Φίλες και φίλοι,
Η υπόσχεση που δίνουν τα κόμματα του συστήματος ότι μέσα στο σημερινό σύστημα, με την αύξηση του ΑΕΠ, την αύξηση της πίτας που παράγεται, των επενδύσεων και των κερδών θα έρθει η λαϊκή ευημερία, είναι μέγα ψέμα.
Η ίδια η ζωή παντού αποκαλύπτει ότι πίσω από την αύξηση των κερδών και την προσέλκυση επενδύσεων βρίσκεται πάντα το ξεζούμισμα των εργαζομένων, η αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης, η ακρίβεια και η φοροληστεία του λαού από το κράτος του κεφαλαίου.
Πίσω από το ρεκόρ προσέλκυσης επενδύσεων από 11% του ΑΕΠ το 2019 στο σχεδόν 17% το 2025, που πανηγυρίζει η κυβέρνηση, πίσω από την εκτίναξη των κερδών των επιχειρηματιών στα τρόφιμα, στην Ενέργεια, στις τράπεζες, στις Κατασκευές και στις Μεταφορές, στις Τηλεπικοινωνίες, κρύβεται η μείωση των πραγματικών μισθών, η εντατικοποίηση, τα 10ωρα και 12ωρα των εργαζομένων. Με τον μέσο ονομαστικό μισθό να αυξάνει 12%, αλλά την ίδια ώρα να αυξάνουν οι τιμές των τροφίμων κατά 32% και της ηλεκτρικής ενέργειας κατά 33,5% (την περίοδο 2018-2024).
Κρύβεται η αύξηση των άδικων έμμεσων φόρων κατά 68,45% και του ΕΦΚ κατά 5,1%. Κρύβεται η αύξηση των άμεσων φόρων των αυτοαπασχολούμενων κατά 40%, καθώς και των μισθωτών. Ο λαός πληρώνει το 95% του συνόλου των φόρων.
Ο Τσίπρας με την ΕΛ.Α.Σ. και ο Ανδρουλάκης με το ΠΑΣΟΚ ασκούν κριτική στην κυβέρνηση για την απόκλιση απ’ τον κοινοτικό μέσο όρο στις επενδύσεις ως ποσοστό του ΑΕΠ (21,5%). Όμως οι ίδιοι κερδισμένοι και χαμένοι θα συνεχίσουν να υπάρχουν κι αν η Ελλάδα φτάσει στον μέσο όρο της ΕΕ σχετικά με τις επενδύσεις. Δεν θα ζήσει καλύτερα και η εργατική τάξη, ο λαός.
Η διατροφική και ενεργειακή ακρίβεια, η αύξηση της κοινωνικής ανισότητας θα συνεχίζονται όπως σε όλη την ΕΕ.
Ψέμα είναι και η υπόσχεση τόσο της κυβέρνησης όσο και της κάλπικης αστικής αντιπολίτευσης, ότι οι καλύτερες μέρες για τον λαό θα έρθουν με την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου, μιας νέας παραγωγικής βάσης με στροφή στη σύγχρονη τεχνολογία και τη βιομηχανία. Αντίστοιχες είναι οι παρεμβάσεις του ΣΕΒ.
Όμως δεν υπάρχει μοντέλο καπιταλιστικής ανάπτυξης που να μη βασίζεται στην αύξηση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και στο άνοιγμα της ψαλίδας μισθών – παραγωγικότητας για να αυξηθεί η καπιταλιστική κερδοφορία και να θωρακιστεί η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου. Η ψαλίδα μεταξύ μισθών και παραγωγικότητας διαπιστώνεται σε όλη την ΕΕ. Πουθενά στον καπιταλισμό δεν δίνεται στον λαό η αύξηση του πλούτου που παράγει ο ίδιος.
Το 65% των εργαζομένων στις ΗΠΑ δεν τα βγάζει πέρα. Μεγάλο μέρος λαϊκών ανθρώπων αγοράζει από τα σούπερ μάρκετ βερεσέ. Οι πραγματικοί μισθοί στην Ευρωζώνη βρίσκονται κάτω από τα επίπεδα του 2021. Γι’ αυτό διογκώνεται παντού η λαϊκή δυσαρέσκεια.
Τα ίδια στη Γαλλία όπου ετοιμάζονται να κάνουν 54 δισ. περικοπές από Υγεία, κοινωνικές παροχές, συντάξεις έχοντας μισθούς καθηλωμένους, στη Γερμανία με τις εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεις και μειώσεις μισθών, στην Ισπανία με την πανάκριβη στέγη, στην Ιταλία και αλλού.
Η οικονομία στην Ευρωζώνη είναι σε ύφεση, ενώ έχουν οξυνθεί στο έπακρο οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα βόρεια κράτη της με επικεφαλής τη Γερμανία και στα νότια κράτη για τον προϋπολογισμό της γιατί έχουν αυξηθεί τα κρατικά τους χρέη και αδυνατούν να πληρώσουν. Πληρώνουν όμως τα σπασμένα οι λαοί.
Το κεφάλαιο επενδύει με κριτήριο το μέγιστο ποσοστό κέρδους
Η περιβόητη στροφή στις ποιοτικές παραγωγικές επενδύσεις, την οποία ζητά ο ΣΕΒ και υπόσχονται Μητσοτάκης, Ανδρουλάκης και Τσίπρας, θα μεταφραστεί σε νέα πολύμορφη κρατική στήριξη των επενδυτικών σχεδίων των επιχειρηματικών ομίλων, που θα προέλθει απ’ τις κρατικές περικοπές κοινωνικής πολιτικής, τη φοροληστεία του λαού και τη φοροασυλία του μεγάλου κεφαλαίου.
Πίσω από την υπόθεση “νέο παραγωγικό μοντέλο” υπάρχει η κοινή δέσμευση των αστικών κομμάτων για στροφή στην πολεμική οικονομία, στην παραγωγή εξοπλισμών, την κατασκευή υποδομών πολεμικής προετοιμασίας, αλλά και σε Ενέργεια, Μεταφορές, Τηλεπικοινωνίες, τρόφιμα και άλλες βιομηχανίες που χρειάζονται στους πολέμους και θα διασφαλίσουν νέες επενδυτικές ευκαιρίες στους ντόπιους μονοπωλιακούς ομίλους.
Αυτό είναι το πραγματικό αντιλαϊκό περιεχόμενο της αντιπαράθεσης ΝΔ, ΕΛ.Α.Σ. και ΠΑΣΟΚ σχετικά με την αποτελεσματική διαχείριση του Ταμείου Ανάκαμψης και των νέων ευρωενωσιακών προγραμμάτων. Η στροφή στην πολεμική οικονομία περιλαμβάνει πρόγραμμα στρατιωτικών προμηθειών περίπου 28 δισ. σε ορίζοντα 12 ετών που θα πληρώσει ο λαός.
Σε όλες τις επίσημες εκτιμήσεις προβλέπεται ήδη πορεία επιβράδυνσης της ελληνικής οικονομίας, που αντικειμενικά περιορίζει τα περιθώρια ελιγμών της όποιας επόμενης κυβέρνησης, ενώ πυκνώνουν τα σημάδια εκδήλωσης μιας νέας διεθνούς κρίσης υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου.
Μέσα σ’ αυτόν τον στενό κορσέ του συστήματος, οι μικρές διαφορές των “κοστολογημένων προτάσεων” της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, της ΕΛ.Α.Σ. δεν μπορούν να κάνουν τη διαφορά για την ικανοποίηση των αναγκών μας. Όλα τα κόμματα του συστήματος κοστολογούν και τελικά θυσιάζουν διαρκώς τις ανάγκες μας στον βωμό της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Όλα δίνουν εξετάσεις στην άρχουσα τάξη και στους συμμάχους της, ΗΠΑ, ΕΕ και ΝΑΤΟ. Γι’ αυτό και οι μικρές διαφορές τους αφορούν τελικά διαφορετικούς τρόπους κλοπής του εισοδήματός μας και σφαγής των δικαιωμάτων μας.
Οι διαφορετικές προτάσεις τους για το αν οι δόσεις ρύθμισης των “κόκκινων” δανείων θα είναι 72 ή 120 δεν αντιμετωπίζουν τις αιτίες που διαχρονικά διογκώνουν τα χρέη των λαϊκών οικογενειών.
Ο διαγωνισμός των παρόμοιων προτάσεων των συστημικών κομμάτων για το Ψηφιακό Παρατηρητήριο Τιμών και την αναβάθμιση της Επιτροπής Ανταγωνισμού δεν θα αντιμετωπίσει το τέρας της ακρίβειας. Κρύβει τη συμφωνία τους να διασφαλίζονται τα κρατικά έσοδα και τα δημοσιονομικά πλεονάσματα από τη φοροαφαίμαξη του λαού, να διατηρηθούν οι χαμηλοί μισθοί και να μη θιγούν ουσιαστικά τα θηριώδη κέρδη των ομίλων που αποτελούν την αιτία της ακρίβειας.
Ο Τσίπρας μιλάει για προίκα 12 δισ. του νέου Εθνικού Ταμείου Σύγκλησης που εξαγγέλλει, για την ενίσχυση των επενδύσεων, δηλαδή του κεφαλαίου. Όμως είναι σκόπιμα ασαφής στην εξαγγελία για “πατριωτική εισφορά του 1% της καθαρής περιουσίας του 1% των Ελλήνων”. Που θα βρει τις οφ σορ; Ποιους θα φορολογήσει;
Ακόμα πιο προκλητικές είναι οι διαβεβαιώσεις των κομμάτων της σοσιαλδημοκρατίας ότι θα εξαλείψουν την ενεργειακή ακρίβεια, αναβαθμίζοντας την αυξημένη παρέμβαση του κράτους στη ΔΕΗ, με την ανάδειξή της σε στρατηγικό παραγωγό και αγοραστή φτηνής Ενέργειας.
Αλλά αυτό δεν γίνεται. Η ΔΕΗ ΑΕ πρέπει να διασφαλίζει τα κέρδη των μετόχων της χαρατσώνοντας τη λαϊκή κατανάλωση και ξεζουμίζοντας τους εργαζομένους της. Διαφορετικά θα ενισχύεται από το κράτος, δηλαδή από τη φοροληστεία του λαού.
Ρωτάμε: Θα καταργηθούν οι έμμεσοι φόροι στην Ενέργεια; Θα αξιοποιηθεί ξανά ο εγχώριος λιγνίτης σε σύγκρουση με την επιβάρυνσή του απ’ το εμπόριο ρύπων; Λέμε όχι.
Η ενεργειακή ακρίβεια δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Αφορά συνολικά την Ευρωζώνη γιατί είναι γνήσιο τέκνο της ΕΕ της “απελευθέρωσης” της αγοράς, της “πράσινης μετάβασης”, του Χρηματιστηρίου Ενέργειας, του εμπορίου ρύπων, του ενεργειακού πολέμου με τη Ρωσία. Δηλαδή της στρατηγικής που προωθούν όλα τα κόμματα του συστήματος. Και πληρώνουν οι λαοί για να στηριχτούν οι “πράσινες” επενδύσεις, να αγοράζεται το πανάκριβο αμερικανικό LNG.
Ο καπιταλισμός το μόνο που μπορεί να δώσει είναι νέες μεγαλύτερες κρίσεις, πιο εκτεταμένους καταστροφικούς πολέμους, μεγαλύτερη εκμετάλλευση.
Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,
Υπάρχει διέξοδος για να ζήσουμε τη ζωή που μας αξίζει. Είναι ο σοσιαλισμός. Αυτή είναι η ρεαλιστική λύση για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες μας με βάση τις σύγχρονες επιστημονικές και τεχνολογικές δυνατότητες.
Με την κοινωνική ιδιοκτησία και την κοινωνική εργασία, η ζωή μας θα αλλάξει ριζικά, με κεντρικό, επιστημονικό σχεδιασμό της οικονομίας, με γνώμονα το σύνολο των αναγκών μας.
Αυτήν τη μόνη ρεαλιστική διέξοδο για το συμφέρον του λαού δίνει το Πρόγραμμα του ΚΚΕ για την ανατροπή του συστήματος και την εργατική εξουσία.
Διότι είναι απόλυτα ρεαλιστικό με βάση τις σημερινές παραγωγικές δυνατότητες να δουλεύουμε 6-7 ώρες τη μέρα και όχι 13ωρα. Διότι είναι ρεαλιστικό η μόρφωσή μας, η υγεία μας, τα φάρμακα, να είναι εντελώς δωρεάν. Η κατοικία, η Ενέργεια, το ρεύμα, το νερό, να μην αποτελούν εμπορεύματα.
Αλλά για να κερδίσει ο λαός, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Και αυτό μπορεί να το επιβάλει μόνο ο λαός με τη στάση του, τις πολιτικές επιλογές του και με τη δράση του, τον αγώνα του. Αυτό που κρίνεται σήμερα είναι πόσο δυνατός θα γίνει ο ίδιος ο λαός για να ανοίξει τον δρόμο της ανατροπής του συστήματος. Και μπορεί να το κάνει μόνο με το ΚΚΕ.
Το ΚΚΕ δρα καθημερινά για να οργανωθεί αυτή η μεγάλη λαϊκή αντεπίθεση. Για να συναντηθεί το ταξικό εργατικό κίνημα με τους αγώνες της μικρομεσαίας αγροτιάς, των αυτοαπασχολούμενων της πόλης, των φοιτητών, της νεολαίας. Για μια μεγάλη λαϊκή συμμαχία σε κάθε πόλη, σε κάθε κλάδο, σ’ όλη την Ελλάδα, απέναντι στην αστική τάξη που τσακίζει καθημερινά τη ζωή μας.
Αγωνιζόμαστε για να απεμπλακεί η Ελλάδα από τον πόλεμο και τα επικίνδυνα πολεμικά σχέδια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, για να φύγουν οι βάσεις του θανάτου από τη χώρα μας. Να γυρίσουν πίσω οι στρατιωτικές μονάδες που δρουν εκτός συνόρων. Για αποδέσμευση από ΝΑΤΟ – ΕΕ με εργατική εξουσία. Η πάλη για την εργατική εξουσία είναι μονόδρομος για να απαλλαγούμε οριστικά από τις αιτίες των ιμπεριαλιστικών πολέμων και των οικονομικών κρίσεων, να ζούμε σε ευημερία. Σε περίπτωση που δεχτούμε επίθεση υπερασπιζόμαστε τα σύνορα της χώρας και πολεμάμε για να απελευθερώσουμε τον λαό από τον εισβολέα αλλά και από την ταξική εκμετάλλευση, παίρνοντας την εξουσία η εργατική τάξη.
Στηρίζουμε την πάλη των ταξικών συνδικάτων για την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων με ουσιαστικές αυξήσεις, 35ωρο – 5ήμερο – 7ωρο, κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς κατανάλωσης και των έμμεσων φόρων στα καύσιμα και στο ηλεκτρικό ρεύμα. Την πάλη για αφορολόγητο των 12.000 ευρώ των αυτοαπασχολούμενων της πόλης.
Παλεύουμε ως ΚΚΕ για όλα τα παραπάνω, την κατάργηση των αντεργατικών και αντιασφαλιστικών νόμων, για αποκλειστικά δημόσια δωρεάν Υγεία Πρόνοια και Παιδεία, χωρίς καμιά επιχειρηματικότητα, για λαϊκή στέγη φτηνή και υγιεινή, κόντρα στους πλειστηριασμούς, για κάθε λαϊκό πρόβλημα.
Μόνο ο αγώνας για να ανοίξει ο δρόμος της σύγκρουσης, της ανατροπής, της κατάργησης του συστήματος της εκμετάλλευσης μπορεί να διασφαλίσει σήμερα ανάσες ανακούφισης, προσωρινές νίκες για τον λαό και να βάλει εμπόδια στην επίθεση του κεφαλαίου.
Μας λένε, ιδιαίτερα η σάπια σοσιαλδημοκρατία, που δρα για να χειραγωγεί τον λαό στο κεφάλαιο, ότι οι λαϊκές δυνάμεις δεν ανταποκρίνονται στο κάλεσμα των ταξικών αγώνων, άλλωστε πολιτικά δίνονται οι λύσεις, άρα ψηφίστε ΠΑΣΟΚ, ψηφίστε ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα για φιλολαϊκή κυβέρνηση. Το ζήσαμε και με ΠΑΣΟΚ και με την πρώτη φορά Αριστερά, υπάρχει η πείρα της αντιλαϊκής τους πολιτικής που στήριζε το κεφάλαιο, άλλωστε είναι θιασώτες της ΕΕ.
Αλλά είναι μέγα ψέμα ότι ο λαός δεν συμμετέχει στους αγώνες. Το δείχνει η λαοθάλασσα στο συλλαλητήριο στη ΔΕΘ, στη Θεσσαλονίκη. Το έδειξαν οι κινητοποιήσεις για τα Τέμπη, οι μεγάλες πανελλαδικές πανεργατικές απεργίες. Το δείχνει η αντιπολεμική απεργία στην οποία συμμετέχουν συνδικάτα σε πάνω από 100 λιμάνια σε όλο τον κόσμο, που ξεκίνησε με πρωτοβουλία της ΕΝΕΔΕΠ, σωματείο των εργαζομένων στην COSCO. To αναδεικνύει καθημερινά ο “ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ”, όπως ο σημερινός με το πρωτοσέλιδο: “Απεργιακός αναβρασμός”. Το δείχνουν οι κινητοποιήσεις σε Ισπανία, Γαλλία, στα Βαλκάνια.
Αυτοί οι αγώνες στη χώρα μας στρέφονται ενάντια στην πολιτική του κεφαλαίου, των κυβερνήσεών του, της εξουσίας του. Αυτοί οι ταξικοί αγώνες μπολιάζονται με τη δράση των κομμουνιστών με αντικαπιταλιστικό, αντιμονοπωλιακό περιεχόμενο και προσανατολισμό. Οι συνθήκες συμβάλλουν στην ενίσχυσή τους. Γι’ αυτό χρειάζεται ένα ισχυρό ΚΚΕ στους τόπους δουλειάς, στους κλάδους, μέσα στο εργατικό κίνημα. Η ενίσχυση του ΚΚΕ, η συμπόρευση με τις δυνάμεις του είναι η μόνη ρεαλιστική επιλογή για το συμφέρον της εργατικής τάξης, του λαού.
Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,
Η Μακρόνησος διδάσκει τη σημασία και την αξία του ηρωισμού και της αδιαλλαξίας απέναντι στον ταξικό αντίπαλο στις πιο αντίξοες συνθήκες, που απαιτούν υπέρβαση και αγνόηση του ίδιου του φόβου του θανάτου. Διδάσκει σε ποιο έδαφος καλλιεργείται η αξία της αγωνιστικής αξιοπρέπειας.
Οι αγωνίστριες και οι αγωνιστές της Μακρονήσου δεν είχαν κάτι το ιδιαίτερο και ξεχωριστό, δεν ήταν τίποτα υπεράνθρωποι που τους έκανε ακλόνητους. Ήταν απλοί, συνηθισμένοι άνθρωποι. Απέδειξαν όμως ότι ο άνθρωπος του λαού διαθέτει απεριόριστες δυνατότητες και δυνάμεις προσφοράς και αυτοθυσίας, όταν το αποφασίσει, όταν πρόκειται για το συμφέρον των εργαζομένων.
Οι Μακρονησιώτες, κομμουνίστριες και κομμουνιστές, νίκησαν τον αντίπαλο επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά ότι οι επαναστατικές ιδέες έχουν απεριόριστη αντοχή.
Αυτές τις αξίες τις έχουμε οδηγό μας στις σύγχρονες συνθήκες, στην πάλη ενάντια στον ταξικό αντίπαλο, την αστική τάξη και το κράτος της, τις κυβερνήσεις της. Διαπαιδαγωγούμε, αλλά φροντίζουμε εμείς οι ίδιοι να οπλιζόμαστε με την αδιαλλαξία απέναντι στον ταξικό εχθρό, να είμαστε ακλόνητοι, έτοιμοι για όποια θυσία χρειαστεί για την επανάσταση.
Το Κόμμα μας στην υπερεκατοντάχρονη ιστορική του διαδρομή δεν έσκυψε ποτέ το κεφάλι απέναντι στον ταξικό αντίπαλο, την εξουσία του κεφαλαίου. Συγκρούστηκε και συγκρούεται αξιοποιώντας κάθε μορφή πάλης σε οποιεσδήποτε συνθήκες.
Άντεξε στην πορεία του χρόνου παρά τις διώξεις, τις φυλακές και τις εξορίες, τις παρανομίες, τις εκτελέσεις μελών και στελεχών του, αλλά και τις προσπάθειες υπονόμευσης του χαρακτήρα του, της ίδιας της ύπαρξής του.
Μέσα από τις γραμμές του αναδείχτηκαν μαζικά ήρωες και ηρωίδες, επώνυμοι και πολλοί ανώνυμοι, που δεν δίστασαν να δώσουν τη ζωή τους, να αντέξουν βασανιστήρια, με ανιδιοτέλεια και συνείδηση της ευθύνης τους απέναντι στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.
Η αφοσίωση στο επαναστατικό εργατικό κίνημα τους έκανε αλύγιστους απέναντι στον ταξικό εχθρό, δημιούργησε την ανεξάντλητη δύναμη να αντικρίζουν ήρεμοι το εκτελεστικό απόσπασμα των ταξικών αντιπάλων, γιατί τα βασανιστήρια, η εκτέλεση, ο θάνατος της ζωής τους δεν μπορούσε να δολοφονήσει την πίστη και τη συνείδησή τους.
Αυτή είναι η ελευθερία του κομμουνιστή. Η ελευθερία να αγωνίζεται για να ανατρέψει την ταξική σκλαβιά κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Να αντιπαλεύουμε το σύστημα ως την ανατροπή του για την οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας.
Εμείς συνεχίζουμε σήμερα στα χνάρια των Μακρονησιωτών τον αγώνα μέχρι τον κομμουνισμό. Σ’ αυτό το δύσκολο μα όμορφο του αγώνα να μη λείψει κανείς».
υτσοβίλης.
ωκαν και οι Άγγλοι σύμμαχοι της αστικής τάξης, που είχαν αποφασίσει να μην χτυπήσουν τον χιτλερικό στρατό κατά την αποχώρησή του. Το έδειξαν ακόμη από το Γενάρη του 1944 βομβαρδίζοντας μαζί με τους Αμερικάνους ανελέητα τον Πειραιά και τις συνοικίες του όπου είχε αναπτυχθεί ο ΕΛΑΣ.Έτσι τον Δεκέμβρη του ΄44 όλος ο αστικός πολιτικός κόσμος, με τα ένοπλα τμήματά του και τον Αγγλικό στρατό χτύπησαν το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ κάτω από το φόβο κατάληψης της εξουσίας από τον λαό, επιδιώκοντας να επανεγκαταστήσουν την αστική εξουσία.Το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ, η ΕΠΟΝ, η ΟΠΛΑ και η Εθνική Αλληλεγγύη, ο ένοπλος λαός και η νεολαία του, η οργανωμένη μαζική εργατική-λαϊκή δράση, ήταν μπροστά στις μάχες για να κρατηθεί όρθιος ο λαός απέναντι στην πείνα και την εξαθλίωση, και ταυτόχρονα έδιναν ένοπλο αγώνα ενάντια στους ναζί και τους ντόπιους συνεργάτες τους, δωσίλογους και ταγματασφαλίτες.
ό κράτος, οι θεσμοί του, οι συμμαχίες του, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Από τη μία τα κέρδη τους και από την άλλη οι ζωές μας!
