Author Archive

Σε ιδιαίτερα φορτισμένο κλίμα συγκίνησης, σύντροφοι, φίλοι και συγγενείς αποχαιρέτησαν την Παρασκευή 19 Σεπτεμβρίου τον Γιώργο Γαλίτη, ο οποίος «έφυγε» πλήρης ημερών. Η πολιτική κηδεία πραγματοποιήθηκε στο Νεκροταφείο Δάφνης, με παρόντες, μεταξύ άλλων, τον Αλέξανδρο Μπουγά, γραμματέα του ΤΓ της ΤΕ Ανατολικών του ΚΚΕ, την Μαρία Τούμπουρου, μέλος ΤΓ της ΤΕ του ΚΚΕ και την Βούλα Σταμέλου, Γενική Γραμματέα της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ..

Το φέρετρο κάλυπταν οι σημαίες του ΚΚΕ και της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, ενώ τιμητική φρουρά στεκόταν δίπλα, αποτίνοντας φόρο τιμής στον  σύντροφό μας.

Τον επικήδειο λόγο εκφώνησε η Μαρία Γκαγκαουδάκη, εκ μέρους των Κομματικών Οργανώσεων Βάσης Ηλιούπολης, λέγοντας χαρακτηριστικά:

«Η ζωή του συντρόφου αποτελεί μια ξεχωριστή σελίδα στο μεγάλο βιβλίο του Κόμματός μας. Μια ζωή γεμάτη ηρωισμό, θυσίες, αυταπάρνηση και αγώνα».

Αναφέρθηκε στα πρώτα βήματα αγώνα του Γιώργου Γαλίτη, όταν ακόμη παιδί, μόλις δέκα ετών, λειτουργούσε ως σύνδεσμος των ανταρτών, μεταφέροντας μηνύματα. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στη δράση του κατά τη διάρκεια της χούντας, όταν το κουρείο του έγινε κέντρο διακίνησης παράνομου υλικού, όπως ο τότε απαγορευμένος Ριζοσπάστης. Παρά τους κινδύνους, επέλεξε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, μετατρέποντας τον επαγγελματικό του χώρο σε σημείο αντίστασης, υπακούοντας  στη συνείδηση και το χρέος του απέναντι στον λαό και το Κόμμα.

«Το 1974 γίνεται μέλος του ΚΚΕ, στο οποίο παραμένει σταθερά αφοσιωμένος μέχρι το τέλος της ζωής του… Δε λύγισε ποτέ, ούτε ταλαντεύτηκε, ακόμη και την περίοδο της κρίσης και της διάσπασης. Ήταν βαθιά πεπεισμένος για τους σκοπούς και τη στρατηγική του Κόμματος, αφοσιωμένος στην υπόθεση της εργατικής τάξης μέχρι την τελική νίκη για την ανατροπή του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος και την οικοδόμηση της νέας, ανώτερης κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση – τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό».

Η ομιλήτρια τόνισε επίσης την προσήλωσή του στις αξίες της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς, όχι μόνο ως αγωνιστής αλλά και ως οικογενειάρχης:

«Η συντρόφισσα Ιωάννα έχει να θυμάται μια ευτυχισμένη ζωή μαζί του. ‘Ποτέ δε μου είπε να μην πάω έξω, να μην κάνω αυτό που θέλω, ποτέ δε με αποπήρε’, όπως λέει η ίδια. Ο σύντροφος Γιώργος στάθηκε βράχος στο πλευρό της οικογένειάς του, των παιδιών και των εγγονών του. Η στάση του αποτελεί για όλους μας φωτεινό παράδειγμα· γιατί και η προσωπική ζωή ενός κομμουνιστή καθορίζεται από τις αξίες του σεβασμού, της προσφοράς και της αγάπης που τόσο απλόχερα μοίραζε».

Η ομιλία έκλεισε με τα λόγια:

«Σύντροφε Γιώργο, οι Κομματικές Οργανώσεις Ηλιούπολης και το Κόμμα σου σε αποχαιρετούμε με πόνο και σεβασμό. Το παράδειγμά σου αποτέλεσε στήριγμα για τους παλαιότερους και έμπνευση για τους νεότερους. Δίνουμε την υπόσχεση να συνεχίσουμε τον αγώνα στον οποίο αφιέρωσες ολόκληρη τη ζωή σου, τον αγώνα για τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό, μέχρι την τελική νίκη».

Στο ύστατο χαίρε μίλησε επίσης ο Λευτέρης Μακρυκώστας, εκ μέρους του παραρτήματος Ηλιούπολης της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ. Με λόγια συγκινητικά, αναφέρθηκε στα βιώματα που σημάδεψαν τον Γιώργο Γαλίτη από πολύ νεαρή ηλικία:

«Στην τρυφερή ηλικία των δέκα ετών, τον σημάδεψε ανεξίτηλα η δολοφονία της αδελφής του, Κατίνας – μέλους της ΕΠΟΝ – από τον ξυλοδαρμό των Ναζί κατακτητών, μπροστά στα ίδια του τα μάτια. Αυτά συμβαίνουν και σήμερα στην Παλαιστίνη…».

Αναφέρθηκε και στη μάχη του συντρόφου με την άνοια στα τελευταία χρόνια της ζωής του, σημειώνοντας με συγκίνηση:

«Παρότι η αρρώστια τού στέρησε τη μνήμη, μία ερώτηση δεν έπαψε ποτέ να κάνει: Τι κάνει το Κόμμα; Σύντροφε, το Κόμμα είναι δυνατό και συνεχίζει να παλεύει για τα ιδανικά που μας δίδαξες. Σήμερα, το Κόμμα ανάρτησε γιγαντοπανό στην Ακρόπολη, καταδικάζοντας τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη».

Τίμησαν τα 81 χρόνια της απελευθέρωσης του Αγρινίου από τα γερμανικά – ναζιστικά στρατεύματα

Μαζική εκδήλωση στην Αγία Τριάδα στο μνημείο των 120 κομμουνιστών – αγωνιστών

Με μια μαζική εκδήλωση το απόγευμα της Δευτέρας στην Αγία Τριάδα, στο μνημείο των 120 κομμουνιστών – αγωνιστών της εθνικής αντίστασης των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ που εκτελέστηκαν από τις γερμανικές-ναζιστικές κατοχικές δυνάμεις και τους ντόπιους συνεργάτες τους, το Παράρτημα Αγρινίου – Αμφιλοχίας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, τίμησε τα 81 χρόνια της απελευθέρωσης του Αγρινίου στις 14 Σεπτέμβρη 1944.

Ήταν ημέρα που ο ΕΛΑΣ πραγματοποιούσε μεγάλη παρέλαση στην πόλη, απελευθερώνοντας την, με το λαό να κατακλύζει τους δρόμους, σε συνέχεια όλου του προηγούμενου αγώνα που έδινε μέσα από τις αντιστασιακές του οργανώσεις το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, την ΕΠΟΝ, με μπροστάρη το ΚΚΕ και τους κομμουνιστές.

Στα γεγονότα τόσο της περιόδου, όσο και συνολικότερα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αναφέρθηκε στην ομιλία του, ο πρόεδρος του παραρτήματος της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, Γιάννης Λίτσας, που μεταξύ άλλων σημείωσε:

«Πριν 81 χρόνια στις 14 Σεπτέμβρη του 1944 οι αντάρτες του ΕΛΑΣ μπήκαν στην πόλη μας απελευθερώνοντάς την, νικητές. Όλος ο λαός τους υποδέχτηκε σαν ήρωες. Οι αγωνιστές του ΕΛΑΣ του ΕΑΜ της ΕΠΟΝ τα δύσκολα χρόνια της σκλαβιάς έδωσαν μαζί με το λαό νικηφόρους αγώνες για τη συντριβή του φασισμού. Στην περιοχή μας χιλιάδες αγωνιστές βγήκαν στα βουνά πολεμώντας τους κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους».

Στάθηκε στα γεγονότα σήμερα, τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι λαοί και ο ελληνικός, από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, την όξυνση των ανταγωνισμών για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα ανάμεσα σε ΗΠΑ – Κίνα και τους συμμάχους τους και κάλεσε οι εργαζόμενοι, ο λαός και η νεολαία, να μην δείχνουν καμιά εμπιστοσύνη στην αστική τάξη της χώρας που τους θέτει σε κίνδυνο για τα δικά της συμφέροντα, στην κυβέρνηση της ΝΔ και τα αστικά κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ κ.α.), που την υπηρετούν.

Αναφέρθηκε, επίσης, στο φασισμό – ναζισμό, το γεγονός ότι αποτελεί «γέννημα – θρέμμα» του ίδιου του εκμεταλλευτικού συστήματος που τον «εκτρέφει», καταδικάζοντας και την πρόσφατη αποφυλάκιση του ναζί-εγκληματία, καταδικασμένου αρχηγού της Χρυσής Αυγής, Ν. Μιχαλολιάκου. Υπογραμμίζοντας, πως μόνο ο οργανωμένος αγώνας του λαού, μπορεί να στείλει στον «σκουπιδοτενεκέ» της ιστορίας και τα «μαντρόσκυλα» του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος, όπως οι ναζί-εγκληματίες, κάλεσε σε συνέχεια του αγώνα σε κάθε χώρο δουλειάς και γειτονιάς, τονίζοντας ότι οι ναζί – φασίστες εγκληματίες δεν πρέπει να μπορούν να σταθούν πουθενά.

Αναφορά έγινε τέλος, και στο πρόσφατα ανακαινισμένο μνημείο, μετά την επιμονή της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ Και του αείμνηστου προέδρου του τοπικού παραρτήματος, Θανάση Αλεξάκη.

Της ομιλίας ακολούθησε μουσικό αφιέρωμα, από τους Θωμά Γκουρνέλο, Ηλία Στεφανίδη και Ανδρέα Φούκα, ενώ η εκδήλωση έκλεισε με την προβολή της ταινίας του Λεωνίδα Βαρδαρού,«Γυναίκες μαχήτριες – Μέρος Β’ 1944 – 1960».

Στην εκδήλωση παρευρέθηκε πολυμελής αντιπροσωπεία της ΤΕ Αιτωλοακαρνανίας του ΚΚΕ, με επικεφαλής τον Παναγιώτη Σταθελάκη, μέλος του ΓΠ της ΕΠ Δυτικής Ελλάδας και γραμματέα της ΤΕ.

Το απόγευμα του Σαββάτου 17 του Μάη 2025 η Τομεακή Επιτροπή Δράμας του ΚΚΕ και το Παράρτημα Δράμας της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας πραγματοποίησαν εκδήλωση για τα 80 χρόνια από το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών (Μάης 1945) αλλά και από τον θάνατο του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη (Ιούνης 1945). Στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα εκδηλώσεων του Δημαρχείου Δράμας, σύντροφοι, συντρόφισσες, φίλες και φίλοι από την Καβάλα, τη Θεσσαλονίκη, την πόλη και την περιοχή της Δράμας, παρακολούθησαν την πολιτική-ιστορική εκδήλωση. Αρχικά χαιρετισμό απεύθυνε ο πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του Παραρτήματος Δράμας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ Παύλος Ιμσιρίδης.

Ακολούθησε ομιλία από τη γραμματέα της Τομεακής Επιτροπής Δράμας του ΚΚΕ Μαρία Μάλλη, η οποία αναφέρθηκε στο ιστορικό πλαίσιο της περιόδου αναφοράς για την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών αλλά και στη συμβολή του ΚΚΕ και του EAM-ΕΛΑΣ σε αυτή. Τον λόγο στη συνέχεια πήρε ο διδάκτωρ Ιστορίας Νικόλαος Γεωργιάδης και αναφέρθηκε στη δράση του κομμουνιστή Θανάση Κλάρα στη Δράμα την περίοδο Δεκέμβριος 1922-Μάρτης 1923 (όταν είχε διοριστεί ως γεωπόνος στο Παρανέστι Δράμας για την αποκατάσταση των ακτημόνων προσφύγων) και το 1937 (όταν συνελήφθη από την Ασφάλεια στην πόλη, βασανίστηκε και καταδικάστηκε σε τρίμηνη φυλάκιση) αλλά και στη συμβολή του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη στην αντιφασιστική δράση του ελληνικού λαού κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Τόνισε ιδιαίτερα την άποψη του Θανάση Κλάρα το 1931 για το ΚΚΕ: «Το   Κομμουνιστικό Κόμμα εξαγνίζει και δημιουργεί αγωνιστές αφοσιωμένους στη μεγάλη υπόθεση του προλεταριάτου. Είναι το μόνο Κόμμα που οδηγεί τους εκμεταλλευόμενους στον ιστορικό δρόμο. Στην οριστική απελευθέρωση του προλεταριάτου. Στο Κόμμα αυτό έδωσα όλη μου τη ζωή και θα συνεχίσω να δίνω όσες δυνάμεις μου απομείνουν στον αγώνα του, για το ψωμί των εργαζομένων, κατά των φόρων και των πολέμων, για την επανάσταση». Επισήμανε ότι το πρόσωπο που αποτέλεσε τον συνδετικό κρίκο της Δράμας με τον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ ήταν ο κομμουνιστής κάτοικος Περιθωρίου Δράμας Λεωνίδας Τσιμπλίδης του Δημητρίου (Μουστάκας), ο οποίος υπηρέτησε στην προσωπική φρουρά του Άρη Βελουχιώτη ως μαυροσκούφης ΕΛΑΣίτης και σκοτώθηκε στις 06.01.1944 σε μάχη με ΕΔΕΣίτες στη γέφυρα της Πλάκας στην Ήπειρο. Τέλος, ο ιστορικός-συγγραφέας σημείωσε: «H μελέτη της ιστορίας του κινήματος και του Κόμματος μπορεί να μας προσφέρει πλούσια πείρα και χρήσιμα συμπεράσματα. Διδασκόμαστε λοιπόν από τον ηρωισμό και την ανιδιοτελή προσφορά και θυσία χιλιάδων λαϊκών αγωνιστών. Διδασκόμαστε όμως και από τη δράση, τα λόγια και την προσωπικότητα του Άρη Βελουχιώτη, γιατί όπως έλεγε και ο παπά-Ανυπόμονος, ο αρχιμανδρίτης Γερμανός Δημάκος: Ο Άρης ήταν ο ΕΝΑΣ, με κεφαλαία γράμματα, που γνώριζε άριστα ν’ αξιοποιεί την προσφορά των πολλών. Πολλούς θα έχουμε πάντα. Ο ΕΝΑΣ θα μας λείπει!». Στο τέλος της εκδήλωσης μουσικό σχήμα απέδωσε 6 αντιφασιστικά, αντάρτικα και ρεμπέτικα τραγούδια της Κατοχής.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΛΑΡΙΣΑΣ ΤΗΣ ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ

Αντιπροσωπεία από το Δ.Σ. του παραρτήματος Λάρισας της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ κατέθεσε στεφάνι,για να τιμήσει τους 40 εκτελεσμένους πατριώτες και πατριώτισσες του Αντιαεροπορικού που έγινε 8 Μάρτη του 1944 από τους Γερμανούς.

Το ιστορικό της εκτέλεσης.

Το βράδυ 23ης Φλεβάρη του 1944 το γεγονός που συντάραξε, την Λάρισα, το Νομό, αλλά και όλη την Ελλάδα ήταν αυτό, όπου αντάρτες του τάγματος μηχανικού του Ολύμπου του Ε.Λ.Α.Σ. με διοικητή τον (Βρατσάνο), Αντώνη Αγγελούλη ανατίναξε στα Τέμπη τη γερμανική αμαξοστοιχία νούμερο 53, με 450 Γερμανούς αξιωματικούς και στρατιώτες.  Στις 8 Μάρτη 1944 η ανωτέρα Διοίκηση των Γερμανών σε αντίποινα, διέταξε την εκτέλεση 40 αγωνιστών πατριωτών από τη Λάρισα-και τα περίχωρα.

Το Στρατόπεδο «Αντιαεροπορικό» Λάρισας, ιδρύθηκε από τους Ιταλούς φασίστες τον Αύγουστο του 1941. Οι πρώτοι κρατούμενοι ήταν 1.100 στρατιώτες από την Κρήτη που γύριζαν απ’ την Αλβανία. Απ’ αυτούς 350 απέδρασαν, 500 πέθαναν απ’ την πείνα και τις αρρώστιες, πολλοί εκτελέστηκαν και λίγοι έζησαν ως το τέλος του πολέμου. Αργότερα μεταφερθήκαν κρατούμενοι από την Ακροναυπλία και άλλους τόπους μαρτυρίων  απ’ όλη την Ελλάδα Οι κρατούμενοι έμεναν σε παραπήγματα, κάτω από άθλιες συνθήκες διατροφής, διαμονής και στέγασης.

Από στοιχεία του Ερυθρού Σταυρού στο στρατόπεδο κρατήθηκαν κάτω από άθλιες συνθήκες 2.538 άτομα. Τα 1.218 στη διάρκεια της Ιταλικής διοίκησης που κράτησε 29 μήνες, και 1.365 στη διάρκεια της γερμανικής διοίκησης. Στους 1.210 ανέρχονται οι κρατούμενοι που εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς φασίστες αναφέρει η ίδια πηγή .

Στις 8 Μαρτίου του 1944, λίγο πριν χαράξει μπήκαν στα κελιά στρατιώτες των Ες-Ες με τους δοσίλογους και ανέγνωσαν τα 40 ονόματα των μελλοθανάτων, στην απορία των κρατουμένων που τους πάνε τέτοια ώρα, τους απάντησαν να μη φοβούνται πάνε στο δρόμο προς την Αγιά να σπάσουν πέτρες για σκυρόδεμα. Όταν τους φόρτωναν στα καμιόνια και κατάλαβαν ότι πάνε για εκτέλεση άρχισαν να φωνάζουν «ΓΕΙΑ ΧΑΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ» για να καταλάβουν οι άλλοι συγκρατούμενοί τους ότι πάνε για εκτέλεση.

Στους εκτελεσμένους ξεχώρισαν 5 γυναίκες, η ηρωική ΕΠΟΝΙτισσα Δήμητρα Τσάτσου, κομμώτρια απ’ τη Λάρισα ,που η υπέροχη στάση της παρά τα μεσαιωνικά βασανιστήρια που υποβλήθηκε για να καταδώσει του συντρόφους της, κατέπληξε τους πάντες. Ακόμα και πριν πεθάνει πρόλαβε να φωνάξει: «χιτλερικά γουρούνια και ένας Έλληνας να μείνει η Ελλάδα δεν θα σβήσει, θα παλέψει γι’ αυτή, ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ». Οι υπόλοιπες γυναίκες πατριώτισσες  ήταν: Σουλτούκη Βασιλική που δεν μπορούσε να στηριχτεί στα πόδια της, γιατί 3 μέρες συνεχόμενες την έδερναν για να προβεί σε ομολογία,  η Παπαδοπούλου Βασιλεία, η Μητσούλη Κατίνα και η Παπακωνσταντίνου Χριστίνα.

Σε κλίμα συγκίνησης, περηφάνιας και σεβασμού, αποχαιρέτησαν, στο Νεκροταφείο Αγίων Αναργύρων, την συντρόφισσα Μαρία Μαλτέζου, που έφυγε από την ζωή, την Τετάρτη το πρωί.

Σύντροφοι, συγγενείς και φίλοι, αποχαιρέτησαν τη συντρόφισσα, με τη κόκκινη σημαία του Κόμματος να σκεπάζει το φέρετρο της και με τιμητική φρουρά να παίρνει θέση στο πλάι της. Στην τελετή αποχαιρετισμού παρευρέθηκαν ο Χρήστος Τσοκάνης, βουλευτής του ΚΚΕ και ο Γιώργος Τάτσης, μέλος της ΚΕ. του ΚΚΕ.

Εκ μέρους της Τομεακής Επιτροπής Βορειοδυτικής Αττικής του ΚΚΕ, μίλησε η Στέλλα Θέου. «Με βαθιά θλίψη αποχαιρετούμε σήμερα την συντρόφισσα Μαρία Μαλτέζου. Η συντρόφισσα Μαρία πάρα της δυσκολίες που αντιμετώπισε από την βρεφική της κιόλας ηλικία πάλεψε και αγωνίστηκε προσφέροντας στο κόμμα από όποια θέση βρέθηκε. Γαλούχισε τα παιδιά, της και τα εγγόνια της με τα κομμουνιστικά χαρακτηριστικά, με την δράση της και την στάση της. Η ίδια μέσα από τις χρεώσεις που είχε είτε στο κόμμα είτε στο κίνημα ακούραστα βρισκόταν μπροστάρισσα σε εξορμήσεις, εκδηλώσεις, συγκεντρώσεις.

Η συντρόφισσα Μαρία όταν επιστρέφει οριστικά το 2014 από την Αυστραλία παρά την ηλικία της και τα προβλήματα υγείας που είχε πλέον, σταθερά συμμετείχε στις συνεδριάσεις της ΚΟΒ και στην δράση της οργάνωσης όσο της επέτρεπε η υγεία της. Πάντα είχε έγνοια για τους μικρότερους συντρόφους και την νεολαία του κόμματος. Στην πανδημία η συντρόφισσα Μαρία ήταν παρούσα χωρίς φόβο για την υγεία της, επέμενε να έρχεται στις συνελεύσεις με απαιτητικότητα.

Καλοδεχόταν πάντα τη συνεργασία της με την καθοδήγησή της. Η συντρόφισσα Μαρία ήταν δυναμική και επίμονη φέροντας σε πέρας όποια χρέωση αναλάμβανε. Ήθελε να βάζει το δικό των λιθαράκι στο πιάσιμο των στόχων που έθετε η ΚΟΒ στην οικονομική εξόρμηση ή στο Ριζοσπάστη ή σε οτιδήποτε άλλο. Ήταν παράδειγμα για τους νεότερους συντρόφους πώς να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες της ζωής με το κεφάλι ψηλά, με πάλη για το καλύτερο, με σκληρή δουλειά χωρίς απογοητεύσεις και χωρίς αυτές να μπαίνουν εμπόδια στη δράση μας. Με επιμονή να παλεύουμε για την ανατροπή αυτού του βάρβαρου εκμεταλλευτικού συστήματος που καθημερινά διαπράττει εγκλήματα.

Συντρόφισσα Μαρία δίνουμε υπόσχεση να συνεχίσουμε τον αγώνα με ορμή, δύναμη, επιμονή και οργάνωση. Να συνεχίσουμε εμπνεόμενοι από την αντοχή και την αταλάντευτη πάλη σου για το δίκιο της εργατικής τάξης μέσα από τις γραμμές του Κόμματος. Δίνουμε υπόσχεση συντρόφισσα να γίνουμε ακόμα περισσότεροι που θα ακολουθήσουν το παράδειγμά σου στο δύσκολο μα όμορφο δρόμο της συνειδητής επιλογής του αγώνα, που θα παλεύουμε με θάρρος και αυταπάρνηση για την τελική νίκη του λαού μας, για το σοσιαλισμό – κομμουνισμό!

Συντρόφισσα Μαρία θα λείψεις σε όλους μας. Θα λείψεις από την οικογένεια σου θα λείψεις από τους συντρόφους σου και από όλους όσους σε είχαν στη ζωή τους.

Στο τελευταίο «αντίο» παρευρέθηκε ο Θοδωρής Κωτσαντής, γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ, ο οποίος ανέδειξε το παράδειγμα που αποτελεί η στάση ζωής της συντρόφισσας. «Με βαθιά θλίψη και σεβασμό, αποχαιρετάμε σήμερα τη συντρόφισσα Μαρία Μαλτέζου.Η συντρόφισσα Μαρία από τα πρώτα χρόνια της ζωής της, βίωσε το πιο απάνθρωπο πρόσωπο της καπιταλιστικής εξουσίας. Ήταν μόλις 2 ετών όταν ο πατέρας, ο ηρωικός Γραμματέας της ΟΚΝΕ, Χρήστος Μαλτέζος, συνελήφθη, βασανίστηκε φρικτά και τελικά δολοφονήθηκε άγρια από την κρατική ασφάλεια το 1938, στη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας. Η μητέρα της Κλεάνθη, κατά τη διάρκεια της φασιστικής Κατοχής, φυλακίστηκε από τους Γερμανούς, αρρώστησε και τελικά κατέληξε μέσα στη φυλακή. Η ιστορία της συντρόφισσας Μαρίας είναι κοινή με την ιστορία χιλιάδων παιδιών κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών, που μεγάλωσαν είτε μέσα στις εξορίες, στις φυλακές, είτε στην φρίκη των παιδουπόλεων, όπως και εκείνη που μετά τον θάνατο των γονιών της μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο. Όλων εκείνων των παιδιών που έζησαν στο πετσί τους την σκληρότητα της αστικής εξουσίας επειδή οι γονείς τους ήταν κομμουνιστές, λαϊκοί αγωνιστές και έπεσαν σε άνιση πάλη κι αγώνα για ζωή, λευτεριά και τιμή του Λαού, για το σοσιαλισμό.Η περήφανη στάση τους, η ακλόνητη πίστη τους στο δίκιο του λαού, η σεμνότητα με την οποία αντιμετώπιζαν τις δικές τους προσωπικές ιστορίες, τις κακουχίες, με λίγα λόγια πάντα, αποτελούν έμπνευση για εμάς τους νέους κομμουνιστές σήμερα.Με αυτή τη σεμνότητα πορεύτηκε και η συντρόφισσα Μαρία σε όλη τη ζωή της. Από την δουλειά ως βιομηχανική εργάτρια, την μετανάστευση στην Αυστραλία, την επιστροφή της στην Ελλάδα το 1985, όταν και οργανώθηκε στο Κόμμα. Δραστήρια στο Σύλλογο Γυναικών, στο παράρτημα της ΠΕΑΕΑ, στο σωματείο των συνταξιούχων στα Άνω Λιόσια. Έτσι θα θυμόμαστε την συντρόφισσα Μαρία, μαχήτρια της ζωής, αγωνίστρια, που πάλευε καθημερινά με πίστη στις αρχές και στην πολιτική του ΚΚΕ, στη μάχη για μια νέα κοινωνία. Με ιδιαίτερη φροντίδα μεγάλωσε την οικογένειά της, τα παιδιά της, τα εγγόνια της, γαλουχώντας τα με την εμπιστοσύνη στο δίκιο του λαού, στους αγώνες της τάξης μας, στο Κόμμα της.Πάντα με ιδιαίτερη περηφάνια και σεβασμό για τον πατέρα της, χωρίς να διατυμπανίζει ότι είναι κόρη του Χρήστου Μαλτέζου γιατί όπως έλεγε «τα αγωνιστικά παράσημα δεν κληρονομούνται». Και η συντρόφισσα Μαρία κέρδισε επάξια τα δικά της αγωνιστικά διαπιστευτήρια με την πορεία της στη ζωή και στον αγώνα.Να ξέρει ότι με την ίδια περηφάνια και σεβασμό που είχε και εκείνη για τους γονείς της, στεκόμαστε και εμείς σήμερα, στους ήρωες του λαού μας, στον Χρήστο Μαλτέζο, στην ηρωική δράση της ΟΚΝΕ. Βαδίζουμε στα βήματά τους! Χιλιάδες νέοι κομμουνιστές, νέα μέλη της ΚΝΕ, διαπαιδαγωγούνται και ατσαλώνονται στις σημερινές συνθήκες, εμπνεόμενοι από το δικό τους παράδειγμα, τη δική τους στάση ζωής.Εκφράζουμε τα πιο θερμά μας συλλυπητήρια στη κόρη της Χριστίνα, στον γιο της Αργύρη, στην οικογένεια και τους οικείους της.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        Καλό ταξίδι συντρόφισσα Μαρία.»

Τα 81 χρόνια από τη Μάχη της Κοκκινιάς, που έγινε το Μάρτη του 1944, τίμησαν το απόγευμα της Πέμπτης, οι Κομματικές Οργανώσεις Νίκαιας-Ρέντη του ΚΚΕ και το παράρτημα Κοκκινιάς της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ.

Ο Παναγιώτης Γεωργιόπουλος, πρόεδρος του Παραρτήματος ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ, αναφέρθηκε εν συντομία στο ιστορικό και τη σημασία αυτής της μάχης του ΕΛΑΣ με τους Γερμανούς και τα τάγματα ασφαλείας. Ο Δημήτρης Τζαφάλιας, μέλος του ΤΓ Πειραιά του ΚΚΕ τόνισε την ιστορική σημασία της μάχης της Κοκκινιάς και πως μέχρι σήμερα μας διδάσκει την τεράστια δύναμη του λαού, που πηγάζει από την οργάνωση και τη συσπείρωση γύρω από το Κόμμα του, το ΚΚΕ.

Στάθηκε στα συμπεράσματα αυτής της ιστορικής στιγμής ηρωισμού του Κοκκινιώτικου λαού τα οποία: «Μας θυμίζουν ότι παντού και πάντα συγκρούονται δυο αγεφύρωτα συμφέροντα, από τη μια ο στόχος των επιχειρηματικών ομίλων για μεγαλύτερη κερδοφορία και από την άλλη οι εργατικές – λαϊκές ανάγκες. Αυτό ακριβώς αποτυπώνει και το σύνθημα “Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας” που βροντοφώναξε πάνω από ενάμισι εκατομμύριο κόσμος στο δρόμο για τα δύο χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών και μάλιστα με νέα ποιοτικά και συνάμα ελπιδοφόρα στοιχεία, μιας και μιλάμε για τεράστια κινητοποίηση μαζών με τη μορφή μεγάλης πανελλαδικής, πανεργατικής απεργίας, όπου νέκρωσαν οι χώροι δουλειάς, έκλεισαν τα μαγαζιά, σχολεία και σχολές, συμμετείχαν μαζικά οι μαθητές και οι φοιτητές από τα σχολεία και τα Πανεπιστήμια, με αποφάσεις των σωματείων και άλλων μαζικών φορέων του λαϊκού κινήματος, της νεολαίας, με το κάλεσμα των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών. Με εκατοντάδες χιλιάδες να κάνουν πρώτη φορά το βήμα και να απεργούν».

Επεσήμανε ότι «αν σήμερα πρέπει να μείνει ένα συμπέρασμα στην καθημερινή πείρα του λαού μας, αυτό είναι ότι οι ίδιοι που κατάτμησαν τον σιδηρόδρομο για την πώληση των πιο κερδοφόρων κομματιών του, είναι οι ίδιοι που τον αφήνουν χωρίς σχολείο, χωρίς νοσοκομείο, χωρίς μισθό από τις 15 του μήνα, τελικά είναι οι ίδιοι που για τα κέρδη τους τον εμπλέκουν όλο και πιο βαθιά στα πολεμικά μέτωπα. Κι επειδή πολλά έχουν μαζευτεί και εκεί (δείτε σφαίρες για Ουκρανία στο λιμάνι του Πειραιά, 350 τόνοι TNTστο Λαύριο και πολλά άλλα αντίστοιχα), ακόμα δεν έχει απαντηθεί αν το περιβόητο φορτίο ήταν καύσιμα για τα drone του ΝΑΤΟ.

Αυτός είναι και ο καθρέφτης του πολέμου που εξαπολύει καθημερινά στην εργατική τάξη, τη νεολαία, το λαό αυτό το σύστημα εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών όμως είναι και ο καθρέφτης ενός λαού που όταν κινητοποιηθεί μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης εξελίξεων, μπορεί να στριμώξει και να ταρακουνήσει κυβερνήσεις, όπως τώρα της ΝΔ, αλλά και ολόκληρο το πολιτικό σύστημα».

Κάλεσε: «Όλους και όλες, που δεν συμβιβάζονται με τη βαρβαρότητα, την “ασφυξία” και τα εγκλήματα αυτού του συστήματος, να βαδίσουν στον δρόμο της αξιοπρέπειας, του αγώνα, της ανατροπής. Εκεί βρίσκεται η πραγματική δικαίωση και η πραγματική ελπίδα! Αυτό άλλωστε διδάσκουν οι ηρωικές αγωνιστικές παραδόσεις του λαού μας: Όσα κέρδισε, τα κέρδισε όταν αποφάσισε να πάει κόντρα στο ρεύμα, όταν έσπασε τη μοιρολατρία, όταν συγκρούστηκε με τους δήθεν «άτρωτους». Τότε απέδειξε ότι το δίκιο είναι με το μέρος του και ότι αν το πάρει απόφαση μπορεί να το επιβάλλει, αν οργανωθεί παντού και παλέψει, αν στρατευτεί με την ανατρεπτική πολιτική του ΚΚΕ, μπορεί να νικήσει. Έτσι συνεχίζουμε!».

Ακολούθησε κατάθεση στεφανιών από εκπροσώπους της ΤΕ Πειραιά του ΚΚΕ, του ΤΣ Πειραιά της ΚΝΕ και του Παραρτήματος της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ Κοκκινιάς.

Με μαζική συμμετοχή μελών και φίλων της ΚΝΕ πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 22 Φλεβάρη, στο χωριό Καράνο των Χανίων, η εκδήλωση τιμής και μνήμης για τα 82 χρόνια από την ίδρυση της ΕΠΟΝ από την ΤΟ Χανίων της ΚΝΕ.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο δημοτικό σχολείο του χωριού, όπου πριν από 82 χρόνια πραγματοποιήθηκε η 1η Νομαρχιακή Συνδιάσκεψη της ΕΠΟΝ Χανίων το 1943.

Το πρόγραμμα περιελάμβανε ιστορικό περίπατο στο χωριό, παρουσίαση πρότζεκτ ιστορίας για την ΕΠΟΝ από τους μαθητές και την ομάδα του «κόκκινου Αερόστατου», ενώ ξεχώρισε η παρουσίαση από μία μαθήτρια συνέντευξης της γιαγιάς της, ΕΠΟΝίτισσας εκείνη την εποχή.

Στη συνέχεια ακολούθησε η κεντρική συζήτηση για τα 82 χρόνια από την ίδρυση της ΕΠΟΝ από την Φαίδρα Κυριαζοπούλου, μέλος του ΣΠ Κρήτης της ΚΝΕ, ενώ έγιναν παρεμβάσεις από τον Αλέκο Μαρινάκη, μέλος του Γραφείου Περιοχής Κρήτης του ΚΚΕ, τον Σπύρο Δαράκη, μέλος του ΔΣ μαρτυρικών πόλεων και χωριών και τον Μπάμπη Πετράκη, πρόεδρο του Παραρτήματος Χανίων της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ.

Σε κλίμα ενθουσιασμού και υπερηφάνειας πραγματοποιήθηκε χθες η εκδήλωση της Περιφερειακής Οργάνωσης Σπουδάζουσας Θεσσαλονίκης μαζί με την ΠΕΑΕΑ- ΔΣΕ στο Δημαρχείο Θεσσαλονίκης, για τα 82 χρόνια από την ίδρυση της ηρωικής Ενιαίας Πανελλαδικής Οργάνωσης Νεολαίας (ΕΠΟΝ).

Ο Νίκος Βάγιας, πρόεδρος της ΠΕΑΕΑ- ΔΣΕ Θεσσαλονίκης στον χαιρετισμό του στάθηκε στον ηρωικό αγώνα που έδωσαν οι ΕΠΟΝίτες και οι ΕΠΟΝίτισσες, που αποτελεί πηγή έμπνευσης για κάθε νέο και κάθε νέα σήμερα. Ακόμη τόνισε πως το ΚΚΕ και η νεολαία του η ΚΝΕ είναι αυτοί που μέχρι σήμερα συνεχίζουν τον αγώνα τους, για να ανατραπεί ο αρνητικός συσχετισμός, μέχρι την τελική σύγκρουση με το σύστημα της εκμετάλλευσης.

Ο Γιώργος Καψάλης, μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝE, ανέφερε πως η δράση της ΕΠΟΝ αποτελεί παρακαταθήκη, ιστορική πείρα και έμπνευση για τα χιλιάδες μέλη και τους φίλους της ΚΝΕ, καθώς διαπαιδαγωγεί, δίνει δύναμη για τη συνέχεια, για τις καθημερινές μάχες κόντρα στις δυσκολίες.

Ακολούθησε μουσικό αφιέρωμα στο αντιδικτατορικό τραγούδι από το συγκρότημα της Οργάνωσης Περιοχής Κεντρικής Μακεδονίας της ΚΝΕ.

Στον χώρο της εκδήλωσης υπήρχε βιβλιοπωλείο της Σύγχρονης εποχής, καθώς και έκθεση αφιερωμένη στην θρυλική ΕΠΟΝ.