Author Archive

Παραθέτουμε την ομιλία του Δ. Κουτσούμπα:

«Βρισκόμαστε απόψε εδώ, στην Άρτα, για να τιμήσουμε έναν σταυραετό του απελευθερωτικού επαναστατικού ένοπλου αγώνα, τον Άρη Βελουχιώτη.

Τέτοιες μέρες, πριν 80 χρόνια, στις 16 Ιούνη του ‘45, στο φαράγγι του Φάγγου στη Μεσούντα της Άρτας, ο Άρης Βελουχιώτης, περικυκλωμένος από δυνάμεις του αστικού στρατού, βάδισε προς την αθανασία.

Ίσως για λίγο οι διώκτες του να πίστεψαν ότι θα μπορούσαν να ξεμπερδέψουν με τη μεγάλη παρακαταθήκη του Άρη, καθώς δίκαια ο ίδιος και τα κατορθώματά του έγιναν θρύλος, τραγούδι. Ίσως να πίστεψαν ότι δεν θα βρίσκονταν άλλοι για να συνεχίσουν τον δίκαιο αγώνα στον οποίο ο Άρης κατέθεσε την ίδια του τη ζωή. Δεν τα λογάριασαν όμως καλά.

80 χρόνια μετά, η παρακαταθήκη αυτή παραμένει ζωντανή κι αυτός ο ανεκπλήρωτος αγώνας συνεχίζεται και θα συνεχιστεί μέχρι την τελική νίκη. Μέχρι την απαλλαγή της εργατικής τάξης, του ελληνικού λαού από κάθε μορφής καταπίεση και την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας, του σοσιαλισμού – κομμουνισμού.

Η σημερινή μας εκδήλωση δεν είναι φυσικά η πρώτη με την οποία το Κόμμα τιμά τον Άρη και εδώ, στην Άρτα, στην Ήπειρο, σε έναν τόπο που σε κάθε γωνιά του υπάρχει το ιστορικό του αποτύπωμα, μνημονεύεται η δράση του. Όμως τώρα, με το στήσιμο της προτομής εδώ, στο κέντρο της Άρτας, ένα ιστορικό χρέος ξεπληρώνεται.

Χρέος στον κομμουνιστή, στον λαϊκό ηγέτη, στον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ που με πάθος και τόλμη έδωσε όλες του τις δυνάμεις στον αγώνα για την απελευθέρωση της πατρίδας από τον χιτλερο-φασιστικό ζυγό.

Γι’ αυτό και είναι χιλιάδες οι Αρτινοί που στο άκουσμα της είδησης για τα σημερινά αποκαλυπτήρια απάντησαν αυθόρμητα και πηγαία: «Έπρεπε να γίνει»! Κι έχουν απόλυτο δίκιο.

Αναδείχτηκε σε στρατηλάτη του λαϊκού στρατού

Είναι γνωστό πως ο Άρης Βελουχιώτης αμέσως μετά την απελευθέρωση και τα Δεκεμβριανά αντιτάχθηκε στη Συμφωνία της Βάρκιζας, χαρακτηρίζοντάς την λαθεμένη, ενώ είχε έγκαιρα επισημάνει τον ρόλο των Άγγλων.

Είναι χαρακτηριστικό να θυμίσουμε το πώς κατέληγε στην ομιλία του στη Λαμία, τη μέρα της απελευθέρωσης από τον γερμανικό φασισμό το 1944, όταν ακόμα δεν είχε συνειδητοποιηθεί από πολλούς τι θα ακολουθούσε: “Ο ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ υποσχέθηκαν στον λαό την πάλη ενάντια στον κατακτητή και την απελευθέρωση της χώρας μας. Αυτές τις υποσχέσεις τις τηρήσαμε (…) Μα εμείς υποσχεθήκαμε στον λαό και κάτι άλλο: Ότι δεν θ’ αφήσουμε το όπλο από το χέρι μας αν δεν πετύχουμε και τη διπλή λευτεριά: Τη λαοκρατία. Γι’ αυτό θα παλέψουμε για να εκτελέσουμε κι αυτή την υπόσχεσή μας, αφιερώνοντας και θυσιάζοντας τη ζωή μας ακόμα για τη λαοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος (…) Αν αυτά δεν εκτελεστούν, τότε σας υποσχόμαστε ότι πάλι θα ξαναβγούμε στο βουνό (…)”.

Αν και η αντίληψη του Άρη δεν ήταν απαλλαγμένη από τις αντιφάσεις της συνολικής στρατηγικής του ΚΚΕ, είχε δίκιο που επέκρινε τη Συμφωνία της Βάρκιζας και τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, υποστηρίζοντας την οργάνωση – συνέχιση του ένοπλου αγώνα.

Στο διάστημα από τον Φλεβάρη μέχρι τον Απρίλη του 1945 αναλαμβάνει με δική του ευθύνη πρωτοβουλίες για τη συγκρότηση νέου αντάρτικου στρατού, παρά την αντίθετη απόφαση τότε της ηγεσίας του Κόμματος.

Ο Άρης ξαναφτάνει στην Ήπειρο το 1945 με στόχο να πάρει το απαραίτητο κομματικό πιστοποιητικό για να φύγει προς το εξωτερικό και να παρουσιάσει, όπως άλλωστε είχε ζητήσει από την ηγεσία του Κόμματος, τις απόψεις του στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα σχετικά με την ανάγκη συνέχισης του ένοπλου αγώνα, μετά την ωμή επέμβαση των Άγγλων.

Σε τηλεγράφημά του στις 5 Απρίλη προς το ΠΓ αναφέρει ότι «επειδή δεν έλαβε το κατάλληλο πιστοποιητικό, θα περιμένει άλλες 10 μέρες στην Ήπειρο και μετά θα δράσει ελεύθερα με βάση τις απόψεις του», όπως και πράττει.

Όμως, η 11η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, που συνήλθε εκείνες τις μέρες, αποφασίζει την διαγραφή ου.

Στις 25 Απρίλη το τμήμα του δέχεται επίθεση από κυβερνητική και αγγλική στρατιωτική δύναμη. Στη συνέχεια ο ίδιος με μία ομάδα περνούν στην Αλβανία, όπου μετέφεραν τους τραυματίες. Ο Άρης δεν δέχτηκε να μείνει και να φιλοξενηθεί στην Αλβανία κι έτσι ξεκίνησε το ταξίδι της επιστροφής.

Στις 5 Ιουνίου, από τη Μεσοχώρα Τρικάλων, ο Άρης στέλνει γράμμα στον Νίκο Ζαχαριάδη, που είχε επιστρέψει πλέον στην Ελλάδα από το Νταχάου όπου ήταν κρατούμενος των Γερμανών, ζητώντας συνάντηση μαζί του και υποσχόμενος ότι θα σταματήσει κάθε περαιτέρω ενέργεια, χωρίς όμως να λάβει απάντηση.

Ο στρατός είχε πιάσει ήδη τα περάσματα για τα Τρίκαλα και ο Άρης άλλαξε το δρομολόγιό του. Ξεκίνησαν περιπλανήσεις και μάχες με σκοπό να περάσει στη Ρούμελη. Οι ενέδρες και τα χτυπήματα της Εθνοφυλακής απέκοπταν συνεχώς τις δυνάμεις, με αποτέλεσμα ο Άρης να μείνει τελικά με 4 μόνο αντάρτες.

Το βράδυ της 15ης Ιουνίου η Εθνοφυλακή τους χτύπησε στη Μεσούντα. Ακριβώς κάτω από το ύψωμα Μούλκες, δίπλα στη ρεματιά, ενώ ήδη ήταν χτυπημένος και καταπονημένος, επέλεξε να δώσει τέλος στη ζωή του παρά να παραδοθεί. Τον ακολούθησε ο Τζαβέλας που ήταν δίπλα του με μια χειροβομβίδα.

Η άποψη του Άρη για τη Συμφωνία της Βάρκιζας, όπως και για τον ρόλο των Βρετανών και την ανάγκη συνέχισης του ένοπλου αγώνα, δεν άργησε να επιβεβαιωθεί από την ίδια τη ζωή. Η συνέχιση του ένοπλου αγώνα, που υποστήριζε ο Άρης, ήταν μια αναγκαιότητα που πήγαζε από την όξυνση της ταξικής πάλης και τις συνθήκες επαναστατικής κατάστασης που διαμορφώθηκαν το 1944. Τελικά, αυτή η ίδια αναγκαιότητα οδήγησε στη συγκρότηση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας το 1946.

Φυσικά, οι προοπτικές νίκης του νέου ένοπλου αγώνα θα ήταν πολύ καλύτερες αν δεν είχαν υπογραφεί οι απαράδεκτες Συμφωνίες του Λιβάνου, της Καζέρτας και της Βάρκιζας, αλλά κυρίως αν είχαν αποφευχθεί, στο βαθμό που διορθωνόταν έγκαιρα η στρατηγική του ΚΚΕ. Ζήτημα το οποίο δεν είχε συνειδητοποιήσει στο σύνολό του ούτε ο ίδιος ο Άρης.

Το Κόμμα μας έχει εκτιμήσει συλλογικά με απόφασή του ότι θα ήταν πολύ περισσότερο σημαντική η συμβολή του Άρη, εάν ο ίδιος, πειθαρχώντας και ταυτόχρονα παλεύοντας μέσα από τις γραμμές του Κόμματος για να γίνει κυρίαρχη η άποψή του, έθετε τις οργανωτικές στρατιωτικές ικανότητές του και τη μεγάλη πείρα του στη διάθεση του Κόμματος.

Η ατομική επιλογή απειθαρχίας, ως μέσου πίεσης στο Κόμμα για να αλλάξει τη θέση του, ποτέ στην ιστορία δεν είχε αποτελεσματικότητα, ούτε μπορούσε να έχει.

Οπωσδήποτε, ταυτόχρονα, τα βαθύτερα διδάγματα αφορούν τις συλλογικές ευθύνες των ανώτερων καθοδηγητικών οργάνων του Κόμματος, δηλαδή της ΚΕ και του ΠΓ. Η έλλειψη συλλογικής λειτουργίας τους σε κρίσιμες περιόδους της ταξικής πάλης εκμηδενίζει την ουσιαστική λειτουργία του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Άλλωστε, η ίδια η απόφαση για την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας δεν ήταν αποτέλεσμα μιας τέτοιας λειτουργίας.

Με βάση τα παραπάνω, αρχικά, η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ τον Ιούλιο του 2011 αποφάσισε την επίσημη πολιτική αποκατάστασή του και στη συνέχεια, τον Ιούνη του 2018, η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ τον αποκατέστησε και κομματικά, αποδίδοντάς του τον τιμημένο τίτλο του μέλους του ΚΚΕ, συνεκτιμώντας και τα νέα στοιχεία που είχε φέρει στο φως η ιστορική έρευνα και τα οποία έδειχναν ότι η διαρρηγμένη τότε συλλογική λειτουργία όχι μόνο δεν προσέφερε στον Άρη, καθώς και σε χιλιάδες άλλα κομματικά μέλη, πεδίο για μια ουσιαστική συζήτηση, αλλά τροφοδοτούσε, εξ αντικειμένου, φυγόκεντρες κινήσεις που βεβαίως είχαν πολιτική βάση.

Γι’ αυτό εκτιμήσαμε ότι η μη κομματική αποκατάσταση του Άρη Βελουχιώτη δεν εναρμονίζεται με την πολιτική του αποκατάσταση και αποφασίσαμε την ολόπλευρη και πλήρη αποκατάστασή του.

Ο δρόμος της οργανωμένης πάλης μέσα από το ΚΚΕ δημιούργησε τον Άρη Βελουχιώτη

Το παράδειγμα του Άρη είναι σήμερα επίκαιρο όσο ποτέ, γιατί μας καλεί να μην υποτασσόμαστε στον αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων. Διδάσκει ότι πραγματική διέξοδος από τον πόλεμο των καπιταλιστών μπορεί να δοθεί μονάχα αν αυτόν τον τελειώσουν οι λαοί με την πάλη τους, με όλα τα μέσα, με τους ίδιους να κάνουν κουμάντο στον τόπο τους. Φωτίζει τη δύναμη, αλλά και την ευθύνη του Κόμματος να ηγηθεί και να εμπνεύσει στην πάλη για την ανατροπή.

Αυτά τα συμπεράσματα αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία σήμερα, σε μια εποχή που οι ανταγωνισμοί των ιμπεριαλιστών οδηγούν σε “τεκτονικές” ανακατατάξεις διεθνώς. Σε μια περίοδο όπου “βεβαιότητες” δεκαετιών καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος.

Σήμερα, λοιπόν, τα αστικά επιτελεία επιδιώκουν πάλι να καλλιεργήσουν τη μοιρολατρία. Επιδιώκουν να αποσπάσουν την υποταγή της εργατικής τάξης, του λαού, στους ταξικούς στόχους τους, τους οποίους ως συνήθως παρουσιάζουν ψευδεπίγραφα ως “εθνικούς”.

Με τα κηρύγματά τους για “σύνεση” και “αυτοσυγκράτηση” στους σημερινούς “ταραγμένους καιρούς”, θέλουν να βάλουν στον πάγο τις θετικές διεργασίες που καταγράφονται στην εργατική – λαϊκή συνείδηση και δράση.

Γιατί νιώθουν πως το ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής μπορεί να δυναμώσει κι άλλο και τελικά να τους πάρει και να τους σηκώσει κι αυτούς και τα κόμματά τους και κυρίως το βάρβαρο σύστημά τους.

Γιατί ο λαός μας έχει πλέον στα χέρια του το μεγάλο όπλο της ίδιας του της πείρας. Βλέπει με τα μάτια του πόσο ψεύτικα ήταν τα λόγια για τα δήθεν “απάνεμα λιμάνια” και τις “εγγυήσεις” που θα του προσέφεραν οι “ισχυρές συμμαχίες”, το ΝΑΤΟ, η ΕΕ, η στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ.

Με αυτά τα παραμύθια, η κυβέρνηση της ΝΔ, πατώντας στο χαλί που της έστρωσε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, έσπειρε πολεμικές βάσεις από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη, βάζοντας όλη τη χώρα και τον λαό στο στόχαστρο.

Το ίδιο ισχύει και στην Ήπειρο, όπου η ΝΑΤΟική βάση στο Άκτιο της Πρέβεζας, φιλοξενεί τα ιπτάμενα κατασκοπευτικά ραντάρ του ΝΑΤΟ, τα οποία παρέχουν πολύτιμες πληροφορίες για τη ΝΑΤΟική πολεμική μηχανή, συμβάλλοντας στη στήριξη του κράτους-δολοφόνου του Ισραήλ και στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία.

Εγκληματικές οι ευθύνες της κυβέρνησης που καλύπτει το κράτος-δολοφόνο

Η περιοχή της Ηπείρου εμπλέκεται ακόμη πιο πολύ στο κουβάρι των ανταγωνισμών, στους εμπορικούς πολέμους, στη στήριξη του Ισραήλ, με τα σχέδια για την κατασκευή του αγωγού “EASTMED” που προτείνεται να καταλήγει στην Ηγουμενίτσα και με τα σχέδια για την “Εγνατία των Λιμανιών”!

Τα αποτελέσματα της εμπλοκής στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και πολέμους τα βιώνει ήδη ο λαός της περιοχής. Οι αγρότες και κτηνοτρόφοι έχουν ήδη πληρώσει ακριβά τις κυρώσεις στη Ρωσία, στην οποία εξάγονταν προϊόντα τους. Έχουν πληρώσει τη μεγάλη αύξηση του κόστους της Ενέργειας, των ζωοτροφών και των λιπασμάτων εξαιτίας των ενεργειακών και εμπορικών πολέμων.

Κάθε καλοκαίρι οι εργαζόμενοι στον τουρισμό και τον επισιτισμό στην Κέρκυρα, στη Λευκάδα, σε όλη την περιοχή νιώθουν, όπως όλοι, την ανασφάλεια για το πού θα σκάσει η επόμενη πολεμική εστία, για το αν θα μπορούν και στο μέλλον να εξασφαλίζουν ένα μεροκάματο. Δεν έχουν ζήσει και λίγα, μια με την κρίση, μετά με την πανδημία.

Τα νοσοκομεία και τα Κέντρα Υγείας, τα σχολεία, το Πανεπιστήμιο, οι Πυροσβεστικές Υπηρεσίες της περιοχής στενάζουν κάτω από την υποχρηματοδότηση, για να εξασφαλίζονται τα δισεκατομμύρια των πολεμικών εξοπλισμών, που καμία σχέση δεν έχουν με την αμυντική θωράκιση της χώρας, όπως προβάλλουν ο Μητσοτάκης και ο Δένδιας.

Τα λεφτά τα δίνουν για να στέλνονται φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα, πύραυλοι “Πάτριοτ” στη Σαουδική Αραβία και ίσως αύριο -ή και από σήμερα- στην Ουκρανία, F-16 στη Ρουμανία, απέναντι στη Ρωσία. Και, φυσικά, για να κάνει ταξίδια η πολυδιαφημισμένη και χρυσοπληρωμένη “Belharra”! Πού άραγε; Στο Αιγαίο ή σε κανέναν… Ειρηνικό με το βλέμμα και το κανόνι στραμμένο στην Κίνα;

Την ίδια στιγμή ο λαός ακούει πάλι σήμερα ότι οι θυσίες των προηγούμενων χρόνων, πότε στο όνομα του “ξεπεράσματος της κρίσης”, μετά της “σταθεροποίησης της ανάπτυξης” και της “παραγωγικής ανασυγκρότησης”, τελικά δεν έφτασαν. Γι’ αυτό και καλείται να πληρώσει ξανά για τη στροφή στην πολεμική οικονομία. Πιο σωστά να χρυσοπληρώσει, αν πάρει κανείς υπόψη τις νέες αποφάσεις του ΝΑΤΟ, για αύξηση των πολεμικών δαπανών στο 5% του ΑΕΠ.

Αυτή η στροφή, όμως, σημαίνει να μετατραπεί το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, οι ερευνητές και η έρευνα που διεξάγεται εκεί σε στήριγμα των πολεμικών σχεδίων του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Σημαίνει, για παράδειγμα, ότι η “Μεταλλουργική Ηπείρου” θα αλλάξει την παραγωγή της και αντί για δισκία για κέρματα θα κατασκευάζει όπλα, όπως αναφέρεται σε δημοσιεύματα.

Σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι στις βιομηχανίες τροφίμων της Ηπείρου, που εξουθενώνονται από την εντατικοποίηση, θα παράγουν τρόφιμα που θα εξάγονται σε στρατιωτικές μονάδες, θα γίνεται συσσίτιο για τους μακελάρηδες που οδηγούν άλλους λαούς στη λιμοκτονία.

Σημαίνει ότι εταιρείες πληροφορικής και νέων τεχνολογιών, στις οποίες δουλεύουν χιλιάδες νέοι εργαζόμενοι, θα συνδεθούν με την πολεμική βιομηχανία.

Αντί δηλαδή οι νέες τεχνολογίες να αξιοποιούνται για να λύνουν κοινωνικά προβλήματα, θα χρησιμοποιούνται για να σκοτώνονται άνθρωποι και να καταστρέφονται παραγωγικές δυνάμεις σε πολεμικές αναμετρήσεις.

Όλα τα παραπάνω, ο λαός και η νεολαία της περιοχής, όλης της χώρας, όχι απλά πρέπει να τα απορρίψουν, αλλά είναι επιτακτική ανάγκη να τα αντιπαλέψουν αποφασιστικά.

Σήμερα χρειάζονται αγώνες, χρειάζονται πολιτικές επιλογές που θα στέκονται στη “σωστή πλευρά της Ιστορίας”, θα σηκώνουν ψηλά τη σημαία της αλληλεγγύης, δεν θα δίνουν το “πράσινο φως” για να ματώνει ο λαός, αλλά και να γίνεται “θύτης” άλλων λαών.

Χρειάζεται σύγκρουση στην πράξη με τη γραμμή που λέει “τώρα τα κεφάλια μέσα” και συνοδεύεται πάντα με ένταση του αυταρχισμού και της καταστολής.

Λογαριάζουν όμως χωρίς τον …ξενοδόχο, το εργατικό – λαϊκό κίνημα, που μπορεί να χτίσει ασπίδα προστασίας σε όποιον αντιστέκεται στα βρώμικα σχέδιά τους.

Από αυτή την άποψη, είναι φωτεινά τα παραδείγματα στρατιωτικών και φαντάρων που εναντιώνονται στη συμμετοχή των μονάδων τους σε στρατιωτικές αποστολές στο εξωτερικό, σε ΝΑΤΟικές πρόβες πολέμου, συνολικά στην εμπλοκή της χώρας στους πολέμους των ιμπεριαλιστών. Μας κάνουν περήφανους, στεκόμαστε στο πλευρό τους!

Συνεχίζουμε τον αγώνα για να δικαιωθούν οι θυσίες των χιλιάδων ανώνυμων και επώνυμων συντρόφων μας

Η ομιλία του Ν. Αμπατιέλου

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

φίλες και φίλοι,

Εκ μέρους της Τ.Ε. Πειραιά του ΚΚΕ σας καλωσορίζω στην σημερινή μας εκδήλωση.

Εδώ στο κέντρο του Πειραιά, λίγα στενά πιο πάνω από την ταβέρνα του Μοίρα, όπου πριν από 100 χρόνια και κάποιους λίγους μήνες ιδρύθηκε ο Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς.

Πολλές οι εκδηλώσεις που έχουν ήδη γίνει με αφορμή τα 100 χρόνια του Ολυμπιακού.

Πολλές γιορτές με αφορμή και τις φετινές σημαντικές αθλητικές επιτυχίες που συνδέονται με πολλούς τρόπους με αυτή την επέτειο.

Θεωρήσαμε αναγκαίο να προχωρήσουμε σε αυτή την εκδήλωση γιατί δυστυχώς πλευρές αυτής της 100χρονης πορείας δεν λέγονται, δεν τιμούνται, δεν έχουν το βάρος που τους αρμόζει.

Γόδας – Αναματερός – Μουράτης – Μπούκοβι…

Για τους παλιούς σημαίνουν πολλά… νεότεροι ενδεχόμενα και να μην έχουν ακούσει τίποτα…

Βασικές ιστορικές πλευρές αναπτύχθηκαν στο βίντεο ενώ θα εμπλουτιστούν και άλλες από τις παρεμβάσεις των ομιλητών που θα ακολουθήσουν, τους οποίους ευχαριστούμε θερμά για τη συμμετοχή τους στην σημερινή μας εκδήλωση…

Αναμέτρηση σε φόντο κόκκινο!

 Φίλες και φίλοι,

Για να φτάσουμε στον ηρωισμό του Γόδα, την ανιδιοτέλεια του Αναματερού, τη λεβεντιά του Μουράτη στα χρόνια της όξυνσης της ταξικής πάλης τη δεκαετία του ‘40 υπάρχει κάτι που το προετοιμάζει…

Η επιλογή της σημερινής μας εκδήλωσης φανερώνει και μια σχετικά άγνωστη πτυχή για την πάνω από 100χρονια ιστορία του κόμματός μας.

Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι το ΚΚΕ συνέδεσε την δράση του με την ανάπτυξη του μαζικού αθλητισμού στην Ελλάδα και ιδιαίτερα με το πιο λαοφιλές άθλημα, το ποδόσφαιρο.

Από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσης του και όλη την περίοδο του μεσοπολέμου.

Στη βαθιά παρανομία, ενάντια στους κατασταλτικούς μηχανισμούς του αστικού κράτους και της καπιταλιστικής εργοδοσίας, το «Ιδιώνυμο» του Βενιζέλου και γενικότερα τις διώξεις, τις δολοφονικές επιθέσεις, τη φυλάκιση και τον εκτοπισμό.

Το ΚΚΕ και η νεολαία του τότε, η ΟΚΝΕ, ανέπτυξαν πρωτοπόρα δράση στο μέτωπο του Αθλητισμού, οργανώνοντας την διεκδίκηση, αλλά και την δραστηριότητα αυτήν καθ’ αυτή, την ψυχαγωγία του λαού που έπαιζε βασικό ρόλο στην ψυχική και ηθική ανάταση, με ιδιαίτερη φροντίδα αλλά και δημιουργικότητα.

Παράλληλα αποτέλεσε την οργανωτική ραχοκοκαλιά για την συγκρότηση μαζικών, αθλητικών σωματείων που προσέλκυαν νέο κόσμο και τον έφερναν  σε επαφή με τις θέσεις και την ιδεολογία του Κόμματος σε δύσκολες συνθήκες παρανομίας.

Σημαντικό ρόλο σ’ αυτή την προσπάθεια έπαιξαν οι πρόσφυγες ,που πρωτοστάτησαν στην ίδρυση και την οργάνωση των εργαζομένων στα αθλητικά σωματεία.

Μέσα απ’ αυτή την δραστηριότητα ξεπήδησαν παίκτες- ταλέντα όπως ο Νίκος Γόδας που έπαιζε στον Κεραμεικό Καμινίων, σωματείο του ομώνυμου εργοστασίου που εργάζονταν. Παίκτες με ιδιαίτερα χαρίσματα ,μπαλαδοροι που έδωσαν παλικαρίσια την μάχη στον αθλητισμό και στη ζωή.

Ήταν τέκνα μιας αθλητικής κίνησης που αναπτύχθηκε μέσα από το εργατικό κίνημα με πρώτη την ίδρυση των συλλόγων στις φτωχές γειτονιές, στα εργοστάσια, στα λιμάνια.

Την περίοδο της κατοχής ξεκινά μια νέα φάση άνθησης του εργατικού αθλητισμού. Με πρωτοβουλία του ΕΑΜ και της ΕΠΟΝ, ξεκινά η δημιουργία αθλητικών συλλόγων στις γειτονιές. Είναι η συνέχεια της παράδοσης των εργατικών συλλόγων της πριν τον Μεταξά περιόδου, αλλά σε πολύ ευρύτερη κλίμακα…

Να ποια είναι η περιβόητη ομάδα της ΕΠΟΝ Πειραιά που μεγαλούργησε ο Μουράτης….

Η ενασχόληση με τον αθλητισμό λειτούργησε ευεργετικά κ ετσι στοιχεία όπως η πειθαρχία, η συγκέντρωση, η αυτοπεποίθηση, η ηρεμία, η αφοβία μπολιάστηκαν με τη φλόγα της επαναστατικής πολιτικής και ταυτόχρονα με την πρακτική επίμονη δουλειά έγιναν ένα ανίκητο μείγμα.

Μείγμα που μπορεί διαχρονικά να σφυρηλατήσει αγωνιστές βγαλμένους μέσα από το καμίνι της πάλης, δοκιμασμένους, έμπειρους, που δεν ταλαντεύονται εύκολα, πρωτοπόρους, ικανούς να πρωταγωνιστήσουν σε κάθε αγώνα να εμπνεύσουν και να ηγηθούν μιας ομάδας μέσα και έξω απ το γήπεδο.

Φίλες και φίλοι,

Από τη δεκαετία του ‘80 και μετά πολλά αλλάζουν…

Η λαίλαπα της εμπορευματοποίησης του αθλητισμού με πρώτο το ποδόσφαιρο, αλλάζει τις μεθόδους αλλά όχι τη στόχευση.

Πέρα από τις συνέπειες στον αθλητισμό ως δικαίωμα και ανάγκη για τη νεολαία και το λαό, οι μεγάλες πλέον ομάδες, έτσι και ο Ολυμπιακός, είναι πια “μαγαζιά γωνία” – βιτρίνες επιχειρηματικών συμφερόντων, προκάλυμα για σκάνδαλα με εμβληματική την περίοδο Κοσκωτά, με διαμόρφωση στρατών υπεράσπισης τέτοιων συμφερόντων.

Το είδαμε και πρόσφατα, με τα γεγονότα στον τελικό του πρωταθλήματος μπάσκετ. Τραμπουκισμοί, παρασκηνιακά παιχνίδια, την κυβέρνηση να παριστάνει τον παιδονόμο σε μεγαλοεπιχειρηματίες που λυμαίνονται τον χώρο του αθλητισμού, η αστυνομία να εξαντλεί την “τρυφερότητά” της σε μεγαλοϊδιοκτήτες ΚΑΕ.

Αυτό που αποδεικνύουν και αυτά τα γεγονότα είναι ότι τη βία και την τοξικότητα δεν τις γεννά ο ίδιος ο αθλητισμός.

Ούτε αποτελούν γενικά και αόριστα ένα “κοινωνικό σύμπτωμα”.

Είναι το αποτέλεσμα των ανταγωνισμών των καπιταλιστών-ιδιοκτητών, της διαπλοκής τους με το κράτος και τους μηχανισμούς του και της προώθησης των σχεδιασμών τους, που τις περισσότερες φορές δεν έχουν καμία σχέση με το άθλημα.

Και μέσα σε αυτό το κλίμα, φτάσαμε να βλέπουμε και την «Αμερικανική Γωνιά» μέσα στο γήπεδο «Γ. Καραϊσκάκης».

Ναι, καλά ακούσατε.

Μετά την αποτυχημένη απόπειρα στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Πειραιά που ο λαός της πόλης της γύρισε την πλάτη, έστησαν μία δεύτερη «γωνιά» μέσα στο γήπεδο του Ολυμπιακού. Με τις ευλογίες της ΠΑΕ, της δημοτικής αρχής και της πρεσβείας των ΗΠΑ, προσπαθούν με άθλιο τρόπο να αξιοποιήσουν αυτή τη φορά τη λαοφιλία της ομάδας του Ολυμπιακού.

Προσπαθούν να μετατρέψουν έναν αθλητικό χώρο σε εργαλείο της λεγόμενης «δημόσιας διπλωματίας» των ΗΠΑ. Τις “κοινές αρχές και κοινές αξίες” που ανέφερε στην εκδήλωση των εγκαινίων ο πρέσβης των ΗΠΑ θα τις βρει με τους Έλληνες εφοπλιστές που βλέπουν στους πολέμους και στην εμπλοκή της χώρας επενδυτικές ευκαιρίες.

Θα έχουν μήπως μέσα στην «Αμερικανική Γωνιά» αναφορές στους απεργιακούς αγώνες στις ΗΠΑ; Στις φοιτητικές κινητοποιήσεις για την Παλαιστίνη; Θα πουν τίποτα για τα εγκλήματα στη Γάζα, στη Δυτική Όχθη, στον Λίβανο;

Γιατί τόση πρεμούρα για τον Πειραιά;

Γιατί τους χαλάει τη σούπα ότι αναπτύσσονται σημαντικές κινητοποιήσεις από τους εργαζόμενους στο λιμάνι και σε όλη την πόλη.

Ότι επιφυλάσσουν στα πολεμικά πλοία των ΝΑΤΟικών φονιάδων “αγωνιστική υποδοχή”, ότι πλοία με πολεμικά φορτία για τις εμπόλεμες περιοχές είτε δεν δένουν στο λιμάνι, είτε δεν φορτώνουν κάτω από τις κινητοποιήσεις και την αγωνιστική στάση λιμενεργατών, όπως έγινε με το μπλοκάρισμα κοντέινερ με 22 τόνους σφαίρες που είχε προορισμό το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, με στόχο τα κορμιά των Παλαιστινίων.

Αυτό δεν θα αλλάξει. Θα δυναμώσει κι άλλο!

Στις κρίσιμες στιγμές που ζούμε.

Τώρα! Που η Γκουέρνικα του 21ου αιώνα βρίσκεται στη Γάζα. Στη σφαγή που ήδη στιγματίζει τον αιώνα μας. Στο πλευρό του μαχητή – λαού της παλαιστίνης. Έτσι ξανά και ξανά θα διαδηλώσουμε, και την Κυριακή στο συλαλλητήριο των εργατικών σωματείων και των μαζικών φορέων από την Πανόρμου στην Ισραηλινή Πρεσβεία.

Τώρα! Που τραβιέται ο σύρτης της κόλασης στη Μέση Ανατολή που μετά την Παλαιστίνη, τον Λίβανο, την Συρία, την Υεμένη, το κράτος του Ισραήλ κλιμαώνει με επίθεση στο Ιράν, με τη στρατιωτική, πολιτική και οικονομική στήριξη από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, που είναι συνένοχοι και συνυπεύθυνοι.

Τώρα! Με αγώνα ενάντια στην εμπλοκή της χώρας που σπρώχνει η ελληνική κυβέρνηση και τα υπόλοιπα κόμματα του ΕυρωΝατοϊκού τόξου στη φωτιά του ιμπεριαλιστικού πολέμου που είναι σε εξέλιξη….

Και που στο εσωτερικό, αυτοί που παράγουν τα πάντα με το μυαλό και τα χέρια τους, οι εργαζόμενοι, βλέπουν για άλλη μία φορά τον μύθο ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη είναι «ανάπτυξης για όλους» να καταρρέει με πάταγο.

Τα κέρδη των μονοπωλίων να σπάνε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο και οι εργαζόμενοι, αντί για δικαιώματα, έχουν δουλειά και ζωή λάστιχο, 13ωρα, ανεργία, ακρίβεια, νοίκια στο “θεό”.

Οι μύθοι καταρρέουν. Αλλά μαζί τους, φωτίζονται οι μεγάλες αλήθειες:

Ότι μόνο ο λαός σώζει το λαό στο δρόμο της ανατροπής της σημερινής βαρβαρότητας.

Δίνουν δύναμη οι αγώνες των εργαζομένων μέσα από τα ταξικά συνδικάτα, με αποκούμπι το ΕΚΠ να καταφέρνουν να αποσπούν κατακτήσεις, ΣΣΕ όπως πρόσφατα οι εργάτες της ΚΟΣΚΟ με τις απεργίες τους και τη συσπείρωσή τους.