Τον κομμουνιστή λόγιο και δημοσιογράφο Νίκο Καρβούνη, ένα «άξιο τέκνο του νησιού», μια μεγάλη μορφή του ΚΚΕ και της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης, τίμησε με μια όμορφη εκδήλωσή, το βράδυ της Τρίτης, η ΚΟΒ Ιθάκης.
Το άνοιγμα της εκδήλωσης έκανε ο Νώντας Μαυροκέφαλος, ενώ την παρουσίαση πραγματοποίησε ο Μηνάς Αντύπας, μέλος του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ.
Αναφερόμενος στη ζωή του Ν. Καρβούνη, ο ομιλητής, έκανε λόγο, μεταξύ άλλων, για «έναν άνθρωπο που ”κέρδισε”, τρόπον τινά, την αθανασία ως ο στιχουργός του δοξασμένου παιάνα του αντιστασιακού κινήματος ”Βροντάει ο Όλυμπος” που τραγούδησε όλη η Ελλάδα τα μαύρα χρόνια της σκλαβιάς».
Στάθηκε στην μεγάλη αγωνιστική του διαδρομή, την πολύπλευρη δράση και προσφορά υπέρ της εργατικής τάξης και του λαού, ενός ανθρώπου που προσέγγισε το ΚΚΕ και το λαϊκό κίνημα στις συνθήκες της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης των χρόνων 1929-1932, της ανόδου του φασισμού, του λυσσασμένου αντικομουνισμού των αστικών τάξεων της Ελλάδας, των υπόλοιπων χωρών της Ευρώπης, αλλά και της εντεινόμενης πολεμικής προετοιμασίας που κατέληξε τελικά στον Β’ ΠΠ, σε «συνθήκες δηλαδή που, τηρουμένων των αναλογιών, προσομοιάζουν με τις σημερινές, δύσκολες ώρες που περνάει η ανθρωπότητα», όπως εξήγησε ο ομιλητής.
Μίλησε, επιπλέον, για τη συνειδητή πορεία Ν. Καρβούνη, με την εργατική τάξη, τους αγώνες της, μέχρι την ένταξή του στο ΚΚΕ στα 54 του χρόνια.
«Μπορούμε να πούμε ότι ήταν η διαδρομή ενός ανθρώπου από τον ιδεαλισμό και τον αστικό εθνικισμό στον μαρξισμό και τον σοσιαλισμό που τον ενέπνευσαν να γράψει τον στίχο «θέλουμε λεύτερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά». Ένα στίχο που ερέθιζε τόσο τους βασανιστές της Μακρονήσου και της Γυάρου που, αν θυμάστε μία σχετική διήγηση, χτυπούσαν αλύπητα έναν κομμουνιστή κρατούμενο λέγοντάς του «πάρε και αυτήν, που την ήθελες και πανανθρώπινη», είπε ο Μ. Αντύπας.
Μίλησε για τα ιστορικά γεγονότα της εποχής από τα τέλη του 19ου αιώνα ως τις πρώτες δεκαετίες του προηγούμενου, που επηρέασαν τον Ν. Καρβούνη από τον χώρο του βενιζελισμού, στο ΚΚΕ και ως μέλος του. «Η αναγνώριση του χαρακτήρα της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης στάθηκε το κλειδί το οποίο αποκάλυψε στον Καρβούνη συνολικά τον αντιδραστικό χαρακτήρα του καπιταλιστικού συστήματος και των πολιτικών του εκπροσώπων. Η εξέταση της αρθρογραφίας του αποκαλύπτει και σε αυτό το πεδίο όλα τα στάδια της μεταστροφής του», τονίστηκε, ανάμεσα σε άλλα.
Μιλώντας και για το σήμερα είπε: «Ας σκεφτούμε, φίλες και φίλοι, πόσο επίκαιρα μοιάζουν όλα αυτά τα στοιχεί που ανεδείκνυε ο Καρβούνης σήμερα, εν όψει γενικευμένης πολεμικής προετοιμασίας, που το αστικό κράτος παίρνει όλα τα μέτρα του για να επιβληθεί ”σιωπή νεκροταφείου” στους χώρους δουλειάς: Με την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης των εργαζομένων στο δημόσιο, τους κάθε λογής περιορισμούς στη συνδικαλιστική δράση και το δικαίωμα της απεργίας παρέα με τις δικαστικές αποφάσεις που βγάζουν τις 9/10 απεργίες παράνομες, τα πειθαρχικά σε βάρος χιλιάδων εκπαιδευτικών, τον περιορισμό των διαδηλώσεων και τόσα άλλα».
Σε άλλο σημείο υπογράμμισε: «Όπως ακριβώς ο Καρβούνης συνειδητοποίησε σταδιακά ότι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος δεν είναι μία επιλογή κάποιων ακραίων ηγετών ή μιλιταριστών, κάποιον απλά φιλοπόλεμων τάσεων ή κυβερνήσεων αλλά αποτελεί γέννημα και αναπόσπαστη λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος έτσι και σήμερα το αντιπολεμικό κίνημα δεν πρέπει να είναι απλά ένα κάλεσμα ειρήνης, ένα κάλεσμα ενάντια στις φρικαλεότητες των πολέμων. Για να έχει πραγματική προοπτική πρέπει να βάζει στο στόχαστρο την πραγματική αιτία των πολέμων, τον πραγματικό αντίπαλο: Τους ιμπεριαλιστές και τους ανταγωνισμούς τους, το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα».
Και κατέληξε ο ομιλητής: «Αυτό το σύστημα δεν μπορεί να αλλάξει. Είμαστε σε μία φάση που το δίλημμα μπαίνει πραγματικά επιτακτικά: ”Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας”. Μέση λύση δεν υπάρχει. Το καπιταλιστικό σύστημα μπορεί και πρέπει να ανατραπεί από τους λαούς με την πάλη τους. Γιατί ειδικά στις μέρες μας, όπως και στα χρόνια του Μεσοπολέμου, το σύστημα δεν απαιτεί από εμάς μόνο αιματηρές οικονομικές θυσίες. Όλο και περισσότερο ζυγώνει η ώρα που θα απαιτήσει κυριολεκτικά το ίδιο το αίμα του εργαζόμενου λαού και των παιδιών του.
Η ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, η προοπτική της κοινωνικής συμμαχίας ρήξης και ανατροπής, η συσπείρωση περισσότερων δυνάμεων στο αγώνα που βάζει στο στόχαστρο αυτούς που έχουν την πραγματική εξουσία και τον πλούτο στα χέρια τους, δηλαδή το κεφάλαιο, τα μονοπώλια, ανησυχούν και τρομάζουν πραγματικά την αστική τάξη και τα επιτελεία της.
Στον αγώνα αυτό το κόμμα μας καλεί όλες και όλους. Γιατί το σύγχρονο και πραγματικά προοδευτικό σήμερα είναι να δυναμώσει ο αγώνας για ριζικές ανατροπές. Για να τελειώνουμε μια και καλή με το εχθρικό αντιλαϊκό κράτος των καπιταλιστών. Για να μη μετράμε άλλα χαμένα χρόνια είναι μονόδρομος η μαζική λαϊκή δράση να κάνει στην άκρη και να σαρώσει αυταπάτες και δήθεν εναλλακτικές εντός των τειχών. Είναι μονόδρομος η οργάνωση της πάλης των εργαζομένων, η διεκδίκηση με κριτήριο τις σύγχρονες ανάγκες του, απέναντι σε ένα σύστημα που τις θεωρεί «κόστος». Διέξοδος υπάρχει μόνο στη σύγκρουση με τη βάρβαρη πολιτική του κέρδους των επιχειρηματικών ομίλων, με την ΕΕ και τις κυβερνήσεις της. Στην πολιτική αλλαγή με ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου που ορθώνει εμπόδια για μια ζωή χωρίς εκμετάλλευση, κρίσεις και πολέμους. Εκεί καταθέτει το ΚΚΕ όλες του τις δυνάμεις. Εκεί καταθέτει την μαχητικότητα, την αγωνιστικότητα, την τιμιότητα που διακρίνουν ευρύτερα λαϊκά στρώματα που ενδεχόμενα να μην συμφωνούν σε όλα με το ΚΚΕ.
Ο δρόμος της ανατροπής αυτού του συστήματος, ο δρόμος οικοδόμησης της νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας, όπως αυτή περιγράφεται και στο πρόγραμμα του ηρωικού κόμματός μας, είναι ο μόνος αποτελεσματικός και νικηφόρος δρόμος για μια ζωή χωρίς εκμετάλλευση και ιμπεριαλιστικούς πολέμους, με αξιοπρέπεια, κοινωνική ευημερία, όπως αρμόζει στις σύγχρονες ανάγκες της εργατικής τάξης, του λαού και των παιδιών του, όπως ταιριάζει στον 21ο αιώνα!
Με αισιοδοξία και δύναμη προχωράμε και εντείνουμε την πάλη για ένα κόσμο χωρίς πολέμους, ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, πυρηνικά και όπλα μαζικής καταστροφής, για την πραγματική ειρήνη, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, για τη φιλία, την αλληλεγγύη, και την ισότιμη συνεργασία μεταξύ των λαών. Στο τέλος οι εργαζόμενοι και οι λαοί θα νικήσουν γιατί έχουν το δίκιο με το μέρος τους. Τότε, παραφράζοντας τον μεγάλο Τούρκο κομμουνιστή ποιητή Ναζίμ Χικμέτ, θα μπορέσουν ”να ταξιδέψουν στην πιο όμορφη θάλασσα που δεν την έχουν ακόμα ταξιδέψει”».