Νέα Παραρτημάτων | ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ

Παράρτημα Ξάνθης της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ: Διήμερες εκδηλώσεις για την ανάδειξη της δράσης του ΔΣΕ και του ΕΛΑΣ στην ευρύτερη περιοχή

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 9 Σεπτεμβρίου, 2024

Με πλούσιο πρόγραμμα πραγματοποιήθηκε το διήμερο εκδηλώσεων του Παραρτήματος Ξάνθης της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και των ΤΟ Ξάνθης του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, που ανέδειξε τη δράση των μαχητών και μαχητριών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και του ΕΛΑΣ στην ευρύτερη περιοχή.

Ειδικότερα, το Σάββατο 24 Αυγούστου 2024 πραγματοποιήθηκε ιστορικός περίπατος στα χωριά Λυκοδρόμιο, Νεοχώρι και Σταυρούπολη, με παρουσίαση μαχών που δόθηκαν από τον ΔΣΕ από το Γιώργο Παπαδόπουλο, πρόεδρο του Παραρτήματος Ξάνθης της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η ανάλυση της μάχης της Σταυρούπολης στα τέλη Σεπτέμβρη του 1944 ανάμεσα στον ΕΛΑΣ και τις ομάδες του Αντών Τσαούς, μάχη κατά την οποία περιήλθε στα χέρια του ΕΛΑΣ το αρχείο του αρχηγείου του Αντών Τσαούς, που περιείχε το γνωστό σύμφωνο μεταξύ Αντών Τσαούς και του Βούλγαρου φασίστα στρατηγού Συράκοφ, και απελευθερώθηκαν οι 350 κρατούμενοι αντιφασίστες που κρατούσαν κλεισμένους στο στρατόπεδο συγκέντρωσης οι Βούλγαροι φασίστες.

Στις 18 Σεπτέμβρη 1944 υπεγράφη σύμφωνο του αρχηγού των εθνικιστικών αντάρτικων ομάδων Αντώνη Φωστερίδη (Αντών Τσαούς) με το διοικητή των βουλγάρικων στρατευμάτων Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης Α. Συράκωφ, προκειμένου να χτυπήσουν το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ. Σε δημοσίευμα της εφημερίδας «Ελευθερία της Αθήνας» (φύλλο της 10ης του Νοέμβρη 1944) αναφέρεται ότι κατά το Υπουργικό Συμβούλιο της 9ης του Νοέμβρη 1944: «Γενομένης ακολούθως συζητήσεως επί του ζητήματος υπογραφής Συμφωνίας μετά της Βουλγαρικής Κυβερνήσεως διά την παραμονήν των Βουλγάρων εις την Ανατολικήν Μακεδονίαν και Θράκην, διεπιστώθη εκ των γενομένων ανακοινώσεων από μέρους των κ.κ. Λαμπριανίδη και Πορφυρογένη, ότι ουδεμία συνεννόησις υπήρχε μεταξύ του τοπικού ΕΑΜ και των Βουλγάρων. Η συμφωνία είχεν υπογραφή παρά τίνος Τσαούς-Αντών, ο οποίος διά την προδοτικήν του αυτήν πράξιν, συμφώνως προς τον νόμον περί κυρώσεων, θα παραπεμφθή εις την Δικαιοσύνην. Απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων ο πρωθυπουργός Παπανδρέου είπεν ότι, πραγματικά ο Τσαούς Αντών υπέγραψε συμφωνία με τους Βουλγάρους και διάβασε το κείμενό της. Αλλά, πρόσθεσε, σημασία θα είχε από διεθνή και ελληνική άποψη, αν είχε υπογράψει το ΕΑΜ. Καμμιά όμως συμφωνία με τους Βουλγάρους δεν υπέγραψε το ΕΑΜ».

Ακολούθησε πεζοπορία στον καταρράκτη Λειβαδίτη, προβολή ντοκιμαντέρ για τη δράση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και παρουσίαση της δράσης του ΔΣΕ μέσα από χάρτες στην περιοχή της Ξάνθης.

Την Κυριακή 25 Αυγούστου 2024 το πρωί πραγματοποιήθηκε πεζοπορία στο λόφο Χαϊντού, όπου έγινε από τον πρόεδρο του Παραρτήματος Ξάνθης της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, Γ. Παπαδόπουλο, περιγραφή της μάχης κατά την οποία σκοτώθηκε ο καπετάνιος του Αρχηγείου Ξάνθης του ΔΣΕ Παναγιώτης Αρελάκης (Νιόνιος) και οι διοικητές ταγμάτων του ΔΣΕ Βαγγέλης Κατμερίδης (Φλέσσας) και Νίκος Αλεπούλιας (Σαράφης) στις 23 Αυγούστου 1947.

Το μεσημέρι πραγματοποιήθηκε ομιλία στο Δασικό Χωριό με ομιλητή το μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Παπατολίδη.

Στην ομιλία του τόνισε: «Εδώ σε αυτά τα χώματα, σε αυτά τα βουνά, όπως και σε κάθε σπιθαμή όλης της χώρας μας, άνδρωσε και θέριεψε το αντάρτικο τουφέκι του Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας, κράτησε άσβηστη η φλόγα της λαϊκής πάλης της δεκαετίας του ’40.

75 χρόνια από την ολοκλήρωση της εποποιίας του ΔΣΕ, δεν είναι τυχαίο που η πένα των απολογητών του συστήματος της βαρβαρότητας, των κονδυλοφόρων σε αστικά ΜΜΕ, έχει πάρει φωτιά για να ξαναεπιτεθεί στο μεγάλο ένδοξο αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού και του ΚΚΕ.

Τι θέλει λέει το ΚΚΕ και τιμάει τους αγωνιστές και αγωνίστριες του ΔΣΕ;

Γιατί κάνει εκδηλώσεις στο Γράμμο, στη Θράκη, σε όλη την Ελλάδα, γιατί αναδεικνύει ιστορικούς τόπους όπως εδώ στο αρχηγείο της Χαϊντού ή το νοσοκομείο στο Γράμμο;

Μάλιστα ορισμένοι φτάνουν να συγκρίνουν αυτές τις εκδηλώσεις με αυτές που πραγματοποιούν απόγονοι των ταγματασφαλιτών και αντικομμουνιστές στο Βίτσι και αλλού.

Συγκρίνουν δηλαδή τους βασανιστές του λαού, αυτούς που ήταν συνεργάτες των ναζί και μετέπειτα συνέχισαν ανενόχλητοι όχι μόνο να δρουν, αλλά και να αξιοποιούνται από το αστικό κράτος και τους Βρετανούς και Αμερικανούς συμμάχους, για να συντρίψουν το λαϊκό κίνημα, το ΚΚΕ.

Το μίσος το δικό τους, το μίσος των εξουσιαστών, είναι μίσος απέναντι σε κάθε λαϊκό άνθρωπο που σηκώνει το κεφάλι, διεκδικεί το δίκιο του, είναι το μίσος που βρίσκει κανείς στους βομβαρδισμούς αμάχων σε νοσοκομεία και σχολεία της Παλαιστίνης, από το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ.

Έχουμε πλήρη επίγνωση ότι την Ιστορία πρέπει να την κοιτάζεις κατάματα. Να τη μελετάς με τα θετικά και τα αρνητικά της, με τα λάθη και τις αδυναμίες.

Η πείρα των ταξικών αγώνων, η πείρα ειδικά του αγώνα του ΔΣΕ είναι μεγάλη.

Ταξικό μίσος δεν υπάρχει, ούτε πρέπει να υπάρχει, για τα παιδιά της εργατικής τάξης, της αγροτιάς, για το λαό, τους Έλληνες και τις Ελληνίδες που επιστρατεύθηκαν και πολέμησαν στον εμφύλιο, αδελφός εναντίον αδελφού, κάτω από τις τάξεις του αστικού στρατού.

Το ταξικό μίσος και οι διαχωριστικές γραμμές δε στρέφονται ενάντια στον εργαζόμενο λαό, είτε ψήφισαν “δεξιά” είτε “αριστερά”, είτε νιώθουν έτσι είτε αλλιώς.

Ταξικό μίσος υπάρχει και πρέπει να ισχυροποιείται απέναντι σε ένα σύστημα, μια τάξη, ένα κράτος και τις ιμπεριαλιστικές πολεμοχαρείς λυκοσυμμαχίες τους που ματοκυλάνε τους λαούς.

Ξεχνούν λοιπόν όλοι αυτοί που συγκρίνουν τους κομμουνιστές και τους θιασώτες του δοσιλογισμού, την περίοδο της λευκής τρομοκρατίας, με τους χιλιάδες νεκρούς, εκτοπισμένους, τους βιασμούς και τις βιαιοπραγίες ακόμη και σε γυναίκες και μικρά παιδιά.

Όπως εδώ στην Ξάνθη, που από τον Απρίλη του 1945 ξηλώνεται από την αστική εξουσία η λαϊκή αυτοδιοίκηση του ΕΑΜ, καταφτάνουν βρετανικά στρατεύματα και ένοπλα παρακρατικά τμήματα σε κοινή δράση, προχωρώντας στις πρώτες συλλήψεις των κομμουνιστών και αγωνιστών του ΕΑΜ. Μόνο στα Κιμμέρια έγιναν 60 συλλήψεις τις πρώτες μέρες της δράσης των Βρετανών ιμπεριαλιστών και των ταγματασφαλιτών, νέων φίλων τους. Ενώ η τρομοκρατία συνεχίζεται με τη δημιουργία έκτακτου στρατοδικείου το καλοκαίρι του 1946 και την επίθεση στα γραφεία του Αγροτικού Κόμματος με χειροβομβίδες το 1947.

Στη βάση αυτή οργανώνονται οι πρώτες ανταρτοομάδες το 1946 και πραγματοποιείται μεγάλη συγκέντρωση του ΕΑΜ στην Ξάνθη με πάνω από 1.000 συγκεντρωμένους, και παρ’ όλη την τρομοκρατία απαντάει πως δε θα αφήσει τη βία κατά του λαού αναπάντητη. Έτσι στις 30/1/1947 δημιουργείται το αρχηγείο του ΔΣΕ στην Ξάνθη και μετέπειτα στη Χαϊντού με απόφαση του Γενικού Αρχηγείου του ΔΣΕ…

Ο αγώνας του ΔΣΕ ήταν πέρα για πέρα δίκαιος. Αποτέλεσε τη μαζική, λαϊκή, ένοπλη απάντηση στην αδίστακτη επιχείρηση της αστικής τάξης να υποδουλώσει ή να εξοντώσει το μεγάλο ΕΑΜικό κίνημα, προκειμένου να στερεώσει την αντιλαϊκή της εξουσία. Για να το πετύχει, χρησιμοποίησε κυριολεκτικά όλα τα μέσα, με κύριο όπλο τη δολοφονική βία και την ωμή μαζική τρομοκρατία, έχοντας την καθοριστική στρατιωτική και οικονομική βοήθεια και στήριξη αρχικά από το βρετανικό και στη συνέχεια από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.

Σχεδόν ένα χρόνο μετά τον ηρωικό Δεκέμβρη του 1944 και την απαράδεκτη “συμφωνία της Βάρκιζας”, που επέβαλε τον αφοπλισμό και τη διάλυση του απελευθερωτικού λαϊκού στρατού, του ΕΛΑΣ, σε βάρος του ΕΑΜικού κινήματος και του ΚΚΕ, είχαν γίνει: 1.289 δολοφονίες, 6.671 τραυματισμοί, 31.632 βασανισμοί, 18.767 λεηλασίες και φυλακίσεις, 84.931 συλλήψεις, 509 απόπειρες φόνου, 265 βιασμοί γυναικών.

Το αμείλικτο δίλημμα για το Κόμμα και το κίνημα ήταν: Υποταγή ή ένας νέος ξεσηκωμός. Επέλεξε, έστω με καθυστερήσεις, να βαδίσει το δρόμο της σύγκρουσης και όχι αυτόν της υποταγής και της ταπείνωσης…

Κανένας αγώνας του εργατικού-λαϊκού κινήματος και των κομμουνιστών δεν πήγε χαμένος και καμιά θυσία δεν είναι μάταιη. Αυτό διδάσκει η ιστορία των λαών και του επαναστατικού κινήματος. Μέσα από τις μικρές και μεγάλες νίκες, τις οδυνηρές ήττες και τα προσωρινά πισωγυρίσματα, το επαναστατικό κίνημα της εργατικής τάξης διδάσκεται, ανασυντάσσεται και προχωρά, γίνεται πιο ικανό και ισχυρό στην πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού και με περισσότερη ορμή εφορμά για τη νίκη των λαών, το σοσιαλισμό.

Ο αγώνας του ΔΣΕ τίμησε τους προηγούμενους αγώνες του λαϊκού κινήματος και κυρίως ενέπνευσε τους αγώνες των επόμενων γενιών. Συνεχίζει και να εμπνέει και να διδάσκει».

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η 33η Πανελλήνια Συνάντηση των Επαναπατρισθέντων Πολιτικών Προσφύγων στη Νάουσα

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 9 Σεπτεμβρίου, 2024

Πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 25 Αυγούστου 2024 η 33η Πανελλήνια Συνάντηση των Επαναπατρισθέντων Πολιτικών Προσφύγων, Αντιστασιακών, Φίλων και Απογόνων της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας στον όμορφο και καταπράσινο χώρο του άλσους στον Άγιο Νικόλαο Νάουσας.

Από νωρίς το πρωί βρέθηκαν εκεί αγωνιστές και αγωνίστριες, αντιστασιακοί μαχητές, με τους απογόνους τους και τις οικογένειες τους, επαναπατρισθέντες πολιτικοί πρόσφυγες που έζησαν στις σοσιαλιστικές χώρες, αλλά και φίλοι της Εθνικής Αντίστασης, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα των κατά τόπους Παραρτημάτων της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ). Στο χώρο παρευρέθηκαν η Λουίζα Ράζου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και ο Νίκος Χριστάνης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, όπως επίσης και ο Νίκος Ζώκας, πρόεδρος της Επιτροπής Διεθνούς Ύφεσης και Ειρήνης Θεσσαλονίκης (ΕΔΥΕΘ).

Η Πανελλήνια Συνάντηση, που έχει καταξιωθεί ως θεσμός εδώ και 33 χρόνια, έστειλε αισιόδοξο μήνυμα για τη συνέχεια, καθώς, σύμφωνα με τους διοργανωτές, υπήρξε συμμετοχή αρκετών απογόνων πολιτικών προσφύγων με την «ευχή» να αναλάβουν οι ίδιοι στο μέλλον τη σκυτάλη για να δυναμώσει η ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ.

Ήταν μια συνάντηση που έστειλε μήνυμα πως «δεν ξεχνάμε τη ζωή στις σοσιαλιστικές χώρες αλλά και τις λαμπρές σελίδες των αγώνων του λαού μας», όπως σημείωσαν χαρακτηριστικά κάποιοι από τους συμμετέχοντες, που αντάμωσαν με ανυπομονησία και συγκίνηση για ακόμη μια φορά, ανταλλάσσοντας εμπειρίες από τη ζωή στην προσφυγιά αλλά και ψάχνοντας να συναντήσουν ξανά παλιούς φίλους, καθώς και να γνωρίσουν νέους που μοιράστηκαν για κάποια χρόνια κοινό τόπο ζωής.

Επίσης, με έντονο ενδιαφέρον και συγκίνηση οι συμμετέχοντες περιηγήθηκαν στην έκθεση που λειτουργούσε στο χώρο με σπάνιο αρχειακό υλικό από το Αρχείο του ΚΚΕ αλλά και φωτογραφίες από προσωπικά αρχεία πολιτικών προσφύγων και απογόνων τους για τη ζωή και δράση των μαχητών και μαχητριών του ΔΣΕ ως πολιτικοί πρόσφυγες στις σοσιαλιστικές χώρες. Εκεί όλοι στέκονταν με προσοχή ψάχνοντας ανάμεσα στις εικόνες κάποιον φίλο, συγγενή ακόμη και τον ίδιο τους τον εαυτό, όπως η Βασιλική Χατζηπαππά, πρώην πολιτική πρόσφυγας στη Βουλγαρία, που συγκινήθηκε όταν είδε την αδερφή της σε μια από τις φωτογραφίες που φιλοξενούσε η έκθεση. «Είναι η αδερφή μου μαθήτρια στο σχολείο (…) εκεί σπουδάζαμε όλοι δωρεάν όχι όπως σήμερα (…) δεν υπήρχε το άγχος της επιβίωσης… για παράδειγμα δεν σκεφτόμασταν πως θα “μεγαλώσουμε” παιδί, το κράτος παρείχε για τρία χρόνια άδεια μητρότητας με απολαβές… θα μπορούσα να πω και πολλά άλλα παραδείγματα…», ενώ ο Μηνάς Μερτζανίδης, μαχητής του ΔΣΕ, επίσης συγκινημένος δήλωσε «…ερχόμαστε εδώ 33 χρόνια και θα συνεχίσουμε όσο μπορούμε».

Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων στο πλαίσιο της συνάντησης άνοιξε με έναν σύντομο χαιρετισμό ο Γιώργος Κασαπίδης εκ μέρους της διοικούσας επιτροπής του Παραρτήματος Νάουσας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ. Επίσης χαιρετισμό απηύθυνε ο Δημήτρης Παπαδόπουλος, μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, ο οποίος μεταξύ άλλων ανέφερε: «Η διάσωση και υποδοχή των μαχητών και μαχητριών του ΔΣΕ, ως πολιτικών προσφύγων, υπήρξε η τεράστια έκφραση της διεθνιστικής αλληλεγγύης της ΕΣΣΔ και των άλλων χωρών υποδοχής. Υποδέχτηκαν τους πρόσφυγες αγωνιστές, τους έντυσαν, τους τάισαν, τους γιάτρεψαν, τους στέγασαν, τους έδωσαν δουλειές. Και όσο περνούσε ο καιρός και προσαρμόζονταν στην καθημερινή ζωή στις χώρες του σοσιαλισμού, μπήκαν στην εκπαίδευση, σπούδασαν, έφτιαξαν οικογένειες. Μια καινούργια ζωή. Χωρίς όμως να ξεχάσουν ποτέ την πατρίδα. Η πολιτική προσφυγιά οργανώθηκε, έφτιαξε συλλόγους, αθλητικά σωματεία, δραστηριοποιούνταν σε όλες τις εκφράσεις της κοινωνικής ζωής με ιδιαίτερες διακρίσεις. Με πρωτοπόρους εργάτες στην παραγωγή, στις επιστήμες, στις τέχνες, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό. Η πολιτική προσφυγιά συνέβαλε αποφασιστικά με το μερίδιο που της αναλογούσε σε όλη τη διαδικασία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, τόσο στη Σοβιετική Ένωση, όσο και στις άλλες λαϊκές δημοκρατίες. (…)

Μπορούσε κανείς να φανταστεί 77 χρόνια μετά το Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, ότι στην Ουκρανία θα σκοτώνονταν τα εγγόνια των μαχητών του Κόκκινου Στρατού σε έναν πόλεμο που προκάλεσαν οι καπιταλιστές για το μοίρασμα αγορών, ενεργειακών πηγών, εδαφών, για το ποιος θα υπερισχύσει στο ιμπεριαλιστικό σύστημα; Από τη μια οι ΝΑΤΟϊκοι με την Ευρωπαϊκή Ένωση, το κράτος μαριονέτα του Ζελένσκι και τα φασιστικά τάγματα θανάτου και από την άλλη ο ρωσικός ιμπεριαλισμός που προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από έναν υποτιθέμενο αντιφασισμό, που εργαλειοποιεί τα σύμβολα της Σοβιετικής Ένωσης και του Κόκκινου Στρατού, ενώ την ίδια ώρα στήνει μνημεία ενάντια στο σταλινικό ολοκληρωτισμό, φτιάχνει ιδρύματα και ινστιτούτα ενάντια στο σοσιαλισμό και τα σοσιαλιστικά ιδεώδη. (…)

Εδώ λοιπόν έρχεται η ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ που με τα Παραρτήματά της σε όλη την Ελλάδα παλεύει να διασώσει την ιστορική αλήθεια, να αναδείξει το έπος της Εθνικής Αντίστασης, την τρίχρονη πάλη του ΔΣΕ, τον αγώνα του λαού ενάντια στο μετεμφυλιακό καθεστώς. Καλούμε και από αυτό εδώ το βήμα τους απογόνους των αγωνιστών, τους πολιτικούς πρόσφυγες, τους ανθρώπους που έζησαν και μεγάλωσαν στη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες Λαϊκές Δημοκρατίες να έρθουν στην ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, να μπουν στα Παραρτήματα στις περιοχές τους και να δώσουμε τη μάχη ενάντια στη λήθη και τη διαστρέβλωση. Το οφείλουμε στους προγόνους μας και στους αγώνες τους, το οφείλουμε πρώτα απ’ όλα στις γενιές που έρχονται».

Η κεντρική ομιλία έγινε από το Λεωνίδα Στολτίδη, βουλευτή του ΚΚΕ, απόγονο επαναπατρισθέντων πολιτικών προσφύγων από την Τασκένδη, ο οποίος σημείωσε: «Όλοι εμείς οι κομμουνιστές, οι φίλοι και οι οπαδοί του Κόμματος, με εφόδιο και το θετικό εκλογικό αποτέλεσμα, αναλαμβάνουμε μεγαλύτερες ευθύνες απέναντι στο λαό. Ευθύνες, βέβαια, τις οποίες ποτέ δεν αρνήθηκε το Κόμμα μας στην υπερεκατοντάχρονη ιστορία του!

Κι εσείς αγαπητοί συναγωνιστές και σύντροφοι, ηρωικοί μαχητές του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, του ΔΣΕ, περήφανοι απόγονοι των μαχητών, είστε η ζωντανή απόδειξη για αυτό. Εκ μέρους του ΚΚΕ σας απευθύνουμε τον πιο θερμό, αγωνιστικό χαιρετισμό. Για το Κόμμα μας είστε σάρκα από τη σάρκα του, αίμα από το αίμα του, γιατί είστε πρωταγωνιστές και ζωντανοί φορείς της ιστορίας του. Στο πρόσωπό σας το ΚΚΕ τιμά όλους τους αγωνιστές της ΕΑΜικής Αντίστασης, τους μαχητές και τις μαχήτριες του ΔΣΕ, που υπερασπίστηκαν τη λευτεριά του λαού σε μία κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης. Υποκλινόμαστε στους εκτελεσμένους, σ’ αυτούς που δώσανε τα νιάτα τους και τη ζωή τους, κι έμειναν πιστοί σε αξίες και ιδανικά. Τιμάμε τους μάρτυρες των φυλακών και της εξορίας, κάθε κυνηγημένο αγωνιστή, τιμάμε εσάς που βιώσατε την πολύχρονη πολιτική προσφυγιά. Αυτή η ζωντανή πείρα είναι που μεγαλώνει ως εφιάλτης των αστών και των επιτελείων τους, που ξοδεύουν όλο και περισσότερα για να τη διαστρεβλώσουν και να τη σβήσουν, για να σβήσουν τον πρωτοπόρο ρόλο του ΚΚΕ. Η ζωντανή πείρα που έδειξε ότι το ΚΚΕ ποτέ δε δείλιασε μπροστά στην πιο σκληρή ταξική αναμέτρηση με οποιονδήποτε αντίπαλο, για μια Ελλάδα λεύτερη και σοσιαλιστική.

Αυτός ο αγώνας μόνο μάταιος δεν είναι! Αυτή η κοινωνία, η σοσιαλιστική, αποδείχτηκε ότι δεν είναι ουτοπία. Ο καπιταλισμός, δυστυχώς για αυτόν, δεν είναι ανίκητος, μπορούμε να οικοδομήσουμε μια άλλη, ανώτερη κοινωνία, με ισότητα και δικαιοσύνη για όλους τους ανθρώπους. (…)

Υπάρχει, λοιπόν, διέξοδος για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, και αυτή βρίσκεται στην πάλη για την απεμπλοκή της χώρας από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία και στη Μ. Ανατολή, στους μεγάλους χώρους δουλειάς, εκεί που η αναμέτρηση για τους μισθούς αποκαλύπτει και σημαδεύει τη στρατηγική του κεφαλαίου για φθηνή εργατική δύναμη, στα δεκάδες χιλιάδες θύματα των μεγάλων καταστροφών από το “επιλεκτικά ανίκανο” κράτος του κεφαλαίου, από την πολιτική του κόστους-οφέλους, που μετατρέπει σε πεδίο επιχειρηματικής δράσης ακόμη και τις ίδιες τις καταστροφές που προκαλεί, στις μεγάλες προσπάθειες που γίνονται για την αλλαγή των συσχετισμών παντού, για να κερδίζει έδαφος αυτή η γραμμή πάλης μέσα στα σωματεία και να χάνει η γραμμή της “συναίνεσης”, να αποδυναμώνεται ο κυβερνητικός-εργοδοτικός συνδικαλισμός.

Οι λαοί δεν πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα στον έναν ή στον άλλον ιμπεριαλιστή! Καμία εμπιστοσύνη στην αστική τάξη, στις κυβερνήσεις και τα κόμματά της! Γνωρίζουμε καλά τις αστείρευτες δυνάμεις του λαού μας! Παλεύουμε ο ίδιος να εμπιστευτεί τη δύναμή του! Σε αυτόν τον αγώνα το ΚΚΕ καταθέτει κάθε μέρα όλη τη δύναμη που του δίνει ο λαός».

Η συνάντηση ολοκληρώθηκε με μουσικό πρόγραμμα από συγκρότημα που αποτελείται από πρώην μέλη του ιστορικού συγκροτήματος «Μπουζούκι» αλλά και μέλη άλλων συγκροτημάτων πολιτικών προσφύγων και απογόνων στις σοσιαλιστικές χώρες, με αφιέρωμα σε τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και άλλων μεγάλων συνθετών, με τον πρώτο χορό να σέρνουν εγγόνια πολιτικών προσφύγων της Τασκένδης, και με αφιέρωμα στο λαϊκό, πολιτικό και αντάρτικο τραγούδι από το συγκρότημα των εργατικών σωματείων της Θεσσαλονίκης, που στηρίζει σταθερά το συγκεκριμένο θεσμό.

Στο χώρο επίσης φιλοξενήθηκε έκθεση βιβλίων της «Σύγχρονης Εποχής» αλλά και το περιοδικό «Εθνική Αντίσταση», ενώ δεν έλειπε ο «Ριζοσπάστης».

Παράρτημα Κεφαλονιάς της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ: Εκδήλωση τιμής στους πεσόντες αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και του ΔΣΕ από τα Ομαλά

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 6 Σεπτεμβρίου, 2024

Τους πεσόντες αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού από τα Ομαλά τίμησαν με εκδήλωσή τους την Κυριακή 25 Αυγούστου το Παράρτημα Κεφαλονιάς της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και η ΚΟΒ Αργοστολίου της ΤΕ Κεφαλονιάς-Ιθάκης του ΚΚΕ.

Στη λιτή εκδήλωση, που πραγματοποιήθηκε στο Μνημείο Πεσόντων στα Βαλσαμάτα, μίλησε ο Γιάννης Κουρούκλης, μέλος της Τομεακής Επιτροπής, που αναφέρθηκε στη συνολική προσφορά της περιοχής των Ομαλών και του λαού τους στην Εθνική Αντίσταση των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ ενάντια στους Ιταλούς και εν συνεχεία Γερμανούς κατακτητές όπως και τους ντόπιους συνεργάτες τους, καθώς και στις ηρωικές σελίδες που ακολούθησαν με τον ΔΣΕ.

Στάθηκε, μεταξύ άλλων, στις πρώτες προσπάθειες που έγιναν στα Βαλσαμάτα για τη δημιουργία αντιφασιστικής βάσης στον ιταλικό στρατό κατοχής, αλλά και στην έκδοση του «Ριζοσπάστη Κεφαλονιάς», που κυκλοφόρησε παράνομα από τα μέσα Μάρτη του 1942, με σκοπό να διαφωτίσει το λαό σε Κεφαλονιά και Ιθάκη για τα αντιστασιακά του καθήκοντα κ.ά.

Αναφερόμενος στις εξελίξεις στο σήμερα, σημείωσε την ανάγκη τα διδάγματα του παρελθόντος να αξιοποιηθούν στην πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και στο κεφάλαιο.

Υπογράμμισε ακόμη την ανάγκη να δυναμώσει μέσα στους εργαζόμενους και το λαό συνολικά η πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ, λέγοντας: «Η Ιστορία διδάσκει ότι πάντα η πρόοδος, ό,τι πιο σύγχρονο για τη ζωή του λαού, ερχόταν από την ταξική πάλη, καθώς ό,τι κατέκτησε ο λαός μας το κατέκτησε με σκληρούς αγώνες και με το ΚΚΕ στην πρώτη γραμμή. Μοναδική απάντηση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα είναι η πρόταση πάλης και εξουσίας του ΚΚΕ. Για τους αντάρτες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, η μεγαλύτερη τιμή είναι να συνεχίσουμε στο δρόμο που βάδισαν και οι ίδιοι. Ο λαός μας απέδειξε ότι μπορεί αν απαγκιστρωθεί από τη λογική του συμβιβασμού και της μοιρολατρίας να μεγαλουργήσει. Αρκεί να πιστέψει στη δύναμή του. Αυτό είναι η καλύτερη τιμή για τους χιλιάδες πατριώτες αγωνιστές που έδωσαν τη ζωή τους γι’ αυτά τα ιδανικά. Αυτή είναι η καλύτερη τιμή για τους πατριώτες αγωνιστές των Ομαλών που τιμάμε σήμερα».

Παράρτημα Κοκκινιάς της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ: Τίμησε τους αγωνιστές που εκτελέστηκαν από τους ναζί κατακτητές και τους συνεργάτες τους

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 6 Σεπτεμβρίου, 2024

Σε κλίμα συγκίνησης ξεκίνησαν το Σάββατο 17 Αυγούστου οι εκδηλώσεις που πραγματοποιούν το Παράρτημα Κοκκινιάς της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και οι Κομματικές Οργανώσεις Νίκαιας-Ρέντη του ΚΚΕ προς τιμήν των αγωνιστών που εκτελέστηκαν από τους ναζί κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους στο μεγάλο Μπλόκο της Κοκκινιάς, στις 17/8/1944.

Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν με την κατάθεση στεφάνων σε διάφορα σημεία της πόλης όπου εκτελέστηκαν Κοκκινιώτες αγωνιστές.

Αφετηρία η πλατεία Αγίου Νικολάου, που βάφτηκε συχνά με αίμα κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής, καθώς οι Γερμανοί κατακτητές και οι ντόπιοι συνεργάτες τους χρησιμοποίησαν την κεντρική πλατεία της πόλης και ως χώρο εκτελέσεων προς «φρόνηση και παραδειγματισμό». Ο λαός της πόλης όχι μόνο δεν πτοήθηκε από τις τρομοκρατικές πράξεις, αλλά έδωσε και έναν μεγάλο συμβολισμό σε αυτή την πλατεία, καθώς εδώ το ΕΑΜ με μπροστάρη τους κομμουνιστές διοργάνωνε τις πιο σημαντικές και απαγορευμένες από τους κατακτητές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις.

Επόμενος σταθμός το μνημείο ομήρων της Κατοχής, αφιερωμένο στους χιλιάδες Κοκκινιώτες που οι Γερμανοί κατακτητές και οι ντόπιοι συνεργάτες τους, αποτελειώνοντας το αποτρόπαιο έργο τους στο μπλόκο, έσυραν μαζί τους εγκαταλείποντας την πόλη και τους έκλεισαν στο κολαστήριο του Χαϊδαρίου. Από αυτούς 1.500 περίπου στάλθηκαν στα στρατόπεδα εξόντωσης του γερμανικού Ράιχ, απ’ όπου πολλοί δεν γύρισαν ποτέ.

Στη 19χρονη Διαμάντω Κουμπάκη, μία από τις πρωταγωνίστριες μορφές στις μάχες που έδωσαν οι ΕΛΑΣίτες με τους Γερμανούς κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες της στις 17 Αυγούστου 1944 στην περιοχή της Νεάπολης, ήταν αφιερωμένη η επόμενη στάση στην ομώνυμη πλατεία. Όταν η Δ. Κουμπάκη έπεσε στα χέρια τους και την οδήγησαν για εκτέλεση μαζί με τον ΕΠΟΝίτη Λεωνίδα Μαραθρεύτη, βλέποντάς τον να λυγίζει κάποια στιγμή του χάρισε ένα χαμόγελο και του φώναξε: «Σύντροφε μία ζωή χρωστάμε που τη χρωστάμε. Τι πιο ωραίο να τη δώσουμε για τον αγώνα».

Αμέσως μετά, στα «Αρμένικα» Νεάπολης (στο γήπεδο του Ιωνικού) οι συγκεντρωμένοι απέτισαν φόρο τιμής στους 46 εκτελεσμένους Κοκκινιώτες που οι Γερμανοί κατακτητές και οι συνεργάτες τους εκτέλεσαν εδώ στην τότε «μάντρα του Κόκκινου» το απόγευμα της 17ης Αυγούστου του 1944, μεταφέροντάς τους από την πλατεία της Οσίας Ξένης. Λίγες ώρες νωρίτερα είχαν διαπράξει στην ίδια περιοχή και ένα ακόμη αποτρόπαιο έγκλημα, λυσσασμένοι από την αντίσταση που προέβαλαν εδώ μαχητές του ΕΛΑΣ, που είχε ως αποτέλεσμα και τον σοβαρό τραυματισμό Γερμανού αξιωματικού. Πυρπόλησαν τον τότε αραιοκατοικημένο συνοικισμό, καίγοντας 95 σπίτια και αφήνοντας άστεγους 500 περίπου ανθρώπους, καίγοντας μέσα στα σπίτια τους τον Ηλία Μαλάνο και τον Αχιλλέα Τριγώνη.

Έπειτα στην Πλατεία Ηρώων, που αποτέλεσε γειτονιά-μετερίζι του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Εδώ στην περιοχή του Δημοτικού Κήπου γράφτηκε μία ακόμη σελίδα της ένδοξης μάχης της Κοκκινιάς. Σε αυτή την περιοχή Κοκκινιώτες ΕΛΑΣίτες αντιμετώπισαν υπερδυνάμεις Γερμανών και ταγματασφαλιτών. Σε αυτή τη μάχη έπεσαν ηρωικά ο ΕΛΑΣίτης Δημήτρης Ψαρράς ή Ψαρρός, στέλεχος του ΚΚΕ, και ο φίλος του συναγωνιστής Θανάσης Λαμπαδίτης. Λίγο πιο πέρα γερμανοτσολιάδες σκότωσαν τους άοπλους αδελφούς Μηνά και Κίμωνα Σολάκα.

Επόμενος σταθμός, Μαινεμένης και Γέμελου. Το σημείο αυτό και η γύρω περιοχή αποτέλεσαν τόπο εκτέλεσης της 26χρονης Ν. Γιάκαλου, του 26χρονου Αγγ. Βαρδόπουλου, του Γ. Βενετά αλλά και του 47χρονου τσαγκάρη Γιάννη Κεχαγιά από τη «δρακογενιά» των κομμουνιστών της Ακροναυπλίας και πρόεδρο της Ομοσπονδίας επαγγελματιών της πόλης.

Προτελευταίος σταθμός στη διασταύρωση Κασταμονής και Ιωνίας, εκεί όπου στις 7 Μάρτη του 1944, στο πλαίσιο της μάχης της Κοκκινιάς (4-8 Μάρτη), που αποτέλεσε μια από τις σημαντικές μάχες στην Ευρώπη με τους Γερμανούς κατακτητές μέσα σε πόλεις, έπεφτε νεκρός και ο ταγματάρχης του ΕΛΑΣ Γιώργος Βογιατζής, καπετάνιος ομάδας ΕΛΑΣιτών που αντιστάθηκε για πολλές ώρες στις πολυάριθμες ορδές των γερμανοτσολιάδων. Οι μισθοφόροι των κατακτητών βρήκαν την ευκαιρία να δείξουν το μίσος τους για τους ήρωες του λαού, κρεμώντας ανάποδα και σκυλεύοντας το γυμνό σώμα του Βογιατζή.

Τελευταίος σταθμός η Μάντρα του Μπλόκου της Κοκκινιάς. Την ομιλία εκεί έκανε ο Δημήτρης Τζαφάλιας, μέλος του Γραφείου της ΤΕ Πειραιά του ΚΚΕ. Αφού αναφέρθηκε στο ιστορικό της μέρας, τόνισε «πως το ζήτημα είναι να μην ξεχαστεί το έγκλημα, να γίνουν γνωστά τα ιστορικά γεγονότα στις νεότερες γενιές, αλλά και να μη μείνει η σημερινή μέρα ως τυπικό μνημόσυνο. Να γίνει δύναμη μέσω της γνώσης στην καθημερινή πάλη, σε σύνθετες συνθήκες». Συγχρόνως, κατήγγειλε τις κυβερνήσεις που έχουν εμπλέξει τη χώρα στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και στους πολέμους που εξαπολύουν και πως γι’ αυτό και αγωνιούν και εντείνουν συνεχώς τις προσπάθειές τους οι εκμεταλλευτές του λαού να φέρουν την Ιστορία στα μέτρα τους. Αλλά δε θα τους περάσει. Γιατί 80 χρόνια η Κοκκινιά δεν ξεχνά. Κι αυτό γιατί η πόλη έχει ιστορία δεμένη με αγώνες και θυσίες του λαού, ιστορία δεμένη με την πρωτοπόρα δράση του ΚΚΕ.

Στο Μπλόκο στεφάνια κατέθεσαν εκ μέρους του Παραρτήματος Κοκκινιάς της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ ο πρόεδρος Παναγιώτης Γεωργιόπουλος, και εκ μέρους του ΚΚΕ ο Δημήτρης Τζαφάλιας, μέλος του Γραφείου της ΤΕ Πειραιά, ενώ στεφάνι κατέθεσε και το ΤΣ Πειραιά της ΚΝΕ.

Παραβρέθηκαν επίσης ο Δημήτρης Γόντικας, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, η Διαμάντω Μανωλάκου, μέλος της ΚΕ και βουλευτής του ΚΚΕ, ο Ηρακλής Ευαγγελινός, γραμματέας του ΤΣ Πειραιά της ΚΝΕ, ο Στέλιος Μπενετάτος, περιφερειακός σύμβουλος Αττικής με τη «Λαϊκή Συσπείρωση», δημοτικοί σύμβουλοι της «Λαϊκής Συσπείρωσης» Νίκαιας-Ρέντη, εκπρόσωποι των Παραρτημάτων Πειραιά, Κορυδαλλού, Κερατσινίου-Δραπετσώνας και Περιστερίου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, όπως και εκπρόσωποι φορέων της πόλης.

Η σειρά εκδηλώσεων τιμής και μνήμης για τα 80 Χρόνια από το Μπλόκο της Κοκκινιάς συνεχίζεται και ολόκληρο το μήνα Σεπτέμβρη.

Παράρτημα Λάρισας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ: Εκδήλωση για το δημοσιογράφο Κώστα Βιδάλη

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 6 Σεπτεμβρίου, 2024

Με τη συμπλήρωση φέτος 78 χρόνων από το μαρτυρικό θάνατο του Κώστα Βιδάλη (14/8/1946), πολιτικού συντάκτη του «Ριζοσπάστη», αντιπροσωπείες των ΔΣ του Παραρτήματος Λάρισας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και της Ένωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Θεσσαλίας-Στερεάς Ελλάδας-Εύβοιας, τιμώντας τον κομμουνιστή, αντιστασιακό και δημοσιογράφο Κώστα Βιδάλη, πραγματοποίησαν εκδήλωση και κατάθεση στεφάνων στον τόπο εκτέλεσής του στη Μελία, στις 13 Αυγούστου 2024.

Ομιλία έγινε από τον πρόεδρο του Παραρτήματος Λάρισας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ Θανάση Σερδένη, ενώ στεφάνια κατέθεσαν ο Μάρκος Κολοβός εκ μέρος του Παραρτήματος Λάρισας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και ο Γιώργος Πέτρου εκ μέρους της Ένωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Θεσσαλίας-Στερεάς Ελλάδας-Εύβοιας. Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν ο πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου Μελίας Κωνσταντίνος Νταλαμπύρας, ο πρώην Κοινοτάρχης Νίκος Χονδρονάσιος και κάτοικοι της περιοχής του Δήμου Κιλελέρ.

Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία του Θανάση Σερδένη:

«Ο Κώστας Βιδάλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1904. Γνώρισε από πολύ μικρός τη βιοπάλη. Τελειώνοντας το Γυμνάσιο, γράφτηκε στη Νομική, στη συνέχεια άφησε όμως τις σπουδές του και στράφηκε στη δημοσιογραφία. Το 1924 ξεκίνησε να εργάζεται στον “Ριζοσπάστη”. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Συντακτών, δυναμικός συνδικαλιστής. Το καλοκαίρι του 1936 βρίσκεται απεσταλμένος του “Ρ” στην Ισπανία για να παρακολουθήσει τη Σπαρτακιάδα της Βαρκελώνης. Εκεί τον βρίσκει το φασιστικό πραξικόπημα του Φράνκο, ενώ γυρίζοντας στην Ελλάδα βρίσκει τη μεταξική δικτατορία.

Το 1941 γίνεται μέλος του ΚΚΕ. Με την έναρξη της Εθνικής Αντίστασης γίνεται γραμματέας της Επιτροπής Κεντρικής Διαφώτισης του ΕΑΜ. Καθοριστική ήταν η συμβολή του στην κυκλοφορία του παράνομου Τύπου στην Κατοχή, στην έκδοση της “Ελεύθερης Ελλάδας”, που αποτελούσε το κεντρικό όργανο του ΕΑΜ, του “Απελευθερωτή”, της “Επιμελητείας του Αντάρτη”.

Στις 14 Αυγούστου 1946 αφήνει την τελευταία του πνοή στον θεσσαλικό κάμπο, δολοφονημένος από τη συμμορία του Σούρλα, ο δημοσιογράφος του “Ριζοσπάστη” Κώστας Βιδάλης. Η δράση των παρακρατικών συμμοριών, που συμπλήρωνε την εποχή εκείνη την κρατική τρομοκρατία ενάντια στους κομμουνιστές και τους λαϊκούς αγωνιστές, ήταν ο λόγος που τον είχε οδηγήσει στη Θεσσαλία.

Παρά τις επιφυλάξεις και τις αντιρρήσεις της Διεύθυνσης της εφημερίδας, λόγω της επικινδυνότητας της αποστολής, ο Βιδάλης βρέθηκε τον Αύγουστο του ’46 στα θεσσαλικά χωριά, με στόχο να μάθει από πρώτο χέρι για τη δράση των βασανιστών που έκαιγαν χωριά, βασάνιζαν και σκότωναν αγωνιστές, να καταγράψει τις θηριωδίες τους, να καταγγείλει τα εγκλήματά τους. Αναχώρησε για την περιοχή στις 11 Αυγούστου. “Πρέπει να κάμω τη δουλειά μου, να καταγγείλω όλο αυτό το όργιο της τρομοκρατίας… Ν’ αποκαλύψω τους δράστες…”. Έτσι περιέγραφε το καθήκον του. Θύμα της δολοφονικής τους δράσης έπεσε τελικά και ο ίδιος.

“Λογαριάζω να ‘μαι αυτού Παρασκευή βράδυ, 16 του μηνός. Μάζεψα φοβερό υλικό. Θα τα πούμε”: Το τελευταίο του μήνυμα έφτασε στον “Ριζοσπάστη” στις 13 Αυγούστου. Όπως αναφέρει ο Θανάσης Γεωργίου, δημοσιογράφος του “Ριζοσπάστη”, τελευταία του παραγγελία προς αυτόν ήταν: “Πήγαινε αύριο στον Σοφούλη και πες του να μιλήσει στο στρατηγό Βεντήρη. Να δώσουν εντολή να σταματήσει το μακελειό. Εδώ σφάζουν τον κόσμο σαν τα κοτόπουλα”.

Την ίδια μέρα ταξίδευε με το τρένο από τη Λάρισα για τον Βόλο. Στον Πλατύκαμπο, 13 χιλιόμετρα από τη Λάρισα, είκοσι συμμορίτες του Σούρλα σταμάτησαν το τρένο και τον αιχμαλώτισαν, μπροστά στα μάτια αξιωματικών του στρατού και της χωροφυλακής που έμειναν άπραγοι.

Λίγες ώρες μετά, ο Βιδάλης οδηγήθηκε στο χωριό Μελία, στο νεκροταφείο, κι εκεί, οι συμμορίτες του Σούρλα, με πρωτεργάτη τον Τζορτζ (τον διαβόητο Αγγλοκύπριο αξιωματικό) τον βασάνισαν. Χτυπούσαν με ρόπαλα το γυμνό κορμί του Βιδάλη, με μαχαίρια. Κι όταν ένας από τους βασανιστές του τον ρωτά ειρωνικά τι θα του δώσει για όσα έκανε, ο Βιδάλης έβγαλε από την τσέπη του ένα τελευταίο πενηνταράκι… Με πέντε σφαίρες τον αποτέλειωσαν και πέταξαν το σώμα του σ’ ένα χωράφι.

“…Αν λεγότανε Βιδάλης δεν ξέρω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΥΤΟΣ MAPTYΡΗΣΕ ΩΣΠΟΥ ΝΑ ΞΕΨΥΧΗΣΕΙ”, ανέφερε αυτόπτης μάρτυρας, ιδιοκτήτης φορτηγού το οποίο η συμμορία του Σούρλα είχε επιτάξει για τη μεταφορά των “λάφυρων” από τις επιδρομές στα χωριά.

“Να γράφεις, κύριε συνάδελφε, για τους απλούς ανθρώπους. Καθαρά, όχι συννεφώδη, σύντομα και περιεκτικά. Άφηνε στην άκρη τις φλυαρίες και δίνε το λόγο στα γεγονότα”. Αυτές ήταν οι συμβουλές του στους νεότερους και φρόντιζε να τις ακολουθεί και ο ίδιος, θυσιάζοντας στο καθήκον του να καταγράψει τα γεγονότα και τα βάσανα του λαού την ίδια του τη ζωή.

Σε εκδήλωση που έγινε το 2002 στη Μελία, ο Νίκος Καραντηνός, ένας άνθρωπος που έζησε κοντά στον Βιδάλη και έμαθε πολλά από αυτόν, μίλησε για τον δάσκαλο και τον άνθρωπο Κώστα Βιδάλη. “Είμαστε ευτυχισμένοι. Γιατί σ’ αυτό το χωριό του θεσσαλικού κάμπου είναι παρούσα, ζωντανή μια μεγάλη μορφή της ελληνικής δημοσιογραφίας. Δεν ήθελαν να τον στείλουν εδώ, στη Λάρισα. Ήρθε. Και ήρθε για να δει, να γράψει για να μάθει ο λαός την πραγματική αλήθεια. Το πήρε πάνω του. Και κράτησε αυτή τη λεβεντιά ως την τελευταία στιγμή. Έχουμε ανάγκη να σκύψουμε στον Βιδάλη. Δεν είναι μουσειακή μνήμη ο Βιδάλης. Είναι πρόσταγμα, είναι κάλεσμα δράσης στο σήμερα, ένα σήμερα φοβερό, που πρέπει κάθε δημοσιογράφο τίμιο και καθαρό να τον συναρπάζει και να τον στέκει όρθιο. Ναι, έχει κόστος αυτή η στάση. Πρέπει οι δημοσιογράφοι να την αποτολμήσουν”.

Η ζωή και ο θάνατος του Κώστα Βιδάλη έχουν πολλά να διδάξουν και να προσφέρουν σε όλους μας και ειδικά στους νεότερους.

Ειδικά σήμερα, που η χώρα μας μπλέκεται όλο και περισσότερο στους πολέμους των ιμπεριαλιστών, που οι στρατιωτικές δαπάνες σπάνε κάθε ρεκόρ, που τα σύννεφα μιας νέας καπιταλιστικής κρίσης είναι προ των πυλών διεθνώς και το σύστημα εντείνει την καταστολή, με όλους τους τρόπους, απέναντι στον λαό και τη νεολαία, έχουμε πολλούς λόγους να “κοιτάξουμε” στις σελίδες της Ιστορίας της Εθνικής Αντίστασης και του λαού μας.

Να διδαχθούμε από την πείρα—θετική και αρνητική—και τον απέραντο ηρωισμό που αναβλύζουν, να δούμε ότι ο οργανωμένος λαός, με το ΕΑΜ και το ΚΚΕ στην πρώτη γραμμή, μπορεί να τα βάλει με εχθρούς που φαντάζουν ανίκητοι και να μεγαλουργήσει.

Κοιτάζουμε, όμως, πίσω, μόνο για να πάμε πιο αποφασιστικά μπροστά.

Για να στερεώσουμε και να δυναμώσουμε ακόμα περισσότερο τα βήματα που έχουν γίνει, το ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής που αποτυπώνεται τα τελευταία χρόνια στους αγώνες, στις αρχαιρεσίες του κινήματος και στις εκλογικές αναμετρήσεις.

Συνεχίζουμε, με ακλόνητη αποφασιστικότητα και πίστη στο όμορφο μέλλον της ανθρωπότητας, για το οποίο πάλεψαν και θυσιάστηκαν όλοι αυτοί οι ήρωες του ΕΑΜ, των ΕΛΑΣ, ΕΛΑΝ, ΟΠΛΑ, ΕΠΟΝ, του ΔΣΕ και του λαού μας.

Την κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, όπου η εργατική τάξη θα έχει την εξουσία, και η χώρα μας, αποδεσμευμένη από δολοφονικές ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, θα προοδεύει προς όφελος όλου του λαού της.

Ο αγώνας γι’ αυτό το μέλλον είναι η καλύτερη τιμή στη μνήμη τους!»

Παράρτημα Ρεθύμνου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ: Εκδήλωση στα Ανώγεια για τα 80 χρόνια από τη μάχη στο Σφακάκι

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 3 Σεπτεμβρίου, 2024

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στα Ανώγεια η εκδήλωση της ΤΕ Ρεθύμνου του ΚΚΕ την Τετάρτη 7 Αυγούστου 2024, που ήταν αφιερωμένη στα 80 χρόνια από τη μάχη στο Σφακάκι. Αρχικά πραγματοποιήθηκε κατάθεση στεφάνων στο μνημείο στη θέση της μάχης, από το ΚΚΕ, την ΚΝΕ, την ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και τον δήμαρχο Ανωγείων Σωκράτη Κεφαλογιάννη.

Αργότερα στην πλατεία Αρμί, την εκδήλωση άνοιξε ο Αντώνης Ρούλιος, δημοτικός σύμβουλος Ανωγείων με την «Λαϊκή Συσπείρωση, ενώ ο Μπάμπης Σταυρακάκης, επίσης δημοτικός σύμβουλος, αναφέρθηκε στο ιστορικό της μάχης. Χαιρετισμό απηύθυνε η Ελένη Δραμιτινού, πρόεδρος του Παραρτήματος Ρεθύμνου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ. Την κεντρική ομιλία έκανε ο Μανώλης Συντυχάκης, μέλος της ΕΠ Κρήτης του ΚΚΕ και βουλευτής.

Η εκδήλωση έκλεισε με μελωδίες της Κρητικής παράδοσης, από το συγκρότημα του Χάρη Φασουλά.

Στον χαιρετισμό της η Ελένη Δραμιτινού ανέφερε:

«…Φέτος ειδικά, γιορτάζουμε τα 80 χρόνια από την κορύφωση της δράσης του ΕΛΑΣ στο νομό Ρεθύμνου, το 1944, έτος που σημαδεύτηκε από τη γιγάντωση του ΕΑΜ, την ίδρυση της Κυβέρνησης του Βουνού, την απελευθέρωση του μεγαλύτερου μέρους της χώρας από τον ΕΛΑΣ και την απελευθέρωση της Αθήνας.

Στο νομό μας η δράση του ΕΛΑΣ κορυφώθηκε το 1944 με τη μάχη στο Σφακάκι, αλλά και με τη μάχη στους Ποταμούς που θα τιμήσουμε το Σεπτέμβρη. Μιλάμε για τους μήνες που κορυφώθηκε η ναζιστική θηριωδία στο νομό με το Ολοκαύτωμα των Ανωγείων αλλά και των χωριών του Κέδρους, συνέχεια της εγκληματικής δράσης των ναζιστικών στρατευμάτων και των σουμπεριτών συνεργατών τους στα χωριά της Κρήτης…»

Στην ομιλία του ο βουλευτής του ΚΚΕ μεταξύ άλλων είπε:

«Συμπληρώθηκαν 79 χρόνια από το μεγαλύτερο έγκλημα του ιμπεριαλισμού, τη ρίψη των ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι.

Αυτή η επίθεση κόστισε τη ζωή στον ασύλληπτο αριθμό των 180.000 ανθρώπων ακαριαία και σε ανυπολόγιστο αριθμό άλλων τις επόμενες δεκαετίες, εξαιτίας της έκθεσης σε τεράστιες δόσεις ραδιενέργειας.

Ήταν στην πραγματικότητα μια μακάβρια επίδειξη ισχύος των ΗΠΑ, με αποδέκτες τη Σοβιετική Ένωση και το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα, που έβγαινε ενισχυμένο και με τεράστιο κύρος από τον Πόλεμο. Ήταν, ταυτόχρονα, μια απόδειξη για το πού μπορούν να φτάσουν οι ιμπεριαλιστές για να πετύχουν τους σκοπούς τους, κάτι που, άλλωστε, είχε ήδη αποδειχθεί περίτρανα εκείνη την περίοδο με τα ναζιστικά εγκλήματα.

Ένα χρόνο πριν, 13 Αυγούστου 1944, οι ναζί διέπραξαν, με το ολοκαύτωμα των Ανωγείων και τη σφαγή 25 κατοίκων τις, ένα ειδεχθές ναζιστικό έγκλημα.

Κι αυτό γιατί οι Ανωγειανοί επέλεξαν – άλλη μία φορά – να σταθούν στη σωστή πλευρά της Ιστορίας, δίνοντας μάθημα αξιοπρέπειας και λεβεντιάς με τη μάχη στο Σφακάκι, στις 7 Αυγούστου 1944.

Τιμή και δόξα στους ήρωες λαϊκούς αγωνιστές που έδωσαν παλικαρίσια τη μάχη απέναντι σ’ έναν άρτια εξοπλισμένο κατακτητή.

Η ηρωική πάλη του ΕΛΑΣ των Ανωγείων και όλης της Κρήτης αποτελεί έναν ακόμη κρίκο στη μεγάλη αλυσίδα των αγώνων του Κόμματος και του λαϊκού κινήματος, ιδιαίτερα στη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, στην πάλη κατά του φασισμού-ναζισμού και των ντόπιων συνεργατών τους. (…)

Μήπως όμως κάτι ανάλογο δε συμβαίνει και σήμερα στη Γάζα – εκεί όπου η προπαγάνδα των ΗΠΑ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Ισραήλ προσπαθεί να πείσει τον κόσμο ότι για όσα συμβαίνουν φταίνε οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι και το Ισραήλ έχει το “δικαίωμα στην αυτοάμυνα”;

Σήμερα, 80 χρόνια μετά, εκτυλίσσεται μια παρόμοια ανείπωτη τραγωδία τεράστιων διαστάσεων.

Αναφέρομαι στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ με τη στήριξη ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ, σε μία προσπάθεια να δημιουργήσουν “τετελεσμένα” που θα εξαφανίσουν κάθε προοπτική για τη δημιουργία ανεξάρτητου και βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους.

ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ στο πλευρό του Ισραήλ έστρωσαν μεθοδικά το έδαφος γι’ αυτή τη νέα φάση κλιμάκωσης του πολέμου.

Η ΕΕ στηρίζει το Ισραήλ με κάθε μέσο, και για την αναχαίτιση των Χούθι οργάνωσε ναυτική αποστολή στην Ερυθρά, όπου επιχειρεί και η ελληνική φρεγάτα “Ψαρά”, αντικαθιστώντας την “Ύδρα”. (…)

Οι εξελίξεις αυτές προμηνύουν νέους κινδύνους για όλους τους λαούς της περιοχής, με κίνδυνο μάλιστα να ενωθούν τα μέτωπα της Ουκρανίας και της Μέσης Ανατολής, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, η οποία πρωτοστατεί όχι μόνο στη στήριξη του Ισραήλ αλλά και των δολοφονικών σχεδίων ΗΠΑ – ΝΑΤΟ και ΕΕ στην ευρύτερη περιοχή.

Η κυβέρνηση της ΝΔ συνεχίζει να αυξάνει την εμπλοκή της χώρας σε όλα τα πολεμικά μέτωπα στην περιοχή: Από τη μεταφορά μυστικού οπλισμού από την Αλεξανδρούπολη, μέχρι την περαιτέρω επέκταση της αμερικανικής βάσης στη Σούδα και την αποστολή φρεγατών στην Ερυθρά Θάλασσα».

Κάνοντας αναφορά στις σημερινές εξελίξεις, ο βουλευτή του ΚΚΕ είπε για το μεγάλο θέμα που απασχολεί τους κτηνοτρόφους των Ανωγείων, την πανώλη:

«Έχουν μετατρέψει τη χώρα σε “ξέφραγο αμπέλι” για λογαριασμό των επιχειρηματικών συμφερόντων, που μέσω των αθρόων εισαγωγών αγροτικών προϊόντων, γεωργικού και κτηνοτροφικού κεφαλαίου, εξασφαλίζουν εισροές από όπου τους συμφέρει καλύτερα, ευνοώντας τις συνθήκες διασποράς μολυσματικών ασθενειών. Αυτή είναι η πολιτική που έχει αποδεκατίσει τις κτηνιατρικές υπηρεσίες σε όλα τα επίπεδα (υπηρεσίες ΥΠΑΑΤ, κτηνιατρικά εργαστήρια, υπηρεσίες Περιφέρειας κ.λπ.), γιατί θεωρεί τη στελέχωσή τους “κόστος”.

Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι ο κρατικός μηχανισμός κινείται ταχύτατα όταν πρόκειται να δημεύσει την πρώτη κατοικία των λαϊκών οικογενειών, να καταστείλει εργατικές και αγροτικές κινητοποιήσεις, να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα επιχειρηματικών ομίλων, και είναι παντελώς ανίκανος να προστατεύσει τη λαϊκή περιουσία, να προλάβει τη μεταδοτική νόσο που είναι προφανές ότι προήλθε από εισαγωγή αιγοπροβάτων από άλλη χώρα.

Αρνείται να λάβει άμεσα μέτρα, για ακόμη μια φορά πετάει το μπαλάκι των ευθυνών στου ίδιους τους κτηνοτρόφους, αναγκάζοντάς τους να αναλάβουν το κόστος απολύμανσης των σταυλικών εγκαταστάσεων και του εξοπλισμού τους. ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΚΙ ΕΔΩ!

Εδώ και τώρα, το ΚΚΕ, με παρέμβασή του στη βουλή, ζητά να εξασφαλιστεί:

Η πλήρης αποζημίωση, στο 100% της ζημιάς, των πληγέντων κτηνοτρόφων, η αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματός τους, η αντικατάσταση του κτηνοτροφικού κεφαλαίου με ευθύνη του κράτους, η στήριξη με ζωοτροφές, απολυμαντικά και άλλα απαραίτητα των κτηνοτρόφων που θα υποχρεωθούν να θέσουν τα κοπάδια τους σε καραντίνα, και η αποτροπή μειώσεων στην τιμή του γάλακτος και του κρέατος στους παραγωγούς».

Παράρτημα Μεσσηνίας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ: Εκδήλωση τιμής και μνήμης στο Ξυλεργοστάσιο της Αρτεμισίας

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 3 Σεπτεμβρίου, 2024

Το Παράρτημα Μεσσηνίας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και η Τομεακή Επιτροπή Μεσσηνίας του ΚΚΕ διοργάνωσαν, το πρωί της Κυριακής 4 Αυγούστου, εκδήλωση τιμής και μνήμης στο Ξυλεργοστάσιο της Αρτεμισίας.

Στη θέση αυτή στις 5 Αυγούστου 1943 έγινε μάχη ενάντια στους Ιταλούς κατακτητές και ήταν η πρώτη επιχείρηση του αντάρτικου του Μωριά ενάντια οχυρωμένου εχθρικού χώρου. Την εκδήλωση άνοιξε, εκ μέρους του Παραρτήματος Μεσσηνίας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, ο Δημήτρης Σταυρόπουλος.

Στην συνέχεια, ο Δημήτρης Οικονομόπουλος, δισέγγονος του Αντώνη Ρηγανάκου, που έλαβε μέρος στη Μάχη, αναφέρθηκε στο Ιστορικό της Μάχης.

Εκ μέρους της ΤΕ Μεσσηνίας του ΚΚΕ, μίλησε ο Παναγιώτης Κουφαλάκος, μέλος του Τομεακού Γραφείου. Στην ομιλία του πέρα από τις ιστορικές αναφορές για την επέτειο της μάχης, αναφέρθηκε σε όλες τις σύγχρονες εξελίξεις που αφορούν τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και πολέμους, την οικονομία, τις εξελίξεις στο αστικό πολιτικό σύστημα.

Ακολούθησε ανάγνωση ποιήματος και κατάθεση στεφάνων στο μνημείο της μάχης.

Παρατίθεται το ιστορικό της Μάχης:

«Οι Ιταλοί ήσαν περίπου 200 οχυρωμένοι σε δυο θέσεις. 150 στο σχολείο της Αρτεμισίας, που ήταν ένα μεγάλο διώροφο χτίριο μέσα στο χωριό πάνω στο δημόσιο δρόμο Καλαμάτας-Σπάρτης. Οι Ιταλοί κατείχαν τον επάνω όροφο και είχαν γύρω-γύρω πολυβολεία.

Το εργοστάσιο βρισκόταν σε ένα υψωματάκι περί τα 400 μέτρα ανατολικά. Τις δύο θέσεις τις χώριζε μια χαράδρα. Το ύψωμα του εργοστασίου ήταν οχυρωμένο με συρματοπλέγματα και ναρκοπέδια. Περιβαλλόταν από μανδρότοιχο και στην κύρια είσοδο φρουρούσαν διπλοσκοποί.

Αναγνώριση στις εχθρικές θέσεις έκανε προσωπικά ο ίδιος ο Αναστασόπουλος. ΕΛΑΣίτες γύρω στους 100 άντρες διαιρέθηκαν σε τρεις ομάδες. Η πρώτη με τον Αναστασόπουλο θα χτυπούσε το εργοστάσιο. Η δεύτερη με τον υπολοχαγό Κανελλόπουλο το σχολείο και η τρίτη με τον ανθυπίλαρχο Ηλία Καραμούζη θα ανατίναζε τη γέφυρα στα διπόταμα και θα έμενε εκεί για να αποκρούσει ενδεχόμενη βοήθεια που θα έρχονταν από την Καλαμάτα στους Ιταλούς. Η επίθεση θα γινόταν ταυτόχρονα κατά τα χαράματα της 4ης προς 5η Αυγούστου 1943 γύρω στις 4 η ώρα.

Ο Αναστασόπουλος με 30 περίπου αντάρτες ξεκίνησε από το χωριό Πηγές και προχώρησε καλυμμένος μέσα στο δάσος. Όταν έφτασαν στα 200 μέτρα από την πόρτα του εργοστασίου, κατάλαβαν ότι θα ήτανε δύσκολο, να τους αιφνιδιάσουν με το θόρυβο που κάνανε τα άρβυλα. Τότε τους πρότεινε να βγάλουν τα παπούτσια και να προσεγγίσουν ξυπόλυτοι. Οι αντάρτες το δέχτηκαν και έτσι έγινε.

Όταν έφτασαν πολύ κοντά ο Αναστασόπουλος ζήτησε οχτώ εθελοντές για να μπουν μαζί του στο εργοστάσιο, ενώ οι υπόλοιποι με τον ανθυπολοχαγό πεζικού Ρουμελιώτη θα κύκλωναν εξωτερικά το εργοστάσιο.

Εθελοντές προσφέρθηκαν:

Ο μόνιμος επιλοχίας Πετρίδης από την Καστανιά της Σπάρτης.

Ο Αλάμαρας από τις Πηγές της Αλαγονίας, που είχε το παρατσούκλι “Αλάνης”.

Ο Νίκος Πανούσης από την Αράχοβα του Πάρνωνα, ένα ατρόμητο παλικάρι, που το φώναζαν με την ιταλική φράση “Νον Παούρα” (non paura) δηλαδή άφοβος, ατρόμητος.

Ο Αντώνης Ρηγανάκος, προπολεμικός κομμουνιστής, τσαγκάρης από την Καλαμάτα.

Ένας Μάλλιος, ράφτης, επίσης από την Καλαμάτα.

Ο Νικηταράς, πάλι από την Καλαμάτα.

Ο Βόλγας, που δραπέτευσε από τις φυλακές της Τρίπολης.

Αυτοί λοιπόν, με προπορευόμενους τον Αναστασόπουλο και τον Πανούση, έφτασαν προφυλαχτικά και έρποντας στους σκοπούς. Άρπαξαν τον ακίνητο και τον εξουδετέρωσαν.

Πυροβόλησε όμως ο κινητός και τότε τον σκότωσαν.

Οι υπόλοιποι 17 αντάρτες κύκλωσαν το εργοστάσιο.

Η ομάδα των οχτώ εισόρμησε μέσα και ο “Νον Παούρας” με τη βροντερή του φωνή τους ζήτησε να παραδοθούν. Εκείνοι αρνήθηκαν. Τότε έγινε εφόρμηση. Μπήκαν μέσα και βρήκανε τους Ιταλούς με τα όπλα κάτω από τα κρεβάτια.

Το εργοστάσιο κατελήφθη. Πιάστηκαν 30 περίπου αιχμάλωτοι. Ο επικεφαλής της φρουράς με λίγους άντρες κατόρθωσε να διαφύγει.

Η επίθεση του Κανελλόπουλου στο σχολείο απέτυχε. Πιθανότατα γιατί δεν συντονίστηκε ακριβώς με εκείνη κατά του εργοστασίου και έτσι δεν λειτούργησε ο παράγοντας αιφνιδιασμός.

Ο Κανελλόπουλος μετά την αποτυχία σύρθηκε προς τη Σίτσοβα χωρίς να ειδοποιήσει. Ο Αναστασόπουλος μετά την κατάληψη του εργοστασίου προώθησε την ομάδα του προς το σχολείο, όπου οι Ιταλοί αμύνονταν από τα πολυβολεία τους.

Οι ΕΛΑΣίτες τούς χτυπούν από διάφορα σημεία και από το καμπαναριό της εκκλησίας, όπου είναι ανεβασμένος ο “Νον Παούρας”, και περιμένουν να έρθει η νύχτα για να τους κάψουν με βενζίνη.

Κατά τις 5 όμως η ώρα το απόγευμα κατέφτασαν ιταλικές ενισχύσεις από την Καλαμάτα και άρχισαν να χτυπάνε τους επιτιθέμενους με όλμους. Τι είχε συμβεί; Πώς κατόρθωσαν οι ιταλικές ενισχύσεις να φτάσουν ανενόχλητες;

Απλούστατα η ομάδα που είχε αναλάβει να ανατινάξει τη γέφυρα στα διπόταμα απότυχε στο έργο της και αποσύρθηκε χωρίς να αποκρούσει τους Ιταλούς.

Μόνο ο Γιάννης Βαλσαμάκης, έφεδρος ανθυπολοχαγός και ηρωικός μαχητής της Αλβανίας, κατέβηκε μόνος του από το γειτονικό χωριό όπου βρισκόταν και με ένα δίκαννο και ένα γκρα σκότωσε εκεί στη γέφυρα δυο Ιταλούς, έπιασε δύο αιχμαλώτους και πήρε και δύο μοτοσυκλέτες.

Έπειτα από την άφιξη των ιταλικών ενισχύσεων, οι αντάρτες αφού αντιστάθηκαν μέχρι τη νύχτα, απαγκιστρώθηκαν και συμπτύχθηκαν ανατολικά της Αρτεμισίας.

Αλλά και οι Ιταλοί, όταν προχώρησε η νύχτα έφυγαν όλοι μαζί για την Καλαμάτα και δεν ξαναπάτησαν πια στην Αλαγονία.

Αποτελέσματα της νικηφόρας επιχείρησης:

Πάνω από 30 αιχμάλωτοι Ιταλοί και 6 νεκροί και άλλοι τόσοι τραυματίες.

Λάφυρα: 100 περίπου όπλα, 2 οπλοπολυβόλα, 20 πιστόλια μπερέτες, 15-20.000 φυσίγγια, 2.000 οκάδες ζάχαρη, 200 κουβέρτες και 30 φορτηγά αυτοκίνητα Fiat, που τα κατέστρεψαν οι ΕΛΑΣίτες και άλλα 30 μικρά φορτηγά. Να πως μπορούσε να βρει ο ΕΛΑΣ όπλα και πυρομαχικά, που χρειαζόταν, και δεν έδιναν οι “σύμμαχοι”.

Ακόμη κυριεύτηκαν 10.000 κυβικά κατεργασμένη ξυλεία και άλλη τόση ακατέργαστη, που μέρος της μοιράστηκε στους χωρικούς και η άλλη πυρπολήθηκε.

Απώλειες του ΕΛΑΣ: 1 νεκρός και 4 τραυματίες».

Παραρτήματα Αρκαδίας και Λακωνίας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ: Με μαζικότητα και σε αγωνιστικό κλίμα τίμησαν την 81η επέτειο της μάχης στον Κοσμά Κυνουρίας

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 3 Σεπτεμβρίου, 2024

Με μαζικότητα και σε αγωνιστικό κλίμα τιμήθηκε στις 4 Αυγούστου 2024 η 81^η επέτειος της μάχης στον Κοσμά Κυνουρίας, στην εκδήλωση που διοργανώθηκε από τα Παραρτήματα Αρκαδίας και Λακωνίας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και τις ΤΕ Αρκαδίας και Λακωνίας του ΚΚΕ. Ιδιαίτερη ήταν η παρουσία νέων.

Στο ιστορικό της μάχης αναφέρθηκαν ο Ηλίας Σιώρας, στέλεχος του ΚΚΕ και ο Νίκος Χείλαρης, μέλος της Κομματικής Οργάνωσης του ΚΚΕ της Νότιας Κυνουρίας.

Όπως περιγράφει ένας εκ των πρωταγωνιστών του αντάρτικου στον Πάρνωνα, στρατιωτικός διοικητής μεγάλης ομάδας ανταρτών, ο Γιάννης Σαρρής (Σαρρήγιαννης) που δολοφονήθηκε το 1949 από τους φασίστες, δόθηκε στη μάχη αυτή ένα γερό μάθημα στους 100 και πλέον μελανοχίτωνες του Μουσολίνι τον Ιούλη του 1943, όταν επιχείρησαν να καταπνίξουν την αντίσταση στην περιοχή. Η μάχη στον Κοσμά ήταν καλά οργανωμένη. Πρωτεργάτες ήταν μέλη και στελέχη του ΕΛΑΣ και του ΚΚΕ. Είχε αντίκτυπο σε όλη την Πελοπόννησο και έδωσε φτερά στις αντάρτικες ομάδες και στο λαό της περιοχής.

Ακολούθησε αναφορά όλων των ονομάτων ανδρών και γυναικών που έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά και την κοινωνική δικαιοσύνη σε όλη την δεκαετία 1940-1950 και κατάγονταν από την περιοχή.

Έγινε κατάθεση στεφάνων και ακούστηκαν στις ρεματιές του Πάρνωνα και στην τοποθεσία της μάχης αντάρτικα τραγούδια και το «Επέσατε θύματα».

Στη συνέχεια, στην πλατεία του χωριού πραγματοποιήθηκε η κεντρική πολιτική ομιλία με ομιλητή τον Τριαντάφυλλο Ζάβαλη, μέλος της ΤΕ Λακωνίας του ΚΚΕ, με μεγάλη συμμετοχή Κοσμιτών και επισκεπτών του χωριού.

Έγινε εκτενής αναφορά στο πολεμικό σκηνικό που στήνουν οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ-NATO-EE στην ανατολική Ευρώπη και στην εγγύς Ανατολή, την επικίνδυνη για το λαό συμμετοχή της Ελλάδας στα σχέδιά τους, την ευθύνη της ΝΔ αλλά και την συναίνεση όλων των αστικών κομμάτων, στην εμπλοκή της Ελλάδας και στην γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού.

Περιγράφηκαν αναλυτικά τα προβλήματα που βασανίζουν το λαό, όπως η ακρίβεια, η υγεία, η εγκατάλειψη της υπαίθρου, η απάτη των Α.Π.Ε, της πράσινης μετάβασης, οι πλειστηριασμοί κ.λπ.

Τονίστηκε πως υπάρχει διέξοδος με την αμφισβήτηση αυτής της πολιτικής, τη συμμετοχή στους λαϊκούς αγώνες και τη συμπόρευση με το ΚΚΕ, που ήδη σταθεροποιείται και διευρύνεται, όπως έδειξαν όλοι οι αγώνες, οι αρχαιρεσίες στα συνδικάτα και οι 4 διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις.

Παράρτημα Ανατολικής Θεσσαλονίκης της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ: Εκδήλωση τιμής και μνήμης για τα 80 χρόνια από την ομαδική εκτέλεση στο Ασβεστοχώρι

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 3 Σεπτεμβρίου, 2024

Εκδήλωση τιμής και μνήμης για τα 80 χρόνια από τις θηριωδίες και την ομαδική εκτέλεση στο Ασβεστοχώρι από τους ναζί και τους ντόπιους συνεργάτες τους πραγματοποίησε στις 26 Ιούλη 2024 το Παράρτημα Ανατολικής Θεσσαλονίκης της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και η ΤΟ Ανατολικής Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης που έγινε στο μνημείο των εκτελεσθέντων, πραγματοποιήθηκε ομιλία από τον Λεωνίδα Στολτίδη, βουλευτή Β’ Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ. Στο πλαίσιο αυτής, παρουσιάστηκε το χρονικό των γεγονότων του Ιούλη του 1944 στο Ασβεστοχώρι και των ηρωικών στιγμών της Εθνικής Αντίστασης του λαού μας, ενώ τονίστηκε μεταξύ άλλων ότι «Σήμερα, 80 χρόνια μετά, δεν αρκούμαστε απλά στη μνημόνευση των γεγονότων αυτών. Η Ιστορία μας διδάσκει, αντλούμε πείρα, συμπεράσματα, προετοιμαζόμαστε για τις νέες συνθήκες που έχουμε μπροστά μας. Η πρόσφατη Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στις 9-11 Ιούλη 2024 στην Ουάσιγκτον σηματοδοτεί έναν νέο γύρο έντασης της ευρωατλαντικής επιθετικότητας σε όλο τον κόσμο. (…) Φέτος συμπληρωνονται 75 χρόνια από την ίδρυση του ΝΑΤΟ. Όσοι “γιορτάζουν” αυτή τη μαύρη επέτειο προκαλούν το λαό μας και τους άλλους λαούς, γιατί αυτός ο ιμπεριαλιστικός οργανισμός είναι ταυτισμένος με εκατοντάδες πολέμους και επεμβάσεις, με στρατιωτικά πραξικοπήματα και δολοφονίες αγωνιστών, με εγκληματικά σχέδια κατά των λαών.

Η κυβέρνηση της ΝΔ έχει μεγάλες ευθύνες,αφού εμπλέκει τη χώρα και τον λαό μας στο πολεμικό σφαγείο, για λογαριασμό των συμφερόντων της αστικής τάξης. Ξοδεύει δισεκατομμύρια ευρώ σε εξοπλισμούς για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Αυτή την επικίνδυνη πολιτική, που διαμόρφωσαν όλες οι κυβερνήσεις, στηρίζουν σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και τα άλλα συστημικά κόμματα.

Το Κόμμα μας πρωταγωνιστεί στους αντιπολεμικούς – αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες. Καλούμε το λαό και τη νεολαία να καταδικάσουν αποφασιστικά το ΝΑΤΟ, να απορρίψουν μαζικά και να αντιπαλέψουν τους παραπλανητικούς ισχυρισμούς της κυβέρνησης και των ΝΑΤΟϊκών κομμάτων που παρουσιάζουν τη δολοφονική πολεμική μηχανή του ΝΑΤΟ ως “δύναμη ασφάλειας και ειρήνης”. Να δυναμώσουν τον αγώνα για την απεμπλοκή της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και σχεδιασμούς, την αποδέσμευση από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, με την εργατική τάξη, τις λαϊκές δυνάμεις στο τιμόνι της εξουσίας.

Η πρόσφατη εκλογική άνοδος που κατέγραψε το Κόμμα μας, μας γεμίζει με αισιοδοξία. Επιβεβαίωσε ότι σταθεροποιείται και ενισχύεται ένα ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής, που υλοποιεί σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ, της ΕΕ, που ένα τμήμα του εκφράζεται με άνοδο του κύρους και συμπόρευση με το ΚΚΕ, με απεγκλωβισμό εργατικών – λαϊκών δυνάμεων από τα αστικά κόμματα που, παρά τις επιμέρους διαφωνίες και τον ανταγωνισμό τους για την διακυβέρνηση, κινούνται στην ίδια γενική πολιτική γραμμή σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων, την ανάπτυξη της καπιταλιστικής κερδοφορίας στη γραμμή ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ.

Καταθέτουμε τη δύναμη που μας έδωσε ο λαός για να δυναμώσει η φωνή του και εκεί που παίρνονται οι αντιλαϊκές αποφάσεις, όπως στο ευρωκοινοβούλιο, και πάνω από όλα για να οργανωθεί η εργατική-λαϊκή πάλη.Οι λαοί οφείλουν και πρέπει να επαγρυπνούν, να πιστέψουν στην δύναμή τους. Το ΚΚΕ σηκώνει το βάρος της ευθύνης στη δική μας χώρα, συμβάλλοντας ταυτόχρονα και στην ανασύνταξη του ευρωπαϊκού και διεθνούς κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος. Η πρότασή του είναι ρεαλιστική. Γιατί ρεαλιστικό είναι αυτό που συμφέρει τον λαό, αυτό που έχει δείξει η ίδια η ιστορία και οι εξελίξεις. Είναι η αποδέσμευση από την ΕΕ με την εργατική τάξη, το λαό στην εξουσία».

Ακολούθησε κατάθεση στεφάνων προς τιμήν των νεκρών από την ΤΟ Ανατολικής Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ και από το Παράρτημα Ανατολικής Θεσσαλονίκης της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ.

Παράρτημα Περιστερίου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ: Εκδηλώσεις για τα 80 χρόνια από το Μπλόκο Περιστερίου

ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Νέα Παραρτημάτων 2 Σεπτεμβρίου, 2024

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκαν οι εκδηλώσεις του Παραρτήματος Περιστερίου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ σε συνεργασία με τις Οργανώσεις Περιστερίου του ΚΚΕ για τα 80 χρόνια από το Μπλόκο Περιστερίου (6 Ιούλη 1944).

Στις 6 Ιούλη 2024 πραγματοποιήθηκε κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του Μπλόκου. Σύντομη ενημέρωση για το χρονικό του Μπλόκου έγινε από τον αντιπρόεδρο του Παραρτήματος Περιστερίου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ Κώστα Κανδηλιώτη.

Στις 12 Ιούλη 2024 ακολούθησε η κεντρική εκδήλωση στην πλατεία Εθνικής Αντίστασης Περιστερίου. Η εκδήλωση ξεκίνησε με χαιρετισμό από τον πρόεδρο του Παραρτήματος Περιστερίου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ Ηλία Χαϊντούτη, ενώ την κεντρική ομιλία έκανε η Βιβή Δάγκα, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής του Κόμματος.

Ακολούθησε μουσικοθεατρική παράσταση με αφήγηση, προβολή βίντεο και φωτογραφικού υλικού και ζωντανή μουσική, στην οποία συνέβαλαν οι Μιχάλης Λεγάκης, Ιωάννα Σωτηροπούλου, Γιάννης Παπαδημητρακόπουλος, Μαρία Στρούπα, Κωνσταντίνα Κατσιάρη, και οι τραγουδιστές και μουσικοί Βίκυ Λάζαρου, Αποστόλης Φράγκος, Σοφία Πεντερίδου, Ειρήνη Γιάμαλη, Γιάννης Αναγνώστου, Ηλέκτρα Τεμπονέρα και Μπάμπης Λομποτέσης.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν αντιπροσωπεία της Κεντρικής Διοίκησης της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ με επικεφαλής την πρόεδρο Τούλα Μητσέα, τα μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ Γ. Σιδέρης και Στ. Λουκάς, ο Νότης Μαριάς και πλήθος Περιστεριωτών/-ισσών.

Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία της Βιβής Δάγκα:

«Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι,

Η σημερινή μας εκδήλωση, με αφορμή τη συμπλήρωση των 80 χρόνων από το μπλόκο στο Περιστέρι στις 6 Ιούλη του 1944, υπερβαίνει την υποχρέωσή μας να τιμάμε κάθε χρόνο τον λαϊκό ηρωισμό των 180 αγωνιστών που στάλθηκαν στο Γουδί και στο Χαϊδάρι, πολλοί στα κάτεργα της Γερμανίας.

Ξεπερνάει το δέος που μας προκαλεί η αλύγιστη στάση της ΕΠΟΝίτισσας Άννας Παρλιάρου απέναντι στους ναζί κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους. Παρά τα φριχτά βασανιστήρια, στάθηκε αγέρωχη και αρνήθηκε να καταδώσει τους συντρόφους της. Ήταν μια από τις χιλιάδες μαχήτριες της ζωής, που έδρασε ανυπότακτα και ανυποχώρητα και τελικά θυσιάστηκε για να “θριαμβεύσει η ζωή”, σε μια κοινωνία χωρίς αδικία και εκμετάλλευση, για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Ήταν ανάμεσα σε εκείνες τις αγωνίστριες που τα τελευταία λόγια τους στους αγαπημένους τους έδειχναν τη μεγάλη ψυχική και πνευματική δύναμη. Συνδύαζαν το βαθύ συναίσθημα με την αφοσίωση στο σκοπό της πάλης: “Γίνηκα ξέρεις μελλοθάνατη. Χωρίς θυσίες τίποτα μεγάλο δε γίνεται…” ήταν τα δικά τους λόγια.

Πώς φτάνει τελικά κανείς, όμως, “να δώσει χαμόγελο απέναντι στην κάννη”; Η ίδια η ζωή σε συγκεκριμένες συνθήκες φτιάχνει πιο μαζικά ηρωίδες και ήρωες. Αναγκάζει γυναίκες, άνδρες, ακόμη και παιδιά, ν’ αψηφήσουν τις κακουχίες, το θάνατο. Τέτοιες στιγμές συναντάμε στις γυναίκες, στους άνδρες, ακόμη και στα παιδιά της Παλαιστίνης, απέναντι στη γενοκτονία του λαού από το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ με τις πλάτες ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ. Τέτοιες στιγμές, που μας εμπνέουν 80 χρόνια μετά, δημιούργησε ο γίγαντας λαός στη χώρα μας στις συνθήκες της τριπλής κατοχής την περίοδο του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Στο μαζικό λαϊκό ηρωισμό είχε πρωτοπόρο ρόλο το ΚΚΕ, παρά το γεγονός ότι ήταν βαριά πληγωμένο από τις διώξεις της μεταξικής δικτατορίας. Πρωτοστάτησε στην ίδρυση και δράση της Εθνικής Αλληλεγγύης, του Εργατικού ΕΑΜ, του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, του ΕΛΑΝ, της ΕΠΟΝ, της ΟΠΛΑ και άλλων οργανώσεων. Τελικά, οι συνθήκες είναι αυτές που μπορούν να μετατρέψουν την ήρεμη καθημερινότητα σε ένα ξεφάντωμα της λεβεντιάς, που ο ηρωισμός γίνεται κάτι το απλό, το φυσικό, σαν την ανάσα.

Για αυτές τις στιγμές χρειάζεται προετοιμασία, οργανωμένος αγώνας που να στοχεύει τον πραγματικό αντίπαλο: το κεφάλαιο, την εξουσία του και τους μηχανισμούς της, τις ιμπεριαλιστικές τους συμμαχίες. Χρειάζεται πρόβλεψη, να στηρίζεται στη μετατροπή του απελευθερωτικού αγώνα σε οργανωμένη εξέγερση για την επαναστατική ανατροπή του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος που έχει στο DNA του την εκμετάλλευση, τον πόνο και την καταστροφή του ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Αυτό είναι ένα από τα κρίσιμα συμπεράσματα της ιστορίας του Κόμματός μας, του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος κατά τη διάρκεια και μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και το Κόμμα μας έκανε μια τιτάνια προσπάθεια για να αντλήσει διδάγματα από τη θετική και αρνητική πείρα της ιστορίας του επαναστατικού εργατικού κινήματος.

Η σχέση του ΚΚΕ με την Ιστορία του, που δεν είναι βιωματική, βιογραφική. Αποτελεί δύναμη για να αναπτύσσουμε την ιδεολογία μας, ενσωματώνοντας τα συμπεράσματα της κοινωνικής εξέλιξης, της ταξικής πάλης. Είναι όπλο στα χέρια των κομμουνιστών και κομμουνιστριών, των αγωνιστών και αγωνιστριών στις σύγχρονες συνθήκες που τα σύννεφα κλιμάκωσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία και στη Μ. Ανατολή όλο και πυκνώνουν.

Γιατί δεν καταδικάζουμε απλά τη φρίκη του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Αλλά παλεύουμε ενάντια στο σύστημα που έχει ως “ζωογόνα δύναμη” τους ανταγωνισμούς για τη διασφάλιση του μέγιστου καπιταλιστικού κέρδους και οδηγεί νομοτελειακά στην ένταση των πολέμων και των συγκρούσεων. Γιατί αξιοποιούμε την πλούσια ιστορική πείρα που αποδεικνύει ότι οι λαοί μπορούν να ζήσουν αδελφωμένοι, αναπτύσσοντας σχέσεις αμοιβαίου οφέλους σε μια κοινωνία απαλλαγμένη από τα καπιταλιστικά δεσμά, τη σοσιαλιστική-κομμουνιστική.

Αυτή η συζήτηση είναι κρίσιμο να δυναμώσει ακόμη περισσότερο το επόμενο διάστημα. Ιδιαίτερα την τελευταία περίοδο έχει φουντώσει η “πολεμική” προετοιμασία στην Ευρώπη και σε όλο τον πλανήτη.

Γιατί, όμως, έχουμε αυτή την κλιμάκωση;

Πρώτα από όλα γιατί οξύνεται ο ανταγωνισμός ΗΠΑ-Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία. Οξύνεται ο ανταγωνισμός ανάμεσα στον άξονα ΝΑΤΟ-ΕΕ και στον υπό διαμόρφωση άξονα με ηγετικές δυνάμεις την Κίνα και τη Ρωσία. Αυτός ο ανταγωνισμός αφορά και στον εμπορικό και τεχνολογικό τομέα, τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Περιλαμβάνει μέχρι και το διάστημα.

Όμως, υπάρχει και μια βαθύτερη αιτία: Η ωρολογιακή βόμβα πάνω στην οποία κάθεται η διεθνής καπιταλιστική οικονομία. Η οικονομία της ΕΕ βρίσκεται στην ουσία σε φάση ύφεσης. Τα επιτελεία των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ επεξεργάστηκαν “ειρηνικές λύσεις” που αποδείχτηκαν προσωρινές. Απλά μεταθέτουν και διογκώνουν την εκδήλωση της κρίσης. Έτσι, στρέφονται σε μεγαλύτερο βαθμό στην πολεμική οικονομία. Γιατί τους προσφέρει μια άμεση κερδοφόρα διέξοδο με τις νέες παραγγελίες στην πολεμική βιομηχανία. Παραγγελίες που στηρίζονται από τα ευρωπαϊκά ταμεία και τους προϋπολογισμούς των κρατών-μελών, ματώνοντας τους λαούς.

Όταν, λοιπόν, συγκλονιζόμαστε βλέποντας τα παιδιά της Παλαιστίνης να θάβονται ζωντανά στα ερείπια των ισραηλινών βομβαρδισμών… Οι επιχειρηματικό όμιλοι βλέπουν τις τιμές των μετοχών τους να αυξάνονται στα ταμπλό των διεθνών χρηματιστηρίων.

Και στη διάπραξη αυτού του εγκλήματος διαρκείας σε βάρος των λαών έχουν ευθύνη όλα τα κόμματα του συστήματος στην Ελλάδα, είτε ως κυβερνήσεις είτε ως αντιπολίτευση. ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ-Νέα Αριστερά-Βελόπουλος και άλλοι.

Η όλο και βαθύτερη εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο δεν έγινε σε μια μέρα. Υλοποιήθηκε από όλες τις κυβερνήσεις:

Με τη μετατροπή της Ελλάδας σε ένα απέραντο ΑμερικανοΝΑΤΟϊκό στρατόπεδο
Με τη στρατηγική συνεργασία με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, την αποστολή πυραύλων και τη στρατιωτική συνεργασία με τη Σαουδική Αραβία.

Και βέβαια η κυβέρνηση της ΝΔ απογειώνει την εμπλοκή με την πρόσφατη συμμετοχή της στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ και τις υπογραφές που έβαλε.

Κόντρα σε αυτά τα επικίνδυνα σχέδια οι λαοί έχουν αποδείξει ότι μπορούν να αφήσουν το δικό τους γερό αποτύπωμα.

Το απέδειξαν οι ναυτεργάτες στο λιμάνι του Πειραιά, που με τη δυναμική τους κινητοποίηση απέτρεψαν την άφιξη πλοίου που μετέφερε πολεμικό υλικό με προορισμό το Ισραήλ.
Το επιβεβαιώνουν καθημερινά ο λαός και η νεολαία της χώρας μας και αλλού, που εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στον παλαιστινιακό λαό.

Για αυτό χρειάζεται να δυναμώσει ο αγώνας του λαού μας για την απεμπλοκή της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και σχεδιασμούς, την αποδέσμευση από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, με την εργατική τάξη, τις λαϊκές δυνάμεις στο τιμόνι της εξουσίας.

Όλες οι παραπάνω εξελίξεις δημιουργούν προβληματισμούς και ανακατατάξεις ιμπεριαλιστικών συμμαχιών, αλλά κι έντονες αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε τμήματα του κεφαλαίου της κάθε χώρας. Οξύνονται οι αντιπαραθέσεις για το ποιος όμιλος, ποιας χώρας, θα πάρει επιδοτήσεις, ποιος κλάδος της οικονομίας θα ενισχυθεί περισσότερο από άλλους και άλλα. Αυτές οι αντιπαραθέσεις εκφράζονται και στο ποιες πολιτικές δυνάμεις στηρίζονται περισσότερο ή λιγότερο από συγκεκριμένα επιχειρηματικά ή ιμπεριαλιστικά κέντρα. Βασικό κριτήριο είναι το πώς θα διασφαλίζονται τα συνολικά συμφέροντα της αστικής τάξης κάθε χώρας, αλλά και πώς θα μπορεί το σύστημα να παίρνει ανάσες από τη διαμόρφωση εναλλακτικών πόλων διακυβέρνησης. Για να μπορεί να εγκλωβίζει τη λαϊκή δυσαρέσκεια “εντός των τειχών” του καπιταλιστικού συστήματος.

Οι διεργασίες, λοιπόν, που υπάρχουν στο αστικό πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, η συζήτηση για το λεγόμενο “ακροδεξιό” πόλο, δεν γίνονται σε κοινωνικό κενό. Πολέμου παρόντος… κάθε συστημικός επιστρατεύεται! Και η βαθιά αντίδραση του αστικού πολιτικού συστήματος κάνει το βαθύ σκοτάδι των λεγόμενων ακροδεξιών δυνάμεων να φαίνεται ως δήθεν “αντισυστημικό”. Ενώ είναι τα καλύτερα παιδιά του συστήματος.

Ο καλύτερος χορηγός τους είναι οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας σε Ελλάδα και Ευρώπη, μαζί με τα φιλελεύθερα κόμματα, που προωθούν την αντιλαϊκή πολιτική των κατευθύνσεων της ΕΕ, των ματωμένων πλεονασμάτων και των προαπαιτούμενων του Ταμείου Ανάκαμψης, που συνθλίβει τα δικαιώματα των εργαζομένων. Στόχευσή τους είναι να δημιουργηθούν τα γνωστά εκβιαστικά διλήμματα “ακροδεξιάς – προοδευτικών δυνάμεων”. Για να θάβουν ότι στον πυρήνα της πολιτικής και των δύο βρίσκεται η προώθηση των συμφερόντων αυτού του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος.

Επομένως, τίποτα το ελπιδοφόρο δεν μπορούν να φέρουν οι ξαναζεσταμένες “σούπες” των “μετώπων” τέτοιων δυνάμεων, δήθεν για την αναχαίτιση της ακροδεξιάς, σαν αυτές που βλέπουμε στη Γαλλία. Μια επανάληψη του ίδιου έργου έχουμε με τους πρωταγωνιστές των αντιλαϊκών κυβερνήσεων των τελευταίων χρόνων, που έχουν καταδικαστεί στη συνείδηση του γαλλικού λαού με όποιο κυβερνητικό σχήμα κι αν υπηρετήσουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου, π.χ. Ολάντ.

Αυτά τα μέτωπα, λοιπόν, είναι ο δρόμος που εγγυάται τη γιγάντωση της ακροδεξιάς και του συστήματος, ένα νέο φαύλο κύκλο απογοητεύσεων και συντηρητικοποίησης. Άλλωστε η ιστορική πείρα των Λαϊκών Μετώπων την περίοδο πριν το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο διδάσκει.

Τόσο στην περίπτωση της Γαλλίας, όσο και της Ισπανίας, η συγκρότηση του αντιφασιστικού μετώπου δεν κατόρθωσε να ανακόψει την πορεία των φασιστών προς την εξουσία.

Η συγκεκριμένη έκβαση δεν ήταν αποτέλεσμα ορισμένων κακών χειρισμών των ΚΚ ή λάθος διαχείρισης των αστών πολιτικών. Υπήρχαν βαθύτερες αδυναμίες.

Πρώτον: Οι κυβερνήσεις των Λαϊκών Μετώπων της Γαλλίας και της Ισπανίας, που δεν είχαν στόχο την ανατροπή της αστικής εξουσίας, διατήρησαν την ταξική εκμετάλλευση και την ιμπεριαλιστική πολιτική της εκμεταλλεύτριας τάξης.

Δεύτερον: Οι αστικές πολιτικές δυνάμεις των Λαϊκών Μετώπων φοβόντουσαν περισσότερο το εργατικό-λαϊκό κίνημα παρά τις φιλοφασιστικές, αστικές πολιτικές δυνάμεις. Άλλωστε δεν διαχωρίζονταν με σινικά τείχη από αυτές. Έτσι, αφόπλιζαν το εργατικό-λαϊκό κίνημα, γιατί τρόμαζαν από τη ριζοσπαστικοποίησή του, ενώ ανέχονταν τη δράση των φιλοφασιστικών δυνάμεων.

Τρίτον: Στο πλαίσιο των Λαϊκών Μετώπων, τα ΚΚ προσέφεραν πρωτοφανείς θυσίες για την αντιμετώπιση του φασισμού και τελικά βρέθηκαν προδομένα από τις σύμμαχες δήθεν “αντιφασιστικές” δυνάμεις.

Τέταρτο και βασικό: Η πορεία των ιστορικών γεγονότων απέδειξε ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρξει αποτελεσματική αντιμετώπιση του φασισμού, αν δεν συνδυάζεται με την πάλη για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας.

Οι συγκλονιστικές στιγμές από την πάλη του Περιστεριώτικου λαού ενάντια στην τριπλή κατοχή, των απαράμιλλων δειγμάτων ηρωισμού όσων άνηκαν στο 4ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ, και μετέπειτα την περίοδο του Δεκέμβρη του ‘44, αναδεικνύουν και κάτι ακόμη.

Είχε προηγηθεί η ασίγαστη προσπάθεια των κομμουνιστών και κομμουνιστριών μέσα στα εργοστάσια της περιοχής, όπως στο Κλωστοϋφαντουργείο του Θωμά Λαναρά και στο λιγνιτωρυχείο στον Αη Βασίλη.

Είναι πολύ πλούσια τα συμπεράσματα από τη σωτήρια δράση του Κόμματος, του ΕΑΜ και στις γειτονιές του Περιστερίου. Ανάμεσα στα άλλα ήταν:

η οργάνωση της πάλης για βελτίωση των συνθηκών δουλειάς και ζωής εργατριών κι εργατών,
η οργάνωση της αντίστασης στην επιστράτευση για καταναγκαστική εργασία στη Γερμανία κατά τον πόλεμο,
η οργάνωση της επιβίωσης από την πείνα.

Πάνω σε αυτό το γόνιμο έδαφος της δράσης του Κόμματος, του ΕΑΜ έγινε κατορθωτό αρκετοί αγωνιστές να κρυφτούν στο λιγνιτωρυχείο του Αγίου Βασιλείου, ξεφεύγοντας από το Μπλόκο. Στηρίχτηκαν στην αντίστοιχη προετοιμασία της ομάδας του Εργατικού ΕΑΜ και στους δεσμούς που είχαν με τους εργάτες και τις εργάτριες της περιοχής.

Φωτίζει, όμως, και σήμερα την ανάγκη ως Κόμμα τους δεσμούς που έχουμε με εργατικό-λαϊκό κόσμο στις γειτονιές μας, στους χώρους δουλειάς, πάνω στους οποίους στηρίχθηκε και η νέα άνοδος του Κόμματος στις Ευρωεκλογές, να τους διευρύνουμε, να τους δυναμώσουμε. Γιατί αυτό το ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής μπορεί και πρέπει να γίνει δύναμη ανατροπής.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι,

Μικρά-μικρά κομματάκια της ιστορίας του λαού του Περιστερίου, συνολικά του ελληνικού λαού, φιλοξενούνται 17 χρόνια τώρα στο Μουσείο ΕΑΜικής Αντίστασης και του ΔΣΕ στο Περιστέρι. Και δεν πρόκειται να παραιτηθούμε από την προσπάθεια υπεράσπισής του, παρά την προσπάθεια που γίνεται από τη Δημοτική Αρχή και άλλους πρόθυμους. Γιατί είναι ένας φάρος προβολής συγκλονιστικών στιγμών της ταξικής πάλης που εμπνέουν και σήμερα. Διδάσκουν ότι μέσα στο Κόμμα μας και τη νεολαία πολλαπλασιάζεται η δύναμη του καθενός και της καθεμιάς. Καλλιεργείται η αντοχή στις δυσκολίες, η δίψα για ιδεολογική-πολιτική μόρφωση και η πίστη στη δύναμη της εργατικής τάξης, του λαού.

Τελικά ο επαναστατικός μας αγώνας κάνει τη ζωή πλούσια και δημιουργική, βάζοντας τη δική του σφραγίδα στην ιστορική κοινωνική εξέλιξη, μέρος της οποίας είμαστε κι εμείς.

Όπως έλεγε μια από τις χιλιάδες γυναίκες που βρέθηκαν στις φυλακές Αβέρωφ στο γιο της:

“Καμιά φορά γιε μου μπορεί να σκεφτείς τί ήταν το πιο δύσκολο και πιο βαρύ;

Μη βιαστεί ν’ αποκριθείς.

Μπορεί να πεις το πιο δύσκολο θα ήτανε ο πόλεμος, η κατοχή

Μα όχι γιε μου, τον πόλεμο, την κατοχή τα παλέψαμε κι εμείς μαζί

Μπορεί πάλι να πεις το πιο δύσκολο θα ήτανε το απόσπασμα, οι διωγμοί.

Όχι γιε μου. Είναι χαμόγελο να δίνεις για το λαό σου τη ζωή.

Ρώτησα τον πατέρα σου, ρώτησα εμένα τη μάνα σου μπροστά στο θάνατο και μου αποκριθήκανε κι οι δύο.

Το πιο δύσκολο, το πιο βαρύ είναι να νικάς την απογοήτευση και και να ’ναι η ψυχή σου και ψυχή μαχητή!”

Τιμή και δόξα σε ΕΑΜ, ΕΛΑΣ ΕΠΟΝ, ΟΠΛΑ, ΔΣΕ.

Τιμή και δόξα ηρωικό, τιμημένο ΚΚΕ.

Αυτά τα δέντρα ρίζωσαν για τα καλά στο μέλλον, στην πάλη για τη σοσιαλιστική-κομμουνιστική κοινωνία!»

Category Archive