Author Archive

ΠΡΕΒΕΖΑ: Η ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ καταγγέλλει την πρόθεση της δημοτικής αρχής να στήσει προτομή του Θρ. Τσακαλώτου

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 22 Ιουνίου, 2026

 

Την πλήρη αντίθεσή της στην τοποθέτηση προτομής του αντικομμουνιστή και υμνητή της χούντας και των Ταγμάτων Ασφαλείας στρατηγού Θρασύβουλου Τσακαλώτου στην πλατεία Ναβαρίνου, που προτείνει η δημοτική αρχή στο Δημοτικό Συμβούλιο, εκφράζει το Παράρτημα Πρέβεζας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και καλεί τον λαό της πόλης «να μην το επιτρέψει» αφού «η επιλογή να στηθεί μνημείο στον Θρασύβουλο Τσακαλώτο δεν αποτελεί ούτε αποτέλεσε ποτέ αίτημα του λαού της Πρέβεζας»..

 

Συγκεκριμένα καταγγέλλει τη δημοτική αρχή του κ. Γεωργάκου, η οποία φέρνει για συζήτηση και ψήφιση στο Δημοτικό Συμβούλιο την απόφαση της πλειοψηφίας της Δημοτικής Κοινότητας Πρέβεζας για να τοποθετηθεί στην πλατεία Ναβαρίνου ανδριάντας του Θρ. Τσακαλώτου, τονίζοντας πως «αν και αυτή η απόφαση ήταν παγωμένη για πάνω από δύο χρόνια, έρχεται τώρα με όχημα 25 υπογραφές γνωστών Νεοδημοκρατών, με προεξέχοντες τους δυο δημοτικούς συμβούλους Δράκο Θ. και Τζίμα Ν., της παράταξης του στελέχους της ΕΛΑΣ (κόμμα του κ. Τσίπρα) του κ. Νίτσα (Ανάπτυξη Τώρα).

 

Ο Θρασύβουλος Τσακαλώτος, τέκνο εύπορης αστικής οικογένειας της Πρέβεζας, αφιέρωσε τη ζωή του στην υπεράσπιση της εξουσίας του κεφαλαίου και στην πρόσδεση της χώρας στο στρατόπεδο του βρετανικού και αργότερα αμερικανοΝΑΤΟικού ιμπεριαλισμού. Ανέλαβε υπεύθυνες στρατιωτικές θέσεις κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών και στη συνέχεια ως αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού “διακρίθηκε” ως μέγας διώκτης των αγωνιστών της Εθνικής μας Αντίστασης και πρωτίστως των κομμουνιστών. Σε όλη του τη ζωή στήριξε με κάθε τρόπο τις στρατηγικές επιλογές της ελληνικής άρχουσας τάξης προσφέροντας αργότερα τη στήριξή του στη χούντα της 21ης Απριλίου».

 

Η ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ υπενθυμίζει πως τα γραπτά του βρίθουν εμετικού και εμμονικού αντικομμουνισμού, όπως επίσης ότι υπερασπίστηκε τα Τάγματα Ασφαλείας, τους γνωστούς γερμανοτσολιάδες που έγιναν συνώνυμο της προδοσίας και του δωσιλογισμού και μισήθηκαν δίκαια από τον λαό για τα εγκλήματά τους και τη συνεργασία τους με τους ναζί κατακτητές. «Η μετέπειτα πορεία του Θρασύβουλου Τσακαλώτου και η συμπόρευσή του με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1985 δεν φτάνουν για να ξεπλύνουν τα παραπάνω αίσχη, τα οποία ο ίδιος ο Θρ. Τσακαλώτος πότε δεν ανακάλεσε ή ανασκεύασε εν ζωή. Ίσα-ίσα αποδεικνύουν το πόσο πιστός και αφοσιωμένος υπήρξε ο Θρασύβουλος Τσακαλώτος σε όλη τη ζωή του στην αστική εξουσία υποστηρίζοντας όλες τις στρατηγικές επιλογές της», σημειώνει.

 

«Ο Θρασύβουλος Τσακαλώτος για τις υπηρεσίες που πρόσφερε στην αστική τάξη της χώρας μας και στον βρετανικό και αμερικάνικο ιμπεριαλισμό τιμήθηκε ποικιλοτρόπως εν ζωή, με παράσημα και υπεύθυνες θέσεις, τη στιγμή που οι Πρεβεζάνοι αγωνιστές του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ που ματαίωσαν την πολιτική επιστράτευση σώζοντας τα παιδιά της Πρέβεζας από τα στρατόπεδα εργασίας των ναζί, οι ηρωικοί ΕΛΑΣίτες του 24ου Συντάγματος που έδωσαν στην Αμφιλοχία τη μεγαλύτερη μάχη κατά των Γερμανών κατακτητών, που απελευθέρωσαν την Πρέβεζα τον Σεπτέμβρη του 1944, πήραν για επιβράβευση το παράσημο της Μακρονήσου, των φυλακών, των εκτελεστικών αποσπασμάτων και της πολιτικής προσφυγιάς», προσθέτει.

ΔΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ:Εκδήλωση για τους εκτελεσμένους στο Γηροκομειό – Η δική σας θυσία είναι η δική μας πυξίδα

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 22 Ιουνίου, 2026

Λ. Ράζου: Το Κόμμα σας, το ΚΚΕ, είναι εδώ, δυνατό, ιδεολογικά και πολιτικά ατσαλωμένο, έτοιμο να οδηγήσει τις νέες ταξικές μάχες που έρχονται

 

Με μια μαζική, συγκινητική εκδήλωση, η Επιτροπή Περιοχής Δυτικής Ελλάδας του ΚΚΕ τίμησε με αφορμή και τα 80 χρόνια από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας τους δεκάδες κομμουνιστές, μαχητές του ΔΣΕ και λαϊκούς αγωνιστές, που εκτελέστηκαν στη θέση «Σκοποβολή» στην περιοχή Γηροκομειό της Πάτρας από το αστικό κράτος, με αποφάσεις των Έκτακτων Στρατοδικείων την περίοδο 1946-1949.

Στην εκδήλωση, που έγινε το απόγευμα της Κυριακής, συναντήθηκαν με τους δεκάδες απογόνους που κρατούσαν ακόμη και φωτογραφίες των εκτελεσμένων, εργαζόμενοι από τις γειτονιές της Πάτρας και το Γηροκομειό, το Αίγιο και την Κουνινά, άνθρωποι κάθε ηλικίας.

Την κεντρική ομιλία πραγματοποίησε η Λουίζα Ράζου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.

Ζωή «δεμένη» με το Κόμμα!

Στην εκδήλωση παραβρέθηκε και ο Βλάσης Παπαγιαννακόπουλος, που γεννήθηκε το 1926 στα Φίλια Καλαβρύτων, μέλος του ΚΚΕ από το 1943, αγωνιστής της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης, μέλος της ΕΠΟΝ που συμμετείχε ως μαχητής του εφεδρικού ΕΛΑΣ στην απελευθέρωση της Πάτρας τον Οκτώβρη του 1944.

Για τη δράση του και την αλύγιστη στάση του κλείστηκε στο θανατονήσι της Γυάρου για 1.692 μέρες, αφού το 1946 βγήκε στο βουνό με εντολή του Κόμματος να συγκροτήσει ομάδα του ΔΣΕ στην ορεινή Αιγιαλεία, συνελήφθη, βασανίστηκε και καταδικάστηκε από το Έκτακτο Στρατοδικείο Κορίνθου, χωρίς να λυγίσει.

Η ΕΠ Δυτικής Ελλάδας, μέσα σε κλίμα συγκίνησης και σεβασμού τίμησε τον σύντροφο Βλάση, προσφέροντάς του ένα έργο του σπουδαίου γλύπτη Μεμά Καλογηράτου.

«Για να ανοίξει ο δρόμος στο φωτεινό μέλλον της ανθρωπότητας!»

Η Λ. Ράζου με τον σ. Βλάση Παπαγιαννακόπουλο

Η Λ. Ράζου με τον σ. Βλάση Παπαγιαννακόπουλο

Στην ομιλία της, η Λ. Ράζου αναφέρθηκε στις εκδηλώσεις τιμής του ΚΚΕ για τον ΔΣΕ, ως υπόσχεση στους τιμημένους νεκρούς μας, στους χιλιάδες καταδιωκόμενους, φυλακισμένους και εξόριστους, υπογραμμίζοντας ότι «το ΚΚΕ είναι εδώ μαχητικό – επαναστατικό και σύγχρονο», αναπτύσσοντας τη δράση του για να δυναμώσουν οι προϋποθέσεις της ριζικής ανατροπής, «να ανοίξει ο δρόμος στο φωτεινό μέλλον της ανθρωπότητας, τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό» και επισήμανε αναλυτικά:

«Η προοπτική αυτή είναι επίκαιρη και αναγκαία όσο ποτέ. Σήμερα που ο κόσμος φλέγεται από την μία άκρη ως την άλλη. Σήμερα που τα ιμπεριαλιστικά μπλοκ ραγίζουν κάτω από τις αξεπέραστες αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς για τα κέρδη των μονοπωλίων, βυθίζοντας τους λαούς στον όλεθρο, προβάλλει το πραγματικό δίλημμα “Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας”.

Η 80ή επέτειος ίδρυσης του ΔΣΕ βρίσκει το ΚΚΕ σε θέση μάχης, στην πρώτη γραμμή του αγώνα για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, των βιοπαλαιστών της πόλης και της υπαίθρου, της νεολαίας μας. Η πολιτική και μαζική δράση στις σημερινές συνθήκες έχει νέες απαιτήσεις. Παλεύουμε σε συνθήκες που ο αντίπαλος γίνεται απροκάλυπτα σκληρός και επικίνδυνος, ενώ το ιστορικό πισωγύρισμα της αντεπανάστασης έχει αφήσει βαρύ αρνητικό αποτύπωμα στην πάλη των λαών.

Το κόμμα μας, το ΚΚΕ μέσα σε αυτές τις συνθήκες αποτελεί στήριγμα και ελπίδα για τις εργατικές – λαϊκές δυνάμεις, που προβληματίζονται, που παλεύουν, που δεν συμβιβάζονται με τη σημερινή κατάσταση. Με την ακούραστη δράση των μελών του, της ΚΝΕ, χιλιάδων πρωτοπόρων συναγωνιστών που βρίσκονται στο πλευρό μας, ανοίγουμε νέους δρόμους, φωτίζουμε τη νικηφόρα προοπτική  και διέξοδο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον σοσιαλισμό.

Σε αυτό τον χώρο νικήθηκε ο θάνατος

Βρισκόμαστε σήμερα εδώ, σε αυτό τον  χώρο που νικήθηκε ο θάνατος και κέρδισε η ζωή, για να αποτίσουμε τον ελάχιστο φόρο τιμής σε εκείνους που δεν λύγισαν, σε εκείνους που κοίταξαν κατάματα το εκτελεστικό απόσπασμα και πέρασαν στην αθανασία. Η σημερινή μας εκδήλωση είναι μια πράξη δικαιοσύνης απέναντι στην Ιστορία, μια υπόσχεση συνέχειας του αγώνα και μια βαθιά ανάγκη να κρατήσουμε τη φλόγα της μνήμης ζωντανή.

Εδώ, στο Γηροκομειό της Πάτρας, ποτίστηκε το δέντρο της λευτεριάς και του σοσιαλισμού με το αίμα δεκάδων κομμουνιστών, αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης και μαχητών του ΔΣΕ. Εδώ, οι σφαίρες του αστικού κράτους προσπάθησαν να δολοφονήσουν τις ιδέες. Όμως, οι ιδέες δεν πεθαίνουν. Οι νεκροί μας ζουν μέσα από τους σημερινούς μας αγώνες, μέσα από την καθημερινή πάλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας για την ανατροπή αυτού του σάπιου συστήματος της εκμετάλλευσης.

Το Γηροκομειό είναι μία ακόμα απόδειξη ότι το Κόμμα μας έχει βαθιές ιστορικές ρίζες που διαπερνούν την υπερεκατοντάχρονη ιστορία του. Το Γηροκομειό ως τόπος εκτελέσεων πάνω από 250 κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών είναι ο κρίκος σε μια μακρά αιμάτινη αλυσίδα που περιλαμβάνει την Καισαριανή, το Κούρνοβο, το Γεντί Κουλέ, το Ιτζεδίν, το Χαϊδάρι, την Ακροναυπλία, τα θανατονήσια της Μακρονήσου και της Γυάρου, περνά από τις φυλακές της Κέρκυρας και το Λαζαρέτο, ενώνεται με τις φυλακές Μαργαρίτη και φτάνει μέχρι ετούτη δω τη ρεματιά που άφησαν την τελευταία τους πνοή διαλεχτά παιδιά του Κόμματος από την Αχαΐα, την ευρύτερη περιοχή της Πελοποννήσου και της Νότιας Ελλάδας.

Εδώ στο Γηροκομειό έπεσε ο ανθός της Κουνινάς, εκτελέστηκε η ηγεσία του Κόμματος στην Πάτρα, πρωτοπόροι αντιστασιακοί που πολέμησαν γενναία μέσα από τις γραμμές των ΕΑΜικών αντιστασιακών οργανώσεων και του ΕΛΑΣ ενάντια στη γερμανική κατοχή και εκτελέστηκαν από τους συνεργάτες τους μερικά χρόνια μετά.

Όσες προσπάθειες κι αν έγιναν αυτός ο τόπος να αποχαρακτηριστεί από το πραγματικό ιστορικό του φορτίο και να μετατραπεί σε χώρο λήθης με όχημα την περιβόητη ““εθνική συμφιλίωση”, έπεσαν στο κενό.

Ο λαός της Πάτρας ήξερε πολύ καλά τι συνέβαινε εδώ στις εσχατιές της πόλης. Εδώ δεν έγινε καμία μάχη. Εδώ την περίοδο ’46-’49 εκτελέστηκαν αγωνιστές, για τη δράση τους και τους αγώνες τους στο πλευρό του ΚΚΕ. Κατηγορήθηκαν από τα Έκτακτα Στρατοδικεία σε δίκες σκοπιμότητας, για να καμφθεί το αγωνιστικό φρόνημα του ΚΚΕ και των μαχητών του ΔΣΕ, για να ξεκληριστεί η πρωτοπορία και να τρομοκρατηθεί ο λαός.

Το ΚΚΕ δήλωση μετανοίας στο σύστημα δεν υπογράφει!

Ας θυμηθούμε την αλήθεια που θέλουν να ξεχάσουμε: Ο λαός μας, που έδωσε το αίμα του μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ για να διώξει τους κατακτητές, βρέθηκε μετά την απελευθέρωση, αντιμέτωπος με μια πρωτοφανή λευκή τρομοκρατία. Οι ταγματασφαλίτες, οι συνεργάτες των Γερμανών, στελέχωσαν τον νέο κρατικό μηχανισμό, ενώ οι ήρωες της Αντίστασης καταδιώχθηκαν, ρίχτηκαν στις φυλακές, εξορίστηκαν και δολοφονήθηκαν.

Μπροστά στο δίλημμα “τις αλυσίδες ή τα όπλα”, το Κόμμα μας, το ΚΚΕ, επέλεξε τον δρόμο της τιμής και του καθήκοντος. Ο ΔΣΕ απέδειξε ότι όταν ένας λαός αποφασίσει να πάρει τις τύχες του στα χέρια του, δεν υπάρχει δύναμη ικανή να τον σταματήσει. Ήταν ένας στρατός βαθιά λαϊκός, που στηρίχθηκε στην αυτοθυσία των μαχητών του και στην αλληλεγγύη των λαϊκών στρωμάτων.

Ο ΔΣΕ ήταν αποτέλεσμα της σκληρής ταξικής σύγκρουσης που είχε τις ρίζες της στην επαναστατική  κατάσταση που διαμορφώθηκε κατά την απελευθέρωση της Ελλάδας από την τριπλή φασιστική κατοχή, με την αποφασιστική δράση του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ, υπό την καθοδήγηση του ΚΚΕ. Στρεφόταν ενάντια στην εγχώρια αστική τάξη, που γνώρισε τότε τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την κυριαρχία της, την οποία στήριξε το σύνολο των αστικών πολιτικών δυνάμεων “δεξιοί” και “κεντρώοι”, μαζί με τους ιμπεριαλιστές συμμάχους τους.

Η στρατηγική των εγχώριων και ξένων καπιταλιστικών δυνάμεων ήταν προδιαγεγραμμένη. Με δεδομένο ότι απειλούνταν η καπιταλιστική εξουσία, στόχος τους ήταν να τσακίσουν πάση θυσία το ΚΚΕ και το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, που παρά την ήττα στην Αθήνα τον Δεκέμβρη του ‘44, διατηρούσαν την επιρροή τους σε μεγάλο τμήμα του λαού σε όλη τη χώρα.

Όσοι, ακόμη και σήμερα επιχειρούν να δυσφημίσουν την ένοπλη πάλη των εργατικών – λαϊκών δυνάμεων ενάντια στην καπιταλιστική εξουσία και τους διεθνείς συμμάχους της, αλλά και όσοι προσπαθούν να καταδικάσουν τη “βία από όπου κι αν προέρχεται” δεν διαστρεβλώνουν μόνο την ιστορική πραγματικότητα.

Επιχειρούν να πείσουν την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, τη νεολαία ότι δεν υπάρχει μέλλον πέρα από την καπιταλιστική εκμετάλλευση, ότι πρέπει να αποδεχτούμε να ζούμε και να αποδεχόμαστε ως κανονικότητα τη βία της εξουσίας των μονοπωλίων όπως εκφράζεται σε όλες τις πλευρές της ζωής μας καθημερινά.

Τη βία της ταξικής πολιτικής στη δουλειά, στα δικαιώματα, στις ανάγκες μας. Τη βία της καταστολής των αγώνων, της τρομοκρατίας της εργοδοσίας και των εγκλημάτων που διαπράττει στους χώρους δουλειάς. Τη βία των ιμπεριαλιστικών πολέμων, των κρίσεων και της προσφυγιάς.

Αυτό που τους ενοχλεί είναι ότι στις κρίσιμες καμπές της Ιστορίας, όπως υπήρξε η περίοδος ‘40- ‘49 στη χώρα μας, η αντιστασιακή δράση και στη συνέχεια ο ΔΣΕ απέδειξε ότι τη ρόδα της Ιστορίας τη γυρνάνε προς τα μπρος οι λαοί όταν περνούν στο προσκήνιο και σπάνε το μονοπώλιο της βίας των αστών.

Η προβληματική στρατηγική του Κόμματος εκείνη την περίοδο, που έχει τη ρίζα της στις γνωστές απαράδεκτες Συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας και μετά τη στρατιωτική ήττα του Δεκέμβρη του ‘44 στην απαράδεκτη Συμφωνία της Βάρκιζας στοίχισαν στην ολόπλευρη προετοιμασία και την επεξεργασία σχεδίου για την εγκαθίδρυση της εργατικής εξουσίας σε συνθήκες της επαναστατικής κατάστασης κατά την περίοδο της απελευθέρωσης.

Αυτό το γεγονός δεν μειώνει ούτε πόντο τον μεγαλειώδη ηρωικό αγώνα και την προσφορά του Κόμματος εκείνη την περίοδο. Οι αντιφάσεις και οι λαθεμένες επιλογές δεν έγιναν από έλλειψη πίστης στο σκοπό, ούτε από διάθεση συμβιβασμού και συνθηκολόγησης με τον αντίπαλο. Έχουν τη βάση τους σε στρατηγικές ανεπάρκειες στη χάραξη γραμμής που θα οδηγούσε τον απελευθερωτικό αγώνα μέχρι τέλους. Αυτό το ζήτημα ο Ν. Ζαχαριάδης στο γράμμα του προς τον ελληνικό λαό το περιέγραφε ως εξής:

“Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούρια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ έναν πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό”.

Παρά το μεγαλειώδες αντιστασιακό ΕΑΜικό κίνημα που φούντωσε στη χώρα μας, τα γεγονότα δεν εξελίχθηκαν όπως θα άξιζε στις θυσίες του λαού μας.

Είναι χαρακτηριστικές ορισμένες αναφορές από τον λόγο του Άρη Βελουχιώτη στις 5 Οκτώβρη 1944 στην Πάτρα, μία μέρα μετά την απελευθέρωση της πόλης, όπου παρέλασαν η 8η Ταξιαρχία και το 12ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ, που δείχνουν τα αντιφατικά στοιχεία της πολιτικής του Κόμματος εκείνη την περίοδο, αλλά και τη διορατικότητα του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ, που δεν καθησύχαζε για τα μελλούμενα.

Έλεγε χαρακτηριστικά: “…Δεν υπόσχομαι τίποτα. Θέλω να συνεχίσετε τη βοήθεια προς το στρατό και την κυβέρνηση ίνα έλθει διπλή ελευθερία: κοινωνική και εθνική. Δεν λέγω τι θα σας δώσομε αύριο. Ό,τι πάρετε θα το πάρετε με τη γροθιά σας. Ο ελληνικός λαός αρκετά συκοφαντήθη με καρικατούρες και γλίτσες εις το εξωτερικόν…” και ακόμα: “…προσέξτε ίσως βρεθούν άνθρωποι λαοπλάνοι συνεργαζόμενοι με τους Γερμανούς οίτινες θα θελήσουν να σας εξαπατήσουν…”.

Οι “καρικατούρες” και οι “γλίτσες” λίγους μήνες μετά πήραν το πάνω χέρι… και οι καταδιωκόμενοι αγωνιστές ξεκρέμασαν τα ντουφέκια τους για να γεννηθεί το νέο αντάρτικο και να γραφτεί η εποποιία του ΔΣΕ.

Στην Πελοπόννησο συγκροτήθηκε η ηρωική 3η Μεραρχία, στο Αρχηγείο Αχαΐας – Ηλείας επικεφαλής του Τάγματος τέθηκε ο θρυλικός Νίκος Πολυκράτης, ο καπετάν – Νικήτας. Καθοριστική, για να μπουν οι βάσεις του ΔΣΕ στην Πελοπόννησο, ήταν η συμβολή του Ν. Μπελογιάννη και του Β. Ρογκάκου.

Το ΚΚΕ είναι περήφανο για τις στρατιές ηρώων που διαπαιδαγώγησε. Στέκεται με σεβασμό μπροστά στην ανεκτίμητη προσφορά τους!

Το Κόμμα μας προσεγγίζει εκείνη την περίοδο, όπως και όλη του την Ιστορία και αντλεί διδάγματα που ισχυροποιούν την ταξική πάλη σήμερα, τον αγώνα για σοσιαλισμό – κομμουνισμό. Η κριτική μελέτη της ιστορίας και της ταξικής πάλης αποτελεί στοιχείο ενδυνάμωσης και βρίσκεται στον αντίποδα της οπορτουνιστικής λαθολογίας, αλλά  και του οπορτουνιστικού εξωραϊσμού και ασφαλώς απέναντι από την κυρίαρχη ιδεολογία, που απαιτούν από το ΚΚΕ να υπογράψει και να συνθηκολογήσει 80 χρόνια μετά.

Εδώ από τα ιερά χώματα του Γηροκομειού. Εδώ που πατάμε κυριολεκτικά πάνω στο αίμα των συντρόφων μας, το λέμε ακόμα μία φορά: Το ΚΚΕ δήλωση μετανοίας στο σύστημα δεν υπογράφει!

Κράτησαν ψηλά τη σημαία του Κόμματος μέχρι την τελευταία τους πνοή!

Η Πάτρα θυμάται και τιμά αυτούς τους ήρωες. Θυμάται τους εκτελεσμένους που με τη στάση τους δίδαξαν τι σημαίνει κομμουνιστική αρετή, τι σημαίνει να δίνεις τη ζωή σου για να ζήσουν οι επόμενες γενιές ελεύθερες από κάθε κοινωνικό και οικονομικό καταναγκασμό.

Κάθε πρωί, πριν ακόμα χαράξει, τα καμιόνια μετέφεραν τους μελλοθάνατους σε αυτόν εδώ τον χώρο. Άνδρες και  γυναίκες,  παλικάρια!  Άνθρωποι της βιοπάλης, επιστήμονες, φοιτητές, στελέχη του Κόμματος και του ΕΑΜικού κινήματος.

Δεν λύγισαν μπροστά στις κάννες των όπλων, δεν ζήτησαν έλεος. Δεν πρόδωσαν. Κράτησαν ψηλά τη σημαία του Κόμματος μέχρι την τελευταία τους πνοή. Πέθαναν τραγουδώντας και ζητωκραυγάζοντας με το όνομα του ΚΚΕ στα χείλη.

Δεν έχουμε φωτογραφικά ντοκουμέντα που να αποτυπώνουν αυτό το μεγαλείο, όπως αυτές που πρόσφατα  αποκαλύφθηκαν για τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές στην Καισαριανή, που ο μύθος της υψωμένης γροθιάς και το αγέρωχο – άφοβο βλέμμα των συντρόφων μας έκανε όλο τον κόσμο να υποκλιθεί μπροστά στο μεγαλείο τους.

Έχουμε, όμως,  μαρτυρίες πολλές που επιβεβαιώνουν αυτή τους τη στάση. Όπως για την Σταθούλα Κατσιδήμα από την Κουνινά που την ηρωική της στάση τη μαρτυρά μέχρι και ο δήμιός της.

Στην αξιόλογη έκδοση της ΕΠ Δυτικής Ελλάδας περιλαμβάνονται συγκλονιστικά ντοκουμέντα για την ιστορία των ηρώων αυτού του μαρτυρικού τόπου, όπου ξεκληρίστηκαν ακόμη και ολόκληρες οικογένειες, αδέρφια, πατεράδες, μάνες με τα κορίτσια τους.

Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα του γιατρού Παπαϊωάννου Γιώργου από τη Νεμούτα Ηλείας, που εκτελέστηκε μαζί με την κόρη του Μαίρη. Πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στους τραυματίες αντάρτες και αξιωματικούς του ΔΣΕ. Πιάστηκαν, βασανίστηκαν, αρνήθηκαν να αποκηρύξουν το ΚΚΕ και εκτελέστηκαν.

Η στάση όλων των εκτελεσμένων αποτελεί το πιο ζωντανό, το πιο επίκαιρο μάθημα για τη σημερινή νέα γενιά, για τη νέα βάρδια της εργατικής τάξης και ιδιαίτερα για τα μέλη του Κόμματος και της ΚΝΕ που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των αγώνων. Σε μια εποχή που το σύστημα προσπαθεί να καλλιεργήσει τον ατομισμό, τη μοιρολατρία, τη λογική του “τίποτα δεν αλλάζει”, οι ήρωες μας όπως του Γηροκομειού μας φωνάζουν: “Αλλάζει! Ο κόσμος αλλάζει με αγώνα, με θυσίες, με οργανωμένη πάλη!”.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν υπεράνθρωποι. Ήταν απλοί άνθρωποι του λαού που έγιναν γίγαντες μέσα από την ανυπότακτη δράση τους, επειδή είχαν ως καθοδηγητή το Κομμουνιστικό Κόμμα. Η οργανωμένη συλλογική δράση για σκοπούς ανώτερους κάτω από όλες τις συνθήκες  είναι που δίνει τη δύναμη στον άνθρωπο να ξεπεράσει κάθε φόβο και να κοιτάξει το μέλλον κατάματα!

Σήμερα, 80 χρόνια μετά, γινόμαστε μάρτυρες μιας συντονισμένης προσπάθειας να ξαναγραφτεί η Ιστορία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι κυβερνήσεις και οι αστικοί αναλυτές έχουν αναγάγει τον αντικομμουνισμό σε επίσημη ιδεολογία τους. Προσπαθούν να εξισώσουν τον φασισμό με τον κομμουνισμό, το τέρας με τον εξολοθρευτή του.

Θέλουν να σβήσουν από τη μνήμη του λαού τη συνεισφορά του ΚΚΕ και του ΔΣΕ, γιατί φοβούνται. Φοβούνται το παράδειγμα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Φοβούνται ότι ο λαός, αν συνειδητοποιήσει τη δύναμή του, μπορεί να ανατρέψει την εξουσία των μονοπωλίων.

Γι’ αυτό λασπολογούν τον αγώνα του ΔΣΕ.  Όμως η αλήθεια δεν παραγράφεται, δεν παραχαράσσεται. Το ΚΚΕ πρωτοστατεί και θα συνεχίσει να πρωτοστατεί στην ανάδειξη της ιστορικής αλήθειας. Κάθε ιστορικός τόπος, κάθε σημείο θυσίας, θα μετατρέπεται σε φάρο  έμπνευσης για τις νέες γενιές».

 Σήμερα ανοίγονται δύο δρόμοι, που οδηγούν σε δύο αντίθετους κόσμους!

Ιδιαίτερα για το σήμερα η Λ. Ράζου επισήμανε: «Ζούμε σε μια περίοδο  που ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται, οι πόλεμοι φουντώνουν στη γειτονιά μας και η χώρα μας εμπλέκεται όλο και πιο βαθιά στα δολοφονικά σχέδια των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Η εργατική τάξη, η λαϊκή οικογένεια έρχεται αντιμέτωπη με την ακρίβεια, την υποβάθμιση της Υγείας και της Παιδείας, την ένταση της εκμετάλλευσης.

Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα, το ΚΚΕ δηλώνει “παρών”. Δίνουμε τη μάχη καθημερινά στα εργοστάσια, στα λιμάνια, στα νοσοκομεία, στα σχολεία και τα Πανεπιστήμια. Οργανώνουμε την αντίσταση του λαού, φωτίζουμε τη μοναδική διέξοδο προς όφελος των λαϊκών αναγκών.

Σήμερα μπροστά στον λαό ανοίγονται δύο δρόμοι, δύο πολιτικές που οδηγούν σε δύο αντίθετους κόσμους.

Ο ένας δρόμος είναι αυτός της διαχείρισης του συστήματος του πολέμου και της εκμετάλλευσης και ο άλλος οδηγεί στην ανατροπή του. Τον πρώτο τον υπηρετεί σημερινό αστικό πολιτικό σύστημα σε όλες τις μορφές του και τον άλλο τον ανοίγει το ΚΚΕ και το εργατικό – λαϊκό κίνημα που δυναμώνει τον αντικαπιταλιστικό και αντιμονοπωλιακό προσανατολισμό της πάλης του.

Ο πρώτος οδηγεί στη μακροημέρευση του κόσμου της ληστείας του πλούτου που παράγει ο λαός, ο δεύτερος οδηγεί στον κόσμο που κάνει κουμάντο η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της, στην εργατική εξουσία με κεντρικά οργανωμένη την οικονομία και τον εργατικό έλεγχο, όπου κριτήριο της παραγωγής θα είναι η ικανοποίηση των διευρυμένων κοινωνικών αναγκών.

Παλιοί και νέοι σωτήρες έχουν πιάσει στασίδι για να πείσουν τον λαό ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση παρά να βαδίζει συνεχώς τον πρώτο δρόμο. Να αποδεχτεί ως κανονικότητα να πληρώνει τις βαριές συνέπειες του πολέμου και  της πολεμικής εμπλοκής. Να αποδεχτεί να πληρώνει τους δυσβάσταχτους πολεμικούς εξοπλισμούς. Να αποδεχτεί ως κανονικότητα να σουλατσάρουν τα ουκρανικά drone στις θάλασσές μας και να μη βγάζει μιλιά στο όνομα του “εθνικού συμφέροντος”. Να αποδεχτεί την ακρίβεια, το σμπαράλιασμα των εργασιακών σχέσεων, το σιωπητήριο και την καταστολή που επιχειρούν να επιβάλουν στο εργατικό – λαϊκό κίνημα, με τους αντιδραστικούς νόμους τους.

Η κυβέρνηση της ΝΔ όλα τα χρόνια που κυβερνά βρήκε απέναντί της τις δυνάμεις του ταξικού εργατικού κινήματος και το ΚΚΕ να αντιπαλεύουν την αντιλαϊκή πολιτική της. Όσοι θέλουν να την τιμωρήσουν και ταυτόχρονα να φράξουν τον δρόμο σε όσους καπηλεύονται την αγανάκτηση και τον θυμό τους, πρέπει να στηρίξουν με όλους τους τρόπους και στις εκλογές το ΚΚΕ, όποτε κι αν γίνουν.

Η ΝΔ όταν επικαλείται την πολιτική σταθερότητα εννοεί να συνεχιστεί απρόσκοπτα η σταθερότητα των επιχειρηματικών ομίλων και της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Εννοεί να υλοποιηθεί η κατάπτυστη “κοινωνική συμφωνία” που υπέγραψαν κυβέρνηση – εργοδοτικές οργανώσεις και η ΓΣΕΕ (δηλαδή το ΠΑΣΟΚ και ο πάλαι ποτέ ΣΥΡΙΖΑ).

Κι αν τώρα θυμήθηκε ο κ. Τσίπρας να ανοίξει το στόμα του και να κάνει βολική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, ας θυμηθούν οι εργαζόμενοι ότι ο εν λόγω πολιτικός έχει δουλέψει πολύ εντατικά για τη σταθεροποίηση του συστήματος, είναι αυτός που άνοιξε τον δρόμο στην κυβέρνηση Μητσοτάκη να χτίσει την αντιλαϊκή της πολιτική. Βγήκε κυβέρνηση το 2015 με τον κόσμο στους δρόμους και τον έστειλε σπίτι του, φορτώνοντάς τους το τρίτο επαίσχυντο μνημόνιο.

Το απίστευτο πολιτικό παζάρι που διεξάγεται μπροστά τα μάτια μας αυτή την περίοδο αναδίδει μπόχα και σήψη. Φανερώνει τα αδιέξοδα και τους φόβους του συστήματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ μετακόμισε στο κόμμα Τσίπρα, στο ΠΑΣΟΚ μαλώνουν οι ομαδάρχες για τις πολιτικές κολιγιές που είναι απαραίτητες προκειμένου το κόμμα τους να παίξει ρόλο στις επόμενες αντιλαϊκές κυβερνήσεις. Ο φασίστας Κασιδιάρης ετοιμάζεται να ράψει κοινοβουλευτικό κοστούμι. Οι αντιδραστικές θέσεις της Καρυστιανού δεν φτιασιδώνονται, όσο κι αν επιχειρεί να τις ντύσει με την αίγλη του μεγάλου κινήματος των Τεμπών, περί δικαιοσύνης και κάθαρσης. Οι θέσεις της είναι σε αντιπαράθεση με τον αγώνα του λαού και της νεολαίας που επίμονα αυτά τα χρόνια φωνάζουν: “Οι ράγες της ανάπτυξης βάφτηκαν με αίμα, ποτέ δεν θα ξεχάσουμε το έγκλημα στα τρένα!”.

Θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να σκορπίσει η αμφισβήτηση!

Είναι φανερό ότι θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να σκορπίσει η αμφισβήτηση και η δυσαρέσκεια του λαού σε παλιά και “νέα” πολιτικά μορφώματα, αρκεί να μη συναντηθεί με το οργανωμένο λαϊκό κίνημα και την ανατρεπτική πολιτική του ΚΚΕ.

Όμως ο λαός έχει και γνώση και πείρα, μπορεί να τους χαλάσει τα σχέδια! Με την πάλη του να γίνει αυτός πρωταγωνιστής των εξελίξεων. Με ΚΚΕ πολύ πιο ισχυρό, άοκνο συμπαραστάτη και οργανωτή των αγώνων του.

Γιατί το ΚΚΕ παλεύει για την πραγματική διέξοδο, έχει πολιτικό σχέδιο και θέσεις επεξεργασμένες που δίνουν απάντηση σε όλα τα λαϊκά προβλήματα από τη σκοπιά της εργατικής εξουσίας, του σοσιαλισμού.

Το ΚΚΕ είναι προγραμματικά και οργανωτικά έτοιμο να αναλάβει τις ευθύνες του με τη θέληση και την ενεργή συμμετοχή της εργατικής τάξης, των αυτοαπασχολουμένων, της νεολαίας για την προοπτική αυτή. Για αυτό είναι και ικανό σήμερα να διεξάγει πραγματική εργατική – λαϊκή αντιπολίτευση και να υπερασπίζεται τα λαϊκά συμφέροντα, απέναντι σε όλες τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις του κεφαλαίου. Είτε αυτές είναι της ΝΔ με ή χωρίς τον Μητσοτάκη, είτε είναι σοσιαλδημοκρατικές, αυτοδύναμες ή συνεργασίας, ανάλογα τι απαιτούν κάθε φορά οι σχεδιασμοί της άρχουσας τάξης.

Έχουμε γνώση των δυνατοτήτων του αντίπαλου, αλλά και των αδυναμιών του κι ας προβάλλει σήμερα ισχυρός. Γνωρίζουμε ότι ο δρόμος δεν είναι εύκολος. Τα καθήκοντα που μπαίνουν μπροστά μας, για τα μέλη και τους φίλους του ΚΚΕ απαιτούν γερή οργάνωση και ατσάλινη θέληση, επιμονή και αυταπάρνηση στη δράση. Έχουμε εμπιστοσύνη και στις αστείρευτες δυνάμεις του λαού, η Ιστορία μάς έχει δώσει πολλές αποδείξεις για αυτές.

Άλλωστε η σημερινή μας εκδήλωση είναι ένας φόρος τιμής σε αυτούς που δεν υποτάχθηκαν στις δυσκολίες. Σε αυτούς που η θυσία τους αποτελεί για μας φάρο και οδηγό μπροστά στις νέες μάχες.

Δεν θα επιτρέψουμε να ξεχαστεί η θυσία σας!

Καθώς στεκόμαστε σήμερα εδώ, στο Γηροκομειό της Πάτρας, κοιτάζοντας αυτόν τον τόπο που ποτίστηκε με το αίμα των συντρόφων μας, δίνουμε μια ιερή υπόσχεση. Δεν θα επιτρέψουμε να ξεχαστεί η θυσία σας. Δεν θα συμβιβαστούμε με τη μιζέρια και την εκμετάλλευση. Δεν θα καταθέσουμε τις σημαίες. Η δική σας θυσία είναι η δική μας πυξίδα. Το Κόμμα σας, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, είναι εδώ, δυνατό, ιδεολογικά και πολιτικά ατσαλωμένο, έτοιμο να οδηγήσει τις νέες ταξικές μάχες που έρχονται.

Κρατάμε ψηλά την κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο. Συνεχίζουμε τον αγώνα για την ανατροπή του καπιταλισμού, για την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας, του σοσιαλισμού – κομμουνισμού. Για μια κοινωνία όπου ο πλούτος θα ανήκει σε αυτούς που τον παράγουν, όπου η ειρήνη, η δικαιοσύνη και η ελευθερία δεν θα είναι κενές λέξεις, αλλά η καθημερινή πραγματικότητα για όλο τον κόσμο.

Τιμή και δόξα στους ήρωες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας!

Τιμή και δόξα στους εκτελεσμένους συντρόφους μας στο Γηροκομειό της Πάτρας! Ζήτω το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας! Αλύγιστη στάση ζωής ως και σήμερα!».

 «Υποχρέωση και υπόσχεση ο κατάλογος να ολοκληρωθεί»!

Νωρίτερα, την εκδήλωση άνοιξε, ο Κώστας Μουγκογιάννης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και γραμματέας της ΤΕ Αχαΐας, που καλωσόρισε τους παρευρισκόμενους και ευχαρίστησε όσους βοήθησαν για την επιτυχία της εκδήλωσης, αλλά και τη συντήρηση και ανάπλαση του μνημείου και του περιβάλλοντος χώρου. Ιδιαίτερα ευχαρίστησε τον σπουδαίο γλύπτη Στάθη Λεοντή που φιλοτέχνησε το μνημείο που βρίσκεται σήμερα στη θέση «Σκοποβολή» και βοήθησε στη συντήρησή του. Ταυτόχρονα στάθηκε στην έκδοση της ΕΠ για το Γηροκομειό ως τόπο εκτελέσεων και στην οποία αποτυπώνεται κατάλογος 138 εκτελεσμένων λέγοντας: «Είναι σήμερα υποχρέωσή μας αλλά και υπόσχεση αυτός ο κατάλογος να ολοκληρωθεί. Ευελπιστούμε η σημερινή εκδήλωση αλλά και η έκδοση να τροφοδοτήσουν την παραπέρα ιστορική μελέτη και έρευνα».

Και κλείνοντας έδωσε την υπόσχεση: «Κανείς δεν μπορεί να σβήσει και να αλλοιώσει τη θυσία σας. Δεν σας ξεχνάμε σύντροφοι, είστε η ιστορία μας, οι ρίζες μας που ποτίστηκαν με το αίμα σας και σήμερα μεγαλώνουν, βαθαίνουν και στεριώνουν καλά, διαπαιδαγωγώντας τις νέες γενιές κομμουνιστών, τα σημερινά μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ. Είστε οι δικοί μας νεκροί, οι δικοί μας άγιοι! Να είστε σίγουροι ότι συνεχίζουμε στα δικά σας χνάρια με σύγχρονη επαναστατική στρατηγική και έχοντας άσβεστο μίσος για το σύστημα της εκμετάλλευσης». 

 Σεμνός φόρος τιμής σε αλύγιστες μορφές της ταξικής πάλης!

Στην έναρξη της εκδήλωσης κατατέθηκαν στεφάνια στο μνημείο, από τον Σωτήρη Παρίση εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ, από τον Νίκο Κουφαλάκο, εκ μέρους του ΚΣ της ΚΝΕ, από τα Παραρτήματα Πάτρας και Αιγιαλείας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ από τους επικεφαλής τους Δώρα Καραΐσκου και Θανάση Χελάκη αντίστοιχα.

Επίσης, λουλούδια κατατέθηκαν από την Ντίνα Παπάκου, εκ μέρους του Μικρασιατικού Πολιτιστικού Συλλόγου «Παναγία Γηροκομίτισσα», αλλά και από απογόνους εκτελεσμένων στην περιοχή και συγκεκριμένα από την Σταυρούλα Αλεξοπούλου, κόρη του Θανάση Αλεξόπουλου, από τα Κουνινά (εκτελέστηκε στις 17 Ιουνίου 1949, μαζί με τον αδερφό του Γιώργο), τον Φώντα Κατσιδήμα απόγονο της Σταθούλας Κατσιδήμα από τα Κουνινά, ΕΠΟΝίτισσας, μαχήτριας του ΔΣΕ (φυλακίστηκε στις Φυλακές της Πάτρας, εκτελέστηκε στα 25 της χρόνια τον Ιούλιο του 1949), την οικογένεια Μεϊντανά, απόγονοι του Αντώνη Μεϊντανά, από τις Δάφνες Αιγίου (μαχητής του ΔΣΕ εκτελέστηκε 35 χρονών το 1949), τον Χρήστο Σολωμό, ανιψιό του Παναγιώτη Σολωμού από το Λεόντιο Αχαΐας Ανθυπολοχαγό του ΔΣΕ (καταδικάστηκε από το Στρατοδικείο της Πάτρας και εκτελέστηκε τον Ιούνιο του 1949), την οικογένεια Πετράτου απογόνους του Δημήτρη Πετράτου, που γεννήθηκε το 1905 στα Πατρικάτα Κεφαλονιάς, μέλος του ΚΚΕ στην Πάτρα (αιχμαλωτίστηκε στις 12 Μάρτη 1949 στο συνοικισμό «Παλιοκωστέικα» του χωριού Κάλφας Τριταίας, όπου σκοτώθηκαν ο Καπετάν Νικήτας και ο Καπετάν Καρατζάς όπου  οι εκτελεστές τον ανάγκασαν να κουβαλάει στους ώμους του τα κεφάλια τους περιφέροντάς τον στα γύρω χωριά για τρομοκράτηση του λαού. Ο ίδιος καταδικάστηκε σε θάνατο από το Στρατοδικείο Πάτρας (εκτελέστηκε στις 3 Ιουνίου 1949, η μητέρα και ο γιος του παρακολούθησαν την εκτέλεση).

Λουλούδια κατέθεσαν επίσης, η Κατερίνα Γκορίνη, εγγονή της Κατερίνας Γκορίνη, γραμματέα της Κομματικής Οργάνωσης Πατρών (πιάστηκε τον Ιούνιο του 1948, μαζί με ακόμα 10 στελέχη από την Ασφάλεια Πατρών, οδηγήθηκε στην Ακροναυπλία και εκτελέστηκε με απόφαση του Στρατοδικείου Κορίνθου, δικάστηκε μαζί με την κόρη της, το 1949 δολοφονήθηκε και ο γιος της), την Καλομοίρα Καγκελάρη απόγονο του Δημήτρη Κορμανίδη (δικάστηκε με την «Ομάδα Αυτοάμυνας» από το Στρατοδικείο Κορίνθου και εκτελέστηκε εκεί τον Αύγουστο του 1948), τον Νίκο Κοσμάτο, γιο του Βαγγέλη Κοσμάτου (δικάστηκε τον Γενάρη του 1949 στη δίκη των στελεχών της Κομματικής Οργάνωσης Πάτρας, μετά τη δολοφονία των Χινόπωρου και Μαντζούτσου, εξορίστηκε στη Γυάρο) και την Αρχοντία Καρτεζίνη, απόγονο του Δημήτρη Μούρτζη (δικάστηκε τον Γενάρη του 1949 στη δίκη των στελεχών της Κομματικής Οργάνωσης Πάτρας, μετά τη δολοφονία των Χινόπωρου και Μαντζούτσου και εξορίστηκε).

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε μέσα σε κλίμα συγκίνησης και αισιοδοξίας, με μουσικό αφιέρωμα από το συγκρότημα του ΚΚΕ και της ΚΝΕ όπου συμμετείχαν οι Φώτης Αραβαντινός, Αγγελική Καββαδία (τραγούδι), Χρήστος Δάβουλος (βιολί), Νίκος Λάμπρης (μπουζούκι), Κώστας Κοτσιλιάνος (πιάνο), Θανάσης Μελάς (μπάσο), Γεράσιμος Πολάτος (κιθάρα) και Αντώνης Χατζιδάκης (κρουστά). Στον χώρο μοιράστηκε στους συμμετέχοντες αναμνηστικό για την ιστορία του Γηροκομειού ως τόπου εκτελέσεων.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Εκδήλωση τιμής για τους 104 εκτελεσμένους αγωνιστές στο στρατόπεδο «Παύλου Μελά» 

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 17 Ιουνίου, 2026

 

 

Εκδήλωση τιμής για τους 104 εκτελεσμένους αγωνιστές στο στρατόπεδο «Παύλου Μελά» στις 6 Ιουνίου 1944 από τους Γερμανούς ναζί πραγματοποίησαν το Σάββατο η Τομεακή Οργάνωση Δυτικής Θεσσαλονίκης του KKE και τα Παραρτήματα Παύλου Μελά και Δυτικής Υπαίθρου Θεσσαλονίκης της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο μνημείο Εθνικής Αντίστασης, μπροστά από το Δημαρχείο στη Σταυρούπολη με ομιλητή τον Θανάση Τασιούδη, μέλος της ΤΕ της ΤΟ Δυτικής Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ.

Ακολούθησε προσκλητήριο των 104 νεκρών ηρώων και κατάθεση στεφάνων από την ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ και την ΤΟ Δυτικής Θεσσαλονίκης και ενός λεπτού σιγή.

Ξεχωριστό κομμάτι της εκδήλωσης που συγκέντρωσε το ενδιαφέρον του κόσμου ήταν ο ιστορικός περίπατος που πραγματοποιήθηκε εντός του πρώην στρατοπέδου. Την ξενάγηση πραγματοποίησε ο εκπαιδευτικός και συγγραφέας, Σπύρος Λαζαρίδης.

 

Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ: 80 χρόνια μετά βάδισε στα βήματα του ΔΣΕ μαζί με νέους ιστορικούς και ερευνητές 

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 17 Ιουνίου, 2026

 

Μελέτη στον τόπο όπου γράφτηκαν με αίμα οι πλέον περήφανες σελίδες του σύγχρονου επαναστατικού κινήματος της χώρας μας.

Άλλο να το μελετάς στα έγγραφα κι άλλο να το μελετάς – βιώνεις στον τόπο που συνέβη.

Χωρίς το πρώτο η επιστήμη «πάει περίπατο», μα και χωρίς το δεύτερο κάτι λείπει κι αυτό που λείπει είναι ουσιαστικό για την όσο το δυνατόν πληρέστερη κατανόηση.

Φτάνεις στη Βίγλα Πισοδερίου. Η ομίχλη τόσο πυκνή που δεν βλέπει ο ένας τον άλλον. Διαβάζεις, “ξεκίνησαν νύχτα από την κοιλάδα του Λαδοπόταμου, ανέβηκαν με κοντά δυο μέτρα χιόνι στη Βίγλα κι από κει μέσα στο χιόνι κατέβηκαν να καταλάβουν εν μέσω πυρών τη Φλώρινα”. Φλεβάρης του 1949. Αδιανόητες αποστάσεις, ακόμα και σήμερα που τις διανύουμε εποχούμενοι.

Ιούνης του 2026. Η ομίχλη σου κόβει την ανάσα. Ο οδηγός σου δείχνει στο πουθενά -«να, από κει ανέβηκαν, εκεί πήγαν»- αφού δεν βλέπεις τίποτα. Πρέπει να το φανταστείς. Κι εκείνοι το κάναν πολεμώντας…

Ανεβαίνεις μέσα από κροκάλα στην Σπανούρα, βλαστημάς καθώς δεν σου έχουν πει ότι επιστήμονας άνθρωπος σήμερα θα πρέπει να διαπρέψεις παίρνοντας μέρος σε κάποια off road διαδρομή, φτάνεις περπατώντας σε μια κορφούλα στα 1.645 μέτρα από τη θάλασσα και καθώς το ταξίδι στη χτεσινή καταιγίδα σου έχει αφήσει μια τραυματική εμπειρία και κοιτάς καχύποπτα τα σύννεφα, σκοντάφτεις σε έργα ανθρώπων. «Αυτά είναι τα οχυρά που δεν μπόρεσε επί 75 μερόνυχτα να τα πατήσει ο αστικός στρατός».

Φτάνεις νύχτα στην Αετομηλίτσα μέσα από τον επίσημο δρόμο, τα κατσίκια αρνούνται να τον διαβούν, εσύ όμως πρέπει κάπου να κοιμηθείς το βράδυ, το φιλόξενο καταφύγιο είναι εκεί. Το ξημέρωμα χάρμα οφθαλμών στο νότο, ο Σμόλικας Ιούνη μήνα χιονισμένος, όλο το χτένι της Γκαμήλας μέσα στις χιονούρες, σου δείχνουν τη μύτη του Κλέφτη για τον οποίο έχεις ήδη διαβάσει πως σε μία μόνο μέρα έγινε οκτώ φορές κατάληψή του από τον αστικό στρατό και άλλες τόσες φορές ανακατάληψή του από τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας.

Κι ενώ προσπαθείς να φανταστείς πώς είναι δυνατόν αυτό να συνέβη σε τέτοιο ντερέκι, πώς κράτησαν εκεί πάνω 45 μέρες οι μαχητές του ΔΣΕ, επιστρέφουν στο καταφύγιο ο Μάκης, ο Κώστας κι ο Θανάσης με μια χούφτα σφαίρες, απείραχτες, δεν έχουν μπει ποτέ σε θαλάμη όπλου. Τι είναι αυτό; «Ε, να, πήγαμε χάραμα απέναντι στην Πέτρα Μούκα, να οριοθετήσουμε με το GPS τον χώρο όπου ήταν εγκαταστημένο το Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ στη διάρκεια της μεγάλης Μάχης του Γράμμου, το καλοκαίρι του 1948. Και σας φέραμε μερικά δείγματα από τα υλικά που υπάρχουν ακόμα εκεί πέρα. Την οβίδα από το 75άρι το κανόνι σάς την στείλαμε σε βίντεο, δεν τα μετακινούμε αυτά τα πράγματα». Το μυαλό μπλοκάρει. Ωπ! Εδώ όλα είναι ακόμα ζωντανά.

Τρεις μέρες ταξίδι. Με τις γεωγραφικές και στρατιωτικού χαρακτήρα πληροφορίες να έρχονται καταιγιστικά. Χασιά, Ελικώνας, Παρνασσός, Οίτη, Δερελί, Ομβριακή, Σμόκοβο, Βουλγάρα, Νιάλα, Τσούκα Αντιχασίων, Χάσια, Κούλα, Πλατύ, Γκιούπκα, Μπασδρόβιστα, Βίγλα, Περβάλ, Λόκμα, Μισοδάγιστα, Μαύρη Ράχη, Τσούκα, Λέσιτς, Βάρμπα Ρόγα, Μπούτσι, Μάλι Μάδι, Κορέστεια, Τσάρνο, Βέτερνικ, Σκάλα, Πέτρα, Αρένες, Πύργος Κοτύλης, Γκουρούσια, Ζουμπάνι, Σκούρτζα, Τάλιαρος, Ρωμιός, Μπογδάνι, Κλέφτης, Γύφτισσα, Στράτσανη, Κάμενικ, Γκόλιο, Πόρτα Οσμάν και Μπάτρα, χάθηκε ο λογαριασμός. Πόσο μάλλον που συνοδεύονταν κι απ’ τα ονόματα των μονάδων, 102, 14, 16, 105, 108, 670, δίπλα σε ονόματα μαχητών και αξιωματικών.

Συζήτηση για τα συμπεράσματα της ένοπλης ταξικής αναμέτρησης στην «καρδιά» των γεγονότων

Κι όλα αυτά για εισαγωγή στο θέμα «Συζήτηση των συμπερασμάτων για την ένοπλη ταξική αναμέτρηση της περιόδου 1946 -1949». Συζήτηση την οποία το Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ οργάνωσε με χώρο διεξαγωγής την Αετομηλίτσα του Γράμμου. Πιο πολύ στην καρδιά των γεγονότων δεν γίνεται…

Μετείχαν σ’ αυτήν μέλη του Τμήματος, πανεπιστημιακοί καθηγητές/τριες, διδάκτορες Ιστορίας, μεταπτυχιακοί και φοιτητές σε αντίστοιχα πανεπιστημιακά τμήματα.

Η πλούσια συζήτηση, που έγινε το βράδυ του Σαββάτου στον ίδιο χώρο που 78 χρόνια πριν στεγάστηκε για ένα διάστημα η Σχολή Αξιωματικών του Γενικού Αρχηγείου του ΔΣΕ, η θρυλική ΣΑΓΑ, ανέδειξε τον αγώνα του ΔΣΕ ως κορυφαία εκδήλωση της ταξικής πάλης στη χώρα μας, εστίασε στον χαρακτήρα του ως λαϊκού – επαναστατικού στρατού και στους ακατάλυτους δεσμούς του με τις εργατικές – λαϊκές δυνάμεις, στις αδυναμίες του και στη σύνδεσή τους με τα προβλήματα στρατηγικής του ΚΚΕ και του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος εκείνη την περίοδο. Περιστράφηκε γύρω από τα επαναστατικά αντισώματα που κληροδότησε στο ΚΚΕ η τρίχρονη εποποιία του ΔΣΕ και πως αυτά συνέβαλαν στη διάσωση της ιστορικής του συνέχειας σε κρίσιμες καμπές της ταξικής πάλης, αλλά και γύρω και από το πώς η μελέτη της Ιστορίας του ΔΣΕ συνέβαλε στη διαδικασία ανάκτησης των επαναστατικών χαρακτηριστικών του ΚΚΕ μετά τις αντεπεναστατικές ανατροπές της περιόδου 1989-1991 και στη διαμόρφωση σύγχρονης επαναστατικής στρατηγικής.

Φώτισε ακόμα την επίμονη και πολύχρονη προσπάθεια του Κόμματος να αναδείξει μια σειρά από τόπους συνδεδεμένους με τον τιτάνιο αγώνα του ΔΣΕ και να οικοδομήσει μνημεία και μουσεία σε συνεργασία με τον λαό της περιοχής και με το βλέμμα στραμμένο στην ενίσχυση του σημερινού ταξικού αγώνα, αφού θεωρεί ότι οι μαχητές και οι μαχήτριες του ΔΣΕ μπορούν να εμπνεύσουν και να διδάξουν με τη συλλογικότητα και το θάρρος τους, με την ανυποχώρητη στάση τους απέναντι στις υπέρμετρες δυνάμεις του ταξικού εχθρού και στις πρωτοφανείς δυσκολίες που αντιμετώπισαν. Για τον ίδιο λόγο επισημάνθηκε και η ανάγκη διαρκούς αναμέτρησης με όλους τους διαστρεβλωτές της Ιστορίας του ΔΣΕ, με όσους θέλουν να τον δυσφημίσουν ή να τον παρουσιάσουν ως κακό που δεν πρέπει να ξανασυμβεί, με όλες τις εκφάνσεις, τις θεματικές και τα πρόσημα του ιστορικού αναθεωρητισμού και της μεθοδολογίας του.

Την κεντρική εισήγηση παρουσίασε ο Κώστας Σκολαρίκος, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και επικεφαλής του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ.

Τα στοιχεία για το χρονικό της ανάδειξης της Ιστορίας του ΔΣΕ στην περιοχή παρουσίασε ο Δημήτρης Γόντικας, μέλος της ΚΕ, στην οποία ανέφερε ανάμεσα σε άλλα:

«Τι οδήγησε τα βήματά μας σήμερα εδώ, στην Αετομηλίτσα του Γράμμου;

Ο πόθος μας για πραγματική αλλαγή, ο πόθος μας για μια νέα κοινωνία.

Για αυτό πολεμούσε και ο ΔΣΕ. Είμαστε εδώ γιατί αυτός ο χώρος θυμίζει αυτόν τον αγώνα. Σε αυτόν τον χώρο είχε έδρα η ΣΑΓΑ για ένα διάστημα. Είμαστε εδώ γιατί η Ιστορία μας δίνει εφόδια που μαζί με τη σύγχρονη καθημερινή πείρα είναι θεμέλιο της δράσης μας. Ο αγώνας του ΔΣΕ μας δίνει τεράστια συμπεράσματα.

Ο αγώνας του ΔΣΕ μας εμπνέει και μας δίνει καθημερινό παράδειγμα. Παράδειγμα αυτοθυσίας, οργάνωσης, πείσματος απέναντι στον συσχετισμό δυνάμεων. Το μήνυμα είναι σαφές και διαρκές: Καμία υποταγή στον συσχετισμό δύναμης.

(…) Θέλω να σταθώ στην πορεία και τη δράση του ΚΚΕ στους τόπους δράσης του ΔΣΕ τα τελευταία 30 χρόνια. Μια πορεία που μόνο εύκολη δεν ήταν.

Ξεκινήσαμε στα 50χρονα του ΔΣΕ. Και ξεκινήσαμε ασφαλώς εδώ στον Γράμμο, σε έναν τόπο που είχε υποστεί τα πάνδεινα από το αστικό κράτος ακριβώς γιατί ο λαός της περιοχής έκανε την υπόθεση του ΔΣΕ δική του υπόθεση.

Η πρώτη εκδήλωση έγινε στη Λυκόρραχη. Οι στιγμές ήταν συγκλονιστικές. Οι άνθρωποι εδώ είχαν ρίζες στον ΔΣΕ , είχαν δεσμούς αίματος. Και έτσι αγκάλιασαν την προσπάθειά μας.

Εμείς τους δώσαμε μια υπόσχεση και την τηρήσαμε. Το 2006 δημιουργήσαμε και εγκαινιάσαμε το πρώτο μνημείο στη Λυκόρραχη. Αμέσως μετά οι πρώτες ομάδες ξεκίνησαν τις έρευνες στον Γράμμο. Η πρώτη μας πορεία ήταν η επανάληψη του ελιγμού του 1948 από την αντίθετη κατεύθυνση (από το Μάλι-Μάδι προς τον Γράμμο). Καλέσαμε παλιούς μαχητές του ΔΣΕ να μας βοηθήσουν και αυτοί μας στήριξαν πολύ.

Αργότερα συγκροτήθηκε από την ΚΕ Επιτροπή Μνημείων για να οργανώσει την κατασκευή των μνημείων του ΔΣΕ και προχωρήσαμε στην έκδοση των Ταξιδιωτικών – Ιστορικών Οδηγών για τον Γράμμο και το Βίτσι, που συμπληρώθηκε πρόσφατα και με έκδοση αντίστοιχου Οδηγού για την Ρούμελη και τα Άγραφα. Προχωρούσαμε με αργά και σταθερά βήματα, πάντα με τη στήριξη του λαού της περιοχής. Η διάθεσή μας ήταν μεγάλη και ορμητική. Αναζητούσαμε χώρους για να στήσουμε τα μνημεία μας. Μετά το μνημείο στη Λυκόρραχη, ακολούθησε το μνημείο στον ομαδικό τάφο των μαχητών του ΔΣΕ στη Φλώρινα. Εκεί αποκαταστήσαμε τη μνήμη των μαχητών του ΔΣΕ που έπεσαν στο καθήκον.

Ακολούθησε το μουσείο στη Θεοτόκο του Γράμμου. Εκεί ο χώρος μας προσφέρθηκε ως δωρεά από απογόνους των Χρήστου και Ελένης Ζούνη, μαχητών του ΔΣΕ και εκεί εγκαταστήσαμε και μνημείο για τους νεκρούς του ΔΣΕ στον δυτικό Γράμμο και τον Σμόλικα. Στη συνέχεια ήρθε η σειρά του μουσείου στο Νεστόριο, που υπήρξε επίσης προσφορά του Χάρη Τουντούνη, στη μνήμη των γονιών του Μάρκου και Ελένης. Και εκεί συγκεντρώσαμε τα ονόματα των νεκρών μας στον Ανατολικό Γράμμο. Σειρά είχαν οι Πρέσπες με το μουσείο στην Καλλιθέα. Ο λαός των Πρεσπών επέβαλε τη δημιουργία του. Στον προαύλιο χώρο του συγκεντρώσαμε σε μνημείο πάνω από 1.600 ονόματα νεκρών μαχητών του ΔΣΕ από την περιοχή των Πρεσπών και του Βίτσι. Ταυτόχρονα χρησιμοποιήσαμε το πλούσιο Αρχείο του ΚΚΕ και γεμίσαμε το μουσείο με φωτογραφίες από το Κινηματογραφικό Συνεργείο του ΔΣΕ.

Αναδείξαμε τη λειτουργία της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης με μνημείο στην Πύλη. Στήσαμε επίσης μνημεία στον Χάρο, την Αλεβίτσα, στο Βατοχώρι προς τιμήν του Σκοτίδα και την κορυφή Γκόλιο προς τιμήν του Ν. Μπελογιάννη.

Σε όλη αυτήν την προσπάθεια αναδείχθηκε η εκτίμηση του λαού για τον ΔΣΕ, ήταν ακατάβλητο το ενδιαφέρον για όσα κάνει το ΚΚΕ για τον ΔΣΕ.

Ο ΔΣΕ ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης για τον καθημερινό αγώνα

(…) Μεγάλο κεφάλαιο για τη δράση του ΔΣΕ είναι η γυναίκα. Η γυναίκα στον ΔΣΕ αναδείχθηκε σε κύριο συστατικό της λειτουργίας του. Για αυτόν τον λόγο δημιουργήσαμε μνημείο στον Πυξό των Πρεσπών, μνημείο για τις γυναίκες του ΔΣΕ. Στον Πυξό πραγματοποιήθηκε η Α’ Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της Πανελλαδικής Δημοκρατικής Ένωσης Γυναικών από την 1η έως τις 3 Μάρτη 1949 μέσα σ’ ένα πολεμικό αμπρί.

(…)Για χρόνια μας απασχολούσε το Υγειονομικό του ΔΣΕ. Ο λαός της περιοχής μάς υπέδειξε το σημείο για τη μεγάλη Νοσοκομειούπολη του Γράμμου και ξεκινήσαμε τις έρευνες κάνοντας χρήση και του Αρχείου του Κόμματος για να τη φέρουμε στο φως. Μετά από δουλειά ετών, αναδείξαμε τη Νοσοκομειούπολη που αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα υπαίθρια μουσεία στην Ελλάδα.

Συνέχεια της Νοσοκομειούπολης στον Γράμμο είναι το Νοσοκομείο του ΔΣΕ στο Τίρνοβο, στην περιοχή του Βίτσι, οι εγκαταστάσεις του και το υπαίθριο μουσείο που στήσαμε και εκεί θα αποκαλυφθούν με ειδική εκδήλωση στη διάρκεια της Αντιιμπεριαλιστικής Κατασκήνωσης της ΚΝΕ που θα διεξαχθεί από την 1η έως τις 5 Ιουλίου στην περιοχή της Βίγλας, στο Πισοδέρι Φλώρινας.

(…) Είναι τεράστιο το ενδιαφέρον για τα μνημεία του ΔΣΕ και γνωρίζουν μεγάλη επισκεψιμότητα. Έχει δημιουργηθεί ένα μεγάλο δίκτυο μνημείων και μουσείων για τον ΔΣΕ σε όλη τη χώρα. Όλη αυτή η εργασία αποσκοπούσε στην ανάδειξη του ΔΣΕ και την ευρύτερη γνωριμία με τον αγώνα του.

Κάθε σπιθαμή της γης μας φέρει τα σημάδια του αγώνα του ΔΣΕ. Αυτό πρέπει να δώσει κίνητρο για ευρύτερη μελέτη σε συνδυασμό με την καθημερινή μας δράση. Αυτό που ξεκινήσαμε πριν 30 χρόνια, το συνεχίζουμε με το ίδιο πάθος, στον ίδιο δρόμο. Ο ΔΣΕ είναι ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης για καθημερινό αγώνα, για την ανατροπή της αστικής εξουσίας, για τον Σοσιαλισμό – Κομμουνισμό».

Την επόμενη μέρα ακολούθησε η επιστροφή με στάση στο ιστορικό Δοτσικό και κλείσιμο του τριήμερου, 12-14 Ιούνη του 2026, το οποίο κατά κοινή ομολογία μας χρέωσε με την αναγκαστική πλέον συνέχειά του, επέβαλε να ξαναγυρίσουμε εκεί που έχουμε ακόμα πολλά να μελετήσουμε…

ΚΟΥΡΝΟΒΟ: Επίσκεψη Τιμής και Μνήμης για τους Εκτελεσμένους στο Κούρνοβο

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 16 Ιουνίου, 2026

Την Κυριακή 14 Ιουνίου 2026, το Παράρτημα Λαμίας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και η Τομεακή Επιτροπή Φθιώτιδας του ΚΚΕ διοργάνωσαν εκδήλωση τιμής και μνήμης για τους πατριώτες που εκτελέστηκαν ως αντίποινα για την ανατίναξη της σήραγγας στο Κούρνοβο.

Το Παράρτημα Λαυρεωτικής–Σαρωνικού και Μαρκοπούλου συμμετείχε στην εκδήλωση, αποτίοντας φόρο τιμής στους επτά εκτελεσμένους από το Λαύριο: Ανδρέα Αλεξάνδρου, Θανάση Αποστόλου, Δημήτρη Γκιώκα, Θόδωρο Λεμπέση, Νίκο Μαμαγγιά, Πρίαμο Μουράτη και Νίκο Μπούρδο.

 

Παράλληλα, τιμήθηκαν οι τρεις εκτελεσμένοι από τα Καλύβια, Γιάννης Γκίνης, Χαράλαμπος Μιχαηλίδης και Σωτήρης Μερκούρης, καθώς και οι Κώστας Γκλιάτης, Πάνος Μαντάλας και Πρόδρομος Χασιώτης από το Μαρκόπουλο.

Στις 28 Ιούνη το πανελλαδικό αντάμωμα της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ στη Νάουσα

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 16 Ιουνίου, 2026

Την Κυριακή 28 Ιούνη, στον Άγιο Νικόλαο Νάουσας, θα πραγματοποιηθεί το πανελλαδικό αντάμωμα των επαναπατρισθέντων πολιτικών προσφύγων, των αντιστασιακών, των απογόνων και φίλων της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, που διοργανώνει η ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ. 

Η εκδήλωση θα ξεκινήσει στις 11 π.μ. και θα είναι αφιερωμένη στα 80 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ.

Η ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ δρομολογεί λεωφορεία από την Αττική. Η αναχώρηση θα γίνει το Σάββατο 27 Ιούνη, στις 8 π.μ. και η επιστροφή τη Δευτέρα 29 Ιούνη. Για δηλώσεις συμμετοχής στα κεντρικά γραφεία (Μαυροματαίων 12, Αθήνα) και στο τηλέφωνο 210.82.22.952. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Για τη Θεσσαλονίκη τα τηλέφωνα επικοινωνίας είναι 2310225250, 6937314890, 6941416874 και 6987235644.

ΔΑΦΝΗ ΥΜΗΤΤΟΣ:Με εκδήλωση και πορεία τιμήθηκε η μνήμη των 3 ΕΠΟΝιτών του Κάστρου του Υμηττού 

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 15 Ιουνίου, 2026

 

Εκδήλωση τιμής και μνήμης για το Κάστρο του Υμηττού (Αγραίων 47) και τους 3 ΕΠΟΝιτες ήρωες Δημήτρη Αυγέρη, 18 ετών, διμοιρίτη του 2ου λόχου του ΕΛΑΣ Υμηττού και ιδρυτικό μέλος της ΕΠΟΝ Υμηττού, Κώστα Φολτόπουλου, 17 ετών, μαχητή του 2ου λόχου του ΕΛΑΣ Υμηττού, και Θάνου Κιοκμενίδη, 17 ετών, μαχητή του 2ου λόχου ΕΛΑΣ Υμηττού πραγματοποίησαν οι Οργανώσεις Δάφνης – Υμηττού του ΚΚΕ και της ΚΝΕ και το Παράρτημα Δάφνης – Υμηττού της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ την Κυριακή 14 Ιούνη. Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν ο Γιώργος Τάτσης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, και η Βούλα Σταμέλου, γενική γραμματέας της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με πορεία από την πλατεία του Υμηττού προς το Κάστρο του Υμηττού. Την εκδήλωση άνοιξε η Ευθυμία Γραμματικάκη, στέλεχος της ΚΝΕ. Στον χαιρετισμό της, αφού περιέγραψε το χρονικό της μάχης του Κάστρου του Υμηττού, μεταξύ άλλων, σημείωσε πως «η τόλμη, η αυτοθυσία, το παράδειγμά τους που έδειξε ότι κανένας αντίπαλος όσο ισχυρός και αν φαντάζει δεν είναι ανίκητος, ήταν αποτέλεσμα της πίστης στη δύναμη του οργανωμένου λαού που πολεμάει για το δίκιο του. Η ανυπότακτη στάση ζωής των ΕΠΟΝιτών, η διαπαιδαγώγηση σε ανώτερες αξίες και ιδανικά είναι που μετέτρεψαν το σπιτάκι αυτό σε Κάστρο Αντίστασης και να μείνει ως ένα άσβεστο μνημείο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, γνωστό ως το “Κάστρο του Υμηττού”, γράφοντας τη δική του ξεχωριστή συμβολή στην απελευθέρωση της Αθήνας που ήρθε λίγους μήνες αργότερα τον Οκτώβρη του 1944».

 

Στην ομιλία της η Ναυσικά Τόλια – Κηπουρού, αντιπρόεδρος του Παραρτήματος Δάφνης – Υμηττού της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ, αφού συνόψισε το ιστορικό πλαίσιο της μάχης ανέδειξε πως «σήμερα η πράξη των τριών ΕΠΟΝιτών δεν είναι απλά μια ιστορία του παρελθόντος, αλλά είναι φάρος νέων αγώνων, πηγή έμπνευσης, αναφορά παραδείγματος στάσης ζωής και δράσης για τις νέες γενιές. Για αυτό και τα προσκόμματα της Δημοτικής αρχής στην απονομή τιμής στο πρόσωπό τους με την ονοματοδοσία δρόμου ή πλατείας. Αλλά όσο και να προσπαθούν να ρίξουν στη λήθη το παράδειγμά τους, ο ελληνικός λαός κάθε χρόνο θα στέκεται μπροστά στον τόπο θυσίας, βροντοφωνάζοντας “τιμή και δόξα στους ήρωες ΕΠΟΝίτες”». Ακολούθησε απαγγελία του ποιήματος «Σαν θρύλος» της Σοφία Μαυροειδή – Παπαδάκη.

Στην κεντρική ομιλία ο Άρης Πλωμαρίτης, μέλος του Γραφείου Περιοχής της Κομματικής Οργάνωσης Αττικής, σημείωσε πως το Κάστρο του Υμηττού «μαγνητίζει γιατί αυτοί οι ήρωες δεν δίστασαν να χύσουν ακόμα και το αίμα τους για τη λευτεριά του λαού μας και της πατρίδας μας, αλλά και γιατί εκείνη την περίοδο ο λαός μας πίστεψε στις δυνάμεις του, έγινε πρωταγωνιστής των εξελίξεων, βγήκε στο προσκήνιο της ιστορίας και κατάφερε να γίνει ο “Ήρωας Λαός”».

Ανέδειξε τους δυο κόσμους της περιόδου που από τη μια μεριά, είχε τον αγωνιστή εργάτη, τον νεολαίο της εργατικής τάξης και του λαού που ονειρεύεται ένα καλύτερο μέλλον και πάλεψε για αυτό με οργανωτή και καθοδηγητή το ΚΚΕ, και από την άλλη μεριά, την αστική τάξη που είτε συνεργάστηκε με τους Γερμανούς, είτε έφυγε στο εξωτερικό, καθώς και τους ταγματασφαλίτες και τους δωσίλογους που έχουν μείνει στη συλλογική μνήμη της περιοχής σαν το χειρότερο που μπορεί να σου τύχει.

82 χρόνια μετά αυτοί οι δύο κόσμοι συνεχίζουν και συγκρούονται. Σήμερα που ο σάπιος κόσμος τους αναβλύζει από παντού τη μπόχα τους, τα καθημερινά εγκλήματα που γίνονται στον βωμό των κερδών μιας χούφτας μεγάλων ομίλων, που τα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν γύρω μας, όταν οι ιμπεριαλιστές σαν έτοιμοι από καιρό ξαναμοιράζουν τη λεία από την εκμετάλλευση του εργαζόμενου λαού, ετοιμάζοντας να φέρουν νέα δεινά.

Σήμερα ανοίγονται μπροστά δύο δρόμοι για τον λαό. Ο δρόμος της υποταγής σε αυτήν τη βαρβαρότητα και της διαχείρισης αυτού του σάπιου συστήματος από κάθε λογής “σωτήρα” ή ο δρόμος της αμφισβήτησης, της οργάνωσης και της ρήξης σε συμπόρευση με το ΚΚΕ στους αγώνες, αλλά και στις εκλογικές μάχες, καθώς «μέχρι σήμερα, ό,τι κερδήθηκε, δεν το χάρισε καμία κυβέρνηση, το επέβαλαν οι εργαζόμενοι με την πάλη τους και με το ΚΚΕ στην πρώτη γραμμή. Αυτή η κατεύθυνση χρειάζεται να ενισχυθεί και όχι να κοιτάζουμε προς τα πίσω, σε δοκιμασμένες και αποτυχημένες επιλογές, σε αυταπάτες που δεν μας πάνε πουθενά».

Η ομιλία έκλεισε με τη βαθιά πεποίθηση πως οι ταξικοί αγώνες θα κινήσουν και πάλι την ιστορία προς τα εμπρός, ότι οι εργατικές – λαϊκές δυνάμεις θα ανατρέψουν την καπιταλιστική εξουσία και πως «η ιστορία των νέων σοσιαλιστικών επαναστάσεων στον 21ο αιώνα είναι μπροστά μας και κρίνεται σήμερα από τη δική μας αποφασιστική στάση και δράση! Το Κόμμα μας φιλοδοξεί και μπορεί να γίνει ο φάρος της νέας και νικηφόρας ταξικής αναμέτρησης για τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό!».

Μετά την ομιλία ακολούθησε κατάθεση στεφάνων. Εκ μέρους του ΚΚΕ στεφάνι κατέθεσε ο Δημήτρης Θεοδωρόπουλος, μέλος του Τομεακού Γραφείου Ανατολικών Συνοικιών του ΚΚΕ, εκ μέρους της ΚΝΕ η Ερασμία Καλομενίδου, γραμματέας του Τομεακού Συμβουλίου Ανατολικών Συνοικιών της ΚΝΕ, και εκ μέρους του Παραρτήματος Δάφνης – Υμηττού της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ ο Θοδωρής Χουντής, μέλος του ΔΣ.

Η εκδήλωση έκλεισε με προσκλητήριο νεκρών και τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή.

Μετά το τέλος της εκδήλωσης ο κόσμος περιηγήθηκε στο εσωτερικό του Κάστρου του Υμηττού, όπου μικροί και μεγάλοι είχαν την ευκαιρία να μάθουν περισσότερα για το σπιτάκι στον Υμηττό που έγινε θρύλος, σύμβολο του αγώνα για τη λευτεριά της Ελλάδας και του λαού μας, για να γίνει ο ίδιος ο λαός αφέντης στον τόπο του, όπως ονειρεύτηκαν οι τρεις ΕΠΟΝίτες και τα εκατομμύρια των Ελλήνων αγωνιστών που πάλευαν κάτω από τις σημαίες του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ που ψυχή του και αιμοδότης του ήταν το ηρωικό ΚΚΕ.

ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ: Τιμήθηκαν οι 5 ήρωες του ΚΚΕ που απαγχονίστηκαν από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής 

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 15 Ιουνίου, 2026

 

 

Πρόσθεσε τον 902.gr στην Google

Τον αγώνα των 5 ηρώων του ΚΚΕ και του απελευθερωτικού αγώνα των ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, Σπύρου Αναλυτή, Αντώνη Ληξουριωτάτου, Βασίλη Ραλλάτου (πατέρα), Γαβρίλη Ραλλάτου (γιου) και Διονύση Ρατσιάτου, από την Αγία Θέκλη που απαγχονίστηκαν από τα γερμανικά – ναζιστικά κατοχικά στρατεύματα και τους ντόπιους συνεργάτες τους, στις 5 Ιουνίου 1944, τίμησαν με εκδήλωσή τους στην κεντρική πλατεία Ληξουρίου, η ΤΕ Κεφαλονιάς – Ιθάκης του ΚΚΕ και το παράρτημα της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ.

Στην ομιλία του ο Γιάννης Κουρούκλης, γραμματέας της ΤΕ Κεφαλονιάς – Ιθάκης αναφέρθηκε στο ιστορικό, στη μεταφορά των αγωνιστών από την Αγία Θέκλη στην περιοχή του Ληξουρίου με στόχο να τρομάξει ο πληθυσμός της πόλης, στην ηρωική στάση του λαού που εξαφάνισε σχοινιά και καρέκλες για να αποφευχθούν οι απαγχονισμοί, στη βιαιότητα των κατακτητών και την ακλόνητη στάση των μετέπειτα απαγχονισμένων παρά και τα βασανιστήρια που είχαν υποστεί.

«Με τον κόσμο που είχαν συγκεντρώσει ζωσμένο ολόγυρα  με τα πυροβόλα, οι Γερμανοί σκαρφάλωσαν στα δύο πλατάνια προς την πλευρά που είναι σήμερα η “Άλφα Τράπεζα”, έδεσαν τα καλώδια στα κλαριά, ετοίμασαν τις θηλιές και κάτω από κάθε μια έβαλαν ένα κασόνι. Όταν όλα ήταν έτοιμα, έφεραν του αγωνιστές από το Μαρκάτο έχοντας στο πλάι τους τον προδότη. Περήφανοι με ψηλά το κεφάλι βάδισαν προς τις αγχόνες οι πέντε αυτές ηρωικές μορφές. Σε κάποια στιγμή ένας  Γερμανός διερμηνέας προχώρησε μερικά βήματα μπροστά και διάβασε την απόφαση “Εις θάνατο απαγχονισμού… σαν υπεύθυνους για αναρχοκομμουνιστικές οργανώσεις”», σημείωσε, μεταξύ άλλων ο Γ. Κουρουκλής και πρόσθεσε σε άλλο σημείο:

«Ο Σπύρος Αναλυτής πρόλαβε το δήμιο και πέρασε μόνος του τη θηλιά. Μέσα στη ματωμένη σιωπή που κυριαρχούσε στον κόσμο, ακούγεται η φωνή του Σπύρου Αναλυτή 22 χρόνων παλικάρι να φωνάζει περήφανα. “Εσύ θα μας εκδικηθείς ελληνική τυραννομάχα νιότη. Ζήτω η νιότη, ζήτω η ΕΠΟΝ, ζήτω η Ελλάδα, ζήτω το ΚΚΕ…”. Ο ίδιος είχε γράψει πρωτύτερα ένα μήνυμα στο χώρο της φυλακής που τον έκλεισαν  μετά τη σύλληψή του. “Εγώ το σπόρο έσπειρα κατά της τυραννίας, εξ’ ού και θέλει θεριστεί καρπός ελευθερίας”».

Στάθηκε στους παράγοντες που οδήγησαν στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην όξυνση και σήμερα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα ανάμεσα σε ΗΠΑ – Κίνα, στις συγκρούσεις που απειλούν τους λαούς, όπως καισ τις ευθύνες της κυβέρνησης της ΝΔ αλλά και των υπολοίπων αστικών κομμάτων που εμπλέκουν συνολικότερα με τη στάση τους την Ελλάδα στον πόλεμο από την Ουκρανία ως τη Μέση Ανατολή, με ό,τι κινδύνους γεννά αυτό για το λαό της.

Αναφέρθηκε στα δισ. ευρώ που δαπανώνται για πολεμικούς εξοπλισμούς μακριά απ’ τις αμυντικές ανάγκες της χώρας, χρήματα που λείπουν απ’ όσα χρειάζονται οι εργαζόμενοι και ο λαός σήμερα, προς όφελος των σχεδιασμών ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ και ελληνικής αστικής τάξης καλώντας το λαό, να σηκώσει το μπόι του ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και στην ελληνική εμπλοκή.

Μεταξύ άλλων, σημείωσε την ανάγκη να βγούνε συμπεράσματα από το λαό για τις επιλογές της κυβέρνησης της ΝΔ που έχουν την σύμφωνη γνώμη και την στήριξη στη Βουλή όλων των αστικών κομμάτων, για το σύνολο των αντεργατικών νόμων, τα θηριώδη πρωτογενή πλεονάσματα αποτέλεσμα των ληστρικών έμμεσων φόρων, την εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση ζωτικών αναγκών κ.α. και υπογράμμισε:

«Η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της κάνουν τα πάντα για να πείσουν τον λαό ότι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος που μπλέκουν τη χώρα είναι και δικός του πόλεμος. Ξέρουν καλά ότι στα πεδία των μαχών δεν θα πάει η αστική τάξη, αλλά τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών. Αυτό προϋποθέτει στράτευση στα σχέδια του κεφαλαίου, κάτω από τη σημαία του “εθνικού συμφέροντος”.

Μάλιστα, όλα αυτά έρχεται τώρα η κυβέρνηση να τα συνταγματοποιήσει κιόλας. Αφού πλέον, με βάση την πρόταση που παρουσίασε και σχεδιάζει να προχωρήσει με “fast track” διαδικασίες μέσα στο κατακαλόκαιρο, μήπως και αποφύγει τις αντιδράσεις, θα κατοχυρώνονται συνταγματικά και τα ματωμένα πλεονάσματα και η φορολογική ασυλία των “στρατηγικών επενδυτών”, εκτός από αυτή των εφοπλιστών που υπήρχε μέχρι σήμερα, με όλες τις κυβερνήσεις».

Κάλεσε να μην δείξει κανείς εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση και τις νέες αυταπάτες της σοσιαλδημοκρατίας των ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρα κ.α., όπως και σε κανέναν επίδοξο παλαιότερο και νεότερο «σωτήρα» του λαού, να ενισχυθεί η πραγματική εργατική – λαϊκή αντιπολίτευση με δυνάμωμα του ΚΚΕ παντού σε κάθε χώρο και υπογράμμισε:

«Συνεχίζουμε με μεγαλύτερη ορμή και γνώση. Προχωράμε με αισιοδοξία και αποφασιστικότητα. Η εποχή μας είναι εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό. Πορευόμαστε με έναν και μόνο σκοπό: Να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις των καιρών, να οικοδομήσουμε τη μεγάλη αντικαπιταλιστική συμμαχία που θα αντιπαλέψει την αντεργατική – αντιλαϊκή πολιτική. Θα βάλει τέλος στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού, στους πολέμους, στις κρίσεις, στην εκμετάλλευση, στη φτώχεια, στην ανεργία, στην καταπίεση.

Για να δικαιωθούν οι αγώνες και οι θυσίες των παλαιότερων γενιών, για να ανοίξει ο δρόμος και να εκπληρωθούν τα όνειρα και οι σύγχρονες ανάγκες του λαού και των νέων με την εργατική – λαϊκή νίκη!.

Αυτό τον αγώνα σας καλούμε να δώσουμε μαζί, χέρι-χέρι, όπως πάντα. Συνεχίζουμε, προχωράμε μπροστά! Τιμή και δόξα στους 5 ήρωες ΕΑΜίτες – αγωνιστές! Υποκλινόμαστε μπροστά τους γιατί αυτοί εκπλήρωσαν στο ακέραιο το χρέος τους δίνοντας την ίδια τους την ζωή για την υπόθεση της εργατικής τάξης και του λαού μας. Συνεχίζουμε αταλάντευτα και ακόμα πιο ατσαλωμένοι στον δρόμο που οι ίδιοι χάραξαν! Αυτή είναι η καλύτερη τιμή και για τους ίδιους!».

Νωρίτερα πραγματοποιήθηκε κατάθεση στεφάνων στη θέση Αμμούσα, όπου έχουν ταφεί οι 5 απαγχονισθέντες, ενώ η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με μουσικό αφιέρωμα με τον Στέλιο Μαγαλιό.

Εκδήλωση τιμής και μνήμης για την 83η επέτειο της «Μάχης της Πόρτας» Δ.Κουτσούμπας: «Ο λαός μας έχει έναν “βράχο” εντιμότητας, σταθερότητας και συνέπειας να ακουμπήσει… Το ΚΚΕ»

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 14 Ιουνίου, 2026
Ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ σε εκδήλωση για την 83η επέτειο της «Μάχης της Πόρτας»

 

Πρόσθεσε τον 902.gr στην Google

Εκδήλωση τιμής και μνήμης για την 83η επέτειο της «Μάχης της Πόρτας», της πρώτης μάχης που έδωσαν οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ ενάντια στους Ιταλούς κατακτητές, στις 8-9 Ιούνη 1943, διοργάνωσε το πρωί της Κυριακής 14 Ιουνίου, ο δήμος Πύλης Τρικάλων στην κεντρική πλατεία της Δημοτικής Κοινότητας Πύλης.

Κεντρικός ομιλητής στην εκδήλωση ήταν ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας. Μάλιστα, ο δήμαρχος Πύλης, Κωνσταντίνος Μαράβας απένειμε τιμητική πλακέτα στον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ ευχαριστώντας τον για την παρουσία του στην εκδήλωση.

Σύντομους χαιρετισμούς στην εκδήλωση απηύθυναν ο δήμαρχος Πύλης, Κωνσταντίνος Μαράβας, ο υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης, Δημήτρης Παπαστεργίου, ο βουλευτής Τρικάλων της ΝΔ, Αθανάσιος Λιούτας, ο περιφερειάρχης Θεσσαλίας, Δημήτρης Κουρέτας, η αντιπεριφερειάρχης Τρικάλων Χριστούλα Ντιντή.

Νωρίτερα πραγματοποιήθηκε επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων. Στεφάνι εκ μέρους του ΚΚΕ κατέθεσε ο Δ. Κουτσούμπας.

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης περιελάβανε επίσης, παρουσίαση τραγουδιών «Αντίστασης και Αγώνα» από τη Μουσική Χορωδία του  Συλλόγου Γυναικών Παλαιομοναστήρου «Ρίτσα Στεργιούλη» και ολοκληρώθηκε με την τήρηση ενός λεπτού σιγής και την ανάκρουση του εθνικού Ύμνου.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκε πολυμελής αντιπροσωπεία της ΕΠ Θεσσαλίας του ΚΚΕ με επικεφαλής την Μαρία Γαβαλά, γραμματέα της και μέλος της Γραμματείας της ΚΕ του ΚΚΕ καθώς και οι βουλευτές του Κόμματος Γιώργος Λαμπρούλης, Βασίλης Μεταξάς και ο Αχιλλέας Κανταρτζής γραμματέας της ΚΟ του ΚΚΕ.

Η «Μάχη της Πόρτας», που διεξήχθη στις 8 και 9 Ιουνίου 1943 στα στενά της Πόρτας (σημερινή Πύλη), αποτέλεσε μία από τις πλέον αποφασιστικές συγκρούσεις της Εθνικής Αντίστασης. Οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ αντιμετώπισαν με επιτυχία τα πάνοπλα ιταλικά φασιστικά στρατεύματα, σε μία μάχη που καθόρισε την τύχη της περιοχής.

Δ. Κουτσούμπας: Η ΕΑΜική Αντίσταση αποτελεί πηγή έμπνευσης, ότι όταν ένας λαός θέλει, μπορεί να τα βάλει και με έναν υπέρτερο αντίπαλο

Στην ομιλία του, ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας ανέφερε τα εξής:

«Αγαπητές φίλες και φίλοι,

Είναι ιδιαίτερα τιμητική η πρόσκληση του Δήμου Πύλης και χαίρομαι πολύ που βρίσκομαι σήμερα εδώ, μαζί σας, για να τιμήσουμε τους αγωνιστές της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης. Όλους αυτούς που πάλεψαν, τραυματίστηκαν, έδωσαν τη ζωή τους, αντιπαλεύοντας τον φασισμό – ναζισμό, για τη λευτεριά της πατρίδας μας, για την κοινωνική δικαιοσύνη, για ένα καλύτερο αύριο για τον λαό, για αυτόν τον τόπο.

Η μάχη της Πόρτας, αλλά και η ευρύτερη δράση του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ στο νομό Τρικάλων, επιβεβαιώνουν ότι κάθε τόπος, κάθε πόλη και χωριό της Ελλάδας είναι και ένα «κάστρο αγώνα», ένα θυσιαστήριο για τη λευτεριά.

Άλλωστε, αυτό επιβεβαιώθηκε με τον πιο συγκλονιστικό τρόπο, όταν, νωρίτερα φέτος, ήρθαν στην επιφάνεια τα συγκλονιστικά ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή, προκαλώντας συγκίνηση και δέος σε κάθε άνθρωπο καλής θέλησης. Το ίδιο και με τους ομαδικούς τάφους των εκτελεσμένων που ανακαλύφθηκαν νωρίτερα στο Γεντί Κουλέ, στη Θεσσαλονίκη, ή με την έρευνα που γίνεται για τους εκτελεσμένους του έκτακτου Στρατοδικείου της Λαμίας, στην οποία βρέθηκα πριν λίγες μέρες, σε σχετική εκδήλωση.

Ένα κόκκινο νήμα δένει όλους αυτούς τους τόπους της πατρίδας μας και είναι χρέος μας για το αίμα που χύθηκε, για τα ιδανικά και τις αξίες όλων αυτών που στάθηκαν όρθιοι και εξακολουθούν με το παράδειγμά τους να συγκλονίζουν τις νεότερες γενιές, να κρατάμε την ιστορική μνήμη ζωντανή. Να ορθώνουμε τείχος στην αναθεώρηση και διαστρέβλωση της Ιστορίας του λαού μας. Να συνεχίσουμε να διεκδικούμε τις γερμανικές επανορθώσεις και αποζημιώσεις από τις καταστροφές που προξένησαν οι φασίστες στη χώρα μας, αλλά και για το κατοχικό δάνειο, ζητήματα που η σημερινή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις δυστυχώς τα έχουν ξεχάσει, μην τυχόν και δυσαρεστήσουν τους συμμάχους τους.

Η ιστορική μνήμη είναι γνώση και διαπαιδαγώγηση. Είναι όμως και οδηγός στον αγώνα μας να μην ξανασηκώσει κεφάλι το τέρας του φασισμού, που είναι γέννημα – θρέμμα αυτού του διεφθαρμένου, σάπιου συστήματος της εκμετάλλευσης, του συστήματος που και σήμερα οδηγεί τους λαούς στα σφαγεία των πολέμων. Γι’ αυτό αξίζει να υπενθυμίσουμε στους παλιότερους και να κάνουμε γνωστή στους νεότερους την ιστορία της μάχης που τιμάμε σήμερα.

Στις 8 και 9 Ιουνίου 1943, έγινε σ’ αυτά τα μέρη η ονομαζόμενη Μάχη της Πόρτας. Η μάχη αυτή κράτησε δυο μερόνυχτα και ήταν η πρώτη μεγάλη μάχη που έδωσαν οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ με τους Ιταλούς κατακτητές.

Ένα πρώτο στοιχείο που μπορεί κάποιος εύκολα να καταλάβει, ρίχνοντάς μια ματιά στην περιοχή, είναι πως τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ βοήθησε και η ιδιομορφία του εδάφους. Οι ιταλικές δυνάμεις -άριστα εξοπλισμένες- έπρεπε να καταφέρουν να περάσουν ένα στενό σημείο που στην πραγματικότητα αποτελούσε φυσική οχυρή θέση.

Οι μόλις 150 μαχητές του ΕΛΑΣ, μαζί με περίπου 100 εφέδρους είχαν να αντιμετωπίσουν 4,5 χιλιάδες Ιταλούς φασίστες, με πυροβολικό, αεροπορία, ιππικό. Όμως, ο ΕΛΑΣ είχε ένα χαρακτηριστικό, που οι κατακτητές δεν είχαν. Ήταν ένας στρατός στην υπηρεσία του λαϊκού κινήματος, ένας λαϊκός στρατός. Είχε τη γενναιότητα και την εφευρετικότητα των μαχητών του αλλά είχε και τη στήριξη και την εμπιστοσύνη του λαού της περιοχής. Κι έτσι κατάφερε να επικρατήσει.

Χαρακτηριστικό αυτής της λαϊκής στήριξης είναι ένα περιστατικό που αναφέρει ο Λάζαρος Αρσενίου στο βιβλίο του “Η Θεσσαλία στην Αντίσταση”. Εκεί, λοιπόν, διαβάζουμε πως οι μαχητές του ΕΛΑΣ ανάμεσα στο λιγοστό οπλισμό τους διέθεταν και έναν όλμο. Το όπλο αυτό, για να μπορέσει να λειτουργήσει χρειάζονταν επισκευή. Αναφέρει λοιπόν ο Αρσενίου: “Τα εργαλεία που χρειάζονται είναι συνηθισμένα κοπίδια, κατσαβίδια, κλειδιά, που όμως δεν υπήρχαν. Στο γειτονικό χωρίο υπήρχε μια αλωνιστική μηχανή και μηχανικοί. Αυτοί είχαν εργαλεία. Οι Αντάρτες πράγματι τους βρήκαν να ετοιμάζουν την αλωνιστική μηχανή για το θερισμό. Όταν τους ρώτησαν για εργαλεία, ενθουσιάστηκαν τόσο που κόντεψαν να προσφέρουν και τη μηχανή”.

Με αυτά τα απλά εργαλεία, τα δανεικά από ένα αγροτικό σπίτι και κάποια εξαρτήματα, που εκείνη τη στιγμή χρειάστηκε επινοητικότητα για να φτιαχτούν, λειτούργησε ο όλμος που έπαιξε κομβικό ρόλο στον αιφνιδιασμό του αντιπάλου την ώρα της μάχης.

Για τους Ιταλούς, η μάχη αυτή έληξε με 300 νεκρούς και τραυματίες και σοβαρές απώλειες σε οπλισμό, ενώ ο ΕΛΑΣ είχε λίγους μόνο τραυματίες.

Με την επικράτηση στη μάχη αυτή, ο ΕΛΑΣ κράτησε τη στρατηγική θέση στα βουνά της Πίνδου, τη γραμμή Ασπροπόταμος – Κόζιακας – Άγραφα. Ματαίωσε τα σχέδια του αντιπάλου να κατακτήσει τον ορεινό όγκο. Ταυτόχρονα, αυτή η νίκη ήταν η αφορμή για να ενταχθούν μαζικά στον ΕΛΑΣ χιλιάδες αγωνιστές, μαζικοποιώντας τις γραμμές του. Όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε, η μάχη της Πόρτας “έκλεισε την πόρτα στους κατακτητές για τον ορεινό όγκο και άνοιξε την πόρτα για τη Λευτεριά”.

Η ΕΑΜική Αντίσταση κι όλες οι μεγάλες στιγμές της, αποτελούν πηγή έμπνευσης, γιατί περικλείουν αδιάσειστες αποδείξεις ότι όταν ένας λαός θέλει, μπορεί να τα βάλει και με έναν υπέρτερο αντίπαλο.

Αυτή η μεγάλη και συνάμα απλή ιστορική αλήθεια, βγαλμένη με αίμα και θυσίες από την ιστορία του κινήματος στον τόπο μας, είναι που φοβίζει μέχρι σήμερα τους κρατούντες, όλους αυτούς που κερδίζουν από τα βάσανα της κοινωνικής πλειοψηφίας. Γιατί το τελευταίο που θέλουν όλοι αυτοί, είναι να συνειδητοποιήσει ο λαός μας, συνολικά οι λαοί, ότι έχουν τη δύναμη και μπορούν, οργανωμένοι, με μια πρωτοπορία αποφασισμένη στο πλάι τους, να πάρουν το τιμόνι της ζωής τους στα χέρια τους.

Η εποποιία της Εθνικής Αντίστασης, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη για το ότι τα πράγματα πάντοτε αλλάζουν, κάτω από την αποφασιστική παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα

Από εδώ, λοιπόν, από το νομό Τρικάλων, όπου στις 2 Μάη 1943 ιδρύθηκε στο Περτούλι το Γενικό Αρχηγείο του ΕΛΑΣ, έχει αξία να σκεφτούμε πόσο σημαντικό, στις τότε συνθήκες της Ελλάδας, ήταν να ιδρυθεί το ΕΑΜ, με απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ. Όταν είχε προηγηθεί το ανελέητο κυνηγητό των κομμουνιστών πριν τον πόλεμο, όταν ένα τμήμα του αστικού πολιτικού κόσμου επέλεξε τον δρόμο της ανοιχτής συνεργασίας με τους κατακτητές, ενώ ένα άλλο τμήμα, μαζί και το Παλάτι, διέφυγε στο εξωτερικό, παίρνοντας μαζί του τεράστιες ποσότητες κρατικών αποθεμάτων σε χρυσό.

Στον αντίποδα, η πρώτη μαγιά του ΕΛΑΣ συγκροτείται από αυτούς τους κομμουνιστές, τους ατσαλωμένους στις σκληρές αναμετρήσεις του Μεσοπολέμου, στις οποίες είχαν κατακτήσει την αναγνώριση και την αποδοχή της εργατιάς και του λαού.

Η δημιουργία του ΕΛΑΣ ήταν η πιο σημαντική κατάκτηση του εργατικού – λαϊκού κινήματος στα χρόνια της Κατοχής. Σήμαινε ότι διαμορφώθηκε στρατιωτικό κέντρο του λαού, με δική του διάρθρωση, λειτουργία και πειθαρχία, που υπερέβαινε το πλαίσιο και την αντικομμουνιστική διαπαιδαγώγηση του στρατού που υπήρχε πριν την Κατοχή.

Βεβαίως, ήταν καθοριστική η συνεισφορά των εκατοντάδων αξιωματικών του Εθνικού Στρατού, που προσχώρησαν στον ΕΛΑΣ και μετέπειτα στον ΔΣΕ, καταθέτοντας την επιστημονική γνώση και την πείρα τους στην υπόθεση του λαού.

Η εποποιία της Εθνικής Αντίστασης, η δράση του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ, είναι και η μεγαλύτερη απόδειξη για το ότι τίποτα δεν μένει στάσιμο, τα πράγματα πάντοτε αλλάζουν, κάτω από την αποφασιστική παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα. Απόδειξη ότι και στις πιο δύσκολες συνθήκες, όπως ήταν εκείνες του ’40, του φόβου και τις μαυρίλας, όταν όλα μοιάζουν χαμένα, ο λαός μπορεί να σηκώσει ανάστημα, να μεγαλουργήσει. Να γράψει χρυσές σελίδες Ιστορίας και να κάνει πράξη το σύνθημα “μόνο ο λαός σώζει τον λαό”! Αυτό επέδειξε και μετέπειτα ο τρίχρονος αγώνας του ΔΣΕ, τα 80 χρόνια από την ίδρυση του οποίου τιμούμε φέτος.

Ο ένδοξος αυτός αγώνας εξέφραζε τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειονότητας του πληθυσμού ενάντια στα συμφέροντα των εκμεταλλευτών και καταπιεστών της. Για το ΚΚΕ, η συγκρότηση του ΔΣΕ και η δράση του, ήταν η αναπόφευκτη συνέπεια της “Λευκής Τρομοκρατίας” που οργάνωσε η αστική τάξη της χώρας μας, τα κόμματά της και αρχικά οι Άγγλοι και μετέπειτα οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές σύμμαχοί τους. Αυτή ήταν που υποχρέωσε χιλιάδες ΕΛΑΣίτες να βγουν στα βουνά, προκειμένου να αποφύγουν το βέβαιο θάνατο. Κυνηγήθηκαν και δολοφονήθηκαν, μόνο και μόνο γιατί στάθηκαν αλύγιστοι και συνεπείς στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, διεκδικούσαν να γίνουν σεβαστά τα αιτήματα του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ.

Από την περίοδο της απελευθέρωσης ως την περίοδο απόφασης για την ένοπλη αναμέτρηση, στη Θεσσαλία, δολοφονήθηκαν 333 αγωνιστές. Δηλαδή, το 46,3% των δολοφονημένων το 1945 και το 1946 σε όλη την Ελλάδα, χώρια οι μαζικές συλλήψεις και άλλες απόπειρες δολοφονίας και βασανισμών. Έτσι φτάνουμε στις 28 Οκτωβρίου 1946, όταν και ιδρύεται εδώ, στον νομό Τρικάλων, στην Τσούκα Αντιχασίων, το Γενικό Αρχηγείο Ανταρτών του ΔΣΕ.

Εδώ, όπως και σε άλλες πόλεις της χώρας, έγιναν εκατοντάδες εκτελέσεις με αποφάσεις των εκτάκτων στρατοδικείων την περίοδο 1947-1949. Συγκεκριμένα στα Νταμάρια, στους πρόποδες του λόφου του Άη Λιά. Στο Στρατοδικείο Τρικάλων, από τον Μάη του 1947 έως τον Απρίλη του 1950 παραπέμφθηκαν 2.193 άτομα. Από αυτά, 186 αγωνιστές καταδικάστηκαν σε θάνατο και, σύμφωνα με τα στοιχεία του Στρατοδικείου Τρικάλων, εκτελέστηκαν οι 112.

Σήμερα έχουμε στοιχεία για τους 94 αγωνιστές που εκτελέστηκαν στα Νταμάρια, ωστόσο υπήρχαν αγωνιστές που οδηγήθηκαν για εκτέλεση σε άλλες περιοχές, προφανώς επειδή το καθεστώς φοβόταν τον αντίκτυπο.

Στα Νταμάρια λοιπόν, σε αυτόν το τόπο θυσίας, η Κομματική Οργάνωση Τρικάλων έχει ζητήσει από τον δήμο Τρικκαίων την παραχώρηση χώρου για την ανέγερση μνημείου. Ενός μνημείου ενταγμένου στο πανελλαδικό δίκτυο μνημείων και μουσείων που δημιουργήθηκαν από το Κόμμα μας σε όλη την Ελλάδα, για να αναδειχθεί η ιστορία του κάθε τόπου, να τιμηθεί η ιστορία των ταξικών αγώνων, για να συνδεθεί ακόμα πιο στέρεα το χτες με το σήμερα και το αύριο. Η ανέγερση του μνημείου αυτού πρέπει και μπορεί να γίνει υπόθεση όλου του τρικαλινού λαού και ιδιαίτερα της νεολαίας.

Κι αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία σήμερα, που προωθείται η διαστρέβλωση και παραχάραξη της ιστορίας, με την ανιστόρητη θεωρία των δύο άκρων. Με την ανιστόρητη ταύτιση του κομμουνισμού με τον φασισμό, του θύτη με το θύμα δηλαδή, που έχει για επίσημη ιδεολογία της η ΕΕ, στην οποία ορκίζονται όλα τα κόμματα του συστήματος. Μια θεωρία που αναπαράγεται δυστυχώς από κυβερνήσεις, διάφορα κόμματα, ακόμα και από μερίδα καθηγητών και καλοπληρωμένων υποβολέων τους.

Δείχνουν όμως και με αυτόν τον τρόπο την αδυναμία τους να αντιπαρατεθούν πάνω σε πραγματικά πολιτικά επιχειρήματα. Μα, πάνω απ’ όλα δείχνει τον φόβο τους, γιατί ξέρουν ότι αυτό το σάπιο σύστημα, όχι μόνο δεν είναι αιώνιο και άτρωτο, όπως θέλουν να το παρουσιάζουν, αλλά βολοδέρνει διαρκώς μέσα στα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις του, που γίνονται όλο και μεγαλύτερα.

Σε αυτό το εφιαλτικό διεθνές πλαίσιο, η χώρα μας δυστυχώς μόνο «δύναμη σταθερότητας» δεν είναι

Η γνωριμία με την ιστορία των λαϊκών αγώνων αποκτά επείγοντα χαρακτήρα, ιδιαίτερα σήμερα, με την κλιμάκωση και γενίκευση του ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Σήμερα, ογδόντα τρία χρόνια μετά τη μάχη της Πόρτας, ό,τι οδήγησε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι ακόμα εδώ. Και δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι ένας Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος είναι σήμερα πιο πιθανός από ποτέ πριν.

Η αντιπαράθεση μεταξύ των ισχυρών καπιταλιστικών κρατών και των ιμπεριαλιστικών τους ενώσεων, εκφράζεται με διάφορους τρόπους σε κάθε γωνιά του πλανήτη αλλά το αντικείμενό της είναι πάντα το ίδιο: Η μοιρασιά της λείας, των πλουτοπαραγωγικών πηγών, των σφαιρών επιρροής, των αγορών, των δρόμων μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων και ο έλεγχός τους. Με μια λέξη: Το άπληστο καπιταλιστικό κέρδος!

Η “μεγάλη εικόνα” είναι ότι σήμερα οξύνεται η αντιπαράθεση ΗΠΑ – Κίνας για την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία. Και τέτοιες ανακατατάξεις ποτέ δεν πραγματοποιήθηκαν αναίμακτα, γιατί, σε αυτό το σύστημα που ζούμε, η άνοδος του ενός προϋποθέτει τον περιορισμό του άλλου.

Αυτή η τάση φυσικά δεν αναιρείται από μια εύθραυστη εκεχειρία στο ένα ή το άλλο μέτωπο. Τόσες βδομάδες τώρα ακούμε για εκεχειρία ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν και το μόνο που βλέπουμε είναι κλιμάκωση.

Άλλωστε, έχουμε δει αρκετές πρόσκαιρες συμφωνίες μέχρι τώρα, αλλά μετά από λίγο, πάλι βγαίνουν τα μαχαίρια από τα θηκάρια, αφού δεν λύνεται, αντιθέτως οξύνεται, το βαθύτερο ζήτημα: Δηλαδή, οι ανταγωνισμοί των αρχουσών τάξεων για τα κέρδη.

Σχεδόν 4 δεκαετίες πέρασαν από τότε που ακούγαμε διάφορα παραμύθια περί “διαρκούς ειρήνης” και τέλους των πολεμικών συγκρούσεων, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.

Πόσο τραγικά παράταιρα φαντάζουν τώρα αυτά, στο σημερινό διεθνές περιβάλλον. Με τον συνεχιζόμενο πόλεμο ΝΑΤΟ – Ρωσίας στα εδάφη της Ουκρανίας να έχει ξεπεράσει πλέον σε διάρκεια τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με το μακελειό στη Μέση Ανατολή, με τα πάνω από 50 ενεργά πολεμικά μέτωπα που υπάρχουν σε όλον τον κόσμο και επιβεβαιώνουν ότι οι ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις εξακολουθούν να έχουν για θύματα τους λαούς.

Την ίδια ώρα, οι πολεμικές δαπάνες παγκόσμια έχουν φτάσει σε ύψη πρωτοφανή. Όλη η ΕΕ έχει περάσει και επίσημα σε κατάσταση “πολεμικής οικονομίας”. Άλλωστε, για τους καπιταλιστές ο πόλεμος, εκτός των άλλων, είναι και ο ίδιος μια πολύ κερδοφόρα μπίζνα. Το ίδιο και η ανοικοδόμηση που ακολουθεί στις κατεστραμμένες περιοχές…

Εμείς, με αίσθημα ευθύνης, ενημερώνουμε τον λαό, ότι μέσα σε αυτό το εφιαλτικό διεθνές πλαίσιο, η χώρα μας δυστυχώς μόνο “δύναμη σταθερότητας” δεν είναι, όπως μας λένε.

Αντίθετα, εμπλέκεται ενεργά σε αυτούς τους πολέμους με πολλούς τρόπους. Έχει μετατραπεί από τη μια άκρη έως την άλλη σε χώρο φιλοξενίας ΝΑΤΟικών βάσεων που παίζουν κρίσιμο ρόλο για να συνεχίζονται οι πόλεμοι στην περιοχή μας, ενώ αποτελούν, αποδεδειγμένα πλέον, και στόχους αντιποίνων.

Ενδεικτικά, στο διπλανό νομό της Λάρισας προχωρά η αναβάθμιση των στρατιωτικών εγκαταστάσεων με επίκεντρο την 110 Πτέρυγα Μάχης, για να φιλοξενούν τις δολοφονικές μηχανές των ΗΠΑ.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι Αμερικανοί χαρακτηρίζουν πλέον σε έγγραφά τους την 110 Πτέρυγα Μάχης “Προωθημένη Βάση Επιχειρήσεων” ή αλλιώς “δεύτερη Σούδα” σε επίπεδο αεροπορικών επιχειρήσεων.

Πριν μία εβδομάδα, ο “Ριζοσπάστης” αποκάλυψε ότι το ουκρανικό πλωτό drone που εντοπίστηκε στις 7 Μάη ανοιχτά της Λευκάδας, οπλισμένο με εκατοντάδες κιλά εκρηκτικών, είχε αποστολή να χτυπήσει πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού της Ρωσίας, το οποίο συνόδευε εμπορικό του ρωσικού “σκιώδους στόλου”. Αυτή ήταν η επίσημη απάντηση του αχυράνθρωπου Ζελένσκι που η κυβέρνηση αποσιωπά…

Βλέπουμε, δηλαδή, ότι ο πόλεμος έχει φτάσει κυριολεκτικά στην πόρτα μας. Όμως, αυτό είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που έχει κάνει τη χώρα “μπάτε σκύλοι αλέστε” για τους ευρωατλαντικούς συμμάχους.

Τον ίδιο προσανατολισμό έχουν και οι πανάκριβοι εξοπλισμοί, για τους οποίους ο λαός μας πληρώνει πάνω από 7 δις ευρώ τον χρόνο, με τις ψήφους όλων των άλλων κομμάτων πλην ΚΚΕ. Για να στέλνονται μετά αυτοί εκτός συνόρων, στο καθεστώς του Ζελένσκι, στις διάφορες αποστολές της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, ή για να φυλάνε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στη… Σαουδική Αραβία.

Την ίδια στιγμή, τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας και η εδαφική της ακεραιότητα, για την υπεράσπιση των οποίων υποτίθεται ότι αγοράζονται όλοι αυτοί οι εξοπλισμοί, τίθενται διαρκώς υπό αμφισβήτηση. Από ποιον; Από τη ΝΑΤΟϊκή σύμμαχο, την Τουρκία, την κυβέρνηση Ερντογάν, η οποία έχει αναβαθμίσει τη θέση της στην περιοχή μετά και την εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ και την ίδια στιγμή η ελληνική κυβέρνηση επιμένει στην επικίνδυνη λογική του εφησυχασμού του ελληνικού λαού.

Όλη αυτή την πολιτική, ο λαός έχει κάθε συμφέρον να την αντιπαλέψει, μαζί φυσικά με το νέο κύμα της ακρίβειας, εξαιτίας των πολέμων τους, που του έχουν φορτώσει.

Εμείς λέμε ότι πρέπει να την κάνει κριτήριο στη σκέψη του, στη δράση του, στις πολιτικές του επιλογές το επόμενο διάστημα. Όσο κι αν τα άλλα κόμματα δεν μιλούν σχεδόν καθόλου για αυτά, ακριβώς γιατί είναι δεσμευμένα στην ίδια, την ευρωατλαντική γραμμή.

Τώρα που η “σούπα” του πολιτικού συστήματος ανακατεύεται, με σκοπό να εγκλωβιστεί η δυσαρέσκεια του λαού σε γνωστές, αδιέξοδες λύσεις, τώρα που ο κ. Μητσοτάκης εκβιάζει ξανά τον λαό με τα περί σταθερότητας, μήπως και του δώσει μια τρίτη τετραετία, τη στιγμή που η πολιτική που υλοποιεί είναι αυτή που φέρνει μόνιμη αστάθεια στη λαϊκή οικογένεια… Τώρα που δίνουν και παίρνουν τα παζάρια, οι μεταγραφές, οι πλειστηριασμοί βουλευτικών εδρών κι όλο αυτό το αποκρουστικό σκηνικό που συνοδεύει την εμφάνιση και επανεμφάνιση των κάθε λογής “σωτήρων”, ο λαός μας έχει έναν “βράχο” εντιμότητας, σταθερότητας και συνέπειας στον οποίον μπορεί να ακουμπήσει…

Και αυτός είναι το ΚΚΕ, που δεν τον πρόδωσε και δεν του είπε ψέματα ποτέ, δεν παζάρεψε και δεν πούλησε την ψήφο του, δεν εγκατέλειψε ποτέ την όχθη των λαϊκών συμφερόντων για να περάσει απέναντι.

Αυτό αποδεικνύει και όλη η ιστορία μας, για την οποία είμαστε περήφανοι και στην οποία πασχίζουμε καθημερινά να φανούμε αντάξιοι. Για να δικαιωθούν οι αγώνες του λαού μας.

Ανάμεσά τους και οι αγώνες των ΕΛΑΣιτών των Τρικάλων, για τη μεγάλη νίκη του λαού μας, για ένα καλύτερο αύριο για εμάς και τα παιδιά μας, για την πατρίδα μας.

Καλή δύναμη σε όλους και όλες, καλούς αγώνες! Σας ευχαριστώ».

Μετά την εκδήλωση για την 83η επέτειο της «Μάχης της Πόρτας» ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, παρευρέθηκε σε συνεστίαση που διοργάνωσε η Τομεακή Επιτροπή Τρικάλων του ΚΚΕ, στην Πύλη Τρικάλων. Μέλη και φίλοι του ΚΚΕ που συμμετείχαν σε αυτή είχαν την ευκαιρία να περάσουν λίγες στιγμές χαλάρωσης και διασκέδασης σε ζεστό, συντροφικό κλίμα ανάμεσα από τις μάχες αυτού του διαστήματος.

Καλωσορίζοντας τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και όλους τους παρευρισκόμενους στην συνεστίαση, η γραμματέας της ΤΕ Τρικάλων του ΚΚΕ, Γεωργία Καπέτη σημείωσε μεταξύ άλλων πως «με όπλο μας την Απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για την ισχυροποίηση του Κόμματος μας θέτοντας ως κεντρικό ζήτημα να γίνουν ακόμη περισσότερα και πιο ουσιαστικά βήματα στην ισχυροποίηση του ρεύματος αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής, του αστικού κράτους και των κυβερνήσεών του. Αυτό να εκφραστεί με τη μεγαλύτερη συμπόρευση και εκλογική ενίσχυση του ΚΚΕ στις εκλογές όποτε και αν αυτές γίνουν».

Με διαχρονικά, αγαπημένα κομμάτια του ελληνικού τραγουδιού και λαϊκό πρόγραμμα πλαισίωσαν την ζεστή εκδήλωση οι καλλιτέχνες Ευθύμιος Γρηγορίου (Μπουζούκι τραγούδι), Νίκος Παπαϊωάννου (Κιθάρα,  τραγούδι), Δήμητρα Καλιάρα (Κανονάκι, τραγούδι) και Νίκος Κεραμιώτης (Τραγούδι).

ΗΜΑΘΙΑ: Πλήθος κόσμου συγκεντρώνουν οι εκδηλώσεις της ΤΟ Ημαθίας του ΚΚΕ για τα 80 χρόνια από την δολοφονία του κομμουνιστή Γιώργου Βουτυρά 

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 14 Ιουνίου, 2026

 

Πλήθος κόσμου συγκεντρώνουν οι εκδηλώσεις για τα 80 χρόνια από την δολοφονία του κομμουνιστή Γιώργου Βουτυρά, πρώτου προέδρου του Εργατικού Κέντρου Νάουσας, που οργανώνει η ΤΟ Ημαθίας του ΚΚΕ.

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων το Σάββατο 13 Ιούνη, πραγματοποιήθηκε πολιτική συγκέντρωση στο Πάρκο της Νάουσας, με ομιλητή τον Αριστείδη Θάνο μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ. Νωρίτερα τοποθετήθηκε τιμητική πλακέτα στο σημείο όπου δολοφονήθηκε ο Γιώργος Βουτυράς, από το βόλι παρακρατικού πρωτοπαλίκαρου του βιομήχανου Λανάρα.

Παράλληλα, από την Παρασκευή 12 Ιούνη, στο «Καμίνι», ξεκίνησε η λειτουργία της Έκθεσης Ιστορικού και Αρχειακού υλικού με τίτλο: «Τούτο το κόκκινο νήμα, το υφάναμε με το αίμα μας… Γι’ αυτό δεν σπάει».

Η λειτουργία της Έκθεσης παρατείνεται μέχρι και την Τρίτη 16 Ιούνη, καθώς συγκέντρωσε το ενδιαφέρον του λαού της περιοχής, που συρρέει μαζικά για να ξεναγηθεί και να γνωρίσει την ιστορία του εργατικού κινήματος της πόλης, τα γεγονότα που προηγήθηκαν της δολοφονίας του Βουτυρά, πως μέσα από το καμίνι της ταξικής πάλης, της σύγκρουσης με τους βιομηχάνους και το κράτος τους, γεννιούνται ηρωικές μορφές όπως του κομμουνιστή Γιώργη Βουτυρά.

Μέσα από την πορεία στον ιστορικό χρόνο, ανακαλύπτει την μεγάλη παρακαταθήκη που άφησαν οι αγώνες τους χθες, την ανειρήνευτη σύγκρουση των δύο κόσμων, του κόσμου της αστικής τάξης που δεν δίστασε μπροστά σε κανένα έγκλημα για να ικανοποιήσει την δίψα για κέρδος, και του κόσμου της εργατιάς, από τα σπλάχνα της οποίας βγήκαν χιλιάδες αγωνιστές που δεν λύγισαν μπροστά στον θάνατο, στον αγώνα για να ανατείλουν καλύτερες μέρες για τον λαό.

Μιλώντας στη συγκέντρωση, στο πάρκο της Νάουσας, ο Αριστείδης Θάνος, αρχικά ευχαρίστησε για την παραχώρηση αρχειακού και φωτογραφικού υλικού τους Δόμνα Γεωργιάδου, εγγονή του Γ. Βουτυρά, Χαράλαμπο Μωϋσίδη, εγγονό του προέδρου των Αρτεργατών Νάουσας, Χαράλαμπου Μωϋσίδη και τον Τάκη Μπάϊτση, για το πολύτιμο φωτογραφικό υλικό. Για το στήσιμο της πλακέτας, τους Λάκη Λακηνάνο, Κώστα Καρούτσο, Βασίλη Ναλμπάντη και Γιώργο Χαρίση. Καθώς επίσης και όλους τους συντρόφους που με ανιδιοτέλεια και μεράκι δούλεψαν για τη συγγραφή, το στήσιμο της έκθεσης καθώς και για την τοποθέτηση της τιμητικής πλακέτας.

Και τόνισε: «Είμαστε περήφανοι για τους κομμουνιστές ήρωες που γέννησε το Κόμμα μας. Είμαστε περήφανοι για τον Γιώργο Βουτυρά, έναν από τους χιλιάδες των συντρόφων και συντροφισσών που δεν συμβιβάστηκαν με το άδικο, την εκμετάλλευση, δεν φοβήθηκαν τα αφεντικά, δεν λογάριασαν το μίσος των βιομηχάνων την κρατική και παρακρατική καταστολή. Έναν από τους χιλιάδες κομμουνιστές και κομμουνίστριες που κράτησαν ψηλά τη σημαία των ιδανικών του σοσιαλισμού – κομμουνισμού και με τεράστιο προσωπικό κόστος, κάνοντας το καθήκον του στον αγώνα για το μεροκάματο, για τις συνθήκες δουλειάς, για ένα καλύτερο αύριο.

Ο ηρωισμός και οι θυσίες των κομμουνιστών αγκαλιάζουν το χτες και το σήμερα, αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη για τις ερχόμενες γενιές. Έτσι και στην περίπτωση της Νάουσας. Από τις αρχές του 1900 μέχρι και σήμερα, δεν υπάρχει δικαίωμα του λαού, που να μη βρήκε στο πρόσωπο και τη δράση του ΚΚΕ τον πιο αποφασιστικό υπερασπιστή, τον ακούραστο οργανωτή της εργατικής – λαϊκής πάλης.

Σας καλούμε κι από εδώ απόψε σε συστράτευση, οργάνωση και αγώνα, σε μαχητική συμπόρευση με το ΚΚΕ. Για τις ζωές μας, για τα δικαιώματα και τις σύγχρονες ανάγκες μας, για ένα καλύτερο αύριο για εμάς και τα παιδιά μας, για την πατρίδα μας. Αυτή είναι η απόφαση ευθύνης, που ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των καιρών. Δεν υπάρχει περιθώριο για αδράνεια, για στάση αναμονής, για άλλα χαμένα χρόνια».

Αναφερόμενος στην αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού που είναι σε εξέλιξη σημείωσε ότι «τώρα, δεν μπορεί κανείς να περιμένει να δει πού θα “κάτσει η μπίλια” της αναμόρφωσης του σάπιου αστικού πολιτικού συστήματος, για να διαλέξει ανάμεσα σε διάφορους επίδοξους δήθεν σωτήρες.

Πολύ απλά, σωτήρες για τον λαό ούτε υπήρξαν ποτέ, ούτε θα υπάρξουν! Το σύνθημα παραμένει επίκαιρο: μόνο ο λαός σώζει τον λαό, βαδίζοντας στον δρόμο της ανατροπής.

Ένα σύνθημα που πήρε σάρκα και οστά, όταν το τοπικό Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο, σε στενή συνεργασία με τα κλαδικά σωματεία και τις εργοστασιακές επιτροπές που είχαν συγκροτηθεί σε κάθε βιομηχανία της πόλης, κήρυξε γενική απεργία των εργατών στις 9 Σεπτέμβρη 1943 με οικονομικά και άλλα αιτήματα. Στην κίνηση αυτή πρωτοστάτησε ο Γιώργος Βουτυράς.

(…) Οι προσπάθειες των εργοδοτικών κύκλων να αποτρέψουν αυτή την απεργία με τους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς που διέθεταν, κυρίως από μέρους της εταιρείας “ΛΑΝΑΡΑ – ΚΥΡΤΣΗ & ΣΙΑ”, απέβησαν άκαρπες.

Πραγματοποιήθηκε μαζική διαδήλωση στους δρόμους της πόλης, στην οποία συμμετείχαν περισσότερα από 2.500 άτομα. Η τοπική γερμανική φρουρά και η χωροφυλακή απέφυγαν να επέμβουν με τις δυνάμεις τους και να διαλύσουν τους διαδηλωτές, σκεφτόμενοι τα δυσάρεστα επακόλουθα μιας τέτοιας ενέργειάς τους. Μάλιστα, επιτροπή από διαδηλωτές απαίτησε και πέτυχε να γίνει δεκτή από τον Γερμανό φρούραρχο της Νάουσας, προκειμένου να του υποβάλει ορισμένα αιτήματα, τα περισσότερα από τα οποία έγιναν δεκτά.

Έτσι έχουμε μάθει οι κομμουνιστές να μπαίνουμε μπροστά και να οργανώνουμε την πάλη των εργατών και εργατριών, σε όλες τις συνθήκες. Έτσι και σήμερα οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες πρωταγωνίστησαν μέσα από τους αγροτικούς συλλόγους στις μεγάλες αγροτικές κινητοποιήσεις, προετοιμάζουν με άλλους πρωτοπόρους εργαζόμενους μέσα από τα εργατικά σωματεία τις κλαδικές απεργίες 24 Ιουνίου σε Κατασκευές, Τρόφιμα και Επισιτισμό – Τουρισμό. Δίνουν την μάχη για τον προσανατολισμό του κινήματος ενόψει και του μεγάλου παλλαϊκού συλλαλητήριου στην ΔΕΘ. Εκεί βρίσκεται η πραγματική λαϊκή αντιπολίτευση, ο πραγματικός φόβος της κυβέρνησης».

Και ανέδειξε ότι «τώρα είναι ώρες που κρίνεται η στάση ευθύνης του καθενός μας. Οι εργάτες στα οδοφράγματα του Μάη, οι 200, οι μαχήτριες και μαχητές του ΔΣΕ, οι απεργοί εργάτες στις βιομηχανίες της Νάουσας διδάσκουν ότι στις κρίσιμες στιγμές, η στάση του καθενός ξεχωριστά είναι καθοριστική.

Για εμάς δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για δισταγμούς και αμφιβολίες. Αυτά πρέπει να μπουν στην άκρη μπροστά στο μεγάλο σκοπό που παλεύουμε. Τον ατομικό δρόμο τον δοκιμάσαμε και ατομικά και συλλογικά. Αυτός ο δρόμος έφερε το λαό μας σε δύσκολη θέση από την καπιταλιστική κρίση μέχρι την ανάπτυξη. Η αυταπάτη ότι “εγώ θα τα καταφέρω, θα βρω τη χαραμάδα μέσα στο σύστημα”, δεν πήγε κανέναν μακριά και διαψεύστηκε παταγωδώς. Ο συλλογικός δρόμος είναι η πραγματική απάντηση στις αγωνίες και στις προσδοκίες μας. Σε αυτό το δρόμο βρίσκει κανείς νόημα να συνεχίζει, παρά τις δυσκολίες, τις απογοητεύσεις, τα εμπόδια. Σε αυτό το δρόμο μπορούν να δικαιωθούν και οι θυσίες που θα γίνουν, αυτή τη φορά όμως για το δικό μας συμφέρον.

Κανείς δεν περισσεύει στον αγώνα για άλλη κοινωνία, καθένας που κερδίζεται σε αυτόν τον αγώνα, είναι ένα μικρό χτύπημα στο σύστημα, μια συνείδηση κερδισμένη από τον αντίπαλο. Γιατί ακόμη και η προσπάθεια του ενός μπορεί να έχει τον δικό της ξεχωριστό αντίκτυπο και επίδραση στον χώρο του. Γιατί κανείς μας δεν ξέρει πότε, που κάτω από ποιες συνθήκες θα βρεθεί και τι ρόλο θα διαδραματίσει όσο κι αν τώρα δεν μπορεί να το φανταστεί. Γιατί πιστεύουμε ότι τώρα είναι πιο σημαντικό από ποτέ η φλόγα να μείνει αναμμένη από πιο πολλούς, για να φουντώσει και να γίνει φωτιά που θα κάψει το σύστημα τους και όχι τους λαούς, τις στιγμές εκείνες που θα μπορεί ο λαός να πάρει την εξουσία. Και έχουμε ακλόνητη πίστη ότι θα είμαστε έτοιμοι για να τα καταφέρουμε!

Εγγύηση για αυτό είναι μονάχα η ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση του ΚΚΕ, που έχει αποδείξει ότι, μαζί με τους αγώνες του λαού, αποτελεί την πραγματική εργατική – λαϊκή αντιπολίτευση στην κυρίαρχη πολιτική που υλοποιεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη και μέσα στη Βουλή και έξω από αυτή. Γιατί το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που έχει πρόταση και Πρόγραμμα το οποίο μας βγάζει από τα σημερινά αδιέξοδα».

 

‹  Older posts Newer posts  ›