Author Archive

Αμαυρώνουν τον ιερό τόπο του Γοργοποτάμου στο όνομα της εμπορευματοποίησης

Ένας ακόμη ιερός τόπος αγώνα και θυσίας, αυτός της ιστορικής Γέφυρας του Γοργοποτάμου, βρίσκεται αντιμέτωπος με την αμαύρωση του ιστορικού και αγωνιστικού του χαρακτήρα, με τη λογική της εμπορευματοποίησης των πάντων και της χρήσης του ως «συγκριτικού πλεονεκτήματος» για τη στήριξη της επιχειρηματικότητας και της δήθεν τοπικής ανάπτυξης.

Ως «όχημα» προς αυτή την κατεύθυνση χρησιμοποιούνται οι πρωτοβουλίες συλλόγων νέων της περιοχής, που με την αιγίδα της δημοτικής αρχής Λαμίας διοργανώνουν πάρτι στον ιστορικό τόπο του Γοργοποτάμου.

Πέρυσι ήταν το «river party» που διοργάνωσε το Συμβούλιο Νέων του Δήμου Λαμίας, ενώ φέτος το καλοκαίρι παίρνει σειρά τοπικός σύλλογος νεολαίας με αντίστοιχη εκδήλωση στον πεζόδρομο που οδηγεί κάτω από την ιστορική γέφυρα του Γοργοποτάμου, σημείο εκτέλεσης αγωνιστών και κατοίκων της περιοχής, ως αντίποινα για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου.

Την αντίθεσή του απέναντι στη νέα εκδήλωση στον ιερό και ιστορικό του Γοργοποτάμου εκφράζει με ανακοίνωσή του το Παράρτημα Λαμίας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, τονίζοντας την ιστορικότητα του τόπου, που μέσα από την ανατίναξη της Γέφυρας το 1942 «έγινε σύμβολο της πάλης του ελληνικού λαού για την απελευθέρωση. Κατά του φασισμού και του ναζισμού, για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες στον τόπο μας».

«Πρόκειται για απόφαση απαράδεκτη, ασεβή, ανιστόρητη και προκλητική. Και από μέρους των διοργανωτών και από μέρους του Δήμου Λαμίας. Εντάσσεται στην αγοραία λογική της “αξιοποίησης” αρχαιολογικών και ιστορικών χώρων από φορείς και ιδιώτες», τονίζει το Παράρτημα Λαμίας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και μεταξύ άλλων προσθέτει:

«Ο Γοργοπόταμος αποτέλεσε και παραμένει διεθνές σύμβολο αντίστασης και πάλης ενάντια σε κάθε κατακτητή. Έχει ποτιστεί με το αίμα των Υπαταίων που εκτελέστηκαν στα γκρεμισμένα βάθρα ως αντίποινα για την ανατίναξη. Έχει συνδεθεί με την εκτέλεση των πατριωτών στα Καστέλλια Φωκίδας, επίσης ως αντίποινα. Έχει ποτιστεί με το αίμα των θυμάτων της νάρκης του παρακράτους, το 1964, κατά τον πρώτο επίσημο εορτασμό του.

Γι’ αυτό, η παραχώρηση και η χρήση του συγκεκριμένου χώρου επιβάλλεται να γίνεται με σεβασμό στα παραπάνω, με φειδώ και με κριτήριο ότι κάθε εκδήλωση θα υπηρετεί ή θα σχετίζεται με τα ιδανικά του αγώνα για την ελευθερία και τις θυσίες των αγωνιστών κατά την τριπλή φασιστική Κατοχή. Αυτονόητα, λοιπόν, η εκδήλωση για το Νυχτερινό Πάρτι Γοργοπόταμου έχει εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο. Δεν “συναντιέται πουθενά” με τα όσα συμβολίζει αυτός ο ιερός ιστορικός χώρος. Αντίθετα προσβάλλει την ιστορική μνήμη.

Ως Παράρτημα Λαμίας της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας καλούμε τους διοργανωτές και τον Δήμο Λαμίας να επανεξετάσουν τις αποφάσεις τους και να μεταφέρουν το πάρτι σε άλλο κατάλληλο χώρο».

Με μεγάλη πορεία και κατάθεση στεφάνων στο Μνημείο της ΚΕ του ΚΚΕ για τους μαχητές του ΔΣΕ ολοκληρώθηκε η πολιτική συγκέντρωση στη Φλώρινα

Με μια μεγάλη, μαχητική πορεία στους κεντρικούς δρόμους της Φλώρινας, που πλημμύρισε την πόλη με συνθήματα, αντάρτικα τραγούδια και κόκκινες σημαίες, ολοκληρώθηκε η μεγάλη πολιτική συγκέντρωση της 35ης Αντιιμπεριαλιστικής Κατασκήνωσης της ΚΝΕ. Χιλιάδες νέοι και νέες πορεύτηκαν τους δρόμους της πόλης, που είναι άρρηκτα δεμένη με την ηρωική Ιστορία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, για να καταλήξουν στο Μνημείο της ΚΕ του ΚΚΕ για τους πεσόντες μαχητές του ΔΣΕ στη Μάχη της Φλώρινας.

Το κεντρικό πανό της ΚΝΕ με το σύνθημα «80 χρόνια από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Εμπνεόμαστε, διδασκόμαστε, συνεχίζουμε!» έδινε τον τόνο. Πίσω του ακολουθούσαν συγκροτημένες οι Οργανώσεις Περιοχών της ΚΝΕ, με τα πανό τους να σχηματίζουν ένα μεγάλο, ενιαίο κόκκινο ποτάμι που διέσχισε τους δρόμους της πόλης.

Στο μπλοκ της ΟΠ Αττικής της ΚΝΕ ακούγονταν διαρκώς αντάρτικα τραγούδια από την ντουντούκα και τα χείλη των διαδηλωτών, ενώ σε όλα τα μπλοκ τα συνθήματα διαδέχονταν το ένα το άλλο: «Οι μαχητές στο Βίτσι δεν λύγισαν ποτέ», «Δόξα και τιμή στον ΔΣΕ», «Ένας αιώνας αγώνας και θυσία, το ΚΚΕ στην πρωτοπορία», «Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός, είναι ο νέος κόσμος, ο σοσιαλισμός».

Οι φωνές των χιλιάδων νέων αντήχησαν εκκωφαντικά στη Φλώρινα, εκεί όπου γράφτηκαν μερικές από τις πιο λαμπρές και ηρωικές σελίδες της ταξικής πάλης στη χώρα μας.

Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας και ο Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ, Θοδωρής Κωτσαντής, κατέθεσαν στεφάνια στο Μνημείο της ΚΕ του ΚΚΕ, προς τιμήν των μαχητών και των μαχητριών του ΔΣΕ.

Το επιβλητικό Μνημείο, με την επιγραφή «Για αυτούς που νίκησαν τον θάνατο», υποδέχθηκε τους διαδηλωτές πλαισιωμένο από δύο μεγάλες σημαίες που κυμάτιζαν ψηλά, μια του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και μια του ΚΚΕ, δεξιά και αριστερά του.

Το Μνημείο έχει ανεγερθεί «στο χωράφι που δεν οργώθηκε ποτέ», στο σημείο όπου, μετά τη Μάχη της Φλώρινας, τον Φλεβάρη του 1949, ο αστικός στρατός έριξε σε έναν ομαδικό λάκκο περίπου 800 νεκρούς και τραυματισμένους μαχητές του ΔΣΕ, πολλούς από αυτούς ενώ ήταν ακόμη ζωντανοί.

Σε αυτόν τον χώρο του Μνημείου ιδιαίτερη συγκινητική ήταν η παρουσία του 90χρονου Φίλιππου Γεωργιάδη που περίμενε παρά τα χρόνια στις πλάτες του υπομονετικά τη συγκέντρωση. Με καθαρό το νου και το βλέμμα και τον «Ριζοσπάστη» στο χέρι ανέφερε: «Ήμουν περίπου 10 χρόνων όταν ήρθα εδώ στο χωράφι να ψάξω την αδερφή μου στις σορούς των μαχητών του ΔΣΕ μετά τη Μάχη της Φλώρινας. Ευτυχώς δεν την βρήκα… Τελικά έμαθα ότι ήταν ζωντανή, τραυματίστηκε και υποχώρησε μαζί με συντρόφους της… Είμαι περήφανος για τη λαοθάλασσα που βλέπω σήμερα, τόσο νέος κόσμος…». 

Εκεί, μπροστά στο Μνημείο, η νέα γενιά απέτισε φόρο τιμής στους αλύγιστους μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, στέλνοντας το δικό της μήνυμα συνέχειας: Δεν προσκυνά τους ισχυρούς και τον κόσμο τους, αλλά τιμά όσους έδωσαν τη ζωή τους για τα πιο υψηλά ιδανικά της εργατικής τάξης και του λαού.

Μετά την κατάθεση των στεφάνων ακούστηκε το εμβληματικό «Επέσατε θύματα», που σήκωσε ψηλά τις γροθιές των διαδηλωτών, όπως και οι μορφές των μαχητών που απεικονίζονται στο Μνημείο. Στη συνέχεια, χιλιάδες φωνές ενώθηκαν σε μια λέξη που αντήχησε σε όλον τον χώρο: «Αθάνατοι!».

Με βαθιά συγκίνηση, αλλά και αποφασιστικότητα, οι νέοι και οι νέες της ΚΝΕ ανανέωσαν την υπόσχεσή τους πως η θυσία των μαχητών του ΔΣΕ δεν θα ξεχαστεί. Πως η παρακαταθήκη τους θα συνεχίσει να εμπνέει τους αγώνες του σήμερα, μέχρι τη δικαίωση των οραμάτων για τα οποία πάλεψαν.

Δ. Κουτσούμπας: Η Ιστορία μάς καλεί να διδαχθούμε από τους αγώνες των προηγούμενων γενιών, να τους συνεχίσουμε μέχρι την τελική νίκη

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Εκδήλωση 5 Ιουλίου, 2026

 

Τη σκυτάλη των αγώνων των προηγούμενων γενιών μέχρι την τελική δικαίωσή τους κάλεσε να πάρει η νέα γενιά ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, στην ομιλία του στη μεγάλη πολιτική συγκέντρωση της 35ης Αντιιμπεριαλιστικής Κατασκήνωσης της ΚΝΕ στη Φλώρινα.

Αναδεικνύοντας την Ιστορία του ΔΣΕ και του ΚΚΕ ως όπλο γνώσης, πείρας και αγώνα, υπογράμμισε ότι το σύστημα της εκμετάλλευσης δεν είναι άτρωτο και ότι με ισχυρό ΚΚΕ, τον λαό οργανωμένο και τη νεολαία πρωτοπόρα μπορεί να ανοίξει ο δρόμος για την ανατροπή του και τον σοσιαλισμό.

Τα συνθήματα για ένα ισχυρό ΚΚΕ και για τον λαό πρωταγωνιστή αντήχησαν δυνατά στην ασφυκτικά γεμάτη πλατεία Μόδη, με χιλιάδες νέους να βροντοφωνάζουν την απόφασή τους να συνεχίσουν στον δρόμο της σύγκρουσης και της ανατροπής.

Ιδιαίτερα θερμό ήταν το χειροκρότημα όταν ο Δ. Κουτσούμπας αναφέρθηκε στους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές της Καισαριανής, στη θυσία τους που συνέχισε να εμπνέει και να διαπαιδαγωγεί τους μαχητές και τις μαχήτριες του ΔΣΕ.

Η σπορά μένει και καρπίζει

Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία του Δ. Κουτσούμπα:

«Κάθε φορά που χιλιάδες νέοι και νέες επισκέπτονται αυτούς τους τόπους, κάθε φορά που ανανεώνονται τα χνάρια και τα μονοπάτια των μαχητών και των μαχητριών του Δημοκρατικού Στρατού, από τους σημερινούς φίλους και τα μέλη της ΚΝΕ, δεν μπορούμε παρά να νιώθουμε μεγάλη χαρά και συγκίνηση.

Γιατί είναι η απόδειξη ότι η σπορά μένει και καρπίζει. Η απάντηση σε όποιον ειλικρινά ψάχνει το αντικειμενικό υπόβαθρο των συγκλονιστικών γεγονότων της δεκαετίας του 1940 βρίσκεται στην επιστημονική αλήθεια.

Την Ιστορία την πάει μπροστά η ταξική πάλη. Δεν αφήνει χρέη. Τα ξεπληρώνει όλα, όταν ο λαός το αποφασίσει, όταν η εργατική τάξη εισβάλει στο προσκήνιο της Ιστορίας και με τη δράση της και με την καθοδήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος διαμορφώνει τις εξελίξεις.

Γι’ αυτό απαιτείται ΚΚΕ δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό. Η μελέτη της Ιστορίας του Κόμματος και της στρατηγικής του, η κριτική αποτίμηση και η εξαγωγή ταξικών συμπερασμάτων κόντρα στη λαθολογία αλλά και τον εξωραϊσμό, είναι πηγή έμπνευσης, πείρας και γνώσης για το μέτρο και το μπόι του ανθρώπου όταν παλεύει για τη νίκη των πιο υψηλών ιδανικών και για τις μάχες που σήμερα δίνουμε.

Η Ιστορία μας, τα συμπεράσματα από αυτήν και η πολύμορφη μελέτη τους είναι δεμένα με τους μεγάλους σκοπούς μας, την πάλη για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Για άλλους, βέβαια, η ιστορία των αγώνων του λαού μας λειτουργεί μέχρι σήμερα ως φόβητρο, γιατί τους θυμίζει ότι το σύστημά τους δεν είναι άτρωτο, ότι ο λαός έχει τη δύναμη να απειλήσει τη φαύλη εξουσία τους, ακόμα και να την ανατρέψει.

Γι’ αυτό συκοφαντούν την Ιστορία μας, τη διαστρεβλώνουν, δαιμονοποιούν μεγάλες στιγμές της, όπως κάνουν κατά κόρον τα προπαγανδιστικά επιτελεία της κυβέρνησης, συνολικά του συστήματος.

Ή προσπαθούν να την καπηλευτούν, όπως κάνει ο Τσίπρας, για να έρθει βέβαια στη συνέχεια να ξεκαθαρίσει ότι “η ιστορία δε ζητάει από τη σημερινή γενιά να επαναλάβει τους αγώνες των προηγούμενων”. Κι έτσι η καπηλεία μετατρέπεται σε διαπιστευτήρια προς το άθλιο σύστημα…

Γιατί αν κάποιος εύχεται να μην ξαναδεί τον λαό πρωταγωνιστή να γράφει λαμπρές σελίδες Ιστορίας, αυτός είναι σίγουρα το ίδιο το σύστημα και οι εξουσιαστές. Η Ιστορία όμως ζητά να πάρεις τη σκυτάλη από τις προηγούμενες γενιές. Μας καλεί να διδαχτούμε από τους αγώνες τους και να τους συνεχίσουμε μέχρι να δικαιωθούν, μέχρι την τελική νίκη του λαού!

Άλλωστε αυτή είναι η Ιστορία μας! Διδασκόμαστε και προχωράμε!!!

Τα μεγάλα γεγονότα με πρωταγωνιστή τον λαό είναι μπροστά

Ξέρουμε ότι σήμερα τα γεγονότα μοιάζουν μακρινά. Είτε γιατί η χρονική απόσταση μεγαλώνει είτε γιατί οι εκμεταλλευτές καλλιεργούν στους λαούς την αίσθηση ότι αυτοί είναι παντοδύναμοι, ότι όλα είναι μάταια.

Αυτήν την αίσθηση όμως καλλιεργούσαν πάντα, προτού οι καταπιεσμένοι εισβάλουν στο προσκήνιο της Ιστορίας. Και ο δικός μας λαός τη δεκαετία του ‘30 σίγουρα δεν φανταζόταν ότι με μπροστάρη το ΚΚΕ, σε λίγα χρόνια, θα φτιάξει δικό του απελευθερωτικό στρατό και θα συγκρούεται ένοπλα με τους ναζί κατακτητές που νικούσαν διαδοχικά στα πεδία των μαχών, μέχρι να τα βρούνε σκούρα με τη Σοβιετική Ένωση και τον Κόκκινο Στρατό.

Κι όμως! Το Κόμμα, αυτή η ιδεολογική, οργανωτική, πολιτική, μαχητική φλόγα που κρατήθηκε αναμμένη τη δεκαετία του ‘30 μέσα σε έναν ορυμαγδό αντικομμουνιστικών διώξεων, εξοριών και φυλακίσεων, ήταν το καθοριστικό στοιχείο που κάρπισε τη δεκαετία του ‘40, την πιο κρίσιμη δεκαετία για την ταξική πάλη στη χώρα μας.

Τα μεγάλα γεγονότα με πρωταγωνιστή τον λαό είναι μπροστά. Είμαστε σίγουροι. Γιατί οι ίδιοι που λένε ότι είναι παντοδύναμοι, σήμερα σφαδάζουν από τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς. Δεν είναι ούτε ανίκητοι ούτε μπορούν να συμβιβάσουν τις διαφορετικές ανταγωνιστικές πολιτικές και οικονομικές επιδιώξεις τους.

Ό,τι έχουν παρουσιάσει κατά καιρούς στους λαούς σαν βεβαιότητα, πέρα από την οποία δεν επιτρέπεται καν να σκεφτούμε, έχει καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος. Ποιος θα έλεγε πριν 10 χρόνια ότι θα έχουν βγει ανοιχτά τα μαχαίρια ανάμεσα στις ΗΠΑ και την ΕΕ και εντός του ΝΑΤΟ, που ετοιμάζεται για μια ακόμη σύνοδο πολεμικής προετοιμασίας τις επόμενες μέρες; Ποιος θα έλεγε πριν 6 μήνες ότι η στρατιωτική εξέλιξη σε έναν πόλεμο, όπως αυτός εναντίον του Ιράν, θα δοκιμάσει τη συμμαχία των ΗΠΑ με το Ισραήλ, όπως συμβαίνει τώρα;

Τέτοια γεγονότα έχουμε μπροστά μας, γιατί πίσω από τις διάφορες πολεμικές εστίες που πλέον απλώνονται σαν πυρκαγιά, βρίσκεται η μάχη για την πρωτοκαθεδρία στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα.

Θέλουν να χώσουν την Ελλάδα πιο βαθιά στους πολέμους

Οι αντιθέσεις τους δημιουργούν δυνατότητες στον λαό να παρέμβει, να μεγαλώσει τις αντικειμενικές δυσκολίες τους με τη δράση του και με την καταλυτική παρέμβαση, όσον αφορά τη χώρα μας, του ΚΚΕ.

Για αυτό βγαίνουν οι ανεκδιήγητοι υπουργοί της κυβέρνησης και μαλώνουν τον λαό ότι δεν είναι έτοιμος να αποδεχτεί την εικόνα να επιστρέφουν φέρετρα από πολέμους. Για αυτό βγαίνει η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα και λένε ότι η Ελλάδα σε έναν ταραγμένο κόσμο πρέπει να έχει σταθερότητα για να είναι παρούσα στις εξελίξεις.

Και εννοούν να χωθεί ακόμα πιο βαθιά σε πολέμους ξένους με τα συμφέροντα του λαού, για να ικανοποιηθούν τα επενδυτικά σχέδια μεγάλων εγχώριων και ξένων ομίλων στις Μεταφορές, τις Κατασκευές, την Ενέργεια, καθώς και οι επιδιώξεις των ιμπεριαλιστών συμμάχων τους.

Και ας ανεβαίνουν οι τόνοι για ό,τι σαχλαμάρα σκεφτούν τα επικοινωνιακά επιτελεία της κυβέρνησης και των κομμάτων της βολικής αντιπολίτευσης, όμως στα θέματα που αφορούν την εμπλοκή της Ελλάδας στους πολέμους, τη συμμαχία με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, τα πολεμικά μνημόνια που συνιστούν οι ΝΑΤΟικές δαπάνες και οι πολεμικοί προϋπολογισμοί της ΕΕ εκεί δεν υπάρχει κανένας καβγάς, εκεί υπάρχει ησυχία, τάξη και ασφάλεια. Από όλα τα άλλα κόμματα, παλιά, νέα και δήθεν νέα. Από τον Βελόπουλο, που παρουσιάζεται ως δήθεν “ουδέτερος”, αλλά θαυμάζει τη συμμαχία με το Ισραήλ, ζητά να δουλεύει η ελληνική αμυντική βιομηχανία για να προμηθεύει με πυρομαχικά το καθεστώς Ζελένσκι και υμνεί τον Τραμπ, ο οποίος στηρίζει τον Ερντογάν για να αναβαθμίζει τη θέση του στην περιοχή. Τέτοια ουδετερότητα…

Μέχρι την κ. Καρυστιανού, που δήθεν δεν έχει θέσεις για τα διεθνή και απλώς εύχεται να τηρείται η νομιμότητα και να υπάρχει επί Γης ειρήνη, λες και είμαστε σε σχολική γιορτή, την ώρα που γύρω μας πέφτουν κορμιά, μετράμε χιλιάδες νεκρούς για τα κέρδη.

Γι’ αυτό και έσπευσαν όλοι τους να βγάλουν σέλφι με την πρέσβη των ΗΠΑ! Μάλιστα ο κ. Τσίπρας κατέθεσε και την πραμάτεια του, την ενίσχυση της στρατιωτικής συνεργασίας με τις ΗΠΑ επί διακυβέρνησής του και φυσικά την αμαρτωλή, ΝΑΤΟικής κοπής, Συμφωνία των Πρεσπών.

Σήμερα έχει επιβεβαιωθεί πλήρως αυτό που από την πρώτη στιγμή έλεγε το ΚΚΕ. Ότι ήταν μια συμφωνία αρνητική για τον ελληνικό λαό και για τον λαό της Βόρειας Μακεδονίας. Ότι δεν έλυσε κανένα πρόβλημα, αλλά άναψε περισσότερες σπίθες, ακριβώς γιατί το μόνο που υπηρετούσε ήταν η επέκταση του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια. Και, όπως φαίνεται από δηλώσεις στελεχών αυτού του κόμματος, μάλλον στο πρόγραμμά τους τώρα έχουν να προωθήσουν και τις ΝΑΤΟικές Πρέσπες του Αιγαίου, αφού είναι γνωστό ότι οι “σύμμαχοι” εδώ και καιρό “σπρώχνουν” προς τη συνδιαχείριση προς όφελος των αστικών τάξεων της Ελλάδας και της Τουρκίας, των αμερικανικών ενεργειακών κολοσσών και της ΝΑΤΟικής συνοχής και εις βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Αλλά κι όσοι κλίνουν τον πατριωτισμό σε όλες τις πτώσεις, αλλά δεν τολμούν να πουν κουβέντα για αυτά τα συμφέροντα και αυτές τις συμμαχίες, κοροϊδεύουν ξεδιάντροπα τον λαό, όπως έχει αποδειχθεί πολλές φορές στο παρελθόν.

Τώρα χρειάζεται να βγει πιο ενισχυμένο το ΚΚΕ!

Το λέμε καθαρά. Το πρόγραμμα της οποιασδήποτε αντιλαϊκής κυβέρνησης, κομμένο και ραμμένο στους στόχους του ελληνικού κεφαλαίου, έχει ήδη γραφτεί από όλους τους μνηστήρες και τις μνηστές που προαλείφονται να κατσικωθούν στην εξουσία και περιλαμβάνει συγκεκριμένα πράγματα:

Την προσήλωση στη βαθύτερη εμπλοκή στους πολέμους των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, την εκτίναξη των πολεμικών δαπανών σε βάρος του λαού, τα ματωμένα πλεονάσματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη συμμαχία με το κράτος-δολοφόνο Ισραήλ, την ενεργειακή πολιτική που έχει ως βάση την εγκατάλειψη του λιγνίτη και την εξάρτηση από το πανάκριβο αμερικάνικο LNG, τη μετατροπή της Ελλάδας σε πύλη εισόδου για τα αμερικανικά ενεργειακά μονοπώλια, αλλά και τις αντιδραστικές τομές στο σημερινό αντιλαϊκό κράτος που δρομολογεί η συνταγματική αναθεώρηση που παίρνει σβάρνα όλα τα δικαιώματα και λαϊκές ελευθερίες.

Αυτά τα καυτά θέματα που αφορούν τον λαό μας μόνο το ΚΚΕ τα αναδεικνύει και τα αντιπαλεύει αποφασιστικά, μέσα και έξω από τη Βουλή. Αυτό το δεδομένο αντιλαϊκό πρόγραμμα της όποιας αστικής κυβέρνησης καθορίζει και το δίλημμα για τον λαό μπροστά στις εκλογές, το οποίο δεν είναι ποιος θα κυβερνήσει, αλλά ποιος θα κερδίσει: Οι ζωές μας ή τα κέρδη τους;

Τώρα χρειάζεται να βγει πιο ενισχυμένο το ΚΚΕ! Αυτό θα είναι το μεγάλο κέρδος για τον λαό, γιατί η δύναμη του ΚΚΕ επιστρέφεται στον λαό και στις δίκαιες διεκδικήσεις του!

Να αποδυναμωθούν τα κόμματα που υπηρετούν το σημερινό άδικο σύστημα. Όλοι τους, κυβέρνηση και βολική αντιπολίτευση, ομνύουν στη “σταθερότητα” και εννοούν τη “σταθερότητα” που φέρνει αστάθεια στη νεολαία και τον λαό. Εννοούν σταθερά, χωρίς εμπόδια, να υλοποιείται η αντιλαϊκή πολιτική.

Όμως η σταθερότητα για τη νεολαία έχει άλλο περιεχόμενο. Σταθερότητα σημαίνει η Ελλάδα να απεμπλακεί από τους πολέμους. Σημαίνει η νεολαία να απολαμβάνει δωρεάν σπουδές, δουλειά με σύγχρονα δικαιώματα και όχι με όρους σκλαβοπάζαρου, όπως τα δεκάδες χιλιάδες παιδιά που δουλεύουν σεζόν.

Σταθερότητα σημαίνει να έχουν οι φοιτητές δωρεάν εστία για να μείνουν στον τόπο σπουδών, αλλά και να πάψει η στέγη να αποτελεί εμπόρευμα με ολέθρια αποτελέσματα για εκατοντάδες χιλιάδες νέους και νέες. Για εμάς οι ανάγκες της νεολαίας δεν είναι κόστος.

Κόστος για τη νεολαία, το παρόν και το μέλλον της είναι το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα που γίνεται όλο και πιο επιθετικό απέναντι στους λαούς, γιατί μόνο έτσι διασφαλίζει τα κέρδη και τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών.

Εδώ βρίσκεται και η απάντηση στο γιατί κάθε αστική κυβέρνηση που παίρνει τη σκυτάλη, είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Εδώ βρίσκεται και η απάντηση στο ερώτημα αν διορθώνεται ή μεταρρυθμίζεται με κάποια μερεμέτια υπέρ του λαού αυτό το σύστημα.

Σας λέμε με το χέρι στην καρδιά: Τέτοιος δρόμος δεν υπάρχει, δεν υπήρξε ποτέ στην Ιστορία και δεν πρόκειται να υπάρξει. Εξαπατούν οι πολιτικές δυνάμεις και τα κόμματα του κατεστημένου που παρουσιάζονται ψευδεπίγραφα ως αντισυστημικά, χωρίς να αμφισβητούν τα ιερά και τα όσια του συστήματος και μιλάνε αφ’ υψηλού για “δικαιοσύνη”, “δημοκρατία” γενικά και αφηρημένα, ή ακόμα και για “δημοκρατικό καπιταλισμό”!

Το σύστημα και το κράτος που υπηρετεί τα κέρδη των λίγων διαπλέκεται και μαζί τους, νόμιμα και παράνομα με κάθε τρόπο. Ή όπως λέει και η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση για την αφεντιά της, “τα λόμπι είναι ζωτικά στοιχεία της δημοκρατίας”! Αυτό το διαφθορείο έρχονται και παρουσιάζουν στον λαό ως παράδεισο η ΝΔ αλλά και το κόμμα Τσίπρα, το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα Καρυστιανού και άλλοι.

Ρεαλισμός στην Ελλάδα του 2030 δεν είναι τα 13ωρα και οι μισθοί που δεν φτάνουν. Αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη θεωρεί ότι την εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης το σύγχρονο είναι να μορφώνονται μόνο όσοι έχουν γερό πορτοφόλι για να περνάνε την είσοδο του ιδιωτικού Πανεπιστημίου ή του ιδιωτικοποιημένου δημόσιου Πανεπιστημίου, εμείς λέμε ότι αυτός είναι ένας ακόμα παραλογισμός του συστήματος! Το ώριμο και το σύγχρονο είναι αυτό που παλεύουν οι φοιτητές και οι Σύλλογοί τους: Δωρεάν σπουδές, πτυχία με αξία και όχι με τιμή.

Και τι παρουσιάζει ο ίδιος ο Μητσοτάκης ως αντίπαλό του; Το κόμμα Τσίπρα, που βασικά αβαντάρεται από την ίδια την κυβέρνηση και τα επιτελεία του συστήματος με την προκλητική υπερπροβολή του. Βολικός αντίπαλος βλέπετε…

Ο Αλ. Τσίπρας φτάνει πλέον να λέει ακόμα και τα ίδια με κλασικούς κεντροδεξιούς, όπως ότι “η μεγαλύτερη κοινωνική πολιτική είναι μια ισχυρή οικονομία και η δημιουργία ποιοτικών θέσεων εργασίας” και ότι “αυτό σημαίνει πραγματική ανάπτυξη”!!!

Μα, καλά, αυτά τα παραμύθια δεν είχε για σημαία της και η ΝΔ όταν εκλέχτηκε το 2019; Το θυμάστε; Ότι τάχα από την πίτα που μεγαλώνει, ο λαός έχει να κερδίσει, μας έλεγε. Μόνο που ούτε ο ένας ούτε ο άλλος λένε το βασικό: Ότι η σημερινή οικονομία δεν είναι ουδέτερη, είναι καπιταλιστική οικονομία που για να είναι ισχυρή, όπως λένε, απαιτεί θέσεις εργασίας με ασταθή ωράρια, χωρίς συλλογικές συμβάσεις, με καθηλωμένους μισθούς την ώρα που η ακρίβεια καλπάζει, με εντατικοποίηση της εργασίας που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια και στην αύξηση της κερδοφορίας για τους λίγους, αλλά και σε εργοδοτικά εγκλήματα με νεκρούς και σακατεμένους εργάτες και εργάτριες.

Στο σύστημα αυτό, στον καπιταλισμό, η πίτα μεγαλώνει τσακίζοντας τον λαό. Αυτό είναι νόμος.

Το ΚΚΕ έχει πρόγραμμα που βγάζει τον λαό από τον σημερινό αδιέξοδο δρόμο

Το ΚΚΕ δεν έχει δεσμεύσεις στο σύστημα γι’ αυτό μιλάει τη γλώσσα της αλήθειας. Απλά και ξάστερα: Για να κερδίσει η πατρίδα του λαού, πρέπει να χάσει η πατρίδα του κεφαλαίου.

Το ΚΚΕ έχει Πρόγραμμα που βγάζει τον λαό από τον σημερινό αδιέξοδο δρόμο. Είναι οργανωτικά και πολιτικά έτοιμο να αναλάβει τις ευθύνες του στη διακυβέρνηση της χώρας, με εργατική – λαϊκή εξουσία, με τη θέληση και την ενεργή συμμετοχή της εργατικής τάξης, των αγροτών, των αυτοαπασχολουμένων επαγγελματιών, των επιστημόνων, της νεολαίας, των γυναικών, όλου του καταπιεσμένου ελληνικού λαού.

Για αυτό και το ΚΚΕ είναι μπροστάρης σε όλους τους σημερινούς αγώνες της νεολαίας και των εργαζομένων.

Πιο δυνατό ΚΚΕ σημαίνει πιο δυνατό κίνημα, προσανατολισμένο στην αναμέτρηση με τον πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο, την εξουσία του, τις συμμαχίες και τις κυβερνήσεις του.

Στεκόμαστε στους ώμους αυτών των γιγάντων για να πάει ο αγώνας της εργατικής τάξης ως την τελική νίκη

Πριν λίγους μήνες ήρθαν στο φως οι φωτογραφίες των 200 μελλοθάνατων κομμουνιστών της Καισαριανής. Οι σύντροφοί τους, οι σύντροφοί μας, ο λαός δεν λύγισαν από τον τρόμο που έσπειραν οι κατακτητές και στη συνέχεια το αστικό κράτος, μετά την απελευθέρωση.

Τόλμησαν στην πάλη για τη νίκη παρά τις αδυναμίες, τα λάθη και τις καθυστερήσεις.

Η θυσία των “200” είχε περίοπτη θέση και μέσα στον αγώνα του ΔΣΕ. Μαχητικοποιούσε, διαπαιδαγωγούσε, ενέπνεε.

Στην εφημερίδα “Μαχήτρια” τον Απρίλη του 1949, διαβάζουμε:

Αυτοί που νίκησαν 1944. Πρώτη του Μάη.

Κείνη τη μέρα οι χιτλερικοί δήμιοι πάθανε την πιο μεγάλη τους ήττα από τους 200 μελλοθάνατους.

Άνοιξαν διάπλατα τα μάτια τους κι απορημένοι οι δήμιοι στήθηκαν αμίλητοι μπρος στο αφάνταστο μεγαλείο της ουσίας και του ηρωισμού.

Μήτ’ αυτός ο Ναπολέων Σουκατσίδης, που ήθελαν να σωθεί δε λύγισε… έσμιξε με τους μελλοθάνατους…

Χόρεψαν οι 200 ήρωες το χορό του Ζαλόγγου, ζητωκραύγασαν πατρίδα και ιδανικά.

Στο αίμα των 200 ορκίστηκαν τα νιάτα και ο λαός της Καισαριανής…

Σ’ αυτό το αίμα και στο άλλο που χύνεται ως τα σήμερα, ορκιζόμαστε ολόκληρη η εργατιά”…

Αυτά έγραφαν στην εφημερίδα τους οι αγωνίστριες και οι αγωνιστές. Στους ώμους αυτών των γιγάντων στεκόμαστε σήμερα για να πάει ο αγώνας της εργατικής τάξης ως την τελική νίκη.

Ζήτω το ΚΚΕ!

Ζήτω η Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας!».

Πλήθος κόσμου στο καθιερωμένο αντάμωμα των επαναπατρισθέντων πολιτικών προσφύγων στη Νάουσα 

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 28 Ιουνίου το καθιερωμένο αντάμωμα των επαναπατρισθέντων πολιτικών προσφύγων, αγωνιστών, φίλων και απογόνων της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης και του ΔΣΕ που διοργάνωσε η ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και ήταν αφιερωμένο στα 80 χρόνια από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.

Πλήθος κόσμου, συγκεντρώθηκε στον χώρο της εκδήλωσης, τον Άγιο Νικόλαο της Νάουσας. Παιδιά και εγγόνια των πολιτικών προσφύγων, επαναπατρισθέντες από την Τασκένδη και τις Λαϊκές Δημοκρατίες (Βουλγαρία, Τσεχοσλοβακία Ουγγαρία, Ρουμανία, Πολωνία) καθώς και πολλοί φίλοι της ΕΑΜικής Αντίστασης.

Στον κατάλληλα διαμορφωμένο χώρο φιλοξενήθηκαν φωτογραφική έκθεση για την ΕΑΜική Αντίσταση. Έκθεση με αρχειακό υλικό από τη ζωή των πολιτικών προσφύγων, με φωτογραφίες μαχητών και μαχητριών του ΔΣΕ, στιγμιότυπα από τον αγώνα για τη διάσωση των παιδιών και την προσφορά του σοσιαλισμού στους Έλληνες Πολιτικούς Πρόσφυγες, καθώς και για τη συμμετοχή τους στη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Οι επαναπατρισθέντες αντίκριζαν με μεγάλη συγκίνηση είτε τον εαυτό τους, είτε τους γονείς τους, τους φίλους και συμμαθητές τους.

Το ενδιαφέρον συγκέντρωσε και η έκθεση του παραρτήματος της Πτολεμαΐδας που ήταν αφιερωμένη στη συμβολή των κατοίκων από το ηρωικό χωριό του Βαρικού στον αγώνα του ΔΣΕ.

Στο χώρο λειτούργησε και έκθεση βιβλίου της «Σύγχρονης Εποχής» με ενδιαφέρουσες εκδόσεις σε λογοτεχνικό, πολιτικό και παιδικό βιβλίο.

Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων άνοιξε με έναν σύντομο χαιρετισμό ο Γιώργος Κασαπίδης, εκ μέρους του Παραρτήματος Νάουσας της ΠΕΑΑΕΑ – ΔΣΕ και Π.Π..

Στη συνέχεια μίλησαν η Τούλα Μητσέα, πρόεδρος της  ΠΕΑΑΕΑ – ΔΣΕ και Π.Π και ο Γιάννης Δελής, βουλευτής του ΚΚΕ.

Ξεχωριστή στιγμή ήταν η απονομή Διπλώματος Τιμής στον Μηνά Μερτζανίδη, μαχητή του ΔΣΕ, ο οποίος είχε πάρει μέρος ως σαμποτέρ και ως σύνδεσμος σε πολλές επικίνδυνες αποστολές και επιχειρήσεις στα βουνά του Μπέλες. Ο Μηνάς Μερτζανίδης είναι μέλος του ΚΚΕ και ήταν πολιτικός πρόσφυγας στη Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας.

Ακολούθησε ένα σύντομο μουσικο – αφηγηματικό αφιέρωμα που επιμελήθηκαν και παρουσίασαν η Ελένη Τριανταφυλλάκη Πίττα, η Ιροντίνα Κάνδραλη και ο Κωνσταντίνος Τουραντζίδης. Περιελάμβανε τον όρκο του μαχητή του ΔΣΕ και τη ζωή στην πολιτική προσφυγιά μέσα από προσωπικές μαρτυρίες, καθώς και αφιέρωμα στους 200 της Καισαριανής.

Η εκδήλωση έκλεισε με το συγκρότημα των Δυτικών Συνοικιών της Θεσσαλονίκης να ερμηνεύει αντάρτικα τραγούδια.

Οι επαναπατρισθέντες πολιτικοί πρόσφυγες αποτελούν τη ζωντανή αδιάψευστη μαρτυρία για την προσφορά του σοσιαλισμού

Η Τούλα Μητσέα, μεταξύ άλλων ανέφερε, ότι «η ιστορία του ΔΣΕ θα μείνει αθάνατη, θα εμπνέει και όλες τις επόμενες γενιές, γιατί αν και ηττήθηκε ο ΔΣΕ στρατιωτικά, εξ αιτίας της υπεροπλίας του αντίπαλου, είναι πολιτικά και ηθικά νικητής.

Ο αγώνας του ήταν αναγκαίος και αποτελεί την κορυφαία εκδήλωση της ταξικής πάλης στην Ελλάδα κατά τον 20ο αιώνα. Τότε το αστικό κράτος γνώρισε τον πιο μεγάλο κίνδυνο μέχρι σήμερα για την ύπαρξή του.

(…) Οργανωτής και καθοδηγητής του ΔΣΕ ήταν το ΚΚΕ. Ο ΔΣΕ στηρίχτηκε στην οργανωτική – πολεμική πείρα του ΕΛΑΣ στην Κατοχή και την ταξική σύγκρουση τον Δεκέμβρη 1944. Η μεγάλη δύναμή του ήταν οι δεσμοί του με το λαό, ιδιαίτερα στις περιοχές της Ελεύθερης Ελλάδας».

Στάθηκε ιδιαίτερα στη ζωή στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, σημειώνοντας: «Στην ΕΣΣΔ και στις Λαϊκές Δημοκρατίες τους υποδέχτηκαν δίνοντάς τους απλόχερη βοήθεια, με βαθιά ανθρωπιστική συμπεριφορά, ως βασική αξία του σοσιαλιστικού συστήματος, ξένη για τον βάρβαρο καπιταλισμό.

Φιλοξένησαν 25.000 παιδιά, υποδέχτηκαν δεκάδες χιλιάδες πολιτικούς πρόσφυγες που βρήκαν στις σοσιαλιστικές χώρες φιλοξενία, μόρφωση, εργασία, ασφάλεια και πολιτισμό.

Η αλληλεγγύη του σοσιαλισμού στους πολιτικούς πρόσφυγες εκφράστηκε στο ακέραιο, παρά τις δύσκολες συνθήκες τότε, καθώς αυτές οι χώρες είχαν υποστεί τεράστιες καταστροφές από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Βοήθησαν η ΕΣΣΔ και οι Λαϊκές Δημοκρατίες να προσαρμοστούν οι πολιτικοί πρόσφυγες, να μπουν στην παραγωγή εξασφαλίζοντάς τους εργασία, αξιοπρεπείς συνθήκες στέγασης, εκμάθηση της γλώσσας.

(…) Η απλόχερη βοήθεια του σοσιαλισμού στους Έλληνες Πολιτικούς Πρόσφυγες δόθηκε χάρη στις δυνατότητες που προσέφερε ο σοσιαλιστικός τρόπος παραγωγής, με τον κεντρικό σχεδιασμό, την κοινωνικοποιημένη ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και τον εργατικό έλεγχο.

Οι επαναπατρισθέντες πολιτικοί πρόσφυγες αποτελούν τη ζωντανή αδιάψευστη μαρτυρία για την προσφορά του σοσιαλισμού, που αποστομώνει τους απολογητές του καπιταλισμού, τους διάφορους επιχειρηματίες και δημάρχους, τους Αβραμόπουλους και Μαρατζίδηδες, αυτούς που επιχειρούν να διαστρεβλώσουν την αλήθεια, με ψέματα και φιέστες τύπου ”το θαύμα της Τασκένδης”, που διοργάνωσαν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη».

Και κατέληξε λέγοντας , ότι καμιά συκοφαντική επίθεση «δεν μπορεί να σκιάσει την τρίχρονη εποποιία του ΔΣΕ, τον σκοπό του αγώνα που ήταν να πάρει την εξουσία ο λαός. Δεν μπορεί να σβήσει το ήθος, την αυταπάρνηση, τον ηρωισμό χιλιάδων μαχητών και μαχητριών, την πολεμική τεχνική με αποτέλεσμα να πραγματοποιηθούν άθλοι, που έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους σε κάθε σπιθαμή των βουνών της Ελλάδας.

Τιμούμε την τρίχρονη εποποιία του ΔΣΕ, τον ταξικό – ηρωικό αγώνα του, στις σημερινές συνθήκες που οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ανάβουν τη φωτιά του πολέμου στον πλανήτη, προκαλώντας τεράστιους κινδύνους για τους λαούς».

Η ισχυροποίηση του ΚΚΕ είναι η μόνη επιλογή για την υπεράσπιση των εργατικών – λαϊκών συμφερόντων

 

Ο Γιάννης Δελής στην ομιλία του τόνισε: «Το Κόμμα μας πιστεύει βαθιά ότι η μεγαλύτερη τιμή στην Ιστορία του ΔΣΕ και γενικότερα στην ηρωική υπερεκατοντάχρονη πορεία του, είναι από αυτήν, να αντλεί διδάγματα, ώστε σήμερα να δυναμώνει η ταξική πάλη κι ο αγώνας για τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Να βγαίνουν, δηλαδή, ταξικά συμπεράσματα από το ιστορικό παρελθόν, κι αυτό, απαιτεί την κριτική μελέτη της ιστορίας της ταξικής πάλης και όχι τη λαθολογία ή τον εξωραϊσμό του οπορτουνισμού που τα αρνούνται αυτά τα συμπεράσματα».

Τόνισε ότι «όσοι σήμερα επιχειρούν να δυσφημήσουν την ένοπλη πάλη των εργατικών – λαϊκών δυνάμεων ενάντια στην καπιταλιστική εξουσία και τους διεθνείς συμμάχους της, αλλά και όσοι προσπαθούν να καταδικάσουν υποκριτικά τη βία ”απ’ όπου και αν προέρχεται” δεν διαστρεβλώνουν μόνο την ιστορική πραγματικότητα.

Με την ψευδαίσθηση ενός καλύτερου καπιταλισμού, θέλουν να πείσουν το λαό ότι, δεν υπάρχει τάχα μέλλον πέρα από τη βάρβαρη καπιταλιστική πραγματικότητα, και να τον σύρουν άβουλο στα ιμπεριαλιστικά τους σφαγεία.

Γιατί, αυτό που τους ενοχλεί δεν είναι η βία της ταξικής εκμετάλλευσης, αλλά το γεγονός ότι ο ένοπλος αγώνας του ΔΣΕ έσπασε το μονοπώλιο της βίας του καπιταλιστικού κράτους, που την ασκεί καθημερινά απέναντι στους αγώνες των εργατών, των βιοπαλαιστών αγροτών, των νεολαίων».

Αναφέρθηκε στα πολεμικά μέτωπα που πολλαπλασιάζονται, στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμού που οξύνονται επικίνδυνα, στην εύθραυστη εκεχειρία στον μαφιόζικο πόλεμο που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ-Ισραήλ απέναντι στο Ιράν, την ιμπεριαλιστική σύγκρουση Ρωσίας και ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, στη γενοκτονία σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού και τις επιθέσεις του Ισραήλ στο Λίβανο, αλλά και στο ρόλο της ελληνικής κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων που στηρίζουν τις συμμαχίες του πολέμου. Ακόμα αναφέρθηκε στις απειλές ενάντια στον ηρωικό λαό της Κούβας.

Σημείωσε ότι μέσα σε αυτό το σύνθετο και επικίνδυνο περιβάλλον, «το ΚΚΕ στέκεται στην πρώτη γραμμή των αγώνων, απέναντι στην εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, έτοιμο να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις κάθε ιστορικής συγκυρίας, υπερασπιζόμενο τα δικαιώματα, τη δουλειά και το μέλλον του λαού».

Και κατέληξε λέγοντας ότι η ισχυροποίηση του ΚΚΕ είναι η μόνη επιλογή για την υπεράσπιση των εργατικών – λαϊκών συμφερόντων. «Η διέξοδος στη σημερινή σήψη και βαρβαρότητα βρίσκεται στη πολιτική του ΚΚΕ, που διαθέτει ένα ριζικά διαφορετικό σχέδιο, που δίνει απάντηση στα φλέγοντα προβλήματα από τη σκοπιά των συμφερόντων της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, από τη σκοπιά της προοπτικής της εργατικής εξουσίας και του σοσιαλισμού.

Προοπτική που παλεύουμε από σήμερα, δίνοντας μάχη για να δυναμώσει η εργατική – λαϊκή οργάνωση και πάλη, ο προσανατολισμός της.

Το ΚΚΕ είναι προγραμματικά και οργανωτικά έτοιμο να αναλάβει τις ευθύνες του με την θέληση και την ενεργή συμμετοχή της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και του λαού για την προοπτική αυτή, για την εργατική – λαϊκή εξουσία.

Όπως είναι έτοιμο και δίνει όλες του τις δυνάμεις ως επικεφαλής της εργατικής λαϊκής αντιπολίτευσης, όσο ο συσχετισμός το επιβάλει και στην διακυβέρνηση βρίσκονται αντιλαϊκές αστικές κυβερνήσεις κάθε απόχρωσης».

ΑΙΤΩΛΙΚΟ: Εκδήλωση για την ανατίναξη του τρένου στο σταθμό του Αιτωλικού

Το Παράρτημα Μεσολογγίου – Αιτωλικού της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ πραγματοποίησε το Σάββατο 27 Ιουνίου εκδήλωση τιμής και μνήμης για την επέτειο της ανατίναξης του τρένου, από τον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό (ΕΛΑΣ) στις 22 Ιούνιου το 1944, που χρησιμοποιούσαν οι Γερμανοί για τον ανεφοδιασμό του κατοχικού τους στρατού.
Ομιλία, εκ μέρους του παραρτήματος Μεσολογγίου – Αιτωλικού της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, έκανε ο πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής Σταμούλης Γιώργος, ο οποίος αναφέρθηκε στην καθοριστική συμβολή του ΕΑΜικού κινήματος στην αντίσταση του λαού μας τόσο κατά του φασισμού και των ξένων κατακτητών όσο και στην προσπάθεια εδραίωσης της λαϊκής κυριαρχίας, κοινωνικής ισότητας και λαϊκής δικαιοσύνης. Τόνισε την αναγκαιότητα συνέχισης του αγώνα για τους παραπάνω σκοπούς αφού οι κατακτήσεις που προβάλλονταν από την κυβέρνηση του βουνού την εποχή εκείνη παραμένουν το ίδιο επίκαιρες και σήμερα.Στη συνέχεια υπήρξε ομιλία από τον Νίκο Κούστα, εγγονό του Διοικητή της μάχης που έδωσε ο ΕΛΑΣ, του Ανθυπολοχαγού του ΕΛΑΣ Νίκου Κούστα, ο οποίος με αναλυτικό τρόπο εξιστόρησε τα γεγονότα της ανατίναξης του τρένου και της μάχης που ακολούθησε στο Σιδηροδρομικό Σταθμό του Αιτωλικού στις 22 Ιουνίου 1944.
Έπειτα έγινε ομιλία από το μέλος της ΤΟ Αιτωλοακαρνανίας του ΚΚΕ τη συντρόφισσα Μάρθα Σπαή η οποία αναφέρθηκε στις γενικότερες πολιτικές εξελίξεις, την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί για το λαό από τη συνεχιζόμενη αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης, την προσπάθεια αποπροσανατολισμού του λαού από την άρχουσα τάξη με τη δημιουργία διάφορων <<νέων>> πολιτικών κομμάτων, αλλά και το ρόλο των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στα πεδία των πολέμων. Επίσης αναφέρθηκε στην αναγκαιότητα συμπόρευσης με το ΚΚΕ για την ανατροπή του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος που γεννά φτώχια πολέμους και εξαθλίωση για το λαό.
Η εκδήλωση έκλισε με μουσική βραδιά.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ: ΕΚΔΡΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΣΤΑ ΜΑΡΤΥΡΙΚΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ

Το Παράρτημα Χαλανδρίου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ πραγματοποίησε εκδρομή ιστορικής μνήμης στα μαρτυρικά Καλάβρυτα, τιμώντας τη μνήμη των θυμάτων του ναζιστικού εγκλήματος.

Τους συναγωνιστές υποδέχθηκε ο πρόεδρος του Παραρτήματος Καλαβρύτων, Δημήτρης Τέγος.

Κατά τη διάρκεια της διαδρομής πραγματοποιήθηκε ομιλία για το ιστορικό του Ολοκαυτώματος των Καλαβρύτων από τη νεαρή συναγωνίστρια Νάντια Αναστασοπούλου. Στη συνέχεια κατέθεσε στεφάνι στο Μνημείο του Τόπου Θυσίας, σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και σεβασμού.

Η επίσκεψη ολοκληρώθηκε με ξενάγηση στο Δημοτικό Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος, όπου οι συμμετέχοντες ενημερώθηκαν για τη σφαγή που διέπραξαν τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής στις 13 Δεκεμβρίου 1943.

Πολύτιμη παρακαταθήκη η συμβολή των γυναικών στον ΔΣΕ 

Εκδήλωση του Τμήματος για τη Χειραφέτηση και την Ισοτιμία των Γυναικών της ΚΕ του ΚΚΕ

Με την παρουσία πλήθους κόσμου και ιδιαίτερα γυναικών όλων των ηλικιών πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση του Τμήματος για τη Χειραφέτηση και την Ισοτιμία των Γυναικών της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ με τίτλο «Η συμμετοχή των γυναικών στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (1946 – 1949) όπως αποτυπώνεται στις εκδόσεις της “Σύγχρονης Εποχής» στον όμορφο χώρο του Επιμορφωτικού Κέντρου «Χαρίλαος Φλωράκης». Πριν την έναρξη της εκδήλωσης έγιναν και ξεναγήσεις, μέσα από τις οποίες οι επισκέπτες είχαν την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με την έκθεση που είναι αφιερωμένη στα 80 χρόνια του ΔΣΕ.

Παρευρέθηκαν η Ελένη Μπέλλου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, και ο Φάνης Παρρής, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.

Στο άνοιγμα της εκδήλωσης η Αθήνα Δάρρα, μέλος της Επιτροπής του Ιστορικού Αρχείου της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνη του Επιμορφωτικού Κέντρου «Χαρίλαος Φλωράκης», τόνισε πως μέσα από τη μελέτη κομματικών πολιτικών και θεωρητικών επεξεργασιών, αλλά και μέσα από εκδηλώσεις, όπως και αυτή, αντλούνται χρήσιμα συμπεράσματα για το σήμερα, αλλά και για να εμπνευστούμε από τη δράση του Δημοκρατικού Στρατού μέσα από τον μεγάλο πλούτο των εκδόσεων της «Σύγχρονης Εποχής». Αμέσως μετά προβλήθηκε το ιστορικό ντοκιμαντέρ της ΚΕ του ΚΚΕ «Τι και αν έπεσε ο Γράμμος εμείς θα νικήσουμε».

Απαράμιλλος ηρωισμός των γυναικών μέσα απ’ τις γραμμές του ΔΣΕ

Στην ομιλία της η Άννα Αγαθοκλέους, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, σημείωσε πως με αφορμή τη συμπλήρωση 80 χρόνων από την ίδρυση του ΔΣΕ αναδείχθηκε ο καθοριστικός ρόλος του ΚΚΕ στην οργάνωση και καθοδήγηση του ένοπλου αγώνα την περίοδο 1946-1949.

Όπως επισημάνθηκε, το ΚΚΕ ίδρυσε τον ΔΣΕ ως απάντηση στην ένταση της ταξικής σύγκρουσης και στην κρατική τρομοκρατία μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, εκφράζοντας τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, αμφισβητώντας στα ίσα την εξουσία της αστικής τάξης. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στη συστηματική ιδεολογική και πολιτική δουλειά του ΚΚΕ, η οποία διαμόρφωσε το υψηλό αγωνιστικό φρόνημα των μαχητών και των μαχητριών, αλλά και στη σταθερή του θέση υπέρ της ισοτιμίας της γυναίκας ήδη από την ίδρυση του.

Τονίστηκε ότι η μαζική συμμετοχή των γυναικών στον ΔΣΕ δεν ήταν συγκυριακή, αλλά αποτέλεσμα της οργανωμένης παρέμβασης του ΚΚΕ που συνέβαλε στην ανάδειξή τους σε μαχήτριες, αξιωματικούς, πολιτικούς επιτρόπους και στελέχη. Παρουσιάστηκαν, ακόμα, η δράση τους στα πεδία των μαχών, στις υγειονομικές υπηρεσίες και στα μετόπισθεν, καθώς και η ίδρυση της Πανελλαδικής Δημοκρατικής Ένωσης Γυναικών. Τέλος, αναδείχθηκε ότι η ιστορία του ΔΣΕ και η συμβολή των γυναικών αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη για τους σημερινούς αγώνες, επισημαίνοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο του ΚΚΕ στην πάλη για την κοινωνική απελευθέρωση.

Ο ρόλος της γυναίκας ως βοηθού Πολιτικού Επιτρόπου

Ο ρόλος της γυναίκας ως βοηθού Πολιτικού Επιτρόπου τονίστηκε μέσα από την παρέμβαση της Φίλιως Τόλια, διδάκτορα Ιστορίας και μέλους του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ. Σημείωσε πως η ανάδειξη γυναικών σε θέσεις πολιτικής και στρατιωτικής ευθύνης δεν ήταν τυχαία, αλλά αποτέλεσμα της μακρόχρονης δουλειάς του ΚΚΕ για τη χειραφέτηση και την ισότιμη συμμετοχή της γυναίκας στον αγώνα.

Με την αύξηση της γυναικείας συμμετοχής, το Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ θεσμοθέτησε το 1948 τον θεσμό της υπεύθυνης γυναικών, βοηθού του Πολιτικού Επιτρόπου, από το επίπεδο του Γενικού Αρχηγείου έως τη διμοιρία. Η γυναίκα Πολιτική Επίτροπος και η υπεύθυνη γυναικών είχαν την ευθύνη να γνωρίζουν τη ζωή και τις ιδιαίτερες ανάγκες των μαχητριών, να φροντίζουν για την υγεία, την πολιτική τους κατατόπιση, τη στρατιωτική τους εκπαίδευση, την αντιμετώπιση του αναλφαβητισμού, την πειθαρχία και τη μαχητική τους απόδοση. Παράλληλα, συνέβαλαν στην εμψύχωση των γυναικών, στην επίλυση καθημερινών προβλημάτων και στη στρατολογία νέων μαχητριών.

Όπως σημειώθηκε, η δράση τους αποδείκνυε ότι η ισοτιμία δεν ήταν σύνθημα αλλά καθημερινή πράξη, αναδεικνύοντας τον πρωτοπόρο ρόλο του ΚΚΕ στη διαμόρφωση γυναικών στελεχών που καθοδηγούσαν, διαπαιδαγωγούσαν και πρωτοστατούσαν στον αγώνα.

Η δύναμη των γυναικών μαχητριών του ΔΣΕ μέσα από τη λογοτεχνία

Τη μαχητική συμμετοχή των γυναικών στον ΔΣΕ μέσα από τους στίχους του Πολ Ελυάρ, του Πάμπλο Νερούδα κ.ά. ανέδειξε στη συνέχεια με παρέμβασή της η Εύη Κοντόρα, συγγραφέας και μέλος του Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΕ για την Ισοτιμία και τη Χειραφέτηση των Γυναικών.

Αναδείχθηκε ότι οι νέες κοπέλες που εντάχθηκαν στον ΔΣΕ ήταν κυρίως χωριατοπούλες, οι οποίες, μέσα στις συνθήκες της λευκής τρομοκρατίας, της φτώχειας και των διώξεων, πήραν τον δρόμο του βουνού και εξελίχθηκαν σε μαχήτριες με το όπλο στο χέρι. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη συμβολή του ΚΚΕ, το οποίο δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την ολόπλευρη διαπαιδαγώγηση των γυναικών, με στρατιωτική, πολιτική, ιδεολογική και μορφωτική εκπαίδευση. Μέσα από τα έντυπα του ΔΣΕ, τη λογοτεχνία, το θέατρο, το τραγούδι και την προσπάθεια καταπολέμησης του αναλφαβητισμού, οι μαχήτριες απέκτησαν γνώσεις, αυτοπεποίθηση και ενεργό συμμετοχή στον αγώνα.

Επισημάνθηκε, τέλος, ότι οι γυναίκες πήραν πρωτοβουλίες, άρχισαν να εκφράζουν τη γνώμη τους και να συνειδητοποιούν τον σκοπό για τον οποίο αγωνίζονταν. Η λογοτεχνία ανέδειξε τη δύναμη, την αυτοθυσία και τον ηρωισμό τους, αποτυπώνοντας πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα. Τονίστηκε ότι η χειραφέτηση των γυναικών δεν υπήρξε αυθόρμητη εξέλιξη, αλλά συνδέθηκε με τη δράση του ΚΚΕ, που άνοιξε τον δρόμο για την ισοτιμία, τη μόρφωση και τη συνειδητή συμμετοχή τους στον αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση.

Ικαρία: Εκδήλωση τιμής και μνήμης για τον Νέστορα Νιαπά, μαχητή του ΔΣΕ στο νησί

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 27 Ιούνη στην Ικαρία η εκδήλωση τιμής και μνήμης για τον Νέστορα Νιαπά, μαχητή του ΔΣΕ Ικαρίας, πρωτομάρτυρα του αγώνα, στην θέση Κάμπα του χωριού Ξυλοσύρτη, όπου εκεί δολοφονήθηκε στις 16 Ιούνη του 1948, σε ηλικία 28 ετών, από τη Χωροφυλακή και ένστολους ΜΑΥδες. Μεσανατολίτης, είχε πάρει μέρος στο αντιφασιστικό κίνημα του ναυτικού, κλείστηκε στα σύρματα με χιλιάδες άλλους αγωνιστές.

Εκ μέρους του παραρτήματος Ικαρίας – Φούρνων της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και με αφορμή τα 80 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ, μίλησε η Σοφία Μελεσανάκη-Τσαντέ, που αναφέρθηκε στη βιογραφία του Ν. Νιαπά, το ιστορικό και τη δημιουργία του ΔΣΕ Ικαρίας, τις μάχες που έγιναν στο νησί στα έτη 1946-1949 μεταξύ του ΔΣΕ και των δυνάμεων της Χωροφυλακής.

Στη συνέχεια εκ μέρους των ΚΟ Ικαρίας – Φούρνων του ΚΚΕ, ο Μάριος Τσαντίρης συνέδεσε το χτες με το σήμερα και τις εξελίξεις, γιατί όπως σημείωσε η ιστορία του λαού μας είναι ζωντανή και έρχεται με διάφορες αφορμές στην επιφάνεια (όπως αυτή των 200 της Καισαριανής) και προσκαλεί τις νεότερες γενιές να την ανακαλύψουν και να εμπνευστούν από αυτή.

Γιατί οι δύο κόσμοι που υπήρχαν και συγκρούστηκαν εκείνη τη σκληρή αλλά συναρπαστική και επαναστατική δεκαετία του 1940 υπάρχουν και συγκρούονται και σήμερα. Από τη μια ο κόσμος της εκμετάλλευσης, των πολέμων, των σκανδάλων και της σαπίλας που υπηρετεί η κυβέρνηση της ΝΔ και των άλλων κομμάτων που υπηρετούν αυτή την πολιτική και από την άλλη ο κόσμος του αγώνα, της εντιμότητας και της συνέπειας. Ο κόσμος που παλεύει καθημερινά, συλλογικά για ένα καλύτερο αύριο για όλους, για εμάς και τα παιδιά μας.

Με αυτό τον κόσμο της δουλειάς και της αξιοπρέπειας, καταθέτει σταθερά όλες του τις δυνάμεις το ΚΚΕ. Αυτός είναι και ο πραγματικός αντίπαλος κάθε αντιλαϊκής κυβέρνησης. Και γι’ αυτό το ΚΚΕ πρέπει και μπορεί να ενισχυθεί ακόμα περισσότερο το επόμενο διάστημα, στους αγώνες, στις βουλευτικές εκλογές, παντού.

Μεγάλη εκδήλωση στο κτίριο των Φυλακών Αίγινας: Τιμή στους αλύγιστους της ταξικής πάλης και μαχητικό μήνυμα ενάντια στα σχέδια αλλοίωσης της ιστορικής μνήμης 

Εκδήλωση από τις ΤΟ Πειραιά του ΚΚΕ και της ΚΝΕ και τα παραρτήματα Πειραιά της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ | Μίλησε ο Ν. Αμπατιέλος, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

Με μια μεγάλη εκδήλωση στο ιστορικό κτίριο των Φυλακών Αίγινας οι Τομεακές Οργανώσεις Πειραιά του ΚΚΕ και της ΚΝΕ και τα παραρτήματα Πειραιά της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ απέδωσαν φόρο τιμής στους κομμουνιστές και άλλους αγωνιστές που φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, εκτελέστηκαν σε ακόμα ένα κάτεργο του αστικού κράτους, παραμένοντας αλύγιστοι, παίρνοντας δύναμη από την πίστη τους στο δίκιο του λαού, στον σοσιαλισμό – κομμουνισμό.

Ταυτόχρονα η μαζική εκδήλωση που αγκαλιάστηκε από πλήθος κόσμου, όλων των ηλικιών, ανάμεσα τους και πολλούς κάτοικους του νησιού, έστειλε μαχητικό μήνυμα εναντίωσης στα σχέδια αλλοίωσης της ιστορικής μνήμης.

Και συγκεκριμένα στην απαράδεκτη απόφαση κυβέρνησης και Περιφέρειας Αττικής να παραχωρηθεί μέρος του ιστορικού κτιρίου των πρώην Φυλακών Αίγινας σε ΜΚΟ για τη δημιουργία «Μουσείου Φιστικιού».

«Οι φυλακές της Αίγινας δεν πουλιούνται, δεν νοικιάζονται, δεν εξαγοράζονται. Η υπεράσπιση της ιστορίας του λαού μας και της Αίγινας είναι υπόθεση όλων μας», έγραφε το πανό στην κεφαλή της μαχητικής πορείας από το λιμάνι στον χώρο των Φυλακών.

Εκεί με πολύ ενδιαφέρον οι συμμετέχοντες παρακολούθησαν την ξενάγηση για την ιστορία του πρώτου κτιρίου του νεοελληνικού κράτους που ξεκίνησε να χτίζεται το 1828 και βέβαια για τις ηρωικές σελίδες που γράφτηκαν σε αυτό από τους πολιτικούς κρατούμενους που φυλακίστηκαν εκεί. Η ξενάγηση έγινε από την Αντωνία Δημητρουλάκου, Γραμματέα της ΚΟ Αίγινας του ΚΚΕ και την Ζωή Γεωργιάδου, καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής.

 

Ξεχωριστή στιγμή ήταν όταν τον λόγο πήρε η κυρία Φλωρά Αλυφαντή, μεταφέροντας τις παιδικές της μνήμες ως κάτοικος της περιοχής. Όπως όταν οι κρατούμενοι με σπάγκο κατέβαζαν από τα παράθυρα φιγούρες του καραγκιόζη που έφτιαχναν μόνοι τους και τις χάριζαν στα παιδιά. Ή όταν ενημέρωναν τον λαό του νησιού «λαέ της Αίγινας μας πάνε για εκτέλεση».

Ακολούθησε η κεντρική εκδήλωση με ομιλητή τον Νίκο Αμπατιέλο, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτή Α’ Πειραιά του Κόμματος, ο οποίος μεταξύ άλλων επισήμανε:  «Σήμερα στεκόμαστε εδώ, με περηφάνια, γεμάτοι δέος, συγκίνηση και θαυμασμό για τους συντρόφους μας που πέρασαν από αυτά τα κελιά. Οι περισσότεροι βρέθηκαν όχι σε έναν αλλά σε πολλούς τόπους μαρτυρίου και ηρωισμού για δεκαετίες. Εχουν αφήσει με το παράδειγμά τους μία τεράστια παρακαταθήκη που δεν φυλακίζεται, δεν εκτελείται, μένει ζωντανή: Οτι ακόμη και μέσα στις πιο σκληρές συνθήκες εγκλεισμού, κράτησαν ζωντανή την πίστη τους σε έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, μετατρέποντας τη φυλακή σε πεδίο αγώνα, γνώσης, συλλογικής δύναμης και δράσης. Βρισκόμαστε εδώ γιατί αυτή η Ιστορία δεν έχει τελειώσει. Γιατί η σύγκρουση ανάμεσα στους δύο κόσμους που αποτυπώθηκε τόσο έντονα σε αυτόν τον χώρο συνεχίζεται και σήμερα, με άλλες μορφές, με άλλα μέσα, αλλά με το ίδιο βασικό περιεχόμενο».

Και υπογράμμισε: «Η σημερινή μας παρουσία εδώ δεν αποτελεί μια απλή εκδήλωση μνήμης. Αποτελεί πράξη ιστορικής δικαιοσύνης. Αποτελεί υπόσχεση συνέχειας. Υπόσχεση ότι δεν θα επιτρέψουμε να σβήσει η αλήθεια για το τι συνέβη εδώ. Υποσχόμαστε πως θα ξεπεράσουμε όλα τα εμπόδια για να ανεγερθεί εδώ μνημείο τιμής και μνήμης. Αποτελεί κάλεσμα μάχης να μην επιτρέψουμε να μετατραπεί αυτός ο τόπος σε ένα ουδέτερο αξιοθέατο, αποκομμένο από το πραγματικό του περιεχόμενο, αλλά να αναδειχθεί όπως του πρέπει συνολικά για την ιστορία του νησιού και όσων πέρασαν από εδώ. Είναι απόδειξη της κοινής πεποίθησης ότι η παρακαταθήκη των αλύγιστων κομμουνιστών της Αίγινας θα συνεχίσει να φωτίζει τους σημερινούς και αυριανούς αγώνες. Γιατί οι άνθρωποι που πέρασαν από αυτά τα κελιά δεν μας ζητούν να τους θυμόμαστε απλώς. Μας ζητούν να συνεχίσουμε.Και έτσι θα κάνουμε… Μέχρι την τελική νίκη!» (ακολουθεί παρακάτω ολόκληρη η ομιλία)

Χαιρετισμό απεύθυνε ο Νίκος Φάσσας, μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ και Γραμματέας της ΤΟ Πειραιά της ΚΝΕ, σημειώνοντας μεταξύ άλλων: «Είμαστε εδώ, ως νεολαία του ΚΚΕ, που πάμε κόντρα στο ρεύμα και στα καλέσματα του συστήματος για υποταγή στο όνομα πάντα του “ρεαλισμού”. Γιατί η προσπάθεια να μετατραπεί αυτός εδώ ο ιερός τόπος σε ένα απλό κτήριο με εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα, δεν είναι καθόλου αθώα, ούτε τυχαία, έχει ακριβώς αυτό το στόχο, να σβήσουν οι γενιές που θα μαθαίνουν, θα διδάσκονται, θα εμπνέονται από τα πιο μεγάλα ανθρώπινα ιδανικά που έκαναν στην ιστορία τον λαό μας γίγαντα!

Ως Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδος νιώθουμε μεγάλη τιμή που βαδίζουμε στα χνάρια των προγόνων μας, στα χνάρια της ΟΚΝΕ και της ΕΠΟΝ, της ΔΝΕ…  Νιώθουμε όμως και μεγάλο το χρέος να διαδώσουμε την ιστορική αλήθεια, να συγκρουστούμε με τις προσπάθειες του συστήματος να την διαστρεβλώσει και να την ξεγράψει, αλλά και με τους κάθε είδους απολογητές που είτε κάποιοι αναμασούν τα ψεύδη και τη παραχάραξη, είτε άλλοι, γνήσιοι απόγονοι των βασανιστών και των ταγματασφαλιτών, αυτών που κατέδιδαν τους συντρόφους μας, επιδιώκουν να ξαναβγούν από τις τρύπες τους…

Δε θα τους περάσει! Το δέος, και η φλόγα που νιώσαμε όλοι μας στα πρόσωπα των 200 συντρόφων μας, το αγέρωχο βλέμμα τους που αντικρίσαμε στις συγκλονιστικές φωτογραφίες, επιβεβαιώνει το πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος για το δίκιο και το πρωτοπόρο, για το κοινωνικό δίκαιο! Κανείς δε μπορεί να ξεριζώσει αυτό ό,τι και να κάνει!».

Στην εκδήλωση χαιρέτισε επίσης ο Νίκος Τριαντάφυλλου, μέλος του ΔΣ του ΣΦΕΑ. Σημείωσε ανάμεσα σε άλλα:

«Με σεβασμό και συγκίνηση, συμμετέχω, στην εκδήλωση τιμής και μνήμης προς τους εκατοντάδες κομμουνιστές και άλλους αγωνιστές που κρατήθηκαν, εδώ, στις Φυλακές της Αίγινας, σε χρόνους δίσεκτους. Στους εκατοντάδες χώρους κράτησης, φυλάκισης και εξορίας, που το αστικό κράτος δημιούργησε σε όλη την επικράτεια, κρατήθηκαν κάτω από αντίξοες και απάνθρωπες συνθήκες, σε διάφορες καμπές της ιστορίας και του κινήματος, χιλιάδες κομμουνιστές και άλλοι αγωνιστές που διεκδίκησαν έναν κόσμο καλύτερο, έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Που αμφισβήτησαν το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα και πάλεψαν για την ανατροπή του. Που αντιτάχθηκαν σε όλες τις δικτατορίες, όπως αυτή της περιόδου 1967-1974. Που αντιστάθηκαν στους ναζί κατακτητές με το όπλο στο χέρι.

 

Οι χώροι κράτησης και εξορίας, είτε γκρεμίστηκαν (όπως οι φυλακές Αβέρωφ), είτε αφέθηκαν στην επίδραση του χρόνου και της φύσης (Μακρόνησος, Γυάρος, Λακκί, Ιτζεδίν κτλ.), ή γίνεται προσπάθεια για αλλοίωση της φυσιογνωμίας τους και για απόδοσή τους στα επιχειρηματικά συμφέροντα, όπως επιχειρείται σήμερα για τη Γυάρο και φυσικά για τις φυλακές Αίγινας, στα πλαίσια της πολιτικής της “βιώσιμης ανάπτυξης”. (…)

Είμαστε αντίθετοι σε κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα στα Ιστορικά αυτά μνημεία. Απαιτούμε, με κρατική ευθύνη, την συντήρησή τους και την εξασφάλιση των απαιτούμενων συνθηκών, ώστε οι χώροι αυτοί να είναι προσβάσιμοι σε όσους επιθυμούν να τους επισκεφτούν, είτε μεμονωμένα, αλλά κύρια, οργανωμένα με τους μαζικούς φορείς του κινήματος και της νεολαίας».

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με μουσικό πρόγραμμα από τους Κώστα Βλαχούτσο, Λήδα Καλλιόπη Αγγέλου και Περικλή Μαλακατέ.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν επίσης η Διαμάντω Μανωλάκου, βουλευτής Β’ Πειραιά του ΚΚΕ, ο Στέλιος Μπενετάτος, περιφερειακός σύμβουλος Αττικής με τη «Λαϊκή Συσπείρωση», ο Παναγιώτης Ηλίας, επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης» Αίγινας και ο Σταύρος Τάσσος, πρόεδρος της ΕΕΔΥΕ

Μετά το πέρας της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκε κατάθεση στεφάνων.

Ο Ν. Αμπατιέλος και η Δ. Μανωλάκου κατέθεσαν στεφάνι στο μνημείο στον τότε τόπο εκτέλεσης στον Τούρλο.

Στο κοινοτάφιο στο νεκροταφείο της Αγ. Ειρήνης, επίσης τόπο εκτέλεσης των φυλακισμένων, στεφάνι κατέθεσε ο Γιώργος Καλαμαράς, μέλος της ΕΠ της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ και του Γραφείου της ΤΕ Πειραιά

Η ομιλία του Νίκου Αμπατιέλου

«Φίλες και φίλοι,

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Βρισκόμαστε σήμερα εδώ, σε έναν από τα πολλά κάτεργα που η αστική εξουσία επιχείρησε να φυλακίσει και να συντρίψει τους πιο πρωτοπόρους αγωνιστές της εργατικής τάξης, στην πλειοψηφία τους μέλη και στελέχη του ΚΚΕ.

Όμως εδώ δεν νίκησε η φυλακή και οι εκμεταλλευτές του λαού.

Νίκησε η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, η συλλογικότητα, η πίστη στον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση, οι αξίες και τα ιδανικά που αυτός ο αγώνας φέρει.

Τέτοια σύγκρουση ήταν.

Δύο κόσμων.

Από τη μια ο κόσμος της εκμετάλλευσης, της βίας, του πολέμου, της καταστολής, της εξουσίας του κεφαλαίου.

Από την άλλη ο κόσμος της εργατικής τάξης, της συλλογικής πάλης, της πάλης για μια κοινωνία στο μπόι των ονείρων, στο μπόι των ανθρώπων, φράση συνδεδεμένη με τον φυλακισμένο και εδώ, στις φυλακές της Αίγινας, Νίκο Μπελογιάννη.

Κάθε πέτρα αυτού του κτιρίου κουβαλάει αυτή τη σύγκρουση.

Οι τοίχοι του γνώρισαν τον εγκλεισμό, τις διώξεις, τα βασανιστήρια, τον αποχαιρετισμό πριν την εκτέλεση.

Γνώρισαν όμως και κάτι πολύ ισχυρότερο: Αγωνιστές που δεν λύγισαν.

Γι’ αυτό και βρισκόμαστε σήμερα εδώ.

Οι φυλακές της Αίγινας είναι μία ακόμα απόδειξη των βαθιών ιστορικών ριζών που διαπερνούν την πάνω από 100 χρόνια ιστορία του ΚΚΕ.

Είναι ένας ακόμα κρίκος σε μια μακρά αιμάτινη αλυσίδα που περιλαμβάνει την Καισαριανή, την Κοκκινιά, το Κούρνοβο, το Γεντί Κουλέ, το Ιτζεδίν, το Χαϊδάρι, την Ακροναυπλία, τα θανατονήσια της Μακρονήσου και της Γυάρου, τις φυλακές της Κέρκυρας και το Λαζαρέτο.

Σήμερα στεκόμαστε εδώ, με περηφάνια, γεμάτοι δέος, συγκίνηση και θαυμασμό για τους συντρόφους μας που πέρασαν από αυτά τα κελιά.

Οι περισσότεροι βρέθηκαν όχι σε έναν αλλά σε πολλούς τόπους μαρτυρίου και ηρωισμού για δεκαετίες.

Έχουν αφήσει με το παράδειγμά τους μία τεράστια παρακαταθήκη που δεν φυλακίζεται, δεν εκτελείται, μένει ζωντανή:

Ότι ακόμη και μέσα στις πιο σκληρές συνθήκες εγκλεισμού, κράτησαν ζωντανή την πίστη τους σε έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, μετατρέποντας τη φυλακή σε πεδίο αγώνα, γνώσης, συλλογικής δύναμης και δράσης.

Βρισκόμαστε εδώ γιατί αυτή η Ιστορία δεν έχει τελειώσει.

Γιατί η σύγκρουση ανάμεσα στους δύο κόσμους που αποτυπώθηκε τόσο έντονα σε αυτόν τον χώρο συνεχίζεται και σήμερα, με άλλες μορφές, με άλλα μέσα, αλλά με το ίδιο βασικό περιεχόμενο.

Η αστική εξουσία τότε πίστευε ότι θα τσάκιζε το εργατικό κίνημα με τις φυλακές, τις εξορίες και τα εκτελεστικά αποσπάσματα.

Σήμερα πιστεύει ότι θα το πετύχει με τον ρεαλισμό της υποταγής, της λογικής ότι δεν υπάρχει εναλλακτική στη σημερινή βαρβαρότητα, αλλά και μέσα από τη χυδαία προσπάθεια να ξαναγραφτεί η Ιστορία.

Όλα αυτά εντείνονται σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας, όξυνσης των ανταγωνισμών στο πλαίσιο της επερχόμενης καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης.

Και τότε απέτυχε.

Έτσι παλεύουμε για να αποτύχει και σήμερα.

Η σημερινή μας εκδήλωση είναι μια πράξη δικαιοσύνης απέναντι στην Ιστορία, μια απάντηση σε όσους θέλουν να σβήσουν την ιστορική μνήμη.

Φίλες και φίλοι,

Ούτε η ίδια η ιστορία αυτού του κτιρίου είναι τυχαία.

Χτίστηκε το 1828 ως Καποδιστριακό Ορφανοτροφείο. Ένας χώρος που προοριζόταν να στεγάσει παιδιά που είχαν χάσει τους γονείς στην αστική εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση.

Στη συνέχεια έγινε Σχολή Ευελπίδων.

Αργότερα λοιμοκαθαρτήριο.

Έπειτα φρενοκομείο.

Και τελικά μετατράπηκε σε φυλακή υψίστης ασφαλείας.

Σαν να συμπυκνώνεται μέσα στους τοίχους του η ίδια πορεία του αστικού κράτους.

Από έναν χώρο που προοριζόταν να υπηρετήσει κοινωνικές ανάγκες, μετατράπηκε τελικά σε μηχανισμό καταστολής απέναντι σε όσους αμφισβητούσαν την εξουσία της αστικής τάξης.

Γιατί αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο της ιστορίας των φυλακών της Αίγινας.

Ήταν ένας χώρος όπου το αστικό κράτος συγκέντρωσε την πρωτοπορία του εργατικού και λαϊκού κινήματος.

Δεν φοβόταν απλώς κάποιους ανθρώπους.

Φοβόταν τις ιδέες τους.

Φοβόταν την οργάνωσή τους.

Φοβόταν την επιρροή τους μέσα στην εργατική τάξη και στον λαό.

Γι’ αυτό και από αυτά τα κελιά πέρασαν μορφές που σφράγισαν την ιστορία του επαναστατικού κινήματος στη χώρα μας.

Ο Μήτσος Παπαρήγας. Ο Νίκος Μπελογιάννης. Ο Νίκος Βαβούδης. Ο Χαρίλαος Φλωράκης. Ο Άρης Βελουχιώτης. Ο Αντώνης Αμπατιέλος. Ο Μιχάλης Παπαμαύρος.

Και εκατοντάδες ακόμη κομμουνιστές, εργάτες, αγρότες, διανοούμενοι, νέοι άνθρωποι που πλήρωσαν με χρόνια φυλακής τη στράτευσή τους στην υπόθεση της εργατικής τάξης.

Όμως αν κάποιος νομίζει ότι η ιστορία αυτού του τόπου είναι μόνο ιστορία μαρτυρίου, κάνει λάθος.

Αν κάτι χαρακτηρίζει τις φυλακές της Αίγινας δεν είναι μόνο οι διώξεις.

Είναι η νίκη του ανθρώπου απέναντι στη βαρβαρότητα.

Είναι η μετατροπή ενός τόπου που σχεδιάστηκε για να σπάει συνειδήσεις σε χώρο που έχτιζε αποφασισμένους ανθρώπους, με ατσάλινη θέληση.

Από τις ηρωικές σελίδες που γράφτηκαν εδώ, η πιο γνωστή είναι, χωρίς αμφιβολία, η απόδραση των οκτώ κομμουνιστών τον Μάη του 1934.

Δεν πρόκειται απλώς για μια εντυπωσιακή απόδραση που αιφνιδίασε το αστικό κράτος. Δεν πρόκειται για μια ιστορία προσωπικού ηρωισμού. Πρόκειται για μια ιστορία συλλογικής οργάνωσης.

Για μήνες ολόκληρους, με απόλυτη πειθαρχία, με υπομονή, με σχέδιο και συνωμοτικότητα, οι κρατούμενοι, σε σύνδεση με τον παράνομο μηχανισμό του Κόμματος, προετοίμασαν την απόδρασή τους μέσα από τον υπόγειο αγωγό που βρίσκεται έξω από αυτή την αίθουσα.

Η απόδραση των “οκτώ” δεν έγινε θρύλος μόνο επειδή απέδρασαν οκτώ άνθρωποι.

Έγινε θρύλος γιατί απέδειξε ότι ακόμη και μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες ο οργανωμένος αγώνας μπορεί να ανοίγει δρόμους εκεί που φαινομενικά υπάρχουν αδιέξοδα.

Έδειξε ότι για τους κομμουνιστές δεν υπάρχουν άπαρτα κάστρα, έδειξε πως η δύναμή τους είναι μεγαλύτερη απ’ τα δεσμά τους.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Φίλες και φίλοι,

Η απόδραση όμως ήταν μόνο μία πλευρά αυτής της μεγάλης ιστορίας.

Η πιο εντυπωσιακή, η πιο θεαματική, η πραγματική όμως νίκη των κομμουνιστών μέσα στις φυλακές της Αίγινας κατακτιόταν κάθε μέρα.

Κατακτιόταν μέσα στα κελιά. Στα προαύλια. Στους θαλάμους. Στην καθημερινή ζωή. Στην προσπάθεια να αναπτυχθεί ζωντανή συλλογική δράση, μορφωτική και πολιτιστική.

Έστησαν βιβλιοθήκη περιφρουρημένη από τους δεσμοφύλακες.Δημιούργησαν σχολείο για τους αναλφάβητους κρατούμενους με τη συμβολή του παιδαγωγού Μιχάλη Παπαμαύρου που είχε μεταφερθεί εδώ από τη Γυάρο το 1947, γράφοντας ένα αλφαβητάριο για τους αγράμματους και έξι ακόμη βιβλία.

Μελετούσαν ιστορία, οικονομία, φιλοσοφία, λογοτεχνία. Μελετούσαν την επιστημονική θεωρία του κομμουνισμού. Μελετούσαν την ίδια την πείρα του εργατικού κινήματος.

Μέσα στη φυλακή αναπτύχθηκε μια τεράστια πολιτιστική δραστηριότητα. Εκδηλώσεις πολιτιστικές, επετειακές, μνήμης, με χορωδία, απαγγελίες, θέατρο και αθλητικούς αγώνες.

Ταυτόχρονα ο θεατρικός θίασος έπαιξε έργα της τότε περιόδου, αλλά και αρχαίες τραγωδίες.

Μετά από το 1945 υπήρχε μόνιμη σκηνή θεάτρου, επονομαζόμενη “Ηλέκτρα”, και Λέσχη της ΕΠΟΝ, επονομαζόμενη “Σουκατζίδης”.

Η μορφωτική δουλειά συνεχίστηκε και κατά τη διάρκεια της χούντας, χάρη σε μια μικρή ομάδα 17 πολιτικών κρατουμένων, που δεν πρόλαβαν να αποφυλακιστούν πριν το 1967.

Μέσω αυτή της ομάδας μεταβιβάστηκε στην επόμενη γενιά βιβλιοθήκη 1.000 βιβλίων!

Αποδείχτηκε κάτι τόσο πολύτιμο και για το σήμερα. Ότι η γνώση δεν είναι πολυτέλεια, ήταν και είναι όπλο και δύναμη.

Ήταν και είναι προϋπόθεση για να μπορεί ο εργάτης να γίνει πρωταγωνιστής της Ιστορίας.

Γι’ αυτό και οι φυλακές της Αίγινας δεν έγιναν μόνο τόπος μαρτυρίου.

Έγιναν εργαστήρι συλλογικότητας, αλληλεγγύης και πίστης στον άνθρωπο, σχολείο επαναστατικής διαπαιδαγώγησης.

Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη ήττα που γνώρισε η αστική εξουσία μέσα σε αυτόν τον χώρο.

Γιατί δεν κατάφερε να μετατρέψει τη φυλακή σε τόπο υποταγής.

Οι ίδιοι οι κρατούμενοι την μετέτρεψαν σε τόπο αυτοπεποίθησης και στράτευσης στον τίμιο αγώνα της ανατροπής.

Έτσι τελικά απαντιέται και σήμερα το ερώτημα πώς ήταν δυνατόν άνθρωποι που ζούσαν πίσω από αυτά τα τείχη, μέσα σε συνθήκες στέρησης, απομόνωσης και συνεχούς τρομοκρατίας, όχι μόνο να μη λυγίσουν, αλλά να βγουν ακόμη πιο δυνατοί…

Η απάντηση βρίσκεται στην ίδια την ταυτότητα του κομμουνιστή.

Στην πρωτοπόρα δράση στηριγμένη στη γνώση της επαναστατικής θεωρίας, σε όλες τις συνθήκες, στη βαθιά πεποίθηση ότι η ιστορία προχωρά με την εργατική τάξη στο προσκήνιο.

Υπήρχαν όμως και στιγμές που η αστική εξουσία πίστεψε ότι θα έδινε το οριστικό χτύπημα.

Όχι μόνο με τα κάγκελα, την απομόνωση, τα βασανιστήρια.

Αλλά με το εκτελεστικό απόσπασμα, με το αίμα των δολοφονημένων πολιτικών κρατουμένων.

Από αυτόν εδώ τον τόπο οδηγήθηκαν στην εκτέλεση τουλάχιστον 122 κομμουνιστές και άλλοι λαϊκοί αγωνιστές από το 1947 έως το 1949. Άνθρωποι που αρνήθηκαν να αποκηρύξουν τις ιδέες τους, να προδώσουν τους συντρόφους τους, να υπογράψουν δηλώσεις μετανοίας.

Πρώτη καταγράφεται στις 19 Ιούνη του 1947 η εκτέλεση 17 ηρώων στο λιμάνι Τούρλος του νησιού.

Αυτό στις απαρχές της κορυφαίας στιγμής της ταξικής πάλης στη χώρα μας, του ένοπλου αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού.

Όταν η αστική εκμεταλλευτική κρατική εξουσία γνώρισε τότε τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την ίδια την ύπαρξή της, την οποία στήριξε το σύνολο των αστικών πολιτικών δυνάμεων, “δεξιοί” και “κεντρώοι”, μαζί με τους ιμπεριαλιστές συμμάχους τους.

Τότε που δίχως τη στρατιωτική, οικονομική και πολιτική ενίσχυση από τα καπιταλιστικά κράτη των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας, η αστική τάξη στην Ελλάδα δεν θα μπορούσε να νικήσει.

Φέτος τιμάμε τα 80 χρόνια του ΔΣΕ και του τρίχρονου αγώνα του που υπήρξε δίκαιος, ηρωικός και αναγκαίος.

Ο αγώνας εκείνος ήταν αγώνας μεγαλειώδης που γέννησε πρότυπα αγωνιστών και αγωνιστριών που δεν θα πάψουν ποτέ να διαπαιδαγωγούν και να παρακινούν νέους και νέες να μπαίνουν στον στίβο της οργανωμένης πάλης, να εντάσσονται στο ΚΚΕ και την ΚΝΕ.

Και αυτό το ζωντανό μάθημα ιστορίας θα γίνει σε λίγες μέρες, ΞΑΝΑ, στην κατασκήνωση της ΚΝΕ από χιλιάδες νέους από όλη την Ελλάδα που θα ανταμώσουν στο Βίτσι.

Και ας λυσάνε για αυτά… και κυρίως γιατί γνωρίζουν ότι το ΚΚΕ παραμένει εδώ με το βλέμμα καρφωμένο στην ανάγκη ανατροπής της σημερινής βαρβαρότητας, την πυξίδα σταθερή προς την κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό.

Και αν λυσσάνε ειδικά για την Ιστορία του ΔΣΕ είναι γιατί ξέρουν καλά ότι άφησε ισχυρές επαναστατικές παρακαταθήκες στο Κόμμα μας, στον δρόμο για τη νίκη της εργατικής τάξης!

Το Κόμμα μας μελετά εκείνη την περίοδο, όπως και όλη του την Ιστορία και αντλεί διδάγματα που ισχυροποιούν την ταξική πάλη σήμερα.

Η κριτική μελέτη της Ιστορίας και της ταξικής πάλης αποτελεί στοιχείο ενδυνάμωσης και βρίσκεται στον αντίποδα της οπορτουνιστικής λαθολογίας, αλλά και του εξωραϊσμού και ασφαλώς απέναντι από την κυρίαρχη ιδεολογία, που απαιτούν από το ΚΚΕ να υπογράψει και να συνθηκολογήσει 80 χρόνια μετά.

Μέχρι και για τους 200 της Καισαριανής προσπάθησαν να τους αφαιρέσουν τον τίτλο τιμής, για τον οποίο ήταν αυτοί οι γίγαντες που είδαμε όλοι και με τις πρόσφατες φωτογραφίες: Ότι ήταν κομμουνιστές!

Εδώ από τα ιερά χώματα των φυλακών της Αίγινας το λέμε ακόμα μία φορά: Το ΚΚΕ δήλωση μετανοίας στον καπιταλισμό δεν υπογράφει!

Αυτούς τους 2 κόσμους θέλουν να αποκρύψουν.

Γι’ αυτό επιχειρούν να ξαναγράψουν την Ιστορία.

Να σβήσουν τη μνήμη.

Να μετατρέψουν τόπους θυσίας σε ουδέτερα αξιοθέατα ή ακόμα περισσότερο και σε πεδίο επιχειρηματικής δράσης, με την ιδιωτικοποίησή τους.

Αυτό τον σκοπό έχει και η άθλια μεθόδευση που αφορά την αλλοίωση του χαρακτήρα του κτιρίου των φυλακών και η απόφαση της Περιφέρειας για δημιουργία μουσείου φιστικιού σε ένα κομμάτι αυτού.

Τους λέμε καθαρά:

Οι φυλακές της Αίγινας δεν είναι ένα οποιοδήποτε κτίριο που είπε ο υπουργός Εσωτερικών τώρα στη συζήτηση για τους δήμους και τις Περιφέρειες.

Ότι το ΚΚΕ με την Ερώτηση που κάναμε στη Βουλή θέλει να καταπατήσουμε το “αυτοδιοίκητο” των Περιφερειών σε ένα ήσσονος σημασίας θέμα, αν θα γίνει στο ένα ή στο άλλο κτίριο…

Βεβαίως στην απάντηση της Ερώτησης ήταν πιο προσεκτικοί… Δεν ξεστόμισαν αυτή την αθλιότητα…

Η ουσία όμως παραμένει:

Η ιστορία του δεν μπορεί να τεμαχιστεί, να αλλοιωθεί ή να υποβαθμιστεί στο όνομα της λεγόμενης αξιοποίησης.

Και όσοι βλέπουν το συγκεκριμένο κτίριο σαν φιλέτο και ευκαιρία για “μπίζνες” να το ξεχάσουν.

Ο λαός της Αίγινας έχει ήδη κάνει υπόθεσή του την υπεράσπιση της ιστορίας του, το ΚΚΕ είναι εδώ και θα δώσει όλες τις δυνάμεις του σε αυτή την υπόθεση.

Άλλωστε και το ΚΚΕ στηρίζει το αίτημα για την εύρεση κατάλληλου χώρου για να δημιουργηθεί και να στεγαστεί “Μουσείο Φιστικιού”.

Όχι όμως την παράδοση ενός χώρου-μνημείου τέτοιας ιστορικής βαρύτητας.

Η δημιουργία του να γίνει με κρατική αιγίδα, να αναδείξει και την ιστορία του τόπου και του προϊόντος και όχι να “υποβαθμιστεί” στα χέρια ενός ιδιώτη.

Οι δικαιολογημένες αντιδράσεις των κατοίκων του νησιού, των μαζικών φορέων και συλλόγων τους, του ίδιου του Δημοτικού Συμβουλίου -κάτω από την πίεση- έχουν δώσει ήδη σαφή απάντηση σε αυτά τα σχέδια:

Στο ιστορικό αυτό κτίριο δεν έχει θέση κανένα επιχειρηματικό συμφέρον.

Είναι τουλάχιστον προκλητικό κυβέρνηση, Περιφέρεια και τοπικοί άρχοντες να επικαλούνται ως δικαιολογία την ενίσχυση και ανάδειξη της τοπικής αγοράς.

Δεν πείθουν κανέναν και ιδιαίτερα τους κατοίκους του νησιού, που ζούνε καθημερινά το υποτιθέμενο ενδιαφέρον τους για τη ζωή και την καθημερινότητα του λαού της Αίγινας.

Γιατί η πραγματικότητα λέει ότι το 2026 ένα νησί λίγα χιλιόμετρα δίπλα από την Αττική δεν είχε νερό για 3 μήνες και μάλιστα για 2η φορά σε ένα χρόνο. Ακόμα και τώρα που μιλάμε η λύση που δόθηκε είναι επισφαλής χωρίς την ύπαρξη εφεδρικού αγωγού.

Γιατί σήμερα κάτοικοι και γιατροί στο νησί κάνουν το σταυρό τους μην τύχει κάποιο σοβαρό ιατρικό περιστατικό, μιας και η κατάσταση στο Κ.Υ. είναι τραγική. 1 παιδίατρος, 1 παθολόγος, βάρδια με 2 νοσηλεύτριες από το ΚΥ Πειραιά, διαμετακομιδή με ασθενοφόρο μόνο με τον οδηγό και χωρίς την παρουσία γιατρού αφού δεν υπάρχει το αναγκαίο προσωπικό. Και όλα αυτά για 13.000 κατοίκους οι οποίοι το καλοκαίρι πολλαπλασιάζονται.

Ακόμα και το πάγιο αίτημα της τοπικής κοινωνίας για ελικοδρόμιο στην περίπτωση έκτακτης διακομιδής στην Αθήνα παραμένει ανεκπλήρωτο.

Γιατί το 2026 τα παιδιά της Αίγινας περνούν 7 -8 ώρες την ημέρα σε σχολεία ακατάλληλα, όπως το Δημοτικό Σχολείο των Αγίων Ασωμάτων δίπλα στο νεκροταφείο που είναι χτισμένο το 1947 ή το Δημοτικό Σχολείο Κυψέλης που είναι ακατάλληλο. Γιατί δεν υπάρχει ούτε καν ως προγραμματισμός η δημιουργία Ειδικού Σχολείου Δευτεροβάθμιας.

Ισχυρίζονται ότι θα στηριχτεί η αγροτική παραγωγή του νησιού, ενώ είναι οι ίδιοι που έχουν αφήσει τους αγρότες στο έλεός τους, με τα πάντα να επαφίονται στην ατομική τους ευθύνη λόγω της μη υποστήριξης της παραγωγής από το κράτος, ενώ τα πάγια έξοδά τους εκτινάσσονται όλο και περισσότερο και η συγκομιδή όλο και λιγοστεύει είτε λόγω καιρού (όπως το 2023 και το 2024), είτε λόγω δυσκολιών των μικρών παραγωγών να αντεπεξέλθουν στο τεράστιο κόστος παραγωγής.

Λένε ότι θα ενισχυθεί η τοπική αγορά.

Αλήθεια, έχουν ρωτήσει την ίδια την τοπική αγορά;

Τον βιοπαλαιστή έμπορο που δουλεύει 15 ώρες την ημέρα, 7 μέρες την εβδομάδα και πληρώνει ενοίκια και λειτουργικά έξοδα πολλαπλάσια από αυτά που θα πληρώνει η μία εταιρεία που θα λειτουργεί το “Μουσείο Φιστικιού” και θα εμπορεύεται ακριβώς τα ίδια προϊόντα; Πώς ακριβώς θα ενισχυθεί δηλαδή;

Γι αυτούς η λύση είναι το να μη μιλάμε πολύ και να κάνουμε υπομονή, γιατί δήθεν οι διαμαρτυρίες επηρεάζουν αρνητικά το τουριστικό θαύμα της Αίγινας.

Έτσι μας έλεγε πριν λίγο καιρό η κυβέρνηση της ΝΔ όταν φέραμε στη Βουλή τη λογική αγανάκτηση των κατοίκων για την κατάσταση με το νερό: Οι διαμαρτυρίες και όχι το να μην έχεις νερό, η κατάσταση στην Υγεία, η ακρίβεια δυσφημούν την Αίγινα!

Για εμάς η λύση είναι να σκεφτούμε με βάση τις ανάγκες μας, με βάση το πώς είναι ρεαλιστικό να ζούμε τον 21ο αιώνα.

Στην αρχή είπαμε ότι εδώ συγκρούστηκαν δύο κόσμοι.

Κάποιοι θα πουν ότι αυτή η σύγκρουση ανήκει στο παρελθόν.

Κάνουν λάθος.

Είναι η ίδια σύγκρουση που ζει σήμερα ο εργαζόμενος που δεν έχει νερό, που δεν βρίσκει γιατρό, που βλέπει το παιδί του σε ακατάλληλο σχολείο, που πληρώνει πανάκριβα για να ζει χειρότερα.

Από τη μια οι ανάγκες των πολλών. Από την άλλη τα κέρδη των λίγων.

Αυτό είναι το πραγματικό δίλημμα και σήμερα, αυτό είναι που πρέπει να αλλάξει, αυτό είναι πραγματική “πολιτική αλλαγή”.

Αυτό ακριβώς είναι που φοβούνται σήμερα τα επιτελεία του συστήματος.

Όχι τη φθορά μιας κυβέρνησης. Όχι την εναλλαγή προσώπων. Αυτή μπορούν να τη διαχειριστούν. Το ‘ χουν ξανακάνει…

Αυτό που πραγματικά τους ανησυχεί είναι η δυνατότητα να συναντηθεί η συσσωρευμένη λαϊκή δυσαρέσκεια και αμφισβήτηση της κυρίαρχης πολιτικής με την ανατρεπτική πρόταση του ΚΚΕ.

Γιατί το ΚΚΕ αποτελεί το πραγματικό αντίπαλο δέος στην πολιτική που υπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου, σταθερά και αταλάντευτα στην υπεράσπιση των εργατικών – λαϊκών συμφερόντων.

Γιατί δεν έχει δεσμεύσεις απέναντι στους επιχειρηματικούς ομίλους, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ, συνολικά στο σύστημα.

Γιατί διαθέτει πρόταση, σχέδιο και πρόγραμμα για μια πραγματικά εργατική – λαϊκή εξουσία και διακυβέρνηση που συγκρούεται με την αιτία των προβλημάτων και όχι μόνο με τα αποτελέσματά τους.

Για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της χώρας που έχει στο επίκεντρο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών.

Το μόνο εναλλακτικό σχέδιο από τα σημερινά αδιέξοδα που καταργεί την αδικία και την εκμετάλλευση, που αξιοποιεί τις τεράστιες παραγωγικές δυνατότητες που έχει η χώρα μας, το σύνολο των ενεργειακών πόρων, το πολύτιμο επιστημονικό και εργατικό δυναμικό.

Το ΚΚΕ είναι προγραμματικά και οργανωτικά έτοιμο να αναλάβει τις ευθύνες του, με τη θέληση και την ενεργή συμμετοχή της εργατικής τάξης και του λαού γι’ αυτή την προοπτική.

Για αυτό δίνει όλες του τις δυνάμεις, στην πρώτη γραμμή της εργατικής – λαϊκής αντιπολίτευσης όσο ο συσχετισμός το επιβάλλει και στη διακυβέρνηση βρίσκονται αντιλαϊκές αστικές κυβερνήσεις κάθε απόχρωσης και μορφής.

Εκεί βρίσκεται το πραγματικά καινούργιο. Εκεί βρίσκεται η ελπίδα. Εκεί βρίσκεται η προοπτική.

Γι’ αυτό, όσο πλησιάζουμε στις εκλογές θα δούμε νέα σενάρια, νέα πρόσωπα, νέους επίδοξους σωτήρες. Όλοι τους όμως έχουν έναν κοινό στόχο: Να διασώσουν το σύστημα που γεννά τα σημερινά αδιέξοδα.

Κι ακριβώς επειδή είναι μεγάλα τα ζόρια τους, επιστρατεύουν ανθρώπους που έκαναν τη βρώμικη δουλειά παλιότερα και είναι πρόθυμοι να την ξανακάνουν, για να ξελασπώσουν το σύστημα και να βουλιάξει πάλι ο λαός.

Κοινή συνισταμένη όλων τους είναι ότι υπόσχονται μια καλύτερη διαχείριση της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής.

Δεν αμφισβητούν ούτε τις δεσμεύσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ούτε του ΝΑΤΟ, ούτε την οικονομία που λειτουργεί με μοναδικό κριτήριο το κέρδος των επιχειρηματικών ομίλων. Για αυτό και πάνε και έρχονται τα “κοστολογημένα προγράμματα”… στα μέτρα της κερδοφορίας των μονοπωλίων.

Θέλουν ο λαός να πιστέψει ότι μπορεί να αλλάξει η ζωή του χωρίς να συγκρουστεί με την αιτία που γεννά όλα όσα τον πνίγουν.

Το ζήτημα όμως είναι να μην περάσει για άλλη μια φορά η αυταπάτη ότι μπορεί να καθαρίσει αυτό το σύστημα, ότι μπορεί να γίνει ανθρώπινος ο καπιταλισμός, ότι μπορεί να υπάρξει έντιμη και ηθική διαχείριση της ανεντιμότητας, της πολιτικής που υπηρετεί τα κέρδη των λίγων.

Γιατί η ίδια η πείρα του λαού λέει το αντίθετο.

Το έζησε με διαφορετικές κυβερνήσεις. Με διαφορετικούς πρωθυπουργούς. Με διαφορετικές υποσχέσεις. Και κάθε φορά βρέθηκε να πληρώνει τα σπασμένα.

Δεν είναι εντιμότητα να λες στον λαό ότι μπορεί να ζήσει καλύτερα χωρίς να συγκρουστεί με αυτούς που του στερούν τον πλούτο που ο ίδιος παράγει.

Δεν είναι ειλικρίνεια να του υπόσχεσαι ότι μπορεί να βρεθεί φιλολαϊκή λύση μέσα στα όρια ενός συστήματος που γεννά εκμετάλλευση, πολέμους, φτώχεια και αδικία.

Και λέμε ξεκάθαρα. Όπως πορευόμαστε μέχρι σήμερα για όλα αυτά που μας απασχολούν, δίπλα δίπλα, έτσι χρειάζεται και να συνεχίσουμε.

Για να είναι όσο γίνεται πιο δυνατός ο ίδιος ο λαός, το κίνημά του.

Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με ένα πολύ πιο δυνατό ΚΚΕ και μέσα στη Βουλή και παντού.

Να παλέψει για να απαλλαγεί και από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά και συνολικά από όλη αυτή την απαίσια, κυρίαρχη, αντιλαϊκή πολιτική και όλους τους επίδοξους διαχειριστές της.

Να βάλει στόχο επιτέλους να ζήσει, όπως του αξίζει, τον 21ο αιώνα.

Να μη νιώθει καμία αντιλαϊκή κυβέρνηση ασφαλής. Να μη θεωρεί κανένα επιτελείο ότι μπορεί να σχεδιάζει ανενόχλητο το μέλλον των εργαζομένων και της νεολαίας. Να μετατραπεί η οργή σε οργάνωση, η αγανάκτηση σε αγώνα, η αμφισβήτηση σε δύναμη αντεπίθεσης και ανατροπής.

Και αυτό, φίλες και φίλοι, είναι το βαθύτερο μήνυμα που εκπέμπει και αυτός εδώ ο χώρος.

Γι’ αυτό και η σημερινή μας παρουσία εδώ δεν αποτελεί μια απλή εκδήλωση μνήμης.

Αποτελεί πράξη ιστορικής δικαιοσύνης. Αποτελεί υπόσχεση συνέχειας. Υπόσχεση ότι δεν θα επιτρέψουμε να σβήσει η αλήθεια για το τι συνέβη εδώ. Υποσχόμαστε πως θα ξεπεράσουμε όλα τα εμπόδια για να ανεγερθεί εδώ μνημείο τιμής και μνήμης.

Κάλεσμα μάχης να μην επιτρέψουμε να μετατραπεί αυτός ο τόπος σε ένα ουδέτερο αξιοθέατο, αποκομμένο από το πραγματικό του περιεχόμενο, αλλά να αναδειχθεί όπως του πρέπει συνολικά για την ιστορία του νησιού και όσων πέρασαν από εδώ.

Είναι απόδειξη της κοινής πεποίθησης ότι η παρακαταθήκη των αλύγιστων κομμουνιστών της Αίγινας θα συνεχίσει να φωτίζει τους σημερινούς και αυριανούς αγώνες.

Γιατί οι άνθρωποι που πέρασαν από αυτά τα κελιά δεν μας ζητούν να τους θυμόμαστε απλώς.

Μας ζητούν να συνεχίσουμε.

Και έτσι θα κάνουμε…

Μέχρι την τελική νίκη!».

 

Περιστέρι: Εκδήλωση τιμής και μνήμης για τους αγωνιστές και τα θύματα του Μπλόκου 

Η εκδήλωση έγινε από τις ΚΟ Περιστερίου και το Παράρτημα Περιστερίου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ

Οι ΚΟ Περιστερίου του ΚΚΕ και το Παράρτημα Περιστερίου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ πραγματοποίησαν την Παρασκευή 26 Ιουνίου εκδήλωση τιμής και μνήμης για τους αγωνιστές και τα θύματα του Μπλόκου του Περιστερίου, έξω από το μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης Περιστερίου.

Ομιλία, εκ μέρους του παραρτήματος Περιστερίου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, έκανε ο αντιπρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του παραρτήματος Κώστας Κανδυλιώτης, στην οποία παρουσίασε το συγκλονιστικό χρονικό του μπλόκου, αναδεικνύοντας τη φρικαλεότητα των χιτλερικών δυνάμεων και των συνεργατών τους, αλλά και τον ακατάβλητο ηρωισμό των κομμουνιστών και των άλλων πρωτοπόρων αγωνιστών, των ΕΑΜιτών – ΕΛΑΣιτών – ΕΠΟΝιτών, όπως η Άννα Παρλιάρου, ο Λάμπρος Γκινάκης, ο Φώτης Νάνος και ο Αποστόλης Δούνιας.

Την κεντρική ομιλία έκανε ο Γιώργος Βασιλείου, μέλος του γραφείου της Τομεακής Επιτροπής Νοτιοδυτικών Συνοικιών – Περιστερίου του ΚΚΕ. Στην ομιλία του τόνισε ότι 82 χρόνια μετά το μπλόκο του Περιστερίου εμπνεόμαστε και διδασκόμαστε από τον ηρωισμό όλων αυτών που δεν λύγισαν στα βασανιστήρια των ναζί κατακτητών και των ντόπιων συνεργατών τους και παρέμειναν πιστοί στον δίκαιο αγώνα του λαού. Τόνισε ότι αυτό που έδωσε δύναμη στους ήρωες του μπλόκου, όπως και σε χιλιάδες άλλους κομμουνιστές και αγωνιστές του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ την περίοδο της Κατοχής δεν ήταν κάποια ακατανόητη δύναμη. Ήταν ο αγώνας για την ανατροπή της σάπιας καπιταλιστικής κοινωνίας που, τότε και τώρα, γεννά φτώχεια, πολέμους και εξαθλίωση. Ήταν η πάλη για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, την κοινωνία για την οποία παλεύει το ΚΚΕ. Σήμερα, το παράδειγμα του αγωνιζόμενου λαού στο μπλόκο του Περιστερίου είναι φάρος για κάθε εργάτη και κάθε εργάτρια που βλέπει τη ζωή του να συνθλίβεται σε μια περίοδο πολεμικής προετοιμασίας και όλο και μεγαλύτερης εμπλοκής της Ελλάδας στις πολεμικές συγκρούσεις.

Στις σημερινές συνθήκες, το μόνο ριζικά διαφορετικό σχέδιο που δίνει απάντηση σε όλα τα φλέγοντα προβλήματα από τη σκοπιά των συμφερόντων της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων είναι η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, η προοπτική της εργατικής εξουσίας. Σήμερα, αξιοποιώντας τις ιστορικές παρακαταθήκες που μας άφησαν οι ήρωες του μπλόκου, οι αγώνες και οι θυσίες του περιστεριώτικου λαού, μπορούμε από καλύτερες θέσεις να διεξάγουμε την ιδεολογικοπολιτική διαπάλη και το ξεσκέπασμα των διάφορων αστικών διλημμάτων. Σήμερα είναι ανάγκη η εργατική – λαϊκή δυσαρέσκεια και αμφισβήτηση της αστικής πολιτικής να εκφραστεί στο κίνημα και τις επερχόμενες εκλογές με πιο μαχητική συσπείρωση με το ΚΚΕ.

Η εκδήλωση έκλεισε με ένα συγκινητικό μουσικοαφηγηματικό αφιέρωμα στο χρονικό του μπλόκου.