιμοποίησε για να κατασκευάσει πλαστή Κεντρική Επιτροπή -την ονομαζόμενη “Προσωρινή Διοίκηση”- και εξέδωσε πλαστό “Ριζοσπάστη”.

Τα καθοδηγητικά όργανα του Κόμματος, η ΚΕ και το ΠΓ αποδεκατίστηκαν. Σε αυτές τις συνθήκες, ο Νίκος Πλουμπίδης έμεινε ιδεολογικά και πολιτικά ακλόνητος.

Του ανατέθηκε η καθοδήγηση διάφορων Κομματικών Οργανώσεων ανά τη χώρα.

Τον Μάη του 1938 εκλέχθηκε μέλος του ΠΓ και καθοδήγησε την Οργάνωση Μακεδονίας – Θράκης. “Ο κόσμος μας υπήρχε, αλλά ήταν σκόρπιος, τον μαζέψαμε, φτιάξαμε τοπική καθοδήγηση σ’ όλες τις περιφέρειες της Μακεδονίας-Θράκης, συνδεθήκαμε και αρχίσαμε κινητοποιήσεις” έγραψε.

Ύστερα από νέο κύμα συλλήψεων το 1939, μεταξύ των οποίων και αυτής του Νίκου Πλουμπίδη, συγκροτήθηκε από ασύλληπτα μέλη της ΚΕ η “Παλιά ΚΕ του ΚΚΕ”.

Τα μέλη αυτά έπραξαν σωστά και υπεύθυνα, με κριτήριο την ανάγκη για την ύπαρξη καθοδηγητικού κέντρου του ΚΚΕ. Η πρωτοβουλία τους ήταν επίσης αναγκαία για την αντιμετώπιση της χαφιέδικης και πλαστής Προσωρινής Διοίκησης που είχε φτιάξει ο Μανιαδάκης και γενικά για τη συνέχεια του Κόμματος.

Ο Νίκος Πλουμπίδης ανέλαβε την καθοδήγησή της “Παλιάς ΚΕ” από την πτέρυγα κρατουμένων του Νοσοκομείου “Σωτηρία”, όπου είχε μεταφερθεί λόγω της ασθένειάς του.

Συνέβαλε προφανώς και ο ίδιος στις σωστές θέσεις της “Παλιάς ΚΕ” για τον ιταλοελληνικό πόλεμο, στο πλαίσιο και των τότε θέσεων της ΚΔ, δηλαδή στον χαρακτηρισμό του ως ιμπεριαλιστικού και από τις δύο πλευρές, στην ανάγκη στρατιωτικής και ένοπλης εναντίωσης στον φασίστα εισβολέα και στον στόχο της ανατροπής της μεταξικής δικτατορίας.

Ο Νίκος Πλουμπίδης κατήγγειλε τότε λαθεμένα το πρώτο γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη για τον ιταλοελληνικό πόλεμο ως πλαστό, παρότι εντόπισε σημεία τα οποία ήταν πράγματι ψεύτικα, όπως η απεύθυνση προς τον Μεταξά και όχι προς τον ελληνικό λαό.

Τον Φλεβάρη του 1942 δραπέτευσε με οδηγία του Κόμματος από τις φυλακές της Τρίπολης όπου είχε μεταφερθεί, επανεντάχθηκε στο ΠΓ και ανέλαβε την καθοδήγηση της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας, στην ηρωική δράση της οποίας είχε καθοριστική συμβολή την περίοδο της ναζιστικής κατοχής.

Συγκλονίζει η αφήγησή του για το πώς έδρασε όταν ενημερώθηκε -ξημερώματα της 4ης Μάρτη 1943- για τα σχέδια των κατακτητών να προχωρήσουν σε πολιτική επιστράτευση του ελληνικού πληθυσμού, προκειμένου να καλύψουν τις μεγάλες απώλειες που είχαν στο Ανατολικό Μέτωπο από τον Κόκκινο Στρατό:

“Έπρεπε να προλάβουμε τον εχθρό προτού αναγγείλει την απόφασή του. Είπα να συγκληθεί αμέσως η ΕΠ της ΚΟΑ και με συνδέσμους να ειδοποιηθούν τα στελέχη της ΚΟΑ και να είναι σε επιφυλακή. Έβλεπα ότι το ΚΚΕ έπρεπε να φανεί… 

Τι έπρεπε να κάνω; Σύνδεση με τη Γραμματεία του ΠΓ είχα μόνο στις 6 του μήνα. Άλλος τρόπος να συνδεθώ και να ληφτεί υπεύθυνα κομματική απόφαση δεν υπήρχε… Να παραμείνω αδρανής με τη δικαιολογία ότι δεν ήταν δική μου δουλιά να αποφασίσω, το θεώρησα προδοσία και απέναντι του Κόμματος και απέναντι του λαού. Κατέληξα να αναλάβω τις ευθύνες…

Έβλεπα καθαρά την επιτυχία και τη ΝΙΚΗ, όχι συναισθηματικά αλλά με τη μελέτη της κατάστασης και αποφάσισα να κατεβάσω στις 5 του Μάρτη τους εργατοϋπαλληλικούς κλάδους της Αθήνας σε ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ και όλο το λαό της Αθήνας σε ΠΑΛΛΑΪΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ με σύνθημα: ΚΑΤΩ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ, ΨΩΜΙ, ΔΟΥΛΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ… 

Από το μεσημέρι τις 4 του Μάρτη δεκάδες χιλιάδες λαϊκοί αγωνιστές βρίσκονταν σε πυρετώδη κίνηση. Τα τυπογραφεία και οι πολύγραφοι δούλευαν αδιάκοπα. Πλακάτ, σημαίες, συνθήματα ετοιμάστηκαν. Τα σχέδια πορείας του κάθε κλάδου καταστρώθηκαν. Χιλιάδες προκηρύξεις και τρυκ μοιράστηκαν. Τα ΧΩΝΙΑ τότε εφευρέθηκαν και τέθηκαν σε εφαρμογή… 

Ξημέρωσε η Τετάρτη 5 του Μάρτη του 1943. Όλη η κίνηση, όλες οι υπηρεσίες σταματημένες. Η ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ήταν πραγματικά ΚΑΘΟΛΙΚΗ. Όλα νεκρώθηκαν… Και τότε άρχισε να ξεχύνεται στο κέντρο της Αθήνας ο λαϊκός χείμαρρος των συνοικιών…

Για πρώτη φορά παρουσιάστηκε μια τόσο μεγάλη σε όγκο και μαχητικότητα ΠΑΛΛΑΪΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ… Το παλλαϊκό ξεσήκωμα ήταν τέτοιο που οι καταχτητές αναγκάστηκαν να ανακαλέσουν την απόφασή τους και να δηλώσουν ότι ΔΕΝ τίθεται ζήτημα πολιτικής επιστράτευσης για την Ελλάδα… 

Η 5η του Μάρτη 1943 δεν έσωσε μόνο τα Ελληνόπουλα από τα γερμανικά κάτεργα, αλλά συνετέλεσε και στην πορεία και εξέλιξη του πολέμου και έδειξε το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουν οι λαοί για να επιβάλλουν τη θέλησή τους …”, κατέληγε ο Νίκος Πλουμπίδης.

Αυτός ήταν ο ηρωισμός του λαού μας, αυτή ήταν η τεράστια συμβολή του ΚΚΕ και των στελεχών του, όπως ο Νίκος Πλουμπίδης, στη σωτηρία του και στη νίκη κατά των ναζί!

Σπουδαίο κεφάλαιο, βέβαια, στη δράση του Νίκου Πλουμπίδη ήταν η καθοδήγηση της Οργάνωσης Προστασίας Λαϊκού Αγωνιστή (ΟΠΛΑ), που συγκροτήθηκε το 1943, προκειμένου να περιφρουρήσει αγωνιστές από τα χτυπήματα των αρχών κατοχής, των Ταγμάτων Ασφαλείας και άλλων ένοπλων αστικών οργανώσεων εναντίον του ΕΑΜ και του ΚΚΕ. Χτυπήματα που κλιμακώθηκαν σε συνθήκες που η επικείμενη ήττα του φασιστικού άξονα και η γιγάντωση της δράσης του ΕΑΜ και του ΚΚΕ έθεσαν υπό αμφισβήτηση τη μεταπολεμική καπιταλιστική εξουσία.

Στη διάρκεια της Απελευθέρωσης, των Δεκεμβριανών και μετά τη Βάρκιζα, ο Νίκος Πλουμπίδης έδρασε σε συμφωνία με τη γραμμή του ΚΚΕ, η οποία ωστόσο περιείχε σοβαρές αντιφάσεις και λάθη. Κυρίως, δεν συνέδεε τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα με την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας στην Ελλάδα και έκανε απαράδεκτες συμφωνίες με αστικές δυνάμεις, χωρίς να εκτιμάται αντικειμενικά ο πραγματικός συσχετισμός δυνάμεων.

Κατά τον τρίχρονο αγώνα του ΔΣΕ, την κορύφωση της ταξικής πάλης στην Ελλάδα, σε συνθήκες νομοθετικής απαγόρευσης του ΚΚΕ, πογκρόμ διώξεων και ασφυκτικού κλοιού για τους κομμουνιστές και τις κομμουνίστριες μέσα στα αστικά κέντρα, ο Νίκος Πλουμπίδης επωμίζεται ένα από τα πιο κρίσιμα και δύσκολα καθήκοντα: Την καθοδήγηση, μαζί με τον Στέργιο Αναστασιάδη, των παράνομων Οργανώσεων στην Αθήνα. Δουλεύει για τον στόχο αυτό ακατάπαυστα.

Και σε αυτό το απαιτητικό περιβάλλον, όμως, βρίσκει χώρο το ανθρώπινο στοιχείο. Το 1946 ο Νίκος Πλουμπίδης παντρεύεται την Ιουλία Παπαχρήστου, η οποία θα έχει τη δική της ξεχωριστή πορεία στο πλάι του, και το 1948 γεννιέται ο γιος τους.

Μετά την ήττα του ΔΣΕ, και τη σύλληψη και εκτέλεση του Στέργιου Αναστασιάδη, ο Ν. Πλουμπίδης έμεινε μόνος του στην καθοδήγηση των παράνομων Οργανώσεων στην Αθήνα.

Η στάση του απέναντι στην άδικη κατηγορία του Κόμματος διαχρονικό παράδειγμα ανώτερης κομμουνιστικής ηθικής και αγωνιστικής στάσης

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Εκείνα τα τελευταία δυόμισι χρόνια της ζωής του Νίκου Πλουμπίδη σημαδεύτηκαν κυρίως από την προσπάθειά του να σώσει, όπως πίστευε, τη ζωή του Νίκου Μπελογιάννη, καθώς και από την άδικη αντιμετώπισή του από την ηγεσία του Κόμματος, αλλά και την υποδειγματική και αταλάντευτη στάση του μέχρι το τέλος.

Όταν ο Νίκος Μπελογιάννης καταδικάστηκε σε θάνατο, ο Ν. Πλουμπίδης έχοντας την αβάσιμη -όπως αποδείχτηκε άλλωστε- ελπίδα ότι θα τον έσωζε από την εκτέλεση, έστειλε στις 12 Μάρτη 1952 επιστολή στις Αρχές του ελληνικού αστικού κράτους, στην οποία αναλάμβανε ο ίδιος την ευθύνη για τον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ και δεσμευόταν να παραδοθεί αν μετατρεπόταν η θανατική καταδίκη του Νίκου Μπελογιάννη.

Το ΠΓ του ΚΚΕ, με ΓΓ τον Νίκο Ζαχαριάδη, κατήγγειλε την επιστολή ως πλαστή και έμμεσα καταδίκασε την ενέργεια του Πλουμπίδη.

Μετά την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη, το ΠΓ του ΚΚΕ εξέδωσε απόφαση με την οποία, ανάμεσα σε άλλα, διέγραφε τον Πλουμπίδη από μέλος του ΚΚΕ και τον κατήγγειλε “ως χαφιέ, προβοκάτορα και προδότη”!

Ο Νίκος Πλουμπίδης, απομονωμένος από το Κόμμα, συνελήφθη στις 25 Νοέμβρη 1952 σε σπίτι που κρυβόταν στον Κολωνό και παραπέμφθηκε στο Διαρκές Στρατοδικείο Αθηνών με την κατηγορία της κατασκοπείας.

Σε όλη τη διαδικασία κατέρριψε το κατηγορητήριο και κατήγγειλε τη σκηνοθετημένη δίκη. Είπε στην απολογία του:

“Επειδή δεν μπορούν να σταματήσουν την ανάπτυξη του ΚΚΕ πάνε να βρουν στοιχεία για να το μειώσουν στα μάτια του λαού και να το συκοφαντήσουν. Οι κομμουνιστές δεν είναι κατάσκοποι, γιατί οι κατάσκοποι αγοράζονται και πωλούνται. Οι κομμουνιστές, ενώ μπορούν με μια δήλωσή τους να σωθούν, δεν προδίδουν την ιδεολογία τους”.

Η στάση του Νίκου Πλουμπίδη απέναντι στην άδικη κατηγορία του Κόμματός του σε βάρος του και απέναντι στην προσπάθεια του αστικού κράτους να τον στρέψει ενάντια στο Κόμμα του υπήρξε ηρωική και μεγαλειώδης, διαχρονικό και αιώνιο παράδειγμα ανώτερης κομμουνιστικής ηθικής και αγωνιστικής στάσης.

Είπε, επίσης, στη δίκη:

“Σήμερα, κύριοι, δε δικάζετε άτομα. Δικάζετε το ΚΚΕ. Και επ’ αυτού δηλώνω, παρόλο ότι σήμερα όχι μόνο δεν έχω την τιμή να εκπροσωπώ το Κόμμα μου, αλλά έχω και πολεμική εναντίον μου, ότι αναλαμβάνω πλήρως τις ευθύνες για την πολιτική του Κόμματός μου”… 

Και περήφανα απάντησε στον Επίτροπο, ο οποίος επίμονα του υπενθύμιζε την κομματική καταδίκη του:

“Τιμή μου είναι η τιμή του Κόμματός μου”». 

Ο Νίκος Πλουμπίδης καταδικάστηκε δύο φορές σε θάνατο και μαζί του καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο η ηγεσία του ΚΚΕ.

Ο Νίκος Πλουμπίδης κουβάλησε τον σταυρό του μαρτυρίου του μέχρι τέλους. Περήφανος, στητός. Μαζί με τον Νίκο Πλουμπιδη το δικό της σταυρό κουβάλησε και ολόκληρη η οικογένειά του. Η σύζυγός του συντρόφισσα Ιουλία, ο γιος του Δημήτρης, όλοι οι συγγενείς του.

Αγαπητές φίλες και φίλοι,

Η απόφαση του ΠΓ για τον Νίκο Πλουμπίδη ήταν εντελώς εσφαλμένη, ανυπόστατη και άδικη.

Οπωσδήποτε πρέπει να έχουμε υπόψη μας και το συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτή η άδικη απόφαση πάρθηκε.

Ο ταξικός αντίπαλος, προκειμένου να καθυποτάξει την πρωτοπόρα κομμουνιστική δράση, χρησιμοποιούσε όλα τα μέσα και τους μηχανισμούς, μεταξύ των οποίων και τη διείσδυση σε κρίκους της οργανωτικής δομής του ΚΚΕ. Σε αυτό το κλίμα, εντάθηκε στις γραμμές του ΚΚΕ η χαφιεδοφοβία, με ορισμένα στελέχη του Κόμματος να ζητούν έλεγχο του Πλουμπίδη και να τον υποδεικνύουν ως πράκτορα του ταξικού εχθρού. Το κλίμα της χαφιεδοφοβίας ενίσχυε και η Ασφάλεια, η οποία διέδιδε προβοκατόρικες φήμες σε βάρος στελεχών του Κόμματος.

Άλλωστε, στις αρχές δεκαετίας του ‘50 βρισκόταν σε εξέλιξη η επιδίωξη του αστικού κράτους για διάλυση του ΚΚΕ, παράλληλα με την επιδίωξη του οπορτουνισμού και εντός του ΚΚΕ και στο πλαίσιο της ΕΔΑ για μετάλλαξη του ΚΚΕ σε σοσιαλδημοκρατική κατεύθυνση.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, βάρυναν ορισμένες λανθασμένες πολιτικές ενέργειες του ίδιου του Νίκου Πλουμπίδη, κατά παράβαση οδηγιών του ΠΓ, όπως κατά τις διαπραγματεύσεις για τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων της Δημοκρατικής Παράταξης ενόψει των εκλογών του 1950, ενέργειες, όμως, που δεν ήταν ανεξάρτητες από τη συνολική πολιτική γραμμή του Κόμματος.

Στη λαθεμένη εκτίμηση του Κόμματος για τον Νίκο Πλουμπίδη έπαιξε οπωσδήποτε ρόλο και η επιστολή του για τον Μπελογιάννη, η οποία αποτελούσε παραβίαση όχι μόνο του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, αλλά και των κανόνων συνωμοτικότητας.

Αντικαταστατικός, από την άλλη, ήταν και ο τρόπος αντιμετώπισης του Πλουμπίδη από την τότε ηγεσία του ΚΚΕ. Δεν κλήθηκε στην ΚΕ, παρότι μέλος της, για να συζητηθούν εκεί, ενώπιόν του, οι εις βάρος του κατηγορίες. Κρίθηκε και καταδικάστηκε χωρίς δυνατότητα απολογίας.

Συνολικά, οπωσδήποτε, εκείνη την περίοδο, μέσα σε βαθιά παρανομία με το μεγαλύτερο μέρος της ηγεσίας να βρίσκεται στο εξωτερικό, δυσκολευόταν η εσωκομματική λειτουργία και η σε βάθος συζήτηση όλων των προγραμματικών ζητημάτων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οπορτουνιστικές παλινωδίες ή ακόμη και κάποιες άστοχες ενέργειες να θεωρούνται, λανθασμένα, πράξεις συνεργασίας με τον ταξικό εχθρό.

Σε επιστολή του και σε αναφορές του, ο Νίκος Πλουμπίδης εξέφραζε την πίστη του ότι το Κόμμα θα άρει την σε βάρος του κατάφωρη αδικία:

“Μια μέρα το Κόμμα θα με αποκαταστήσει -είχε πει- γιατί θα πληροφορηθεί τι ακριβώς συμβαίνει. Θα παραδεχτεί το σφάλμα του. Το ΚΚΕ παραδέχεται τα σφάλματά του… Οι πληροφορίες για μένα πάνω στις οποίες στηρίχτηκε το Κόμμα ήταν εσφαλμένες και υποβολιμαίες”.

Πράγματι, η 9η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το 1958 αποκατέστησε τον Νίκο Πλουμπίδη.

Επίσης, το 8ο Συνέδριο του Κόμματος, το 1961, μνημονεύοντας “τα μέλη της ΚΕ που εκτελέστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν στα μέτωπα ή πέθαναν από φυσικό θάνατο”, μνημόνευσε ανάμεσά τους και τον Ν. Πλουμπίδη.

Έκτοτε το ΚΚΕ μνημονεύει πάντα τον Νίκο Πλουμπίδη ως μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ που εκτελέστηκε από τον ταξικό αντίπαλο.

Το όνομά του συγκαταλέγεται μαζί με των υπολοίπων εκτελεσμένων και δολοφονημένων μελών της ΚΕ, που βρίσκεται σήμερα στην είσοδο της Έδρας της ΚΕ του Κόμματος, στα γραφεία μας στον Περισσό.

Τέτοια πράξη αναγνώρισης και τιμής αποτελεί και η σημερινή μας εκδήλωση, όπως και δεκάδες άλλες που έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα και θα πραγματοποιηθούν στο μέλλον.

Κοιτάζουμε πίσω, μόνο για να πάμε πιο αποφασιστικά μπροστά

Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,

Η στάση του Νίκου Πλουμπίδη είναι ο ηθικός θρίαμβος των κομμουνιστών, των αρχών μας, της ιδεολογίας μας, αλλά και η απόδειξη ότι τα λόγια μας συμβαδίζουν με τα έργα μας.

Υπογραμμίζει ότι οι κομμουνιστές δεν λυπούνται τις θυσίες, ακόμα και την υπέρτατη αν απαιτηθεί, γιατί είναι ελεύθεροι και τη συνείδησή τους, την ιδεολογία τους, δεν την έχουν για εμπόρευμα, δεν την πουλούν στην αγορά, δεν την αλλάζουν με το χρήμα, ούτε με την απειλή και τον φόβο μπροστά στο δήθεν “αδύνατο”.

Μιλούν ανοιχτά και καθαρά για τα λάθη τους, τις αδυναμίες τους, τις παραλείψεις τους, όταν αυτές υπάρχουν, κάνουν ειλικρινά και γνήσια την αυτοκριτική τους και την κριτική τους, τα διορθώνουν, διδάσκονται από αυτά, διαπαιδαγωγούν σωστά τις νέες γενιές κομμουνιστών, στέλνουν μήνυμα και γίνονται υπόδειγμα για όλους και όλες.

Η μέρα με τη νύχτα, δηλαδή, με τα φαινόμενα εκφυλισμού και σαπίλας που βλέπουμε κι αυτή την περίοδο να συμβαίνουν στα αστικά κόμματα -φιλελεύθερα και σοσιαλδημοκρατικά- με τις μάχες για την καρέκλα και τις εκατέρωθεν κατηγορίες για σχέσεις με συμφέροντα, χρηματισμό κ.ά.

Ακόμα και με τις ειδήσεις που έρχονται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, με τους λεγόμενους δωρητές, το ίδιο το κεφάλαιο δηλαδή να αποφασίζει απροκάλυπτα για την τύχη του ενός και του άλλου πολιτικού του εκπροσώπου.

Η συνολική πορεία του Νίκου Πλουμπίδη, ενταγμένη στη συνολική ηρωική πορεία του Κόμματός μας στα 106 χρόνια ζωής του -και ιδιαίτερα εκείνες τις κρίσιμες και πολύ σκληρές δεκαετίες- μας αφήνει πολύτιμα διδάγματα για το σήμερα.

– Ένα από αυτά είναι η ανάγκη να τηρούνται απαρέγκλιτα οι αρχές λειτουργίας του Κόμματος, ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, στην ουσία του και σε όλες τις πτυχές του και όχι επιλεκτικά.

– Επίσης, η συλλογικότητα στις αποφάσεις του Κόμματος, τόσο κατά το στάδιο της διαμόρφωσής τους, όσο και κατά το στάδιο της υλοποίησής τους.

– Η ενημέρωση από πάνω προς τα κάτω και αντίστροφα πρέπει να εξασφαλίζονται, ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες της πορείας της ταξικής πάλης.

– Οπωσδήποτε, πρέπει να επισημάνουμε ότι είναι αυταπόδεικτη η ανάγκη το Κόμμα να επαγρυπνεί και να παίρνει όσο το δυνατόν περισσότερα μέτρα περιφρούρησής του από προσπάθειες διείσδυσης του ταξικού αντιπάλου. Πόσο μάλλον όταν βλέπουμε όλους αυτούς τους πολυπλόκαμους μηχανισμούς παρακολούθησης του αστικού κράτους και των ιμπεριαλιστικών οργανισμών – που σε τελική ανάλυση έχουν στόχο τον ίδιο τον λαό, το κίνημά του, τις επαναστατικές ιδέες…

Φτάνουν στο σημείο να διεισδύουν ακόμη και στα ίδια τα αστικά κόμματα, σε υπουργικά γραφεία, στα επιτελεία του αστικού στρατού για να έχουν άμεση γνώση κάθε ενέργειας, κάθε κρίκου, κάθε προσώπου, είναι, όμως, άλλο αυτό το καθήκον και άλλο το να ταυτίζεται η κάθε λανθασμένη άποψη, η κάθε απερισκεψία, ακόμα και ιδεολογική ή πολιτική παρέκκλιση με προδοσία στον ταξικό εχθρό…

Μια τέτοια αντιμετώπιση, εκτός του ότι μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλες αδικίες, συσκοτίζει τις πολιτικές αιτίες του λάθους και δεν επιτρέπει την έγκαιρη και ολοκληρωμένη αντιμετώπισή του ή και διόρθωσή του.

Έχουμε εξαντλητικά συζητήσει τέτοιες και άλλες πλευρές ως Κόμμα πλέον και έχουμε βγάλει συμπεράσματα.

Επαναλαμβάνουμε, όμως, ότι είμαστε πολύ περήφανοι γιατί είμαστε το μόνο Κόμμα που τα λάθη του τα παραδέχεται ανοιχτά, ντόμπρα και σταράτα.

Είναι μια αυτοκριτική, πραγματικά επαναστατική, που δεν την απευθύνουμε ούτε στην αστική τάξη, ούτε στους κάθε είδους λιποτάκτες της ταξικής πάλης.

Την αυτοκριτική του το ΚΚΕ, τη συζήτηση για τα λάθη του, τις ανεπάρκειές του, την απευθύνει στην εργατική τάξη, στον λαό. Την ασκεί αιχμηρά, θαρρετά, γιατί θέλει στις σύγχρονες συνθήκες να γίνει πιο ικανό στην πάλη ενάντια στο σάπιο σύστημα του καπιταλισμού.

Σήμερα που το ίδιο αυτό διεφθαρμένο σύστημα χλευάζει τη συλλογικότητα, την ανιδιοτέλεια, την εντιμότητα και αποθεώνει τον “ατομικό δρόμο”, τον ανταγωνισμό με μόνο στόχο τον πλουτισμό…

Σήμερα που μεγάλες αξίες και ιδανικά θεωρούνται ουτοπία, ρομαντισμός, μέχρι και παρωχημένα, που χαρακτηρίζονται ως οπισθοδρόμηση και πλασάρεται για πρόοδος ο ανορθολογισμός, ο μεσσιανισμός και η πιο βαθιά αντίδραση…

Η ζωή και ο θάνατος του Νίκου Πλουμπίδη έχουν πολλά να διδάξουν και να προσφέρουν σε όλους μας και ειδικά στους νεότερους.

Ειδικά σήμερα, που η χώρα μας μπλέκεται όλο και περισσότερο στους πολέμους των ιμπεριαλιστών, που οι στρατιωτικές δαπάνες σπάνε κάθε ρεκόρ, που τα σύννεφα μιας νέας καπιταλιστικής κρίσης είναι προ των πυλών διεθνώς και το σύστημα εντείνει την καταστολή, με όλους τους τρόπους, απέναντι στον λαό και τη νεολαία, έχουμε πολλούς λόγους να “κοιτάξουμε” στις σελίδες της ιστορίας του Κόμματος και του λαού μας…

Να διδαχθούμε από την πείρα -θετική και αρνητική- και τον απέραντο ηρωισμό που αναβλύζουν, να δούμε ότι ο οργανωμένος λαός, με το ΚΚΕ στην πρώτη γραμμή, μπορεί να τα βάλει με εχθρούς που φαντάζουν ανίκητοι και να μεγαλουργήσει.

Κοιτάζουμε, όμως, πίσω μόνο για να πάμε πιο αποφασιστικά μπροστά.

Για να στερεώσουμε και να δυναμώσουμε ακόμα περισσότερο τα βήματα που έχουν γίνει, το ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής που αποτυπώνεται τα τελευταία χρόνια στους αγώνες, στις αρχαιρεσίες του κινήματος και στις εκλογικές αναμετρήσεις.

Είμαστε σίγουροι, για παράδειγμα, ότι θα ήταν χαρούμενος ο σύντροφός μας, Νίκος Πλουμπίδης, αν έβλεπε τους σημερινούς συνεχιστές του, τους δασκάλους που συμμετέχουν στην παράταξη του ΚΚΕ στη Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδας, στην οποία συμμετείχε και εκείνος, να κατακτούν την εμπιστοσύνη χιλιάδων συναδέλφων τους, να κατακτούν την πρώτη θέση για πρώτη φορά στην ιστορία της!

Συνεχίζουμε, με ακλόνητη αποφασιστικότητα και πίστη στο όμορφο μέλλον της ανθρωπότητας για το οποίο πάλεψαν και θυσιάστηκαν όλοι αυτοί οι ήρωες του ΚΚΕ και του λαού μας.

Την κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, όπου η εργατική τάξη θα έχει την εξουσία και η χώρα μας, αποδεσμευμένη από δολοφονικές ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, θα προοδεύει προς όφελος όλου του λαού της.

Ο αγώνας για αυτό το μέλλον είναι η καλύτερη τιμή στη μνήμη τους!

Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός, είναι ο νέος κόσμος, ο σοσιαλισμός!

Προχωράμε μπροστά! Δυνατά!».

Σε κλίμα συγκίνησης και αγωνιστικής ανάτασης τα αποκαλυπτήρια της προτομής του Νίκου Πλουμπίδη στα Λαγκάδια Γορτυνίας

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 31 Ιουλίου, 2024

 

Σε κλίμα συγκίνησης αλλά και αγωνιστικής ανάτασης πραγματοποιήθηκαν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του Νίκου Πλουμπίδη, στην εκδήλωση της ΚΕ του ΚΚΕ στα Λαγκάδια Γορτυνίας, παρουσία και του συνονόματου εγγονού του, Νίκου.

Εκατοντάδες συγκεντρωμένοι που έφτασαν απ’ όλη την Πελοπόννησο αλλά και την Αθήνα, ακόμα και τη Στερεά Ελλάδα, ξέσπασαν σε συνθήματα και χειροκροτήματα όταν ο ΓΓ της ΚΕ, αμέσως μετά την ομιλία του, προχώρησε στα αποκαλυπτήρια της προτομής που φιλοτέχνησε ο γλύπτης Μεμάς Καλογηράτος, ενώ τη στήλη της προτομής και τον περίβολο του μνημείου διαμόρφωσε ο Λαγκαδιανός τεχνίτης πέτρας Στάθης Καγιούλης, και εφεξής θα κοσμεί την πλατεία Λαγκαδίων, θυμίζοντας σε κάθε περαστικό τον Νίκο Πλουμπίδη και όλα όσα πρέσβευε, όλα εκείνα τα τόσο σπουδαία ώστε να τους αφιερώσει την ίδια του τη ζωή.

Ένα μπουκέτο κόκκινα γαρύφαλλα απέθεσε ο Δημήτρης Κουτσούμπας και δεκάδες άλλα προστέθηκαν στη βάση της προτομής από ανθρώπους που έδωσαν το παρών τιμώντας τον Νίκο Πλουμπίδη. Το «Επέσατε θύματα» ακούστηκε απ’ τα μεγάφωνα για να ακολουθήσουν συνθήματα και χειροκροτήματα ακατάπαυστα. Δόξα και τιμή στον Νίκο Πλουμπίδη αντήχησαν τα Λαγκάδια, με την ολοκλήρωση μιας πράξης αναγνώρισης οφειλόμενης στον κομμουνιστή δάσκαλο που δίδαξε ήθος, ανιδιοτέλεια, ακλόνητη πίστη σε πανανθρώπινα ιδανικά και αξίες, στο κόμμα του, το ΚΚΕ.

Νωρίτερα στην εκδήλωση σύντομη παρέμβαση έκανε ο δήμαρχος Γορτυνίας Στ. Κούλης, ο οποίος σημείωσε μεταξύ άλλων το χρέος της απόδοσης τιμής σε εμβληματικές προσωπικότητες όπως του Νίκου Πλουμπίδη, που δίδαξε ήθος και έκανε πράξη όσα κήρυττε… «Η σιδερένια πίστη του τον καθιστά σύμβολο, μας παρέδωσε μαθήματα ζωής, έπεσε χωρίς να λυγίσει» ανέφερε ο δήμαρχος.

Ο εγγονός του Νίκου Πλουμπίδη σε δήλωση του σημείωσε: «Σήμερα σκέφτομαι τον παππού, τη γιαγιά και τα αδέλφια τους και μαζί μ’ αυτούς μια ολόκληρη γενιά που έζησε, κυνηγήθηκε και αγωνίστηκε. Η γενιά αυτή φεύγει, αλλά η ιστορία αυτή δεν διδάσκεται αρκετά στην Ελλάδα. Η “υγειονομική ταφή της μνήμης”, η αποσιώπηση και η υποβάθμιση της ιστορίας δεν βοηθούν να κατανοήσουμε το παρόν, ούτε να φτιάξουμε ένα καλύτερο μέλλον. Γι’ αυτό ευχαριστώ εκ μέρους της οικογένειας το ΚΚΕ και όσους βοήθησαν να στηθεί αυτό το μνημείο».

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με συναυλία – αφιέρωμα στο πολιτικό τραγούδι, στην Αγία Παρασκευή, με τους Διονύση Τσακνή, Βιολέτα Ίκαρη και Κώστα Τρανταφυλλίδη.

 

Ηράκλειο Κρήτης: Τιμή και δόξα στους μαχητές του ΔΣΕ που έπεσαν ηρωικά στη Μάχη της Μαγερεύτρας

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 30 Ιουλίου, 2024

Τους μαχητές του ΔΣΕ που έπεσαν ηρωικά στη Μάχη της Μαγερεύτρας, στο οροπέδιο Παράσυρτα, τίμησε την Κυριακή 21 Ιούλη 2024 η ΚΟ Κεντρικής Υπαίθρου Ηρακλείου του ΚΚΕ.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν κάτοικοι από τα χωριά της Εμπάρου, του Οροπεδίου, της Βιάννου, από όλο το νομό Ηρακλείου, ενώ σημαντική ήταν η παρουσία της νεολαίας.

Πολλοί άφησαν ένα λουλούδι στο μνημείο που έχει στήσει η ΤΕ Ηρακλείου του ΚΚΕ, στην περιοχή που δόθηκε η μάχη. Στεφάνια προς τιμήν των μαχητών του ΔΣΕ κατατέθηκαν από την Άννα Παπαστεφανάκη, εκ μέρους της ΤΕ Ηρακλείου του ΚΚΕ, από τον Κωστή Μωυσάκη, αντιπρόεδρο του Παραρτήματος Ηρακλείου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και από τον Ορφέα Δρακούλη, μέλος του ΓΠ Κρήτης της ΚΝΕ.

Η μονάδα ανατολικής Κρήτης του ΔΣΕ επέδειξε μεγάλο ηρωισμό

Την κεντρική ομιλία της εκδήλωσης έκανε ο Πάνος Καραγιώργος, μέλος της ΕΠ Κρήτης του ΚΚΕ, ο οποίος υπογράμμισε ότι «η εμφάνιση και δράση του ΔΣΕ, και στην Κρήτη, δεν αποτέλεσε παρέκκλιση από την ιστορική εξέλιξη. Ήταν το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της όξυνσης της ταξικής πάλης, η κορύφωσή της τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο».

Επίσης, τόνισε πως παρά τη σύντομη διάρκεια που είχε η δράση της μονάδας Ανατολικής Κρήτης ΔΣΕ, «αυτή χαρακτηρίζεται από ηρωισμό και στρατιωτικές επιτυχίες. Έδωσε πλήγμα στην αστική προπαγάνδα της εποχής, αλλά και στις αυταπάτες που υπήρχαν για τη δυνατότητα αποφυγής του εμφυλίου πολέμου στην Κρήτη».

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο ιστορικό της μάχης: «Στα τέλη Μάη 1947, αποφασίζεται ο κύριος όγκος της ομάδας με επικεφαλής τον Γιάννη Ποδιά να κατευθυνθεί προς τον Ψηλορείτη, ενώ θα έμενε στα Βιαννίτικα ομάδα με επικεφαλής τον Βασίλη Πλαγιωτάκη, με στόχο τη συγκρότηση μαζικής μονάδας ΔΣΕ στο νομό Ηρακλείου. Από το βράδυ της 26ης Ιούνη 1947 η ομάδα Εμπάρου του ΔΣΕ βρίσκεται σε κρυμμένη σπηλιά στο φαράγγι του Ξενιάκου. Όμως, η θέση της προδόθηκε στις αρχές. Ξημερώνοντας 27 Ιούνη, πολυπληθής δύναμη συμμοριτών του Μπαντουβά, με τμήματα χωροφυλακής και στρατού, παρατάχτηκε στις αντικριστές κορφές Κασέλα και Κεφάλα, με βαρύ οπλισμό να σημαδεύει το λημέρι. Ακολούθησε σφοδρή μάχη, στην οποία οι κρατικές δυνάμεις επικράτησαν, έχοντας το πλεονέκτημα του ύψους και των υπέρτερων δυνάμεων. 13 μαχητές του ΔΣΕ σκοτώθηκαν, δύο συνελήφθησαν κοντά στο Κατωφύγι, δύο διέφυγαν».

Αναφερόμενος στις σημερινές εξελίξεις, υπογράμμισε πως από αυτές τις πλαγιές που μετατράπηκαν σε ορμητήριο αγώνα απέναντι στον Γερμανό κατακτητή, κι αργότερα απέναντι σε όσους επιβουλεύονταν τον αγώνα τους για μια δίκαιη κοινωνία, «στέλνουμε σήμερα το δικό μας μήνυμα. Η πατρίδα μας δε θα γίνει ορμητήριο πολέμου για τα σχέδια των ιμπεριαλιστών! Δε θα δεχτούμε το αιματοκύλισμα των λαών με τη συμμετοχή της Ελλάδας για τα κέρδη τους».

Κλείνοντας σημείωσε ότι «τα σημερινά μέλη και στελέχη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ αντλούμε δύναμη, εμπνεόμαστε από το παράδειγμα των ηρώων του ΔΣΕ που ανάδειξε ο λαός μας στην Κρήτη και σε όλη την Ελλάδα. Συνεχίζουμε να βαδίζουμε στο δρόμο της ανατροπής, μέχρι την τελική νίκη, το σοσιαλισμό-κομμουνισμό».

 

‹  Older posts Newer posts  ›