Author Archive

Τιμάμε τα 83 χρόνια από την Ανατίναξη της Γέφυρας του Γοργοποτάμου

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Ανακοίνωση, Σημαντική 24 Νοεμβρίου, 2025

Επέτειος 83 χρόνων από την ανατίναξη της Γέφυρας του Γοργοπόταμου, μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις δολιοφθοράς του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κατά του ναζί κατακτητή. Το μήνυμά της επιβεβαιώνει πώς: Όταν ο λαός θέλει μπορεί να μεγαλουργήσει ενάντια σε έναν εχθρό ακόμα και όταν αυτός φαντάζει ανίκητος!

Ήταν νύχτα της 25ης Νοεμβρίου 1942 όταν οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ με τον Άρη Βελουχιώτη, με τη συμμετοχή βοηθητικά του ΕΔΕΣ με τον Ν. Ζέρβα, αφού εξουδετέρωσαν τις φρουρές των κατακτητών, με Άγγλους σαμποτέρ και Έλληνες αντάρτες, ανατίναξαν τη Γέφυρα του Γοργοπόταμου. Έτσι  απέκοψαν για σημαντικό χρονικό διάστημα τη μεταφορά προς το νότο, των γερμανικών ενισχύσεων και του στρατιωτικού υλικού, επιβραδύνοντας  την επίθεση του Χίτλερ κατά της ΕΣΣΔ.

Η επιχείρηση Ανατίναξης της Γέφυρας είχε αποφασιστεί από το Βρετανικό στρατηγείο της Μέσης Ανατολής και σχεδιάζονταν να πραγματοποιηθεί με τις δυνάμεις του ΕΔΕΣ, καθώς το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ οι Άγγλοι το θεωρούσαν αντίπαλό τους. Όμως οι Βρετανοί τελικά διαπίστωσαν ότι η επιχείρηση ήταν αδύνατον να πραγματοποιηθεί με τις δυνάμεις του ΕΔΕΣ και αναγκάστηκαν να απευθυνθούν στον ΕΛΑΣ και τον Άρη Βελουχιώτη για την πραγματοποίηση της επιχείρησης. Το τελικό σχέδιο της επίθεσης έγινε  από τον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ, Άρη Βελουχιώτη, ενώ πριν είχε απορριφθεί ως ακατάλληλο το σχέδιο του Ζέρβα. Η κατάληψη της Γέφυρας έγινε από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ για να ακολουθήσει το γκρέμισμα της από Άγγλους σαμποτέρ και Έλληνες αντάρτες.

Η επιχείρηση ανατίναξης της Γέφυρας του Γοργοπόταμου φούντωσε τη φλόγα της Αντίστασης στον κατακτητή,  δυνάμωσε τη θέληση του λαού μας που πύκνωσε τις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ,  γράφοντας λαμπρές σελίδες της μεγάλης εποποιίας του απελευθερωτικού αγώνα ενάντια στο φασίστα κατακτητή.

Οργανωτής, καθοδηγητής και αιμοδότης του αγώνα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ήταν το τιμημένο ΚΚΕ που υπήρξε η ψυχή και ραχοκοκαλιά της Αντίστασης, με τους κομμουνιστές μπροστά, που χωρίς να λογαριάζουν θυσίες, πρωτοστατούσαν στην οργάνωση του αγώνα. Αντίθετα οι αστικές πολιτικές δυνάμεις εγκατέλειψαν το λαό αφήνοντάς τον αβοήθητο,   καθώς ένα μέρος τους έφυγε για Κάιρο και Λονδίνο μαζί με την κυβέρνηση και το Παλάτι. Άλλοι που έμειναν πίσω συνεργάστηκαν ανοιχτά με τον κατακτητή, φτιάχνοντας δωσιλογικές-κατοχικές κυβερνήσεις, οργανώνοντας τα διαβόητα Τάγματα Ασφαλείας, που εγκληματούσαν μαζί με τα κατοχικά στρατεύματα ενάντια στον αγωνιζόμενο για την επιβίωση και την απελευθέρωση λαό μας.

Τα Τάγματα Ασφαλείας οργανώθηκαν με τη στήριξη και των Άγγλων, στοχεύοντας να τσακίσουν ΕΑΜ,ΕΛΑΣ και ΚΚΕ. Ο αγγλοαμερικάνοι έφτασαν μέχρι το δολοφονικό βομβαρδισμό του Πειραιά τον Γενάρη του 1944, βομβαρδίζοντας περιοχές που υπήρχε μεγάλη δύναμη του ΕΛΑΣ για να χτυπήσουν το απελευθερωτικό κίνημα, όταν πλέον στον πόλεμο είχε διαφανεί  η ήττα της ναζιστικής Γερμανίας. Χτυπούσαν τον ΕΛΑΣ, το απελευθερωτικό κίνημα, γνωρίζοντας πως μαζί με την απελευθέρωση αγωνιζόταν για μια Ελλάδα του λαού της. Το ίδιο έκαναν όλο το 1944 οι δωσίλογοι με τους ναζί στήνοντας μπλόκα στις περιοχές που επικρατούσε ο ΕΛΑΣ και δολοφονώντας ΕΑΜίτες, ΕΛΑΣίτες και Κομμουνιστές. Οι Γερμανοί φεύγοντας στο τέλος του 1944 ηττημένοι, και έχοντας συνάψει συμφωνία με τους Άγγλους να μην τους ενοχλήσει κανείς στρατιωτικά, χτυπούσαν τον ΕΛΑΣ, έκαιγαν και κατέστρεφαν τις περιοχές απ’ όπου περνούσαν. Και όλ’ αυτά για να αποτρέψουν τη λαϊκή εξουσία στην Ελλάδα, αλλά και να ενισχυθεί ο γερμανικός στρατός στο Ανατολικό Μέτωπο γιατί τον ανάγκαζε σε οπισθοχώρηση ο Κόκκινος Στρατός, μετά να νίκη στο Στάλινγκραντ.

Το μόνο μέλημα των εκπροσώπων της αστικής τάξης και των Άγγλων ιμπεριαλιστών ήταν τα κέρδη τους και το πώς θα επιβάλλουν την εξουσία της αστικής τάξης που ήταν ανύπαρκτη, αφού το 90% της Ελλάδας ήταν απελευθερωμένο από τον ΕΛΑΣ και διοικούνταν από όργανα λαϊκής διοίκησης. Είχε απαξιωθεί στη λαϊκή συνείδηση ο αστικός πολιτικός κόσμος για τη στάση του στην κατοχή. Γι’ αυτό και στη συνέχεια, αφού δεν μπόρεσαν να υποτάξουν το ΚΚΕ και το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, που συσπείρωναν τη συντριπτική πλειοψηφία των λαϊκών δυνάμεων, οργάνωσαν την ταξική σύγκρουση για το χτύπημα του λαού με τα όπλα τον Δεκέμβρη του ΄44 που οδήγησε στον Εμφύλιο και στην τρίχρονη εποποιία του ΔΣΕ.

Για μια ακόμα φορά αποδείχτηκε ότι τα συμφέροντα της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών είναι αντίθετα και δε μπορεί να συμπέσουν με τα συμφέροντα των λαϊκών μαζών. Καμιά «εθνική ενότητα» δεν μπορεί να υπάρξει στο πλαίσιο του καπιταλισμού.  Και τυχόν συμμετοχή κομμουνιστικού κόμματος σε αστική κυβέρνηση μόνο αρνητικές συνέπειες για το λαό θα είχε.

Ο Β’ΠΠ, όπως και ο Α΄ΠΠ , ήταν ιμπεριαλιστικός πόλεμος που προκλήθηκε εξαιτίας του ανταγωνισμού των μονοπωλιακών ομίλων και των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων για την εξασφάλιση νέων αγορών, μεταφοράς εμπορευμάτων,  ενεργειακών πηγών και γεωστρατηγικών πλεονεκτημάτων. Ακριβώς για τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, και την προσπάθεια για την ανατροπή του σοσιαλισμού τότε στην ΕΣΣΔ, οι ιμπεριαλιστικές, αστικοδημοκρατικές και φασιστικές κυβερνήσεις ματοκύλισαν τους λαούς με δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς και τραυματίες και κυρίως το λαό της ΕΣΣΔ που τσάκισε τους ναζί κατακτητές και απελευθέρωσε τις χώρες της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης.

Σήμερα, αντίστοιχοι ανταγωνισμοί για τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα προκαλούν μεγάλη όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων που οδηγούν σε νέες πολεμικές συγκρούσεις και εγκυμονούν κινδύνους για γενικευμένες ιμπεριαλιστικές πολεμικές συρράξεις, όπως στην Ουκρανία ανάμεσα στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο (ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ) με το υπό διαμόρφωση ευρασιατικό στρατόπεδο (Ρωσία-Κίνα). Αλλά και στη Μέση Ανατολή όπου το κράτος δολοφόνος του Ισραήλ με τη στήριξη και τη συμμετοχή των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ- ΕΕ,  αλλά και της ελληνικής κυβέρνησης, κάνει  γενοκτονία κατά του Παλαιστινιακού λαού και εξαπολύει δολοφονικούς πολέμους ενάντια στους λαούς της περιοχής. Ήδη οι ιμπεριαλιστές στρέφονται στην πολεμική οικονομία,  προετοιμάζουν με την προπαγάνδα τους τους λαούς να «συμβιβαστούν» με την «κουλτούρα των φερέτρων», να εξασφαλίσουν ξηρά τροφή και νερό για 78 ώρες και να ετοιμάζονται για πολεμικά καταφύγια!

Την ίδια ώρα, η χώρα μας με ευθύνη της ελληνικής κυβέρνησης της ΝΔ και τη συμφωνία ή την ανοχή των άλλων αστικών κομμάτων (ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ-ΕΛΛΗΝ.ΛΥΣΗΣ-ΠΛΕΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ κλπ.), στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ-ΕΕ, συμμετέχει και στηρίζει την εγκληματική κυβέρνηση Νετανιάχου του Ισραήλ, πολιτικά και στρατιωτικά κατά του ηρωικού  Παλαιστινιακού λαού που αγωνίζεται για το δικό του κράτος στα όρια του ’67, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Η κυβέρνηση της ΝΔ συμμετέχει μέχρι τα μπούνια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία ανάμεσα σε ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ και την ιμπεριαλιστική Ρωσία, έχοντας μετατρέψει τη χώρα σε κέντρο μεταφοράς πολεμικού εξοπλισμού των ιμπεριαλιστών στο μέτωπο της Ουκρανίας, υπογράφοντας συμφωνίες με το σάπιο καθεστώς της Ουκρανίας, όπως πχ οι πρόσφατες συμφωνίες με τον Ζελένσκι, για πρόσθετη στρατιωτική και ενεργειακή ενίσχυση.

Η κυβέρνηση της ΝΔ προχωράει την πλήρη ενσωμάτωση της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς που εγκυμονούν τεράστιους   κινδύνους για το λαό μας και για τους γειτονικούς λαούς.

Τελευταία  υπέγραψε νέες συμφωνίες με τις ΗΠΑ που μετατρέπουν τη χώρα μας σε κέντρο μεταφοράς Ενέργειας των Αμερικάνων, του LNG, σε αντιπαράθεση με τα ρώσικα συμφέροντα. Την ίδια στιγμή ο λαός μας πληρώνει πανάκριβα την Ενέργεια, τη στέγη, τα τρόφιμα, όταν  ζει  με τον  κίνδυνο να γίνει κρέας από τα ιμπεριαλιστικά κανόνια.

 

Με ευθύνη όλων των τελευταίων κυβερνήσεων, ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ /ΑΝΕΛ και της ΝΔ σήμερα, έχει παραδώσει στους ΑμερικανοΝΑΤΟικούς Λιμάνια, Αεροδρόμια, και Στρατόπεδα για τα αμερικανικά επιθετικά σχέδια στην περιοχή, μετατρέποντας τη χώρα σε ορμητήριο πολέμου.

Αγωνιζόμαστε  για να απεμπλακεί η Ελλάδα από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τους ιμπεριαλιστικούς γεωπολιτικούς οικονομικούς σχεδιασμούς. Να κλείσουν οι ΑμερικανοΝΑΤΟικές Βάσεις και να επιστρέψουν τα ελληνικά στρατεύματα που δρουν έξω από τη χώρα μας. Παλεύουμε για την αποδέσμευση της χώρας μας από ΝΑΤΟ-ΕΕ και μαζί με το ταξικό-λαϊκό κίνημα αγωνιζόμαστε ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές, για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών και δικαιωμάτων του λαού μας.

Απαιτούμε να πληρώσει το Γερμανικό κράτος τις οφειλόμενες πολεμικές αποζημιώσεις-επανορθώσεις για τις καταστροφές και τα εγκλήματα που προκάλεσαν τα ναζιστικά κατοχικά στρατεύματα στη χώρα μας. Καταγγέλλουμε τις ελληνικές κυβερνήσεις που διαχρονικά αρνούνται να διεκδικήσουν στην πράξη με συγκεκριμένες ενέργειες και πράξεις.

Η ΠΕΑΕΑ -ΔΣΕ, οι αγωνιστές , οι απόγονοι, οι πολιτικοί πρόσφυγες τιμούμε τον μεγαλειώδη αγώνα του λαού μας, τους ηρωικούς αγωνιστές του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ, τους μαχητές του ΔΣΕ που με την ανιδιοτελή προσφορά τους έγραψαν τις πιο λαμπρές σελίδες της λαϊκής πάλης τη δεκαετία του ΄40 . Τιμούμε την 83η επέτειο της ανατίναξης της Γέφυρας του Γοργοπόταμου , που συνέβαλε στην ανάπτυξη του ΕΑΜικού κινήματος,  στην ενίσχυση του ένδοξου ΕΛΑΣ.

ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ Σταματήστε, τώρα, τη δίωξη του συνδικαλιστή Μ. Μπεκρή

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Ανακοίνωση, Σημαντική 11 Νοεμβρίου, 2025

 

 

Η Πανελλήνια Ένωση Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας εκφράζοντας τους Αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, τους μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, τους επαναπατρισμένους πολιτικούς πρόσφυγες, τους απογόνους και τους φίλους της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, καταγγέλλει και καταδικάζει την παραπομπή στα δικαστήρια του Προέδρου του ΕΚ Πειραιά και της ΕΝΕΔΕΠ Μ. Μπεκρή, που στόχο έχει να τρομοκρατήσει το λαϊκό κίνημα που εκφράζει την αλληλεγγύη του στον Παλαιστινιακό λαό, ο οποίος παλεύει χρόνια τώρα να απελευθερωθεί από την Ισραηλινή κατοχή και να αποκτήσει δική του πατρίδα, τον αγωνιστή Ελληνικό λαό που παλεύει ενάντια στη γενοκτονία που έχει εξαπολύσει το κράτος δολοφόνος του Ισραήλ, με τη στήριξη και συμμετοχή των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ και τη συμμετοχή της χώρας μας, με κίνδυνο γενίκευσης του πολέμου για το λαό μας και τους άλλους λαούς της περιοχής.

 

Αφορμή για τη δίωξη του αγωνιστή Μ. Μπεκρή αποτέλεσε η κινητοποίηση των εργαζομένων στο λιμάνι του Πειραιά, με απόφαση του ταξικού σωματείου τους, της ΕΝΕΔΕΠ, που απέτρεψε τη φόρτωση πολεμικού υλικού με προορισμό το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ, κάτι που συνέβη και σε πολλές ακόμα χώρες σε όλο τον κόσμο.

 

Η δίωξη του προέδρου του Ε.Κ. Πειραιά και της ΕΝΕΔΕΠ αποτελεί πρόκληση για το λαό μας που μαζικά καταδικάζει τα εγκλήματα του Ισραηλινού κατακτητή σε βάρος των Παλαιστινίων και απαιτεί από την κυβέρνηση να πάψει να στηρίζει το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ και να αναγνωρίσει το Παλαιστινιακό κράτος όπως έχει αποφασιστεί από την Ελληνική Βουλή στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, την αποφυλάκιση όλων των φυλακισμένων Παλαιστινίων από τα κάτεργα του Ισραήλ, τον επαναπατρισμό όλων των προσφύγων Παλαιστινίων στην πατρίδα τους.

 

Η ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ ενώνει τη δική της φωνή στην πληθώρα των συνδικάτων και οργανώσεων της χώρας αλλά και διεθνών οργανώσεων που εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στον Μ. Μπεκρή. Σηκώνουμε ασπίδα υπεράσπισής του Μ. Μπεκρή, όπως και κάθε αγωνιστή, και απαιτούμε από την κυβέρνηση να σταματήσει, τώρα, τη δίωξή του, η οποία συνιστά κλιμάκωση του εντεινόμενου αυταρχισμού απέναντι στις οργανωμένες στα συνδικάτα εργατικές, λαϊκές δυνάμεις, που αγωνίζονται ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους, για καμιά συμμετοχή της χώρας μας σ’ αυτούς, για να σταματήσει η Ελλάδα να είναι ιμπεριαλιστικό ορμητήριο ενάντια σε άλλους λαούς. Γι’ αυτό πρέπει να κλείσουν οι αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις, γι’ αυτό πρέπει να γυρίσουν πίσω όλες οι εκτός συνόρων στρατιωτικές δυνάμεις. Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε με τους άλλους λαούς, μας ενώνει ο κοινός εχθρός τα μονοπώλια, ο ιμπεριαλισμός. Γι’ αυτό, με την ιστορική εμπειρία μας των απελευθερωτικών ταξικών αγώνων την περίοδο 1940-1949, εναντιωνόμαστε στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και σε κάθε ενέργεια που τον ενισχύει. Συμμετέχουμε στο αντιιμπεριαλιστικό, αντιπολεμικό κίνημα που παλεύει στη χώρα μας πολύμορφα. Ενέργειες σαν αυτή της αποτροπής αποστολής όπλων στο κράτος δολοφόνο το Ισραήλ είναι μια μορφή αντιπολεμικού αντιιμπεριαλιστικού αγώνα που επικροτείται από πλατιές λαϊκές δυνάμεις.

 

Η κυβέρνηση με τη δίωξη του αγωνιστή προέδρου στοχεύει να τρομοκρατήσει το οργανωμένο αντιιμπεριαλιστικό αντιπολεμικό κίνημα και το λαό μας που εκφράζει την αλληλεγγύη του στον Παλαιστινιακό λαό,  αγωνίζεται ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και φέρνει βαριά ευθύνη. Όμως ματαιοπονεί αν νομίζει ότι με διώξεις και δίκες, αυταρχισμό και καταστολή, μπορεί να βάλει εμπόδια στη δράση του.

ΓΟΝΝΟΙ Εκδήλωση προς τιμή των θυμάτων της Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 9 Νοεμβρίου, 2025

Την Κυριακή 9 Νοέμβρη πραγματοποιήθηκε εκδήλωση, στην πλατεία Μνημείου Πεσόντων των Γόννων,  προς τιμή των θυμάτων της Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Στην εκδήλωση έγινε ομιλία από τον Πρόεδρο του παραρτήματος Λάρισας της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ,  ανάγνωση των ονομάτων των θυμάτων από τους Τάκη Δημερά και Τάκη Κυρίτση, κατάθεση στεφανιών από το Παράρτημα Λάρισας της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ, την ΚΟΒ του ΚΚΕ Γόννων, τον Πολιτιστικό Σύλλογο Γόννων και από τους συγγενείς των θυμάτων και τέλος κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή. Παραβρέθηκαν η Μαρία Κωστή επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης Δήμου Τεμπών, ο Βασίλης Καραβιδές πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Γόννων, η Μαρία Κωστούλα από την Τ.Ε.Υπαίθρου Λάρισας του ΚΚΕ  και συγγενείς θυμάτων.

Στην Ομιλία ο πρόεδρος του παραρτήματος Λάρισας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ Θανάσης Σερδένης μεταξύ άλλων ανέφερε.”Με την εκδήλωσή μας εδώ στους Γόννους, τιμούμε  ένα χωριό που έχει μεγάλη συμμετοχή στους αγώνες, ιδιαίτερα στην Εαμική Αντίσταση και το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας.Στην περίοδο της ιταλογερμανικής κατοχής και των ντόπιων συνεργατών τους, οι Γοννιώτες, μπήκαν στην πρώτη γραμμή και οργανώθηκαν στο ΕΑΜ, στον ΕΛΑΣ, στην ΕΠΟΝ, στην Πολιτοφυλακή, στην επιμελητεία του Αντάρτη. Έδωσαν μεγάλες και μικρές μάχες για την επιβίωσή τους, αλλά και με το όπλο στο χέρι για την εθνική απελευθέρωση, οργάνωσαν Λαϊκή Αυτοδιοίκηση και Λαϊκό δικαστήριο που πήραν σημαντικές αποφάσεις, είτε για παράδειγμα με το μοίρασμα οικοπέδων σε κατοίκους που δεν είχαν το 1944, είτε απονέμοντας πραγματική δικαιοσύνη.

Όταν νικήθηκαν οι Ιταλοί και οι Γερμανοί φασίστες- καταχτητές, η ντόπια αντίδραση έπεσε μαζί με τους νέους Αγγλοαμερικάνους καταχτητές, επάνω στο λαό, για να του κλέψει την λευτεριά και τη δυνατότητα να ορίζει αυτός τις τύχες του, πάλι οι Γοννιώτες μέσα από τις γραμμές του Δημοκρατικού Στρατού, μπήκαν στην πρώτη γραμμή του αγώνα για μια Ελλάδα λεύτερη, δημοκρατική και σοσιαλιστική, θυσιάζοντας πολλοί και τη ζωή τους, υπερασπιζόμενοι τους συγχωριανούς τους από τις επιθέσεις των μοναρχοφασιστών και των εγκληματικών συμμοριών όπως των Σουρλάδων, που σκότωναν, βίαζαν, κατέστρεφαν, δίνοντας τους ένα γερό μάθημα, στη μάχη του σχολείου στα 1946.Οι εκδηλώσεις μας αναδεικνύουν τις ηρωικές σελίδες της Ιστορίας που έχει γράψει ο λαός μας.”

“Ο αγώνας που δόθηκε εκείνα τα χρόνια δεν δόθηκε από όλους τους Έλληνες μαζί” τόνισε. ” Τότε — κι ενώ όλα τα ’σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά της Κατοχής από το ναζί-φασίστα κατακτητή — το ΕΑΜ οργάνωσε την Αντίσταση του ελληνικού λαού, τον αγώνα για την απελευθέρωση της πατρίδας από την τριπλή φασιστική κατοχή κόντρα όχι μόνο στους κατακτητές αλλά και στην ντόπια αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό, που συνεργάζονταν μαζί τους και πλούτιζαν σε βάρος του λαού τον οποίο καταδίκαζαν στην πείνα, στην εξαθλίωση και στο θάνατο. Το ΕΑΜ έσωσε το λαό από την πείνα όταν ολόκληρος ο αστικός πολιτικός κόσμος καλούσε το λαό σε υποταγή στον κατακτητή. Ήταν το ΕΑΜ που οργάνωσε τη λαϊκή πάλη για την Απελευθέρωση συσπειρώνοντας στις γραμμές του τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού και της ελληνικής νεολαίας. Το αποτέλεσμα αυτής της γενναίας δράσης ήταν η απελευθέρωση μέχρι το 1944 του 90% της κατεχόμενης Ελλάδας. Ο αγώνας που δόθηκε εκείνα τα χρόνια δεν δόθηκε από όλους τους Έλληνες μαζί. Όσο και αν φλυαρούν οι κήρυκες της λεγόμενης Εθνικής Ομοψυχίας και της συναίνεσης. Δεν ήταν μαζί ο εργάτης, ο φτωχός αγρότης, ο βιοπαλαιστής. Δεν ήταν μαζί αυτοί δηλαδή που πλήρωσαν την ξένη κατοχή με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.”

Αναφερόμενος στα διδάγματα των ηρωικών αγώνων της Εθνικής Αντίστασης, είπε: “Η ΕΑΜική κληρονομιά, παραμένει και σήμερα πηγή έμπνευσης και δύναμης στους αγώνες του λαού μας για τα άμεσα και επείγοντα προβλήματα.  Σ΄’ έναν κόσμο που βράζει και φλέγεται, που ορθώνονται νέα αδιέξοδα στη ζωή μας, στη ζωή των εργαζομένων, της νεολαίας, του λαού, της συντριπτικής πλειοψηφίας, δεν τους κάνουμε τη χάρη να καταπίνουμε αμάσητα τα παραμύθια τους, δεν τους κάνουμε τη χάρη να σκύψουμε το κεφάλι, να αποδεχτούμε τη βαρβαρότητα της κανονικότητάς τους σαν το μέλλον μας.

Σε μία περίοδο πολεμικής οικονομίας και προετοιμασίας που διατίθεται πακτωλός χρημάτων, όχι για τις λαϊκές ανάγκες, αλλά για τις πολεμικές δαπάνες στο όνομα της κερδοφορίας του κεφαλαίου και του ελέγχου των αγορών και των πλουτοπαραγωγικών πηγών. Εφαρμόζουν το σχέδιο «προσαρμογή στις ανάγκες της οικονομίας της αγοράς», που όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, «προοδευτικές», «δεξιές», «τεχνοκρατικές», έχουν βάλει πλάτη.

Η φωτιά του πολέμου μαίνεται στην Ουκρανία και στη Μ. Ανατολή. ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ ρίχνουν λάδι στη φωτιά, κάνουν πλάτες στο κράτος-δολοφόνο, το Ισραήλ. Το Ισραήλ έχει επιβάλει στην Παλαιστίνη 70 χρόνια κατοχής, Πάνω από 70.000 νεκροί στην Παλαιστίνη. Το 83% άμαχοι. Η συντριπτική πλειοψηφία νεκρά παιδιά. Καταγγέλλουμε το βρώμικο σχέδιο του εγκληματία Νετανιάχου και του Τραμπ για τη Γάζα. Ουσιαστικά, επιχειρείται η απεμπόληση του δικαιώματος των Παλαιστινίων για την ίδρυση του δικού τους Παλαιστινιακού κράτους και προωθείται η υλοποίηση των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών ΗΠΑ-Ισραήλ για τη Γάζα με τη δημιουργία προτεκτοράτου των ΗΠΑ-Ισραήλ”

Κλείνοντας δήλωσε: “Συνεχίζουμε, με ακλόνητη αποφασιστικότητα και πίστη στο όμορφο μέλλον της ανθρωπότητας, για το οποίο πάλεψαν και θυσιάστηκαν όλοι αυτοί οι ήρωες του ΕΑΜ – του ΕΛΑΣ, ΕΛΑΝ, ΟΠΛΑ, ΕΠΟΝ του ΔΣΕ και του λαού μας. Αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, όπου η εργατική τάξη θα έχει την εξουσία, και η χώρα μας, αποδεσμευμένη από δολοφονικές ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, θα προοδεύει προς όφελος όλου του λαού της. Ο αγώνας γι΄ αυτό το μέλλον είναι η καλύτερη τιμή στη μνήμη τους!”

ΚΑΡΔΙΤΣΑ Δεκάδες φορείς στηρίζουν την πρωτοβουλία του ΚΚΕ για την ανέγερση Μνημείου για την ηρωική δεκαετία του ’40

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 7 Νοεμβρίου, 2025

 

   Από τη σύσκεψη

Η διάσωση και ανάδειξη ιστορικών τόπων στους οποίους ξετυλίχτηκαν οι σημαντικότεροι αγώνες του ελληνικού λαού, είναι ένα καθήκον που το ΚΚΕ εκπληρώνει διαχρονικά. Σε όλη την Ελλάδα δημιουργούνται μνημεία και μουσεία που αναδεικνύουν την τεράστια δύναμη του λαού, που όταν το αποφασίσει γίνεται γίγαντας και μπροστά του τίποτα δεν είναι ανίκητο.

Μία τέτοια προσπάθεια εκτυλίσσεται στην Καρδίτσα με σκοπό την ανέγερση Μνημείου της ΚΕ του ΚΚΕ που θα τιμά τους Καρδιτσιώτες πρωτοπόρους αγωνιστές του λαού στο ΕΑΜ, στον ΕΛΑΣ, στον ΔΣΕ, συνολικά την ηρωική δεκαετία του ’40.  Από την δύσκολη, υπεύθυνη αλλά και απαιτητική έρευνα των Οργανώσεων του ΚΚΕ, μέσα από προφορικές και γραπτές πηγές επιβεβαιώνονται 610 νεκροί της περιόδου 1941-1944 και 1.652 μέχρι το 1949 από 105 χωριά και των 6 δήμων του νομού Καρδίτσας.

Για την κατασκευή του Μνημείου έγινε αίτημα προς το Δημοτικό Συμβούλιο Καρδίτσας για την παραχώρηση δημοτικής έκτασης στην περιοχή του Υδατόπυργου για την ανέγερσή του χωρίς οικονομική επιβάρυνση του δήμου. Το Δημοτικό Συμβούλιο με ομόφωνη απόφαση 244/2023 ενέκρινε το αίτημα  για την ανέγερση με κάλυψη των εξόδων από το ΚΚΕ.

Ενταγμένο στην ίδια προσπάθεια το τοπικό παράρτημα της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ απευθύνθηκε με ανακοίνωση του σε μαζικούς φορείς της περιοχής, διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη, με αίτημα να πάρουν θέση και να στηρίξουν ενυπόγραφα και με αποφάσεις ΔΣ την υλοποίηση της απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου. Μέχρι στιγμής η ανταπόκριση είναι θετική  καθώς δεκάδες μαζικοί φορείς (εργαζομένων, αγροτών, αυτοαπασχολουμένων, πολιτιστικοί και αθλητικοί σύλλογοι) του νομού που εκπροσωπούν χιλιάδες ανθρώπους της περιοχής στηρίζουν αυτήν την προσπάθεια όπως επίσης και δεκάδες άνθρωποι γνωστοί για την δράση τους στο λαϊκό κίνημα, στον χώρο του πολιτισμού, του αθλητισμού κ.α.

Για τον ίδιο σκοπό συγκροτήθηκε το προηγούμενο διάστημα Επιτροπή στήριξης. Αντιπροσωπεία της επιτροπής αποτελούμενη από τους Βασίλη Αναγωνστόπουλο, πρώην νομάρχη Καρδίτσας, Έκτορα Γάζο, δημοτικό σύμβουλο Καρδίτσας με την «Λαϊκή Συσπείρωση», Γιώργο Κουσιάντζα, απόγονο της Βαγγελίτσας Κουσιάντζα, Αποστολή Σαμπαλιώτη, δικηγόρο, Σωτήρη Στουρνάρα, πρόεδρο παραρτήματος Καρδίτσας της ΠΕΑΕΑ -ΔΣΕ, Βασίλη Τσαντίλα, πρώην δήμαρχο Ιτάμου και πρόεδρο της Ένωσης Αγραφιώτικων χωριών, Αστέρη Χαλάτση, μέλος του ΤΓ Καρδίτσας του ΚΚΕ, Θωμά Χάρμπα, καλλιτέχνη θεάτρου σκιών προχώρησε σε συνάντηση με τον δήμαρχο Καρδίτσας, Βασίλη Τσιάκο,  μεταφέροντας του την απαίτηση για άμεση υλοποίηση της απόφασης για παραχώρηση χώρου και ανέγερση του μνημείου.

Πλατιά σύσκεψη φορέων με επίκεντρο την ανέγερση του Μνημείου

Στο ίδιο πλαίσιο, την Τετάρτη 5 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε σύσκεψη των δεκάδων φορέων έπειτα από κάλεσμα του παραρτήματος της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ. Μιλώντας εισηγητικά ο Σωτήρης Στουρνάρας, πρόεδρος του παραρτήματος, μεταξύ άλλων, ανέφερε πως «αισθανόμαστε ηθική υποχρέωση να τιμήσουμε  τους πρωτοπόρους αγωνιστές του λαού που μέσα από τις γραμμές του  ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, του ΔΣΕ,  που έδειξαν δείγματα απεριόριστης αντοχής και ακλόνητης θέλησης, πειθαρχίας στον συλλογικό σκοπό να ελευθερώσουν την πατρίδα μας από τους κατακτητές, να την απαλλάξουν από το φασισμό και τους εκφραστές του. Που παίρνοντας τις τύχες  στα χέρια τους, πάλεψαν για τη βελτίωση της ζωής της λαϊκής πλειοψηφίας σκοπεύοντας την κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Είναι μια προσπάθεια που διαρκεί πάνω από δυο χρόνια, βρίσκει στήριξη και ενθάρρυνση από αρκετούς συμπολίτες μας τόσο στον τομέα της έρευνας και της διασταύρωσης στοιχείων  όσο και άλλα τεχνικά ζητήματα  Είναι πραγματικά συγκλονιστική η διαπίστωση πως ένας τόσο μικρός τόπος όπως ο νομός μας, επέδειξε τόσο μεγάλο ηρωισμό με πάνω από 2500 νεκρούς από 105 χωριά της περιοχής. Απλοί, καθημερινοί άνθρωποι του μόχθου, που ζούσαν στα χωριά μας, στις κωμοπόλεις και στην πόλη της Καρδίτσας, συγγενείς, γείτονες των γονιών και των παππούδων μας. Για αυτούς τους ανθρώπους γίνεται λόγος.  Για αυτούς που μπήκαν στη μάχη για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες, πολέμησαν για τα ιδανικά τους, για τη λευτεριά, κόντρα στο άδικο, έδωσαν τη ζωή τους στις μάχες, στα εκτελεστικά αποσπάσματα και στις εξορίες.

Ενδεικτικά αναφέρουμε πως: Σε 29 χωριά του Δήμου Καρδίτσας καταγράφονται περισσότεροι από 760 νεκροί, ορισμένα από αυτά είναι το Καλλίθηρο με 68 νεκρούς, το Καλλιφώνι με 57, η πόλη της Καρδίτσας με 188, η Απιδιά με 32, η Μητρόπολη με 36, το Παλιούρι με 46, ο Σταυρός με 56 νεκρούς. Σε 10 χωριά της Λίμνης Πλαστήρα καταγράφονται περισσότεροι από 220 νεκροί, όπως ο Μεσενικόλας με 44 νεκρούς, το Μορφοβούνι με 68, η Πεζούλα με 23. Σε 17 χωριά του Δήμου Μουζακίου καταγράφονται περισσότεροι από 200 νεκροί. Ενδεικτικά αναφέρουμε τα Κανάλια με 49 νεκρούς, τη Μαγούλα με 21, το Μουζάκι με 20, το Φανάρι με 48 νεκρούς. Σε 17 χωριά του Δήμου Παλαμά έχουμε τουλάχιστον 150 νεκρούς, εκ των οποίων 53 είναι από την πόλη του Παλαμά, 12 από τον Κοσκινά, 12 από το Πέτρινο, 15 από το Φύλλο. Σε 29 χωριά του Δήμου Σοφάδων καταγράφονται περισσότεροι από 750 νεκροί, εκ των οποίων 48 είναι από το Αηδονοχώρι, 35 από την Ανάβρα, 41 από το Γραμματικό, 36 από το Θραψίμι, 61 από την Κτιμένη, 51 από το Λεοντάρι, 51 από την Λουτροπηγή, 56 από τη Ρεντίνα, 65 από τους Σοφάδες».

Πρόσθεσε ακόμη πως πρόκειται για «ένα μνημείο που θα είναι σημείο αναφοράς, ιστορικής μνήμης, διδάγματος έμπνευσης και κουράγιου στην πάλη της νέας γενιάς και του εργατικού- λαϊκού κινήματος στις σημερινές ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες των ιμπεριαλιστικών πολέμων , της πολεμικής οικονομίας και προετοιμασίας, της ακρίβειας, της φτώχειας, της έντασης της καταστολής και των πειθαρχικών διώξεων.

Να έχει τη δυνατότητα ο καθένας και η καθεμιά ανεξάρτητα των ιδεολογικών και πολιτικών προσανατολισμών να βγάζει τα δικά του συμπεράσματα, να θυμάται την θυσία και την προσφορά των δικών του ανθρώπων, των συγγενών, των συγχωριανών. Να γνωρίσει πλευρές της ιστορίας τοπικής και οικογενειακής που ενδεχομένως κάτω από τις γνωστές συνθήκες έχουν διαστρεβλωθεί ή έχουν καλυφτεί.

Είναι γνωστό επίσης πως στην περιοχή μας υπάρχουν αρκετά μνημεία είτε με τη μορφή αναθηματικών στηλών, είτε με τη μορφή εντοιχισμένων πλακών είτε με τη μορφή γλυπτών. Μάλιστα πολλά από αυτά φέρουν και την υπογραφή δημοτικών και κοινοτικών αρχών που εκείνη την περίοδο επεδίωκαν να εκφράσουν την εθνική ομοψυχία με συμψηφισμούς, σε ορισμένες περιπτώσεις με σκοπιμότητες και ιδεολογικά κριτήρια άλλων σκοτεινών εποχών. Ασφαλώς δεν συζητάμε για ανέγερση ενός ακόμη τέτοιου μνημείου, ούτε μνημείου μίσους και μισαλλοδοξίας αλλά ούτε και μνημείου συμφιλίωσης και λήθης όπου θα τιμώνται ταυτόχρονα οι θύτες και τα θύματα, παραχαράσσοντας και διαστρεβλώνοντας πλήρως την ιστορία».

Στη συνέχεια ακολούθησε συζήτηση  από την οποία αναδείχθηκαν σκέψεις που θα συμβάλουν στην υλοποίηση της σημαντικής πρωτοβουλίας  και της απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου.

Δεκάδες οι φορείς που στηρίζουν την πρωτοβουλία

Οι φορείς που, μέχρι στιγμής, στηρίζουν την προσπάθεια ανέγερσης Μνημείου της ΚΕ του ΚΚΕ για την θρυλική δεκαετία του ’40:

Ενωτική Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων Καρδίτσας

Εργατικό Κέντρο Καρδίτσας

Εμπορικός Σύλλογος Καρδίτσας

Ένωση Ιατρών Νοσοκομείου – ΚΥ Καρδίτσας

ΝΤ ΑΔΕΔΥ Καρδίτσας

Σύλλογος Γυναικών Καρδίτσας (μέλος ΟΓΕ)

ΕΛΜΕ Καρδίτσας

ΣΕΠΕ Καρδίτσας

Αγροτικός Σύλλογος Καλλιφωνίου

Αγροτικός Σύλλογος Λεύκης

Ένωση Αγραφιώτικων Χωριών

Εξωραϊστικός- Μορφωτικός Σύλλογος Καναλίων

Λαογραφικός Όμιλος Απόλλων

Μορφωτικός Σύλλογος Καλλιθήρου

Οικόσφαιρα

Ομάδα Γυναικών Καλλιθήρου

Ομάδα Γυναικών Ταμασίου

Παράρτημα Καρδίτσας Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου

Παράρτημα Καρδίτσας του Συλλόγου Εργαζομένων Περ. Θεσσαλίας

Σύλλογος Αγρονόμων Τοπογράφων Μηχανικών

Σύλλογος Εργαζομένων ΕΦΚΑ

Σύλλογος Εργαζομένων ΚΥ Καρδίτσας

Σύλλογος Εργαζομένων Συνεταιριστικής Τράπεζας Καρδίτσας

Σύλλογος Καναλιωτών Αθήνας

Συνδικάτο Οικοδόμων Καρδίτσας

Σωματείο Εμποροϋπαλλήλων και Υπαλλήλων ιδιωτικού δικαίου

Σωματείο Εργαζομένων ΔΕΥΑΚ

Σωματείο Συνταξιούχων ΙΚΑ

Σωματείο Συνταξιούχων ΤΕΒΕ-ΟΑΕΕ

Τοπική Κοινότητα Καναλίων

Τοπική Κοινότητα Καταφυγίου

Φυσιολατρικός Όμιλος Καρδίτσας

 

Ανάμεσα στους εκατοντάδες ανθρώπους από το νομό Καρδίτσας και όχι μόνο, που υπογράφουν επώνυμα το αίτημα για την ανέγερση του Μνημείου βρίσκονται και άνθρωποι γνωστοί για την πολιτική και συνδικαλιστική τους δράση στο εργατικό – λαϊκό κίνημα, για την προσφορά τους στον χώρο του πολιτισμού, του αθλητισμού. Και ενώ η προσπάθεια αυτή βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη ανάμεσα σε αυτούς που στηρίζουν την πρωτοβουλία βρίσκονται οι εξής:

 

Αγγέλου Δημήτρης, πρώην Δήμαρχος Δ. Φύλλου

Αναγνωστόπουλος Βασίλης πρώην Νομάρχης Καρδίτσας

Αναστασίου Γιώργος, Γιατρός

Αναστασίου Μιχάλης, Αντιδήμαρχος Πάτρας

Αρχοντής Κώστας, Δημοτικός Σύμβουλος ΛΑΣΥ

Βαρελάς Βάιος, πρώην Διευθυντής ΝΣΚ

Βαρελάς Γιάννης, Πολιτικός Μηχανικός

Βασιλάκος Σωκράτης, Πρόεδρος Οικόσφαιρας

Γάζος Έκτορας, Γιατρός, Δημοτικός Σύμβουλος Καρδίτσας με την «Λαϊκή Συσπείρωση»

Γιαννακός Σωτήρης, Αντιπρόεδρος ΕΟΑΣΚ & αντιδήμαρχος Σοφάδων

Γιοβάνης Γιώργος, πρώην Δήμαρχος Μητρόπολης

Ευτυχιάδης Ευτύχιος, Γιατρός

Ζαρκάδας Σέφης πρόεδρος τοπικής κοινότητας Καταφυγίου

Καπράνας Γιώργος Πρόεδρος Εργατικού Κέντρου Καρδίτσας

Καρελάς Λάμπρος του Ιωάννη, Ωτορινολαρυγγολόγος

Καρελάς Λάμπρος του Παναγιώτη, Συνθέτης /Τραγουδιστής

Καφαντάρη Λίλα, Ηθοποιός

Κοζιού Βάσω, Συγγραφέας

Κολτσίδας Λάμπρος, πρόεδρος Ένωσης Καταστηματαρχών Εστίασης και Αναψυχής

Κωνσταντάκος Γιώργος, πρ. υποψ βουλευτής ΠΑΣΟΚ, Πολιτικός Μηχανικός

Λινού Αθηνά, Καθηγήτρια επιδημιολογίας ΕΚΠΑ & Ανεξάρτητη Βουλευτής

Μακροστέργιος Θανάσης, Δημοτικός Σύμβουλος Καρδίτσας με την «Λαϊκή Συσπείρωση»

Μανόπουλος Ρούλης ,Πρόεδρος τοπικής κοινότητας Καλλιθήρου

Μαρκούτης Σωτήρης, Μουσικός

Μήχας Γιάννης, Γιατρός

Μπακαλάκος Θωμάς, Τραγουδιστής

Μπαρκαλής Παναγιώτης, Μουσικός

Μπαρμπούτης Γιώργος, Πολιτικός Μηχανικός

Μπεκος Παναγιώτης, Πρόεδρος Συλλόγου Καναλιωτών Αθήνας

Μπουντόλος Κώστας, Καθηγητής ΤΕΦΑΑ

Μπουντούρης Σωκράτης, πρ. ποδοσφαιριστής

Μπούτα Πόπη, Δημοτικός Σύμβουλος

Παπουτσής Αλέξανδρος, Πρωταθλητής Κολύμβησης

Πίτσαβος Αποστόλης, πρ. Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Καρδίτσας

Πολυγένης Αρης, Δημοτικός Σύμβουλος Δ. Παλαμά με την «Λαϊκή Συπείρωση»

Σαμπαλιώτης Αποστόλης, Δικηγόρος

Σιάτρας Αναστάσιος, Καθηγητής στο πανεπιστήμιο Θεσσαλίας (προσχολικής αγωγής)

Σύψα Βάσω, Οφθαλμίατρος

Ταξιάρχης Αποστόλης, Πρόεδρος ΝΤ ΑΔΕΔΥ

Τέγος Αρης, Δημοτικός Σύμβουλος με την «Λαϊκή Συπείρωση»

Τζέλλας Κώστας, Πρόεδρος ΕΟΑΣΚ

Τσακνής Διονύσης, Τραγουδιστής

Τσαντήλας Βασίλης, πρώην Δήμαρχος Ιτάμου & Πρόεδρος της Ένωσης Αγραφιώτικων Χωριών

Τσίπρας Μανώλης Δικηγόρος και πρώην αντιδήμαρχος Καρδίτσας

Φαλιάγκας Αρης, Τραγουδιστής και Πρόεδρος Παραρτήματος Καρδίτσας ΠΜΣ

Χάρμπας Θωμάς, Καλλιτέχνης Θεάτρου Σκιών

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Με μεγάλη συμμετοχή η εκδήλωση για τους 45 «Αναφιώτες» που εκτελέστηκαν από τους ναζί στο «Κόκκινο Σπίτι»

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 3 Νοεμβρίου, 2025

 

Με μεγάλη συμμετοχή και έντονο το ενδιαφέρον των συμμετεχόντων πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση που διοργάνωσε η Τομεακή Οργάνωση Δήμου Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ για τους «45 Αναφιώτες» κομμουνιστές και αγωνιστές που εκτελέστηκαν στις 30 Δεκέμβρη 1942 και την 1η Μάρτη 1943 στο «Κόκκινο Σπίτι» της Τριανδρίας.

Η εκδήλωση άνοιξε με με performance από την καλλιτεχνική ομάδα «FireArt» για τα 80 χρόνια από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Στη συνέχεια μίλησαν ο Θανάσης Σγούρος, γραμματέας της ΤO Δήμου Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ και ο Γιώργος Μαργαρίτης, καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

 «Οι 45 νίκησαν γιατί οι ιδέες τους ήταν ανίκητες»

Ο Θανάσης Σγούρος στην ομιλία του μεταξύ άλλων σημείωσε:  «Σήμερα η Τομεακή μας Οργάνωση εκπληρώνει την πρώτη “δόση” ενός οφειλόμενου “χρέους”. 83 χρόνια μετά, τη χρονιά συμπλήρωσης των 80 χρόνων από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών, τιμάμε με τη σημερινή εκδήλωση, που πραγματοποιούμε για πρώτη φορά, τους 45 αλύγιστους “Αναφιώτες” εκτελεσμένους από τους ναζί, εξόριστους και διωκόμενους από το ελληνικό αστικό κράτος για την ιδεολογία τους.

Οι 45 δεν ήταν τυχαία “Αναφιώτες”. Το νησί της Ανάφης είχε στενούς δεσμούς με το ΚΚΕ από τότε σχεδόν που το Κόμμα μας ιδρύθηκε και άρχισε τη δράση του. Οι εκμεταλλεύτριες τάξεις της χώρας μας και όλες οι κυβερνήσεις τους χρησιμοποίησαν την Ανάφη σαν εξοντωτήριο για να απομονώσουν τους ηρωικούς ΚΚΕδες από τον αδάμαστο λαό, να τους λυγίσουν.

Λίγο μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ένα τέλος που έγινε γρήγορα η αρχή ενός νέου, ακόμα πιο βάρβαρου, ιμπεριαλιστικού πολέμου κι ενώ η μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση φλόγιζε τις καρδιές των εργατών παντού στον κόσμο και στη χώρα μας, το αστικό κράτος επιστράτευσε τη βία και την καταστολή ενάντια σε όποιον διαμαρτυρόταν, σε όποιον ύψωνε το κεφάλι.

Κομμουνιστές, εργάτες, στελέχη του συνδικαλιστικού κινήματος συλλαμβάνονταν και εκτοπίζονταν σε νησιά του Αιγαίου. Στα 1926, οι “Επιτροπές Δημόσιας Ασφάλειας” σε όλη τη χώρα διέταξαν την εκτόπιση κάθε υπόπτου που θεωρούνταν “επικίνδυνος διά το κράτος και την κοινωνίαν”!

Αρκούσε “η ύποπτη συμπεριφορά” για να πάρει ο “ύποπτος” τον δρόμο της εξορίας. Εκτός από την Ανάφη, πολλά ελληνικά νησιά μετατράπηκαν, για μια περίπου τριακονταετία, σε τόπους απομόνωσης και μαρτυρίου για τους κομμουνιστές και άλλους αγωνιστές.

Ανάμεσα σε πολλά άλλα και γνωστά, όπως το κολαστήριο της Μακρονήσου, είναι η Αμοργός, η Άνδρος, ο Αη Στράτης, η Γαύδος, η Γυάρος, η Κέα, η Κίμωλος, η Ιθάκη, η Μήλος, οι Παξοί, η Σαντορίνη, η Σέριφος, η Σίκινος, η Σκύρος, η Φολέγανδρος, τα Ψαρά.

Η Ανάφη δέχτηκε τον πρώτο κομμουνιστή με την επικράτηση της δικτατορίας του Πάγκαλου το 1925. Από τότε το νησί δεν έμεινε δίχως κομμουνιστές. Το 1929, με την ψήφιση του Ιδιώνυμου από τη βενιζελική κυβέρνηση εκτοπίστηκαν στο νησί όλο και πιο πολλοί αγωνιστές. Το 1936 πια, η μεταξική δικτατορία στέλνει καραβιές. Αργότερα, στις μαύρες μέρες του φασισμού, όταν οι Ιταλοί του Μουσολίνι εισέβαλαν στην Ελλάδα, οι 220 εξόριστοι της Ανάφης ακολούθησαν τη μοίρα όλων των εξόριστων και φυλακισμένων αγωνιστών εκείνης της περιόδου. Παραδόθηκαν έτοιμη λεία “προς σφαγή” στον κατακτητή. Ούτε η δικτατορία, ούτε ο βασιλιάς, ούτε κανείς άλλος πήρε την πολιτική απόφαση να “απολύσει” αυτούς τους χιλιάδες ανθρώπους σε ολόκληρη τη χώρα. Με διαταγή των κατακτητών παραμένουν κρατούμενοι, έτοιμοι να υποστούν νέες δοκιμασίες.

Οι εξόριστοι στην Ανάφη βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις σκληρές συνθήκες διαβίωσης, την έλλειψη νερού και φαγητού, την απομόνωση και την τρομοκρατία, για να τους αποσπάσουν “δηλώσεις μετανοίας”. Στάθηκαν ατρόμητοι μπροστά στα εκτελεστικά αποσπάσματα, άφοβοι ενάντια στους κατακτητές και τους κάθε λογής συνεργάτες τους.

Η Ανάφη στέκει σαν ένα ακόμη άπαρτο κάστρο γιατί οι δεσμοί που δημιούργησε το Κόμμα μας με τον λαό και την εργατική τάξη, σφυρηλατήθηκαν μέσα από τη φωτιά και το ατσάλι των μεγάλων ταξικών αγώνων για την καλυτέρευση της ζωής του λαού μας στις συνθήκες του Μεσοπολέμου. Είναι χαρακτηριστικό ότι και οι 45 εξορίστηκαν για τη δράση τους τη δεκαετία του ‘30, όπως το στέλεχος του ΚΚΕ Γιώργος Αραμπατζάνης, υποψήφιος βουλευτής τη δεκαετία του ‘30 ο οποίος είχε ξυλοκοπηθεί από τις δυνάμεις καταστολής σε μια απεργία εργατριών υφαντουργίας στο Σουφλί το 1933 και συλλαμβάνεται ύστερα από μεγάλη απεργία εργατών – αγροτών το 1936. Όπως ο Βαγγέλης Ταταρίδης, μέλος της θρυλικής ΟΚΝΕ, ο οποίος συλλαμβάνεται στην ίδια απεργία ενώ είναι μαθητής Γυμνασίου, μόλις 15 χρονών.

Αν κοιτάξει κανείς τα ονόματα των “45” θα βρει πολλούς καπνεργάτες, ως αποτέλεσμα της δράσης και της ανάπτυξης του ΚΚΕ μέσα στο καπνεργατικό κίνημα και τους εργάτες ενός κλάδου που ήταν από τους πιο δυναμικούς και πολυπληθείς της εποχής του. Θα βρει πολλούς δασκάλους, που ήρθαν σε επαφή με την πρωτοπόρα ιδεολογία του νέου κόσμου, που αντιστάθηκαν με θάρρος απέναντι στην επίσημη διδασκαλία του αντικομμουνιστικού αστικού κράτους. Θα βρει τέλος και πολλούς Εβραίους κομμουνιστές που εξορίστηκαν από το αστικό κράτος και εκτελέστηκαν από τους ναζί. Τραγική ειρωνεία οι σημερινοί εκπρόσωποι αυτού του κράτους να κατηγορούν ανιστόρητα το ΚΚΕ για αντισημιτισμό.

Η ηρωική δράση του ΚΚΕ τη δεκαετία του ‘30 αποδεικνύει πόσο κρίσιμο είναι να δρας ως επαναστατικό κόμμα, ως επαναστάτης, σε συνθήκες που δεν είναι επαναστατικές, που ο συσχετισμός παραμένει αρνητικός. Αποδείχτηκε ότι η καθημερινή δουλειά μυρμηγκιού, οι δεσμοί που χτίζονται με την εργατική τάξη και τον λαό, στις πιο “ήρεμες” συνθήκες, αποτελούν την πιο πολύτιμη παρακαταθήκη για τις πιο “άγριες” στιγμές.

Το νεαρό τότε ΚΚΕ, με όλα τα προβλήματα που αντιμετώπιζε τόσο οργανωτικά όσο και στη στρατηγική του εξαιτίας και της στρατηγικής του ΔΚΚ, κατόρθωσε με τη δράση του να διαμορφώσει μια γενιά κομμουνιστών, αλλά και ευρύτερα αγωνιστών γύρω του, σφυρηλατημένων σε σκληρούς ταξικούς αγώνες.  Αυτοί αποτέλεσαν μια τεράστια δύναμη, τον πυρήνα του ΚΚΕ που μεγαλούργησε τη δεκαετία του ‘40, που πρωτοστάτησε για τις μεγάλες εποποιίες του λαού μας πρώτα με τον ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και μετά τον ΔΣΕ. Είναι τα στελέχη του Κόμματος, της ΟΚΝΕ, οι συνδικαλιστές που πρωτοστάτησαν στη γενική 24ωρη αντιπολεμική απεργία των Σερρών, στις μεγάλες κινητοποιήσεις των σταφιδεργατών και σταφιδοπαραγωγών, των μυλεργατών, των ανθρακωρύχων του Παγγαίου, των τσαγκαράδων και των εργατών δρόμου της Δράμας, του ηρωικού Μάη του 1936 και τόσων άλλων.

Αυτή η πορεία του ΚΚΕ αποδεικνύει επίσης ότι δεν μπορούν να υπάρχουν αυταπάτες για τον ρόλο του αστικού κράτους, καθώς ο χαρακτήρας του ανεξάρτητα από το ποιο αστικό κόμμα είναι στην εξουσία δεν αλλάζει. Η περίοδος του Μεσοπολέμου είναι χαρακτηριστική. Με όλων των αποχρώσεων τις αστικές κυβερνήσεις, αλλά ακόμη και σε περιόδους ανοιχτής δικτατορίας, είτε το ΚΚΕ ήταν νόμιμο, είτε παράνομο, ένα πράγμα δεν άλλαξε: Η αντιμετώπιση του ΚΚ, των κομμουνιστών και η καταστολή απέναντι στο εργατικό κίνημα. Οι προσπάθειες υπονόμευσης του ΚΚΕ με όλα τα μέσα και όλους τους τρόπους από τους μηχανισμούς του αστικού κράτους. Γι’ αυτό είναι απαραίτητη και η επαναστατική επαγρύπνηση στις γραμμές του ΚΚ που δεν κινδυνεύει μόνο από την ανοιχτή καταστολή, αλλά και από τις προσπάθειες ενσωμάτωσης και κοινοβουλευτικών αυταπατών.

Μπορεί να υπάρχει «εθνική ενότητα» σε μια ταξικά διαχωρισμένη κοινωνία;

Φεύγοντας ο καθένας από εδώ σήμερα ας σκεφτεί την ιστορία των 45 Αναφιωτών και υπό ένα άλλο πρίσμα: Μπορεί να υπάρχει “εθνική ενότητα” σε μια ταξικά διαχωρισμένη κοινωνία; Η ίδια η αστική τάξη σε όλη την πρόσφατη ιστορία έχει δώσει ξεκάθαρη απάντηση, έχοντας σταθερά, μοναδικό ταξικό ένστικτο και κριτήριο. Κι όμως έχουν φουντώσει τα καλέσματά τους, ειδικά τώρα σε περίοδο πολεμικής προετοιμασίας, για “εθνική ενότητα” για “συστράτευση πίσω από τους εθνικούς στόχους”.

Τι εννοούν ακριβώς; “Ενότητα” για να μετατραπεί η χώρα σε ενεργειακός – διακομετακομιστικός κόμβος, ειδικά για τη μεταφορά του πανάκριβου αμερικανικού LNG στην Ευρώπη και στην Ουκρανία. “Ενότητα” για να συνεχιστεί η καπιταλιστική ανάπτυξη, οι θετικοί ρυθμοί και τα υπερπλεονάσματα, οι “διαρθρωτικές” μεταρρυθμίσεις. “Ενότητα” για να φτιαχτεί ένα πιο σύγχρονο, “επιτελικό”, ψηφιακό κράτος, που παρουσιάζεται ως λύση στις διάφορες παθογένειες. “Ενότητα” για να εξασφαλιστεί η συμμετοχή των ελληνικών πολεμικών βιομηχανιών στο πολεμικό πρόγραμμα SAFE, για να εμπλακεί πιο ενεργά στους πολεμικούς σχεδιασμούς στην περιοχή, για να προχωρήσουν οι στρατηγικές συμμαχίες με ΗΠΑ – Ισραήλ.

Μόνο που η δική τους ενότητα για τον λαό σημαίνει: Πανάκριβο ρεύμα, ακρίβεια, στεγαστική κρίση και ζωή αβίωτη με το μέσο εισόδημα, αδυναμία κάλυψης βασικών αναγκών του 21ου αιώνα. Σημαίνει 13 ώρες δουλειάς, δικαιώματα τσακισμένα, λίγος χρόνος για τα παιδιά, ανασφάλεια για την επόμενη μέρα. Σημαίνει ένα κράτος που θα σφίγγει τη θηλιά με όλους τους τρόπους για τους μισθωτούς, τους ΕΒΕ, τη νεολαία και τη λασκάρει για τους μεγαλοεπιχειρηματίες, τις τράπεζες, τους εφοπλιστές. Σημαίνει, τέλος, μεγάλους κινδύνους για τον λαό μας, πολεμικά επεισόδια ή επώδυνους συμβιβασμούς, σημαίνει να κάνεις τις πλάτες σε γενοκτονίες. Μια “εθνική ενότητα” που τελικά είναι βουτηγμένη στο αίμα.

Εμείς παλεύουμε για μια άλλη ενότητα. Αυτή των εργατών με τους αυτοαπασχολούμενους και τους αγρότες, με τη σπουδάζουσα νεολαία. Ενότητα όλων αυτών που πλήττονται από ένα σύστημα άδικο και εκμεταλλευτικό. Με ένα πανελλαδικά συντονισμένο κίνημα με κοινούς στόχους και διεκδικήσεις, μια κοινωνική συμμαχία που θα στρέφει τα βέλη της απέναντι σε αυτό το σύστημα, το κράτους του και τις κυβερνήσεις του. Μόνο αυτή η ενότητα μπορεί να επιφυλάσσει καλύτερες μέρες για το λαό και την εργατική τάξη.

Οι 45 εκτελεσμένοι Αναφιώτες “Διάκοι” νίκησαν το σκοτάδι των δημίων τους, γιατί εκπροσωπούσαν το φως, το νέο, το πραγματικά πρωτοπόρο, γιατί οι ιδέες τους ήταν ανίκητες ακόμη και από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος. Δεν νίκησαν όμως μόνο μία φορά, αλλά 3. Την 1η όταν αρνήθηκαν να υπογράψουν μια απλή δήλωση ότι “αποκηρύσσουν τον κομμουνισμό” και να γλιτώσουν από την εξορία. Παρά τις πολυποίκιλες πιέσεις, τους εκβιασμούς, τα ύπουλα μέσα του αντιπάλου, αυτοί νίκησαν, δεν λύγισαν. Τη 2η μέσα στα ίδια τα χρόνια της εξορίας με τον τρόπο που επέλεξαν να οργανώσουν τις ζωές τους.

Οργάνωσαν την κοινότητα με τους δικούς τους κανόνες

Δημιούργησαν την Ομάδα Συμβίωσης Πολιτικών Εξόριστων Ανάφης. Οι εξόριστοι επισκεύασαν τα παλιά και ερειπωμένα σπίτια. Τα διαμόρφωσαν σε θαλάμους και κατοικούσαν ομαδικά.

Τα σπίτια αυτά, “οι θάλαμοι”, είχαν ο καθένας το δικό του όνομα: Ο θάλαμος “Μαρξ”, ο θάλαμος “Λένιν”, “Στάλιν”, “Τέλμαν”, “Κλάρα Τσέτκιν”, ο θάλαμος “Λιγδόπουλος”, “Λασκαρίδης”, “Μαλτέζος”, όπως συνηθιζόταν εκείνη την περίοδο σε εξορίες και φυλακές, δίνοντάς τους τα ονόματα κομμουνιστών ηρώων του διεθνούς και του ελληνικού επαναστατικού κινήματος.

Ακόμη, υπήρχαν θάλαμοι για το μαγειρείο, το ιατρείο, το οδοντιατρείο και το φαρμακείο. Με την καθοδήγηση των κομμουνιστών, οι εξόριστοι πήραν στα χέρια τους την προστασία της ζωής τους. Με την αλληλεγγύη, τη συντροφικότητα, τη συλλογική οργάνωση, τον καταμερισμό εργασίας κατάφεραν να επιζήσουν, όχι όμως χωρίς απώλειες και αποχωρισμούς. “(…) κάτω από το πρόγραμμα που μας υποχρέωναν, να εφαρμόζουμε, κυριαρχούσε ολοκληρωτικά το δικό μας πρόγραμμα, ο δικός μας τρόπος οργάνωσης, τα δικά μας σχέδια ζωής και μόρφωσης(…)” όπως γράφει ο Ν. Τζαμαλούκας. Γι’ αυτό και βρέθηκαν έτοιμοι να αντιμετωπίσουν την τριπλή κατοχή, την ώρα που ο βασιλιάς, οι πολιτικοί εκπρόσωποι της αστικής τάξης έτρεχαν να κρυφτούν σαν τα ποντίκια μαζί με τα αφεντικά τους στην Αίγυπτο και αλλού.

Η 3η όμως και σπουδαιότερη νίκη τους ήταν εδώ στη Θεσσαλονίκη, στο στρατόπεδο Π. Μελά, που τους μετέφεραν το 1942, που δικαίως ονομάστηκε ως “το ματωμένο Μπούχενβαλντ των Βαλκανίων”, το στρατόπεδο των μελλοθάνατων. Όταν τους ανακοινώθηκε η διαταγή για εκτέλεση, τους δόθηκε η επιλογή να σωθούν, αν πολιτογραφούνταν Βούλγαροι. Περιγράφει ο Κώστας Μπίρκας, εξόριστος κι ο ίδιος στην Ανάφη:

“Ακούν τη μία και την άλλη διαταγή οι Αναφιώτες, μελλοθάνατοι όρθιοι, χωρίς την παραμικρή κίνηση και μιλιά, μα με ψηλά το κεφάλι και βλέμμα στητό, καρφωμένο στα χείλη των δημίων. Το ένα χέρι του Γερμανού φασίστα δημίου, υψώνει μπροστά τους το φάσμα της εκτέλεσης. Το άλλο χέρι του Βούλγαρου φασίστα ανεμίζει στα μάτια τους το λάβαρο της “απόλυσης”, της “σωτηρίας”.

Οι Αναφιώτες απάντησαν “αυθόρμητα”, χωρίς καμία συνεννόηση. Οι 45 μελλοθάνατοι κοίταξαν απλά ο ένας τον άλλο στα μάτια και υπέγραψαν την απάντησή τους χωρίς να ανταλλάξουν λέξη. Αποφάσισαν να μην αρνηθούν ούτε την πατρίδα τους, ούτε τις ιδέες τους, ούτε το Κόμμα τους. Τέτοια παλικάρια βγάζει ο λαός μας. Τέτοιους ήρωες βγάζει το ΚΚΕ. Αυτό είναι ο πραγματικός πατριωτισμός για εμάς. Να τα δίνεις όλα για να αντικρίσει ο λαός σου καλύτερες μέρες, ακόμη κι αν εσύ δεν τις ζήσεις. Η όποια σύγκριση με τη στάση της αστικής τάξης, των πολιτικών της, των συνεργατών και δοσίλογων των ναζί, αλλά και με το σημερινό πολιτικό σύστημα, νομίζουμε ότι όχι απλά είναι περιττή, αλλά θα ήταν και ντροπή, απλά και μόνο να μπούμε στην όποια διαδικασία.

Κόμμα επαναστατικό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, ικανό να ανταποκριθεί στο κάλεσμα της Ιστορίας

Τέτοιοι ήρωες δεν δημιουργούνται με παρθενογένεση, αλλά μέσα από τη συμμετοχή και τις δοκιμασίες της ταξικής πάλης, μέσα από την εμπέδωση και τη βαθύτερη, επιστημονικά τεκμηριωμένη πίστη στον σκοπό της πάλης, μέσα από τις γραμμές της οργανωμένης, συνειδητής στράτευσης στο κομμουνιστικό κόμμα. Η δύναμη του Κόμματος βρίσκεται πρώτα από όλα στην ιδεολογική, πολιτική του ποιότητα, στην κατάκτηση της ικανότητας δράσης ως κόμμα επαναστατικό, ικανό να ανταποκριθεί σε όλες τις συνθήκες.

Αυτό ακριβώς το ζήτημα, θέτουμε στο επίκεντρο και στο 22ο Συνέδριό μας.

Πώς θα οικοδομήσουμε ένα κόμμα επαναστατικό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, ικανό να ανταποκριθεί στο κάλεσμα της Ιστορίας. Θέτουμε στο επίκεντρο το πώς σήμερα θα μπορέσουμε να κάνουμε επαναστατική δουλειά προετοιμασίας του λαού και της νεολαίας με προοπτική.

Πώς θα πείθουμε όλο και περισσότερους εργάτες και εργάτριες, εργαζόμενους στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, αλλά και ευρύτερα λαϊκά στρώματα να ξεκόβουν οριστικά από την αστική ιδεολογία και κάθε εκδοχή της, από όλα τα αστικά κόμματα, με όποιον μανδύα και αν αυτά εμφανίζονται.

Πώς θα δράσουμε με καλύτερους όρους μέσα στους εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες, φτωχούς αγρότες, αυτοαπασχολούμενους της πόλης, οι οποίοι υποφέρουν από το καπιταλιστικό σύστημα, από τα δεινά των πολέμων, της εκμετάλλευσης, της φοροληστείας και τόσα άλλα προβλήματα.

Από όσα, δηλαδή, δεν μπορούν ούτε υπάρχει περίπτωση να απαλλαγούν, χωρίς την ανατροπή της αστικής τάξης και την εγκαθίδρυση της εργατικής εξουσίας, εξηγώντας αυτό το ζήτημα συγκεκριμένα, απλά, κατανοητά, σε πλατιές λαϊκές δυνάμεις, στα εκατομμύρια του λαού.

Ξέρουμε, από την ιστορία και από την επιστημονική μας θεωρία, ότι η όξυνση όλων των αντιθέσεων του καπιταλιστικού συστήματος που αλληλεπιδρούν, μπορεί να δημιουργήσει και κατάσταση μεγάλης κίνησης μαζών, δυνατότητας ακόμη και εξεγέρσεων, επαναστατικής δράσης μαζών. Χωρίς να αποκλείουμε οποιοδήποτε ενδεχόμενο, έχει επιβεβαιωθεί ότι σε αυτές τις συνθήκες κρίνεται η ιδεολογική – πολιτική και οργανωτική ετοιμότητα του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Σήμερα είμαστε γεμάτοι αυτοπεποίθηση ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε, γιατί το Κόμμα μας συλλογικά έχει μελετήσει και έχει βγάλει κρίσιμα συμπεράσματα για την αδυναμία σύνδεσης του εθνικού, απελευθερωτικού αγώνα με την επαναστατική πάλη, συνολικά για τη στρατηγική του από την ίδια την ιστορία του, έχει διαμορφώσει σύγχρονο πρόγραμμα επαναστατικό μέσα από τα Συνέδριά του.

Η ικανότητά του, όμως, να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της ταξικής πάλης, απαιτεί μακρόχρονη προετοιμασία, συνεχή πάλη. Αυτή ξεκινά στις σημερινές συνθήκες, σήμερα που δυναμώνει η λαϊκή δυσαρέσκεια και αυξάνονται οι δυνατότητες να ενισχυθούν η μαζικότητα και ο προσανατολισμός του ρεύματος αμφισβήτησης. Γι’ αυτό λέμε ότι τώρα είναι η ώρα της δράσης, δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο.

Η ιστορική πείρα διδάσκει ότι ο λαός μπορεί να μεγαλουργήσει, ο συσχετισμός δεν μένει στατικός. Σήμερα συντελούνται σημαντικές διεργασίες σε εργατικές, λαϊκές συνειδήσεις, αυξάνονται οι δυσκολίες για το σύστημα, να ενσωματώσει λαϊκές μάζες όπως παλιά, γι’ αυτό και εντείνονται οι ανησυχίες τους και προσπαθούν να βρουν νέα σχήματα που θα οδηγήσουν σε ένα νέο ρεύμα ρεφορμισμού και αυταπατών. Έχει όμως συγκεντρωθεί σημαντική πείρα πλέον στον λαό. Οι δυνατότητές μας να αντεπεξέλθουμε, να απεγκλωβίσουμε ευρύτερες λαϊκές – εργατικές δυνάμεις από την αστική επιρροή είναι πολύ μεγαλύτερες.

Το επόμενο διάστημα θέλουμε και μπορούμε να οργανώσουμε πιο αποφασιστικά τον αγώνα του λαού για μέτρα ανακούφισης από την αντιλαϊκή πολιτική, για να ενισχυθεί η διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών με βάση τις δυνατότητες της εποχής μας, για να αλλάξει ριζικά ο συσχετισμός στο εργατικό κίνημα. Να δυναμώσει η αντικαπιταλιστική γραμμή πάλης μέσα στο κίνημα, να γίνει πεποίθηση περισσότερων ότι άλλος δρόμος από τη σύγκρουση με το καπιταλιστικό σύστημα δεν υπάρχει. Να μιλήσουμε με ακόμη περισσότερους συνεχίζοντας τη μεγάλη επιτυχία της διακίνησης των Θέσεων της ΚΕ. Με ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία της οικονομικής εξόρμησης που ξεκινά επίσημα από αύριο.

Εμείς δεν κάνουμε μνημόσυνα για τους νεκρούς μας. Η αλύγιστη στάση των 45, μας δίνει ώθηση για τους ταξικούς αγώνες του σήμερα. Με μεγαλύτερη ορμή και αποφασιστικότητα θα συνεχίσουμε. Το Κόμμα που χτίζουμε είναι η μεγαλύτερη τιμή στη μνήμη τους, γι’ αυτό και θα τα δώσουμε όλα για τη μεγαλύτερη δυνατή επιτυχία του 22ου Συνεδρίου μας.

Τον τοίχο εκτελέσεων του κόκκινου σπιτιού της Τριανδρίας, οι “45” τον γκρέμισαν, τον έκαναν θρύψαλα με τον θάνατό τους. Τον τοίχο του καπιταλισμού θα τον γκρεμίσουμε εμείς και η κοινωνία που θα φτιάξουμε θα είναι η οριστική δικαίωση της θυσίας τους. Ζήτω οι ηρωικοί 45 Αναφιώτες! Ζήτω το ΚΚΕ!».

 «Νέοι πόλεμοι προετοιμάζονται – Τελειώνουν μόνο με την κοινωνική ανατροπή»

Στη συνέχεια πήρε τον λόγο ο Γιώργος Μαργαρίτης σημειώνοντας: «Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω από τα όσα σήμερα συμβαίνουν πριν μιλήσω για τις τότε ηρωικές εποχές. Ο λόγος είναι απλός. Ολοένα και περισσότερο τα όσα σήμερα συμβαίνουν θυμίζουν, μοιάζουν με τη φοβερή δεκαετία του 1930, τότε που ο καπιταλισμός προετοίμαζε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο -μέσα σε τριάντα μόλις χρόνια. Προχθές κιόλας σε συνέδριο που οργάνωσε η εφημερίδα “Ναυτεμπορική” με γενικό τίτλο “Όραμα”, ο γνωστός βιομήχανος Ευάγγελος Μυτιληναίος προσδιόρισε με ακρίβεια το είδος του οράματος που οδηγεί σήμερα την άρχουσα τάξη – στη χώρα μας όπως και παντού αλλού: “Αυτή τη στιγμή την στιγμή μιλούν τα όπλα και όχι ο Μπαχ και ο Μπετόβεν”. Φυσικά οι εταιρείες του κου Μυτιληναίου ασχολούνται με παραγωγή μετάλλων τα οποία μέταλλα γίνονται όπλα και τα οποία όπλα πληρώνονται αδρά από τους λαούς για να έχουν την τιμή οι τελευταίοι να σκοτωθούν στα πεδία των μαχών όπου θα “διακριθούν” τα εν λόγω όπλα. Όλοι οι παριστάμενοι, οικονομικά, πολιτικά, ιδεολογικά στελέχη της αστικής τάξης, επικρότησαν και χειροκρότησαν με ενθουσιασμό τις εφιαλτικές ετούτες διακηρύξεις.

Ταυτόχρονα, όμως, γίνεται πολύς λόγος για ενότητα τον τελευταίο καιρό. Η αστική τάξη έσπευσε μάλιστα να μας κάνει φροντιστήριο με αφορμή τον Άγνωστο Στρατιώτη στην Αθήνα. Μας μίλησε για “εθνικά μνημεία” και για “εθνικά σύμβολα”. Αυτά που ενώνουν τους Έλληνες διαχρονικά και διαταξικά.

Ο Άγνωστος Στρατιώτης Μνημείο Ενότητας – Εθνικής Ενότητας; Στο εθνικό μας μνημείο όμως η Αντίσταση δεν υπάρχει. “Κρήτη, Ελ Αλαμέιν, Ρίμινι” είναι οι αναφορές για την περίοδο της Κατοχής.

– Κρήτη όπου ο Λαός της ξεσηκώθηκε μόνος του να υπερασπίσει το νησί του. Βασιλιάς και αστική κυβέρνηση (με τραπεζίτες επικεφαλής) μόλις άρχισε η μάχη, απλά δραπέτευσαν…

– Ελ Αλαμέιν όπου οι Έλληνες φαντάροι “άνοιξαν” τα ναρκοπέδια να περάσουν τα άρματα. Σε ανταμοιβή μερικούς μήνες αργότερα τους έκλεισαν στα “σύρματα” στη Μέση Ανατολή, όπως τους αιχμαλώτους του εχθρού.

– Ρίμινι όπου ο Τσώρτσιλ παρήγγειλε προσωπικά να “ματωθεί” (to be blooded) η Ορεινή Ταξιαρχία, έτσι ώστε να μεταφερθεί με δάφνες ήρωα στην Ελλάδα για να πολεμήσει τον ελληνικό λαό. Αυτά μνημονεύονται. Και ΜΟΝΟ αυτά.

Η Αμφιλοχία δεν αναφέρεται, η Άμφισσα δεν αναφέρεται, ο Φαρδύκαμπος δε αναφέρεται, η Χώρα Μεσσηνίας δεν αναφέρεται, οι Καρούτες δεν αναφέρονται, το ‘51 δεν αναφέρεται, οι αμέτρητες μάχες του ΕΛΑΣ δεν αναφέρονται. Και όμως ο ΕΛΑΣ μάτωσε πολύ περισσότερο τον κατακτητή από ό,τι όλες οι δυνάμεις “του εξωτερικού”. Και είχε χιλιάδες νεκρούς στις γραμμές του πολεμώντας για μια Ελεύθερη Ελλάδα. Οι 116 νεκροί της μάχης του Ρίμινι βρήκαν τη θέση τους στον Άγνωστο. Οι χιλιάδες νεκροί στις γραμμές του ΕΛΑΣ απουσιάζουν.

Παραξενεύει η αστική τάξη όταν μιλά για ενότητα. Για “εθνική ενότητα”. Αιφνιδιάζει για πολλούς λόγους. Ο πρώτος είναι ότι η ίδια, η πολιτική της, η ιδεολογία της στηρίζονται πάνω στην κατάργηση αυτής και όποιας άλλης “ενότητας”. Την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο δοξολογούν – δεν είναι πολύ “ενωτικό” αυτό.  Πρόσφατα, ενδεικτικά και μόνο, ανακοινώθηκαν με χρηματιστηριακή υπερηφάνεια τα ποσά που μοίρασε η γνωστή εταιρεία ΕΛΛΑΚΤΩΡ (Ενέργεια, Κατασκευές κλπ.) στους μετόχους τους. Οι βασικοί δύο από αυτούς -ένας Ολλανδός και ο γνωστός Γιάννης Βαρδινογιάννης- μοιράστηκαν το ποσό των 475,5 εκατομμυρίων ευρώ (για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης αντιστοιχούν σε 4,4 τόνους καθαρού χρυσού). Δεν πρόκειται για τη μόνη πηγή εσόδων αυτών των καπιταλιστών.

Με το βασικό μεροκάματο του εργάτη να βρίσκεται στα 37,7 ευρώ -μεικτά- για να αποκτήσει ο εργαζόμενος το παραπάνω ποσό χρειάζεται να δουλεύει 360 ημέρες τον χρόνο για 1.702 χρόνια (να κάνει δηλαδή 12.612.000 ημέρες εργασίας των οκτώ, των δέκα ή των δεκατριών ωρών).

Πώς να χωρέσουν σε όποια “εθνική ενότητα” ετούτα τα ολότελα ανόμοια μεγέθη; Για τον εργάτη, τον μεροκαματιάρη, τον μισθωτό, τον συνταξιούχο, έρχεται το αστικό κράτος να μαζέψει ό,τι περισσεύει και ό,τι δεν περισσεύει. Φορολογία λέγεται, εισφορές, ΦΠΑ για τα είδη άμεσης ανάγκης και ό,τι άλλο. Για τον βιομήχανο, τον επενδυτή, τον εφοπλιστή δεν υπάρχει φόρος -του ανήκει το κράτος. Είδατε ποτέ φορολογική δήλωση των πολύ γνωστών καπιταλιστών; Ο πλούτος τους είναι ορατός στον καθένα – μόνο το αστικό κράτος δεν τον βλέπει.

Στις 28 Οκτωβρίου η Ελλάδα δέχτηκε την επίθεση του ιταλικού φασισμού και μπήκε στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Μεταξάς του οποίου το ΟΧΙ -που δεν λέχθηκε ποτέ- διαφημίζει η αστική τάξη, ως “δοτός” δικτάτορας έκανε αυτό που ο κηδεμόνας του βασιλιάς Γεώργιος ο Β’ και ο κηδεμόνας του κηδεμόνα, η Μεγάλη Βρετανία, τον υποχρέωναν να κάνει. “Εθνική Ενότητα” για την υπεράσπιση της πατρίδας; Οι κομμουνιστές κρατούμενοι ζήτησαν να πάνε στο μέτωπο , παρέμειναν στη φυλακή. Οι υποχρεωτικά “αποστρατευθέντες” των κινημάτων -αστικών παρ’ όλα αυτά- του 1935 (για τους μισούς Έλληνες αξιωματικούς μιλάμε) παρέμειναν εκτός στρατεύματος. Το καθεστώς θέλησε να κάνει τον πόλεμο με τα δικά του μέτρα. Η γενική κινητοποίηση του ελληνικού λαού απέτρεψε αυτή την εξέλιξη και το καθεστώς τον εκδικήθηκε -απέτρεψε τη δυνατότητα ολοκληρωτικής νίκης- χάρη στη φοβική και ασυνάρτητη “στρατηγική” του παλατιού και του Παπάγου.

Το Απρίλιο του 1941 ήρθε η γερμανική εισβολή. Ο νικηφόρος ελληνικός στρατός “ξεχάστηκε” στο μέτωπο. Άρχισε να υποχωρεί μόνο όταν οι Γερμανοί πλησίαζαν στο Μέτσοβο. Η αστική τάξη στην Αθήνα έκανε επιλογές: Προτιμούσε να αιχμαλωτιστεί ο ελληνικός στρατός από τους Γερμανούς παρά από τους Ιταλούς και, κυρίως, ήθελε να δείξει “καθαρό πρόσωπο” στους Άγγλους. Ήταν έτοιμη να θυσιάσει τους Έλληνες στρατιώτες για να μπορέσουν Βρετανοί, Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί να φύγουν ανενόχλητοι για την Αίγυπτο. Με λίγα λόγια τους Έλληνες φαντάρους τους έπαιξε στα χαρτιά, στα χαρτιά των δικών της σχέσεων και συμφερόντων.

Στην ήττα και στην Κατοχή πρώτη μέριμνα της αστικής τάξης ήταν η διατήρηση και η εξασφάλιση της κοινωνικής εξουσία της. Από τη σκοπιά αυτή δεν ήταν καθόλου παράξενο ότι η σύσσωμη η ηγεσία του ελληνικού στρατού -με μία-δύο εξαιρέσεις- δέχτηκαν πρόθυμα να μετατραπούν σε κατοχική κυβέρνηση και να δηλώσουν πίστη και αφοσίωση στη Νέα Ευρώπη του ναζισμού. Άλλαξαν μάλιστα και το καθεστώς σε αυτή την κατεύθυνση – δημιούργησαν την Ελληνική Πολιτεία, ναζιστικού τύπου καθεστώς. Ήταν οι ίδιοι στρατηγοί που λίγες ημέρες νωρίτερα συνεργάζονταν στενά με τους Άγγλους…

Για την περίπτωση ήττας του Άξονα υπήρχε μια άλλη διασφάλιση της αστικής τάξης. Ο βασιλιάς, τα ανάκτορα και η κυβέρνηση, που πάλι διόρισε ο Γεώργιος ο Β’, έφυγαν με τους Βρετανούς. Δεν έφυγαν άτακτα, έφυγαν οργανωμένα. Φρόντισαν μάλιστα να διευκολύνουν το νέο καθεστώς που θα έπαιρνε τη θέση τους στην Αθήνα. Άφησαν στη θέση τους την Αστυνομία, τη Χωροφυλακή, την αντικομμουνιστική Ειδική Ασφάλεια, τον κρατικό μηχανισμό. Με μεγάλη προσοχή παρέδωσαν τους κρατούμενους κομμουνιστές στους Γερμανούς. Άξονας, Σύμμαχοι. Κυβέρνηση Γεωργίου, κυβέρνηση Τσολάκογλου, ιθύνοντες και παράγοντες της αστικής τάξης, σε αυτό το κεφάλαιο βρέθηκαν απόλυτα σύμφωνοι και -παρά τις μεταξύ τους διαφορές- συνεργάστηκαν άψογα στην διαχείρισή του: Οι κομμουνιστές ήταν ο κοινός τους εχθρός, ο κοινός τους κίνδυνος και η πρώτη τους προτεραιότητα. Τα υπόλοιπα μπορούσαν να ρυθμιστούν – τι Βρετανοί, τι Γερμανοί, τι Ιταλοί, τι Βούλγαροι. Οι δουλειές να πηγαίνουν καλά και τα κέρδη να αυγαταίνουν.

Η δε φυγή βασιλιά και Παλατιού ήταν ενδεικτική των προτεραιοτήτων. Φυσικά εξασφαλίστηκε όλη η βασιλική οικογένεια μαζί με το προσωπικό των ανακτόρων, τους αυλικούς, τις “κυρίες επί των τιμών” μαζί με τα πολυτιμότερα των επίπλων και πλήθος αποσκευών. Δεύτερο φορτώθηκε και μεταφέρθηκε όλος ο χρυσός των θησαυροφυλακίων της Τράπεζας της Ελλάδας και όσα χαρτονομίσματα -ελληνικά ή σε ξένο συνάλλαγμα- μπόρεσαν να συγκεντρωθούν. Τρίτο θωρακίστηκε ο κρατικός μηχανισμός -όχι απέναντι στους κατακτητές- απέναντι στους κομμουνιστές. Ο στρατηγός Παναγιώτης Σπηλιωτόπουλος, διοικητής της ΧVης Μεραρχίας που στασίασε για να μην αιχμαλωτιστεί από τους Γερμανούς, τοποθετήθηκε διοικητής της Χωροφυλακής -που θα έμενε πίσω- με ρητές εντολές για κατάπνιξη κάθε κομμουνιστικής δράσης. Στην Αστυνομία, παρά τις ιταλικές αντιρρήσεις, τοποθετήθηκε λίγο αργότερα ο περίφημος Άγγελος Έβερτ. Διάσημες ήταν οι διαταγές και οι ανακοινώσεις των δύο επικεφαλής των ενόπλων σχηματισμών του αστικού κράτους πριν την εμφάνιση των Ταγμάτων Ασφαλείας. Νουθετούσαν τους αστυνομικούς και τους χωροφύλακες να κρατήσουν ψηλά την τιμή των ελληνικών σωμάτων ασφαλείας συλλαμβάνοντας κομμουνιστές – εάν τους συλλάβουν Ιταλοί ή Γερμανοί έλεγαν, θα πληγεί το κύρος και η αξιοπρέπεια των ελληνικών Σωμάτων Ασφαλείας!

(Να σημειώσουμε ότι και για τα δύο αυτά πρόσωπα η Βικιπαίδεια ισχυρίζεται ότι έδρασαν για λογαριασμό και της εξόριστης κυβέρνησης των Γεωργίου και του Τσουδερού – για άλλους λόγους το κάνει, δεν είναι όμως λάθος, θα μπορούσε να το κάνει πιο σαφές, “έδρασαν για λογαριασμό της αστικής τάξης”). Να σημειώσουμε επίσης ότι, μετά την Απελευθέρωση, τον Δεκέμβριο του 1944 ο Άγγελος Έβερτ ήταν πάντοτε αρχηγός της Αστυνομίας και ο Παναγιώτης Σπηλιωτόπουλος στρατιωτικός διοικητής Αττικής…

Μιλάμε για εκτελέσεις, για αντίποινα των κατοχικών δυνάμεων. Η “πρώτη ύλη” των εκτελέσεων αυτών ήταν οι “καταραμένοι” του προγενέστερου ελληνικού αστικού καθεστώτος – οι κρατούμενοι και οι εξόριστοι κομμουνιστές. Στο στόχαστρο της αστικής τάξης από το Ιδιώνυμο του Βενιζέλου στα 1929, επαυξημένου και συμπληρωμένου από όλες τις μεταγενέστερες κυβερνήσεις – βενιζελικές, αντιβενιζελικές, δημοκρατικές ή βασιλικές, δικτατορικές ή κοινοβουλευτικές- ως προς τον αντικομμουνισμό ελάχιστες οι μεταξύ τους διαφορές.

Έτσι επιγραμματικά, με λίγα λόγια, φτάσαμε στην εκτέλεση των κομμουνιστών εξόριστων του καθεστώτος Μεταξά στην Ανάφη στη Θεσσαλονίκη του 1942 και του 1943.  Γίνεται πολύς λόγος στις μέρες μας για δοσίλογους, για συνεργάτες των κατακτητών στην Κατοχή. Μερικοί μάλιστα θεωρούν ότι αυτή ήταν η “κανονικότητα” της σκοτεινής αυτής περιόδου προσβάλλοντας την Αντίσταση και τους αγώνες του Λαού μας. Η δε κατηγορία που προσάπτεται στους δοσίλογους, είναι ηθική, δεν είναι πολιτική και σίγουρα δεν είναι ταξική. Κάποιοι θαμπώθηκαν από εξουσία και πλούτη και δέχτηκαν να υπηρετήσουν τον εχθρό και κατακτητή της πατρίδας. Αυτοί οι κάποιοι δεν είχαν σχέση με το παρελθόν, αν και συχνά τους αποδίδεται η κακοδαιμονία της Ελλάδας στους μετέπειτα καιρούς. Προσδιορίζοντας την προδοσία σε άτομα, εγκαλώντας τα με βάση την προσωπική τους ευθύνη αποσείονται οι κατηγορίες από την αστική τάξη της χώρας, από το καπιταλιστικό σύστημα το οποίο γεννά και τροφοδοτεί αυτές τις καταστάσεις.

Οι κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Κατοχή ήταν δεσμώτες της αστικής τάξης. Δεν είχε κανέναν ενδοιασμό, κανένα πρόβλημα η τελευταία να τους παραδώσει στην κατακτητή, δεν θεώρησε τον θάνατό τους έγκλημα, κανείς υπουργός, κανείς αξιωματούχος της κυβέρνησης ή του κρατικού μηχανισμού δεν διαμαρτυρήθηκε, δεν παραιτήθηκε, δεν κατήγγειλε τις εκτελέσεις. Ήταν γι’ αυτούς κάτι το φυσικό. Επικροτούσαν μάλιστα. Τα Τάγματα Ασφαλείας, όταν αργότερα απέκτησαν το δικαίωμα σε εκτελέσεις, ανταγωνίστηκαν επάξια τον κατακτητή σε αυτό το πεδίο. Οι δε αστοί παράγοντες της εξόριστης κυβέρνησης πρόσθεσαν το δικό τους μίσος: Για ληστές μίλησαν, για τρομοκράτες, για εγκληματίες.  Το ίδιο όπως σημερινοί αναθεωρητές της ιστορίας, αριστεροί -τρομάρα μας- και δεξιοί.

Νέοι πόλεμοι προετοιμάζονται. Σε αυτούς η αστική τάξη θα παίξει πάλι την ελευθερία της πατρίδας μας και του λαού της στα χαρτιά. Θα υπηρετήσει τον έναν ή τον άλλο ισχυρό. Θα δημιουργήσει νέους δοσίλογους, νέους δημίους του λαού μας. Θα χτυπήσει ανελέητα τους κομμουνιστές όταν αυτοί σταθούν πρόμαχοι της πατρίδας μας και του λαού μας.

Αυτά τα πράγματα είναι σταθερές της ιστορίας. Τελειώνουν μόνο με την κοινωνική, την ταξική ανατροπή. Τελειώνουν μόνο όταν οι εργάτες, οι εργαζόμενοι αναλάβουν τις τύχες της χώρας».

Στην εκδήλωση, επίσης, υπήρχε έκθεση που επιμελήθηκε η ΤΟ Δήμου Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ αναδεικνύοντας τη σχετικά άγνωστη ιστορία της εκτέλεσης των «45 Αναφιωτών» και περιείχε τον κατάλογο των εκτελεσμένων, ενώ λειτούργησε και έκθεση συγκεκριμένων τίτλων και εκδόσεων της «Σύγχρονης Εποχής» με αναφορά στη δεκαετία του ’40, τα 80 χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών.

Τέλος, όπως σημείωσε και ο γραμματέας της ΤΟ Δήμου Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ, το επόμενο διάστημα το «χρέος» απέναντι στους «Αναφιώτες», που το παράδειγμά τους αποτελεί σύμβολο ανυποχώρητου αγώνα και ηρωισμού «…θα αποπληρωθεί με την τοποθέτηση τιμητικής πλακέτας εδώ στην περιοχή, ώστε να υπάρχει άλλο ένα σημάδι στον τόπο και στον χρόνο που θα θυμίζει στον λαό και στη νεολαία της πόλης ποιοι έδωσαν τη ζωή τους και το αίμα τους για την απελευθέρωση της πατρίδας μας, κόντρα στην ιστορική λήθη και τη συστηματική παραχάραξη της Ιστορίας».

ΛΑΡΙΣΑ Διοργάνωσαν ιστορικό περίπατο στην πόλη με αφορμή την 28η Οκτωβρίου

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 3 Νοεμβρίου, 2025

Με σύνθημα «Μάθε την αλήθεια! Το χώμα που πατάς, λευτέρωσαν με αγώνα ΕΑΜ – ΕΠΟΝ – ΕΛΑΣ» και τη συμμετοχή νέων μαθητών και φοιτητών πραγματοποιήθηκε χθες Κυριακή ο ιστορικός περίπατος των Τομεακών Οργανώσεων Λάρισας της ΚΝΕ.

Η πρωτοβουλία πάρθηκε με αφορμή τις δραστηριότητες των Οργανώσεων της ΚΝΕ για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου αλλά και τη συμπλήρωση 81 χρόνων από την απελευθέρωση της Λάρισας από τη γερμανική ναζιστική κατοχή που έγινε με τη θριαμβευτική είσοδο των δυνάμεων του ΕΛΑΣ στην πόλη στις 23/10/1944.

Μέλη και φίλοι της ΚΝΕ που συμμετείχαν στη ξενάγηση είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν για τις αιτίες που οδήγησαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, να γνωρίσουν καλύτερα την ηρωική δράση του λαού μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ και του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ την περίοδο της τριπλής φασιστικής κατοχής στη χώρα, αλλά και να συζητήσουν για τα πολύτιμα συμπεράσματα που προκύπτουν από τη δεκαετία του ’40, για την ιδιαίτερη σημασία γνώσης της Ιστορίας σε συνθήκες όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Αφετηρία του ιστορικού περιπάτου ήταν ο λόφος του Φρουρίου και η προτομή του κομμουνιστή δημοσιογράφου του «Ριζοσπάστη» Κώστα Βιδάλη ο οποίος τον Αύγουστο του 1946 άφησε την τελευταία του πνοή στον θεσσαλικό κάμπο, δολοφονημένος από τη συμμορία του Σούρλα.

Ακολούθησαν στάσεις σε διάφορα σημεία, μεταξύ των οποίων, η προτομή του Τάκη Γαργαλιάνου -στην ομώνυμη πλατεία- ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Λάρισας, στη διετία 1945 – 1946, αγωνίστηκε για την απελευθέρωση της χώρας και εκτελέστηκε στο Μεζούρλο το 1949 μαζί με εκατοντάδες άλλους κομμουνιστές και αγωνιστές.

Ο περίπατος ολοκληρώθηκε στην πλατεία των «Έξι δρόμων», στην οδό Σκουφά όπου και άφησε την τελευταία του πνοή τον Νοέμβρη του 1947 ο Σπύρος Καλοδίκης, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, δολοφονημένος πισώπλατα από συνεργάτη της Ασφάλειας.

Ακολούθησε πλούσια συζήτηση για τα επίκαιρα συμπεράσματα από την ηρωική δράση των κομμουνιστών σε εκείνες τις συνθήκες που αποτελούν συμβολή στη σημερινή πάλη για τη διέξοδο από το καπιταλιστικό σύστημα, ενώ σε όλους τους συμμετέχοντες δόθηκε αναμνηστικό με χάρτη που αποτυπώνει τη διαδρομή που ακολουθήθηκε στην ξενάγηση όπως και δεκάδες άλλα ιστορικά σημεία, μνημεία στην πόλη.

ΦΛΩΡΙΝΑ Επίσκεψη στο μνημείο των μαχητών και μαχητριών του ΔΣΕ

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 2 Νοεμβρίου, 2025

 

Με βαθιά συγκίνηση και σεβασμό μέλη του Σωματείου Συνταξιούχων Δημοτικών Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης επισκέφτηκαν το μνημείο των μαχητών και μαχητριών του Δημοκρατικού Στρατού, που έπεσαν στη μάχη της Φλώρινας, που στο άνθος της ηλικίας τους θυσιάστηκαν για υψηλά ιδανικά, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Η επίσκεψη δεν ήταν απλώς ένα προσκύνημα, αλλά μια ζωντανή υπενθύμιση πώς συνδέεται ο ηρωικός αγώνας του ΔΣΕ με το «σήμερα» και πόσο επίκαιρα είναι τα διδάγματα που βγαίνουν, στη σύγχρονη εποχή που τα φτωχά λαϊκά στρώματα υποφέρουν από την επίθεση διαρκείας σε βάρος των πιο βασικών δικαιωμάτων τους, που τα ενεργά πολεμικά μέτωπα είναι τα περισσότερα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το ίδιο και οι δαπάνες για εξοπλισμούς.

 

 

ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ: Εκδηλώσεις για τα 85 χρόνια από το «ΟΧΙ» και την Εθνική Αντίσταση

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 31 Οκτωβρίου, 2025

 

Με διήμερες εκδηλώσεις, την Κυριακή 26 και την Τρίτη 28 Οκτωβρίου, οι Κομματικές Οργανώσεις του ΚΚΕ και το Παράρτημα Ηλιούπολης της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ τίμησαν τα 85 χρόνια από την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, το πραγματικό «Όχι» του ελληνικού λαού και την Εθνική Αντίσταση ενάντια στην τριπλή φασιστική κατοχή.

Την Κυριακή 26 Οκτωβρίου, στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης Ηλιούπολης πραγματοποιήθηκε προβολή του ντοκιμαντέρ «Γυναίκες μαχήτριες – Μέρος Β΄» του Λεωνίδα Βαρδαρού. Η συμμετοχή του κόσμου ήταν μεγάλη, ενώ οι μαρτυρίες των γυναικών της Αντίστασης, του Δημοκρατικού Στρατού και των μετέπειτα διώξεων συγκίνησαν βαθιά το κοινό.

Στην ομιλία της η Μαρία Τούμπουρου, μέλος του ΤΓ της ΤΟ Ανατολικών Συνοικιών του ΚΚΕ, στάθηκε στα διδάγματα των αγώνων της δεκαετίας του ΄40, που παραμένουν ζωντανά και επίκαιρα. Καταλήγοντας είπε: « η κατάληξη της ΕΑΜικής Αντίστασης, που οι αγωνιστές της έδιωξαν τους ναζί, αλλά στη συνέχεια κυνηγήθηκαν, φυλακίστηκαν, εκτελέστηκαν από το μεταπολεμικό αστικό κράτος αποδεικνύει ότι οι εργαζόμενοι και ο λαός για να εξασφαλίσουν την οριστική τους νίκη πρέπει να φτάσουν τον αγώνα μέχρι το τέλος ως την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας και την οικοδόμηση μιας νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας με το λαό στην εξουσία. Ο καπιταλισμός δεν έχει πλέον να προσφέρει τίποτα στην ανθρωπότητα. Σε καιρό ειρήνης χαρακτηρίζεται από την εκμετάλλευση, τη φτώχεια, την ανεργία των εργαζομένων και του λαού. Είναι γεμάτος ανταγωνισμούς, που γεννούν το φασισμό τον πόλεμο για την προσφυγιά. Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι γκρεμίζουν ότι άφησε όρθιο η ειρήνη τους. Οι εξελίξεις καθιστούν επίκαιρο το ιστορικό δίδαγμα από την πάλη της δεκαετίας του 40 ότι μόνο ο λαός μπορεί να σώσει το λαό, όταν βαδίζει αποφασιστικά με το ΚΚΕ στο δρόμο της ανατροπής, για να πάρει ο ίδιος στα χέρια του την εξουσία. Σε αυτό το δρόμο καλούμε κάθε νέο και νέα, εργάτη και εργάτρια, να συστρατευτεί.

Ο σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ, Λεωνίδας Βαρδαρός, παίρνοντας τον λόγο είπε μεταξύ άλλων ότι επέλεξε στο Β μέρος του ντοκιμαντέρ να αναφερθεί στα γεγονότα του 1944 καθώς αυτά τα γεγονότα καθορίζουν ακόμα τη ζωή μας. «Επί 80 χρόνια» είπε, «κακοποιούν τις θέσεις του κομμουνιστικού κόμματος και τις θέσεις του κινήματος της αντίστασης. Προσπάθησαν να τις θάψουν». Με συγκίνηση αναφέρθηκε στις μαχήτριες, που μιλούν στην ταινία και στην επίπονη και μακροχρόνια προσπάθεια να μαζευτούν αυτές οι μαρτυρίες.Μετά την προβολή ακολούθησε συζήτηση με παρεμβάσεις, μεταξύ των οποίων της Ρούλας Ελευθεριάδου, μέλος της Επιτροπής Πολιτικών Προσφύγων της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, η οποία μίλησε για τη ζωή των πολιτικών προσφύγων και το Παιδοσώσιμο.

Την Τρίτη 28 Οκτωβρίου, πραγματοποιήθηκε πορεία από τα γραφεία του Παραρτήματος Ηλιούπολης της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ προς το Μνημείο Εθνικής Αντίστασης, όπου έγινε κατάθεση στεφάνων.Στην ομιλία του ο πρόεδρος του παραρτήματος, Ηρακλής Κωνσταντινίδης τόνισε ότι «οι αγωνιστές, οι φίλοι, οι απόγονοι, οι πολιτικοί πρόσφυγες, παλεύουμε να μείνουν ζωντανά τα διδάγματα της ιστορίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Να πάρουν οι λαοί τη ζωή τους στα χέρια τους, οργανώνοντας μια κοινωνία δίκαιη, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, προσφυγιά και πόλεμο».

ΙΤΑΛΙΑ Η Ένωση Παρτιζάνων τίμησε τον αντιφασιστικό αγώνα με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου Με τη συμμετοχή της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 30 Οκτωβρίου, 2025

 

Με αντιφασιστική εκδήλωση στο Πρεντάπιο τίμησε η Εθνική Ενωση Ιταλών Παρτιζάνων (ANPI) – η οργάνωση των μαχητών και των απογόνων όσων πολέμησαν κατά της φασιστικής εξουσίας του Μπενίτο Μουσολίνι – τη φετινή 28η Οκτωβρίου, απαντώντας στους νοσταλγούς του φασισμού.

Στην εκδήλωση συμμετείχε και η Τούλα Μητσέα, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ).

Στις 28 Οκτωβρίου 1944, χάρη και στον αγώνα των παρτιζάνων, απελευθερώθηκε από τον φασισμό το Πρεντάπιο, όπου οργανώθηκε η φετινή εκδήλωση από το τοπικό παράρτημα της ANPI.

«Θα απαντήσουμε στην πορεία των νοσταλγών του Μουσολίνι που πραγματοποιήθηκε χθες στο χωριό του, Πρεντάπιο, με έναν αντιφασιστικό μουσακά. Η επιλογή της ημέρας δεν είναι τυχαία, πρόκειται για την επέτειο της καταραμένης επίθεσης του φασιστικού καθεστώτος σε βάρος της Ελλάδας», δήλωσε ο Μίρο Γκόρι, πρόεδρος του παραρτήματος.

Την περασμένη Κυριακή νοσταλγοί του Ιταλού δικτάτορα συγκεντρώθηκαν στο Πρεντάπιο για την επέτειο των 103 ετών από την επιβολή της φασιστικής δικτατορίας, μέσω της «Πορείας προς τη Ρώμη».

Για τους Ιταλούς αντιφασίστες στρατιώτες και το παρτιζάνικο κίνημα

Η πρόεδρος της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ στο βήμα της αντιφασιστικής εκδήλωσης

Η πρόεδρος της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ στο βήμα της αντιφασιστικής εκδήλωσης

«Γνωρίζουμε ότι ο ιταλικός λαός δεν ήθελε τον πόλεμο, και έτσι δεν υποστήριξε αποφασιστικά την εισβολή της φασιστικής Ιταλίας στη χώρα μας. Ενα σημαντικό τμήμα των αστικών κομμάτων της Ιταλίας ανέχτηκαν την αναρρίχηση του Μουσολίνι στην εξουσία και συμμετείχαν στις κυβερνήσεις του. Αυτό έγινε για να αντιμετωπιστεί η “δίχρονη κόκκινη περίοδος” 1921 – 1923, κατά την οποία ξέσπασε σοσιαλιστική επανάσταση στην Ιταλία, κάτω από την επίδραση της Οκτωβριανής Επανάστασης, που έπρεπε να την καταπνίξουν και να εγκαθιδρύσουν φασιστικό καθεστώς, για να μην ξεσηκωθεί ξανά η εργατική τάξη», επεσήμανε στην ομιλία της η Τ. Μητσέα, αναφερόμενη μάλιστα και στο βιβλίο «Αναμνήσεις ενός κουρέα» του Τζοβάνι Τζερμανέτο, μέλους της ΚΕ του ΚΚΙ, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

Οπως είπε στη συνέχεια, «πολλοί Ιταλοί στρατιώτες στην Ελλάδα τάχθηκαν με το αντιστασιακό κίνημα και πέρασαν στον ΕΛΑΣ, τον λαϊκό στρατό του ΕΑΜ, που συσπείρωνε τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού στον αγώνα κατά της ναζιστικής κατοχής. Πολλοί αντιφασίστες Ιταλοί εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς ναζί στη χώρα μας».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον Ιταλό σύντροφο Άμος Παμπαλόνι, ο οποίος συνδεόταν με την Αντίσταση και το ΚΚΕ: «Ο Παμπαλόνι έδρασε ως ηγέτης αντιφασιστών Ιταλών αξιωματικών και οπλιτών στην Κεφαλλονιά, μαζί με τις ΕΑΜικές οργανώσεις και τη στήριξη του λαού της Κεφαλλονιάς, πολεμώντας τους Γερμανούς ναζί. Αρνήθηκαν να παραδώσουν τα όπλα στους Γερμανούς και πολέμησαν με ηρωισμό».

«Γνωρίζουμε και τιμούμε την ηρωική δράση του παρτιζάνικου κινήματος στην Ιταλία, με πρωτοπορία της Αντίστασης τους κομμουνιστές, τις Ταξιαρχίες “Γκαριμπάλντι”. Οργανώθηκαν ιστορικές απεργίες τον Μάρτη του 1943 σε όλα τα βιομηχανικά κέντρα της Ιταλίας και σαμποτάζ, παρά την εκτεταμένη καταστολή. Το απεργιακό κύμα τροφοδότησε την παρτιζάνικη δράση και τρόμαξε το φασιστικό καθεστώς και τους συμμάχους του», συνέχισε η Τ. Μητσέα, προσθέτοντας ότι εκείνη την περίοδο αναπτύχθηκε σε όλη την Ευρώπη ένοπλο εργατικό – λαϊκό κίνημα, που προκάλεσε μεγάλους τριγμούς στην καπιταλιστική εξουσία.

Στην Ελλάδα, υπογράμμισε, «ο λαός μας, συσπειρωμένος στο ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, με οργανωτή και καθοδηγητή το ΚΚΕ, που σάλπισε από την πρώτη στιγμή την Αντίσταση, μεγαλούργησε στον αγώνα κατά των φασιστών κατακτητών και των ντόπιων συνεργατών τους για την απελευθέρωση της πατρίδας».

Η «κόκκινη άνοιξη» δεν έφτασε…

Το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα δεν μπόρεσε να διαμορφώσει στρατηγική που θα συνδύαζε την πάλη κατά του φασισμού με τον αγώνα για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας, τόνισε η Τ. Μητσέα.

«Το ΚΚΕ, ενώ υπήρχαν οι συνθήκες και οι δυνατότητες για τη διεκδίκηση της εργατικής εξουσίας, επηρεασμένο από τη λαθεμένη στρατηγική του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος προχώρησε σε υποχωρήσεις» και «αποφάσισε τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση της λεγόμενης “εθνικής ενότητας”, με πρωθυπουργό τον Γ. Παπανδρέου, που επεδίωξε τον αφοπλισμό των αντάρτικων ομάδων και τη διάλυση του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ».

«Αντίστοιχα, και το Ιταλικό ΚΚ κάλεσε όλα τα κόμματα σε συμμετοχή στην κυβέρνηση “εθνικής ενότητας” με πρωθυπουργό τον Μπαντόλιο. Η απελευθέρωση συνοδεύτηκε από την αποκατάσταση της λειτουργίας του καπιταλιστικού κράτους, και έτσι η πολυτραγουδισμένη “Κόκκινη Άνοιξη” δεν έφτασε…».

«Η Ιστορία έχει αποδείξει ότι δεν είναι προς όφελος του λαού η συμμετοχή του ΚΚ στην αστική διακυβέρνηση. Έχει επιβεβαιώσει ότι δεν μπορεί να υπάρξει “εθνική ενότητα” ανάμεσα στις λαϊκές δυνάμεις και στην αστική τάξη», τόνισε η Τ. Μητσέα και συμπλήρωσε ότι «τα συμπεράσματα από την Ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αποτελούν εφόδια για να μπορούμε να προβλέπουμε, να προετοιμάζουμε, να αντιστεκόμαστε στις συνθήκες που διαμορφώνουν οι επικίνδυνες εξελίξεις σήμερα, στον δρόμο του αγώνα των λαών για να πάρουν τις τύχες στα χέρια τους, σε μια κοινωνία χωρίς εκμεταλλευτές».

‹  Older posts Newer posts  ›