Στην εκδήλωση, που έγινε το απόγευμα της Κυριακής, συναντήθηκαν με τους δεκάδες απογόνους που κρατούσαν ακόμη και φωτογραφίες των εκτελεσμένων, εργαζόμενοι από τις γειτονιές της Πάτρας και το Γηροκομειό, το Αίγιο και την Κουνινά, άνθρωποι κάθε ηλικίας.
Την κεντρική ομιλία πραγματοποίησε η Λουίζα Ράζου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.
Ζωή «δεμένη» με το Κόμμα!
Στην εκδήλωση παραβρέθηκε και ο Βλάσης Παπαγιαννακόπουλος, που γεννήθηκε το 1926 στα Φίλια Καλαβρύτων, μέλος του ΚΚΕ από το 1943, αγωνιστής της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης, μέλος της ΕΠΟΝ που συμμετείχε ως μαχητής του εφεδρικού ΕΛΑΣ στην απελευθέρωση της Πάτρας τον Οκτώβρη του 1944.
Για τη δράση του και την αλύγιστη στάση του κλείστηκε στο θανατονήσι της Γυάρου για 1.692 μέρες, αφού το 1946 βγήκε στο βουνό με εντολή του Κόμματος να συγκροτήσει ομάδα του ΔΣΕ στην ορεινή Αιγιαλεία, συνελήφθη, βασανίστηκε και καταδικάστηκε από το Έκτακτο Στρατοδικείο Κορίνθου, χωρίς να λυγίσει.
Η ΕΠ Δυτικής Ελλάδας, μέσα σε κλίμα συγκίνησης και σεβασμού τίμησε τον σύντροφο Βλάση, προσφέροντάς του ένα έργο του σπουδαίου γλύπτη Μεμά Καλογηράτου.
«Για να ανοίξει ο δρόμος στο φωτεινό μέλλον της ανθρωπότητας!»
Στην ομιλία της, η Λ. Ράζου αναφέρθηκε στις εκδηλώσεις τιμής του ΚΚΕ για τον ΔΣΕ, ως υπόσχεση στους τιμημένους νεκρούς μας, στους χιλιάδες καταδιωκόμενους, φυλακισμένους και εξόριστους, υπογραμμίζοντας ότι «το ΚΚΕ είναι εδώ μαχητικό – επαναστατικό και σύγχρονο», αναπτύσσοντας τη δράση του για να δυναμώσουν οι προϋποθέσεις της ριζικής ανατροπής, «να ανοίξει ο δρόμος στο φωτεινό μέλλον της ανθρωπότητας, τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό» και επισήμανε αναλυτικά:
«Η προοπτική αυτή είναι επίκαιρη και αναγκαία όσο ποτέ. Σήμερα που ο κόσμος φλέγεται από την μία άκρη ως την άλλη. Σήμερα που τα ιμπεριαλιστικά μπλοκ ραγίζουν κάτω από τις αξεπέραστες αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς για τα κέρδη των μονοπωλίων, βυθίζοντας τους λαούς στον όλεθρο, προβάλλει το πραγματικό δίλημμα “Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας”.
Η 80ή επέτειος ίδρυσης του ΔΣΕ βρίσκει το ΚΚΕ σε θέση μάχης, στην πρώτη γραμμή του αγώνα για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, των βιοπαλαιστών της πόλης και της υπαίθρου, της νεολαίας μας. Η πολιτική και μαζική δράση στις σημερινές συνθήκες έχει νέες απαιτήσεις. Παλεύουμε σε συνθήκες που ο αντίπαλος γίνεται απροκάλυπτα σκληρός και επικίνδυνος, ενώ το ιστορικό πισωγύρισμα της αντεπανάστασης έχει αφήσει βαρύ αρνητικό αποτύπωμα στην πάλη των λαών.
Το κόμμα μας, το ΚΚΕ μέσα σε αυτές τις συνθήκες αποτελεί στήριγμα και ελπίδα για τις εργατικές – λαϊκές δυνάμεις, που προβληματίζονται, που παλεύουν, που δεν συμβιβάζονται με τη σημερινή κατάσταση. Με την ακούραστη δράση των μελών του, της ΚΝΕ, χιλιάδων πρωτοπόρων συναγωνιστών που βρίσκονται στο πλευρό μας, ανοίγουμε νέους δρόμους, φωτίζουμε τη νικηφόρα προοπτική και διέξοδο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον σοσιαλισμό.
Σε αυτό τον χώρο νικήθηκε ο θάνατος
Βρισκόμαστε σήμερα εδώ, σε αυτό τον χώρο που νικήθηκε ο θάνατος και κέρδισε η ζωή, για να αποτίσουμε τον ελάχιστο φόρο τιμής σε εκείνους που δεν λύγισαν, σε εκείνους που κοίταξαν κατάματα το εκτελεστικό απόσπασμα και πέρασαν στην αθανασία. Η σημερινή μας εκδήλωση είναι μια πράξη δικαιοσύνης απέναντι στην Ιστορία, μια υπόσχεση συνέχειας του αγώνα και μια βαθιά ανάγκη να κρατήσουμε τη φλόγα της μνήμης ζωντανή.
Εδώ, στο Γηροκομειό της Πάτρας, ποτίστηκε το δέντρο της λευτεριάς και του σοσιαλισμού με το αίμα δεκάδων κομμουνιστών, αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης και μαχητών του ΔΣΕ. Εδώ, οι σφαίρες του αστικού κράτους προσπάθησαν να δολοφονήσουν τις ιδέες. Όμως, οι ιδέες δεν πεθαίνουν. Οι νεκροί μας ζουν μέσα από τους σημερινούς μας αγώνες, μέσα από την καθημερινή πάλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας για την ανατροπή αυτού του σάπιου συστήματος της εκμετάλλευσης.
Το Γηροκομειό είναι μία ακόμα απόδειξη ότι το Κόμμα μας έχει βαθιές ιστορικές ρίζες που διαπερνούν την υπερεκατοντάχρονη ιστορία του. Το Γηροκομειό ως τόπος εκτελέσεων πάνω από 250 κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών είναι ο κρίκος σε μια μακρά αιμάτινη αλυσίδα που περιλαμβάνει την Καισαριανή, το Κούρνοβο, το Γεντί Κουλέ, το Ιτζεδίν, το Χαϊδάρι, την Ακροναυπλία, τα θανατονήσια της Μακρονήσου και της Γυάρου, περνά από τις φυλακές της Κέρκυρας και το Λαζαρέτο, ενώνεται με τις φυλακές Μαργαρίτη και φτάνει μέχρι ετούτη δω τη ρεματιά που άφησαν την τελευταία τους πνοή διαλεχτά παιδιά του Κόμματος από την Αχαΐα, την ευρύτερη περιοχή της Πελοποννήσου και της Νότιας Ελλάδας.
Εδώ στο Γηροκομειό έπεσε ο ανθός της Κουνινάς, εκτελέστηκε η ηγεσία του Κόμματος στην Πάτρα, πρωτοπόροι αντιστασιακοί που πολέμησαν γενναία μέσα από τις γραμμές των ΕΑΜικών αντιστασιακών οργανώσεων και του ΕΛΑΣ ενάντια στη γερμανική κατοχή και εκτελέστηκαν από τους συνεργάτες τους μερικά χρόνια μετά.
Όσες προσπάθειες κι αν έγιναν αυτός ο τόπος να αποχαρακτηριστεί από το πραγματικό ιστορικό του φορτίο και να μετατραπεί σε χώρο λήθης με όχημα την περιβόητη ““εθνική συμφιλίωση”, έπεσαν στο κενό.
Ο λαός της Πάτρας ήξερε πολύ καλά τι συνέβαινε εδώ στις εσχατιές της πόλης. Εδώ δεν έγινε καμία μάχη. Εδώ την περίοδο ’46-’49 εκτελέστηκαν αγωνιστές, για τη δράση τους και τους αγώνες τους στο πλευρό του ΚΚΕ. Κατηγορήθηκαν από τα Έκτακτα Στρατοδικεία σε δίκες σκοπιμότητας, για να καμφθεί το αγωνιστικό φρόνημα του ΚΚΕ και των μαχητών του ΔΣΕ, για να ξεκληριστεί η πρωτοπορία και να τρομοκρατηθεί ο λαός.
Το ΚΚΕ δήλωση μετανοίας στο σύστημα δεν υπογράφει!
Ας θυμηθούμε την αλήθεια που θέλουν να ξεχάσουμε: Ο λαός μας, που έδωσε το αίμα του μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ για να διώξει τους κατακτητές, βρέθηκε μετά την απελευθέρωση, αντιμέτωπος με μια πρωτοφανή λευκή τρομοκρατία. Οι ταγματασφαλίτες, οι συνεργάτες των Γερμανών, στελέχωσαν τον νέο κρατικό μηχανισμό, ενώ οι ήρωες της Αντίστασης καταδιώχθηκαν, ρίχτηκαν στις φυλακές, εξορίστηκαν και δολοφονήθηκαν.
Μπροστά στο δίλημμα “τις αλυσίδες ή τα όπλα”, το Κόμμα μας, το ΚΚΕ, επέλεξε τον δρόμο της τιμής και του καθήκοντος. Ο ΔΣΕ απέδειξε ότι όταν ένας λαός αποφασίσει να πάρει τις τύχες του στα χέρια του, δεν υπάρχει δύναμη ικανή να τον σταματήσει. Ήταν ένας στρατός βαθιά λαϊκός, που στηρίχθηκε στην αυτοθυσία των μαχητών του και στην αλληλεγγύη των λαϊκών στρωμάτων.
Ο ΔΣΕ ήταν αποτέλεσμα της σκληρής ταξικής σύγκρουσης που είχε τις ρίζες της στην επαναστατική κατάσταση που διαμορφώθηκε κατά την απελευθέρωση της Ελλάδας από την τριπλή φασιστική κατοχή, με την αποφασιστική δράση του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ, υπό την καθοδήγηση του ΚΚΕ. Στρεφόταν ενάντια στην εγχώρια αστική τάξη, που γνώρισε τότε τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την κυριαρχία της, την οποία στήριξε το σύνολο των αστικών πολιτικών δυνάμεων “δεξιοί” και “κεντρώοι”, μαζί με τους ιμπεριαλιστές συμμάχους τους.
Η στρατηγική των εγχώριων και ξένων καπιταλιστικών δυνάμεων ήταν προδιαγεγραμμένη. Με δεδομένο ότι απειλούνταν η καπιταλιστική εξουσία, στόχος τους ήταν να τσακίσουν πάση θυσία το ΚΚΕ και το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, που παρά την ήττα στην Αθήνα τον Δεκέμβρη του ‘44, διατηρούσαν την επιρροή τους σε μεγάλο τμήμα του λαού σε όλη τη χώρα.
Όσοι, ακόμη και σήμερα επιχειρούν να δυσφημίσουν την ένοπλη πάλη των εργατικών – λαϊκών δυνάμεων ενάντια στην καπιταλιστική εξουσία και τους διεθνείς συμμάχους της, αλλά και όσοι προσπαθούν να καταδικάσουν τη “βία από όπου κι αν προέρχεται” δεν διαστρεβλώνουν μόνο την ιστορική πραγματικότητα.
Επιχειρούν να πείσουν την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, τη νεολαία ότι δεν υπάρχει μέλλον πέρα από την καπιταλιστική εκμετάλλευση, ότι πρέπει να αποδεχτούμε να ζούμε και να αποδεχόμαστε ως κανονικότητα τη βία της εξουσίας των μονοπωλίων όπως εκφράζεται σε όλες τις πλευρές της ζωής μας καθημερινά.
Τη βία της ταξικής πολιτικής στη δουλειά, στα δικαιώματα, στις ανάγκες μας. Τη βία της καταστολής των αγώνων, της τρομοκρατίας της εργοδοσίας και των εγκλημάτων που διαπράττει στους χώρους δουλειάς. Τη βία των ιμπεριαλιστικών πολέμων, των κρίσεων και της προσφυγιάς.
Αυτό που τους ενοχλεί είναι ότι στις κρίσιμες καμπές της Ιστορίας, όπως υπήρξε η περίοδος ‘40- ‘49 στη χώρα μας, η αντιστασιακή δράση και στη συνέχεια ο ΔΣΕ απέδειξε ότι τη ρόδα της Ιστορίας τη γυρνάνε προς τα μπρος οι λαοί όταν περνούν στο προσκήνιο και σπάνε το μονοπώλιο της βίας των αστών.
Η προβληματική στρατηγική του Κόμματος εκείνη την περίοδο, που έχει τη ρίζα της στις γνωστές απαράδεκτες Συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας και μετά τη στρατιωτική ήττα του Δεκέμβρη του ‘44 στην απαράδεκτη Συμφωνία της Βάρκιζας στοίχισαν στην ολόπλευρη προετοιμασία και την επεξεργασία σχεδίου για την εγκαθίδρυση της εργατικής εξουσίας σε συνθήκες της επαναστατικής κατάστασης κατά την περίοδο της απελευθέρωσης.
Αυτό το γεγονός δεν μειώνει ούτε πόντο τον μεγαλειώδη ηρωικό αγώνα και την προσφορά του Κόμματος εκείνη την περίοδο. Οι αντιφάσεις και οι λαθεμένες επιλογές δεν έγιναν από έλλειψη πίστης στο σκοπό, ούτε από διάθεση συμβιβασμού και συνθηκολόγησης με τον αντίπαλο. Έχουν τη βάση τους σε στρατηγικές ανεπάρκειες στη χάραξη γραμμής που θα οδηγούσε τον απελευθερωτικό αγώνα μέχρι τέλους. Αυτό το ζήτημα ο Ν. Ζαχαριάδης στο γράμμα του προς τον ελληνικό λαό το περιέγραφε ως εξής:
“Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούρια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ έναν πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό”.
Παρά το μεγαλειώδες αντιστασιακό ΕΑΜικό κίνημα που φούντωσε στη χώρα μας, τα γεγονότα δεν εξελίχθηκαν όπως θα άξιζε στις θυσίες του λαού μας.
Είναι χαρακτηριστικές ορισμένες αναφορές από τον λόγο του Άρη Βελουχιώτη στις 5 Οκτώβρη 1944 στην Πάτρα, μία μέρα μετά την απελευθέρωση της πόλης, όπου παρέλασαν η 8η Ταξιαρχία και το 12ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ, που δείχνουν τα αντιφατικά στοιχεία της πολιτικής του Κόμματος εκείνη την περίοδο, αλλά και τη διορατικότητα του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ, που δεν καθησύχαζε για τα μελλούμενα.
Έλεγε χαρακτηριστικά: “…Δεν υπόσχομαι τίποτα. Θέλω να συνεχίσετε τη βοήθεια προς το στρατό και την κυβέρνηση ίνα έλθει διπλή ελευθερία: κοινωνική και εθνική. Δεν λέγω τι θα σας δώσομε αύριο. Ό,τι πάρετε θα το πάρετε με τη γροθιά σας. Ο ελληνικός λαός αρκετά συκοφαντήθη με καρικατούρες και γλίτσες εις το εξωτερικόν…” και ακόμα: “…προσέξτε ίσως βρεθούν άνθρωποι λαοπλάνοι συνεργαζόμενοι με τους Γερμανούς οίτινες θα θελήσουν να σας εξαπατήσουν…”.
Οι “καρικατούρες” και οι “γλίτσες” λίγους μήνες μετά πήραν το πάνω χέρι… και οι καταδιωκόμενοι αγωνιστές ξεκρέμασαν τα ντουφέκια τους για να γεννηθεί το νέο αντάρτικο και να γραφτεί η εποποιία του ΔΣΕ.
Στην Πελοπόννησο συγκροτήθηκε η ηρωική 3η Μεραρχία, στο Αρχηγείο Αχαΐας – Ηλείας επικεφαλής του Τάγματος τέθηκε ο θρυλικός Νίκος Πολυκράτης, ο καπετάν – Νικήτας. Καθοριστική, για να μπουν οι βάσεις του ΔΣΕ στην Πελοπόννησο, ήταν η συμβολή του Ν. Μπελογιάννη και του Β. Ρογκάκου.
Το ΚΚΕ είναι περήφανο για τις στρατιές ηρώων που διαπαιδαγώγησε. Στέκεται με σεβασμό μπροστά στην ανεκτίμητη προσφορά τους!
Το Κόμμα μας προσεγγίζει εκείνη την περίοδο, όπως και όλη του την Ιστορία και αντλεί διδάγματα που ισχυροποιούν την ταξική πάλη σήμερα, τον αγώνα για σοσιαλισμό – κομμουνισμό. Η κριτική μελέτη της ιστορίας και της ταξικής πάλης αποτελεί στοιχείο ενδυνάμωσης και βρίσκεται στον αντίποδα της οπορτουνιστικής λαθολογίας, αλλά και του οπορτουνιστικού εξωραϊσμού και ασφαλώς απέναντι από την κυρίαρχη ιδεολογία, που απαιτούν από το ΚΚΕ να υπογράψει και να συνθηκολογήσει 80 χρόνια μετά.
Εδώ από τα ιερά χώματα του Γηροκομειού. Εδώ που πατάμε κυριολεκτικά πάνω στο αίμα των συντρόφων μας, το λέμε ακόμα μία φορά: Το ΚΚΕ δήλωση μετανοίας στο σύστημα δεν υπογράφει!
Κράτησαν ψηλά τη σημαία του Κόμματος μέχρι την τελευταία τους πνοή!
Η Πάτρα θυμάται και τιμά αυτούς τους ήρωες. Θυμάται τους εκτελεσμένους που με τη στάση τους δίδαξαν τι σημαίνει κομμουνιστική αρετή, τι σημαίνει να δίνεις τη ζωή σου για να ζήσουν οι επόμενες γενιές ελεύθερες από κάθε κοινωνικό και οικονομικό καταναγκασμό.
Κάθε πρωί, πριν ακόμα χαράξει, τα καμιόνια μετέφεραν τους μελλοθάνατους σε αυτόν εδώ τον χώρο. Άνδρες και γυναίκες, παλικάρια! Άνθρωποι της βιοπάλης, επιστήμονες, φοιτητές, στελέχη του Κόμματος και του ΕΑΜικού κινήματος.
Δεν λύγισαν μπροστά στις κάννες των όπλων, δεν ζήτησαν έλεος. Δεν πρόδωσαν. Κράτησαν ψηλά τη σημαία του Κόμματος μέχρι την τελευταία τους πνοή. Πέθαναν τραγουδώντας και ζητωκραυγάζοντας με το όνομα του ΚΚΕ στα χείλη.
Δεν έχουμε φωτογραφικά ντοκουμέντα που να αποτυπώνουν αυτό το μεγαλείο, όπως αυτές που πρόσφατα αποκαλύφθηκαν για τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές στην Καισαριανή, που ο μύθος της υψωμένης γροθιάς και το αγέρωχο – άφοβο βλέμμα των συντρόφων μας έκανε όλο τον κόσμο να υποκλιθεί μπροστά στο μεγαλείο τους.
Έχουμε, όμως, μαρτυρίες πολλές που επιβεβαιώνουν αυτή τους τη στάση. Όπως για την Σταθούλα Κατσιδήμα από την Κουνινά που την ηρωική της στάση τη μαρτυρά μέχρι και ο δήμιός της.
Στην αξιόλογη έκδοση της ΕΠ Δυτικής Ελλάδας περιλαμβάνονται συγκλονιστικά ντοκουμέντα για την ιστορία των ηρώων αυτού του μαρτυρικού τόπου, όπου ξεκληρίστηκαν ακόμη και ολόκληρες οικογένειες, αδέρφια, πατεράδες, μάνες με τα κορίτσια τους.
Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα του γιατρού Παπαϊωάννου Γιώργου από τη Νεμούτα Ηλείας, που εκτελέστηκε μαζί με την κόρη του Μαίρη. Πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στους τραυματίες αντάρτες και αξιωματικούς του ΔΣΕ. Πιάστηκαν, βασανίστηκαν, αρνήθηκαν να αποκηρύξουν το ΚΚΕ και εκτελέστηκαν.
Η στάση όλων των εκτελεσμένων αποτελεί το πιο ζωντανό, το πιο επίκαιρο μάθημα για τη σημερινή νέα γενιά, για τη νέα βάρδια της εργατικής τάξης και ιδιαίτερα για τα μέλη του Κόμματος και της ΚΝΕ που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των αγώνων. Σε μια εποχή που το σύστημα προσπαθεί να καλλιεργήσει τον ατομισμό, τη μοιρολατρία, τη λογική του “τίποτα δεν αλλάζει”, οι ήρωες μας όπως του Γηροκομειού μας φωνάζουν: “Αλλάζει! Ο κόσμος αλλάζει με αγώνα, με θυσίες, με οργανωμένη πάλη!”.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν υπεράνθρωποι. Ήταν απλοί άνθρωποι του λαού που έγιναν γίγαντες μέσα από την ανυπότακτη δράση τους, επειδή είχαν ως καθοδηγητή το Κομμουνιστικό Κόμμα. Η οργανωμένη συλλογική δράση για σκοπούς ανώτερους κάτω από όλες τις συνθήκες είναι που δίνει τη δύναμη στον άνθρωπο να ξεπεράσει κάθε φόβο και να κοιτάξει το μέλλον κατάματα!
Σήμερα, 80 χρόνια μετά, γινόμαστε μάρτυρες μιας συντονισμένης προσπάθειας να ξαναγραφτεί η Ιστορία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι κυβερνήσεις και οι αστικοί αναλυτές έχουν αναγάγει τον αντικομμουνισμό σε επίσημη ιδεολογία τους. Προσπαθούν να εξισώσουν τον φασισμό με τον κομμουνισμό, το τέρας με τον εξολοθρευτή του.
Θέλουν να σβήσουν από τη μνήμη του λαού τη συνεισφορά του ΚΚΕ και του ΔΣΕ, γιατί φοβούνται. Φοβούνται το παράδειγμα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Φοβούνται ότι ο λαός, αν συνειδητοποιήσει τη δύναμή του, μπορεί να ανατρέψει την εξουσία των μονοπωλίων.
Γι’ αυτό λασπολογούν τον αγώνα του ΔΣΕ. Όμως η αλήθεια δεν παραγράφεται, δεν παραχαράσσεται. Το ΚΚΕ πρωτοστατεί και θα συνεχίσει να πρωτοστατεί στην ανάδειξη της ιστορικής αλήθειας. Κάθε ιστορικός τόπος, κάθε σημείο θυσίας, θα μετατρέπεται σε φάρο έμπνευσης για τις νέες γενιές».
Σήμερα ανοίγονται δύο δρόμοι, που οδηγούν σε δύο αντίθετους κόσμους!
Ιδιαίτερα για το σήμερα η Λ. Ράζου επισήμανε: «Ζούμε σε μια περίοδο που ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται, οι πόλεμοι φουντώνουν στη γειτονιά μας και η χώρα μας εμπλέκεται όλο και πιο βαθιά στα δολοφονικά σχέδια των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Η εργατική τάξη, η λαϊκή οικογένεια έρχεται αντιμέτωπη με την ακρίβεια, την υποβάθμιση της Υγείας και της Παιδείας, την ένταση της εκμετάλλευσης.
Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα, το ΚΚΕ δηλώνει “παρών”. Δίνουμε τη μάχη καθημερινά στα εργοστάσια, στα λιμάνια, στα νοσοκομεία, στα σχολεία και τα Πανεπιστήμια. Οργανώνουμε την αντίσταση του λαού, φωτίζουμε τη μοναδική διέξοδο προς όφελος των λαϊκών αναγκών.
Σήμερα μπροστά στον λαό ανοίγονται δύο δρόμοι, δύο πολιτικές που οδηγούν σε δύο αντίθετους κόσμους.
Ο ένας δρόμος είναι αυτός της διαχείρισης του συστήματος του πολέμου και της εκμετάλλευσης και ο άλλος οδηγεί στην ανατροπή του. Τον πρώτο τον υπηρετεί σημερινό αστικό πολιτικό σύστημα σε όλες τις μορφές του και τον άλλο τον ανοίγει το ΚΚΕ και το εργατικό – λαϊκό κίνημα που δυναμώνει τον αντικαπιταλιστικό και αντιμονοπωλιακό προσανατολισμό της πάλης του.
Ο πρώτος οδηγεί στη μακροημέρευση του κόσμου της ληστείας του πλούτου που παράγει ο λαός, ο δεύτερος οδηγεί στον κόσμο που κάνει κουμάντο η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της, στην εργατική εξουσία με κεντρικά οργανωμένη την οικονομία και τον εργατικό έλεγχο, όπου κριτήριο της παραγωγής θα είναι η ικανοποίηση των διευρυμένων κοινωνικών αναγκών.
Παλιοί και νέοι σωτήρες έχουν πιάσει στασίδι για να πείσουν τον λαό ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση παρά να βαδίζει συνεχώς τον πρώτο δρόμο. Να αποδεχτεί ως κανονικότητα να πληρώνει τις βαριές συνέπειες του πολέμου και της πολεμικής εμπλοκής. Να αποδεχτεί να πληρώνει τους δυσβάσταχτους πολεμικούς εξοπλισμούς. Να αποδεχτεί ως κανονικότητα να σουλατσάρουν τα ουκρανικά drone στις θάλασσές μας και να μη βγάζει μιλιά στο όνομα του “εθνικού συμφέροντος”. Να αποδεχτεί την ακρίβεια, το σμπαράλιασμα των εργασιακών σχέσεων, το σιωπητήριο και την καταστολή που επιχειρούν να επιβάλουν στο εργατικό – λαϊκό κίνημα, με τους αντιδραστικούς νόμους τους.
Η κυβέρνηση της ΝΔ όλα τα χρόνια που κυβερνά βρήκε απέναντί της τις δυνάμεις του ταξικού εργατικού κινήματος και το ΚΚΕ να αντιπαλεύουν την αντιλαϊκή πολιτική της. Όσοι θέλουν να την τιμωρήσουν και ταυτόχρονα να φράξουν τον δρόμο σε όσους καπηλεύονται την αγανάκτηση και τον θυμό τους, πρέπει να στηρίξουν με όλους τους τρόπους και στις εκλογές το ΚΚΕ, όποτε κι αν γίνουν.
Η ΝΔ όταν επικαλείται την πολιτική σταθερότητα εννοεί να συνεχιστεί απρόσκοπτα η σταθερότητα των επιχειρηματικών ομίλων και της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Εννοεί να υλοποιηθεί η κατάπτυστη “κοινωνική συμφωνία” που υπέγραψαν κυβέρνηση – εργοδοτικές οργανώσεις και η ΓΣΕΕ (δηλαδή το ΠΑΣΟΚ και ο πάλαι ποτέ ΣΥΡΙΖΑ).
Κι αν τώρα θυμήθηκε ο κ. Τσίπρας να ανοίξει το στόμα του και να κάνει βολική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, ας θυμηθούν οι εργαζόμενοι ότι ο εν λόγω πολιτικός έχει δουλέψει πολύ εντατικά για τη σταθεροποίηση του συστήματος, είναι αυτός που άνοιξε τον δρόμο στην κυβέρνηση Μητσοτάκη να χτίσει την αντιλαϊκή της πολιτική. Βγήκε κυβέρνηση το 2015 με τον κόσμο στους δρόμους και τον έστειλε σπίτι του, φορτώνοντάς τους το τρίτο επαίσχυντο μνημόνιο.
Το απίστευτο πολιτικό παζάρι που διεξάγεται μπροστά τα μάτια μας αυτή την περίοδο αναδίδει μπόχα και σήψη. Φανερώνει τα αδιέξοδα και τους φόβους του συστήματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ μετακόμισε στο κόμμα Τσίπρα, στο ΠΑΣΟΚ μαλώνουν οι ομαδάρχες για τις πολιτικές κολιγιές που είναι απαραίτητες προκειμένου το κόμμα τους να παίξει ρόλο στις επόμενες αντιλαϊκές κυβερνήσεις. Ο φασίστας Κασιδιάρης ετοιμάζεται να ράψει κοινοβουλευτικό κοστούμι. Οι αντιδραστικές θέσεις της Καρυστιανού δεν φτιασιδώνονται, όσο κι αν επιχειρεί να τις ντύσει με την αίγλη του μεγάλου κινήματος των Τεμπών, περί δικαιοσύνης και κάθαρσης. Οι θέσεις της είναι σε αντιπαράθεση με τον αγώνα του λαού και της νεολαίας που επίμονα αυτά τα χρόνια φωνάζουν: “Οι ράγες της ανάπτυξης βάφτηκαν με αίμα, ποτέ δεν θα ξεχάσουμε το έγκλημα στα τρένα!”.
Θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να σκορπίσει η αμφισβήτηση!
Είναι φανερό ότι θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να σκορπίσει η αμφισβήτηση και η δυσαρέσκεια του λαού σε παλιά και “νέα” πολιτικά μορφώματα, αρκεί να μη συναντηθεί με το οργανωμένο λαϊκό κίνημα και την ανατρεπτική πολιτική του ΚΚΕ.
Όμως ο λαός έχει και γνώση και πείρα, μπορεί να τους χαλάσει τα σχέδια! Με την πάλη του να γίνει αυτός πρωταγωνιστής των εξελίξεων. Με ΚΚΕ πολύ πιο ισχυρό, άοκνο συμπαραστάτη και οργανωτή των αγώνων του.
Γιατί το ΚΚΕ παλεύει για την πραγματική διέξοδο, έχει πολιτικό σχέδιο και θέσεις επεξεργασμένες που δίνουν απάντηση σε όλα τα λαϊκά προβλήματα από τη σκοπιά της εργατικής εξουσίας, του σοσιαλισμού.
Το ΚΚΕ είναι προγραμματικά και οργανωτικά έτοιμο να αναλάβει τις ευθύνες του με τη θέληση και την ενεργή συμμετοχή της εργατικής τάξης, των αυτοαπασχολουμένων, της νεολαίας για την προοπτική αυτή. Για αυτό είναι και ικανό σήμερα να διεξάγει πραγματική εργατική – λαϊκή αντιπολίτευση και να υπερασπίζεται τα λαϊκά συμφέροντα, απέναντι σε όλες τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις του κεφαλαίου. Είτε αυτές είναι της ΝΔ με ή χωρίς τον Μητσοτάκη, είτε είναι σοσιαλδημοκρατικές, αυτοδύναμες ή συνεργασίας, ανάλογα τι απαιτούν κάθε φορά οι σχεδιασμοί της άρχουσας τάξης.
Έχουμε γνώση των δυνατοτήτων του αντίπαλου, αλλά και των αδυναμιών του κι ας προβάλλει σήμερα ισχυρός. Γνωρίζουμε ότι ο δρόμος δεν είναι εύκολος. Τα καθήκοντα που μπαίνουν μπροστά μας, για τα μέλη και τους φίλους του ΚΚΕ απαιτούν γερή οργάνωση και ατσάλινη θέληση, επιμονή και αυταπάρνηση στη δράση. Έχουμε εμπιστοσύνη και στις αστείρευτες δυνάμεις του λαού, η Ιστορία μάς έχει δώσει πολλές αποδείξεις για αυτές.
Άλλωστε η σημερινή μας εκδήλωση είναι ένας φόρος τιμής σε αυτούς που δεν υποτάχθηκαν στις δυσκολίες. Σε αυτούς που η θυσία τους αποτελεί για μας φάρο και οδηγό μπροστά στις νέες μάχες.
Δεν θα επιτρέψουμε να ξεχαστεί η θυσία σας!
Καθώς στεκόμαστε σήμερα εδώ, στο Γηροκομειό της Πάτρας, κοιτάζοντας αυτόν τον τόπο που ποτίστηκε με το αίμα των συντρόφων μας, δίνουμε μια ιερή υπόσχεση. Δεν θα επιτρέψουμε να ξεχαστεί η θυσία σας. Δεν θα συμβιβαστούμε με τη μιζέρια και την εκμετάλλευση. Δεν θα καταθέσουμε τις σημαίες. Η δική σας θυσία είναι η δική μας πυξίδα. Το Κόμμα σας, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, είναι εδώ, δυνατό, ιδεολογικά και πολιτικά ατσαλωμένο, έτοιμο να οδηγήσει τις νέες ταξικές μάχες που έρχονται.
Κρατάμε ψηλά την κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο. Συνεχίζουμε τον αγώνα για την ανατροπή του καπιταλισμού, για την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας, του σοσιαλισμού – κομμουνισμού. Για μια κοινωνία όπου ο πλούτος θα ανήκει σε αυτούς που τον παράγουν, όπου η ειρήνη, η δικαιοσύνη και η ελευθερία δεν θα είναι κενές λέξεις, αλλά η καθημερινή πραγματικότητα για όλο τον κόσμο.
Τιμή και δόξα στους ήρωες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας!
Τιμή και δόξα στους εκτελεσμένους συντρόφους μας στο Γηροκομειό της Πάτρας! Ζήτω το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας! Αλύγιστη στάση ζωής ως και σήμερα!».
«Υποχρέωση και υπόσχεση ο κατάλογος να ολοκληρωθεί»!
Νωρίτερα, την εκδήλωση άνοιξε, ο Κώστας Μουγκογιάννης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και γραμματέας της ΤΕ Αχαΐας, που καλωσόρισε τους παρευρισκόμενους και ευχαρίστησε όσους βοήθησαν για την επιτυχία της εκδήλωσης, αλλά και τη συντήρηση και ανάπλαση του μνημείου και του περιβάλλοντος χώρου. Ιδιαίτερα ευχαρίστησε τον σπουδαίο γλύπτη Στάθη Λεοντή που φιλοτέχνησε το μνημείο που βρίσκεται σήμερα στη θέση «Σκοποβολή» και βοήθησε στη συντήρησή του. Ταυτόχρονα στάθηκε στην έκδοση της ΕΠ για το Γηροκομειό ως τόπο εκτελέσεων και στην οποία αποτυπώνεται κατάλογος 138 εκτελεσμένων λέγοντας: «Είναι σήμερα υποχρέωσή μας αλλά και υπόσχεση αυτός ο κατάλογος να ολοκληρωθεί. Ευελπιστούμε η σημερινή εκδήλωση αλλά και η έκδοση να τροφοδοτήσουν την παραπέρα ιστορική μελέτη και έρευνα».
Και κλείνοντας έδωσε την υπόσχεση: «Κανείς δεν μπορεί να σβήσει και να αλλοιώσει τη θυσία σας. Δεν σας ξεχνάμε σύντροφοι, είστε η ιστορία μας, οι ρίζες μας που ποτίστηκαν με το αίμα σας και σήμερα μεγαλώνουν, βαθαίνουν και στεριώνουν καλά, διαπαιδαγωγώντας τις νέες γενιές κομμουνιστών, τα σημερινά μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ. Είστε οι δικοί μας νεκροί, οι δικοί μας άγιοι! Να είστε σίγουροι ότι συνεχίζουμε στα δικά σας χνάρια με σύγχρονη επαναστατική στρατηγική και έχοντας άσβεστο μίσος για το σύστημα της εκμετάλλευσης».
Σεμνός φόρος τιμής σε αλύγιστες μορφές της ταξικής πάλης!
Στην έναρξη της εκδήλωσης κατατέθηκαν στεφάνια στο μνημείο, από τον Σωτήρη Παρίση εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ, από τον Νίκο Κουφαλάκο, εκ μέρους του ΚΣ της ΚΝΕ, από τα Παραρτήματα Πάτρας και Αιγιαλείας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ από τους επικεφαλής τους Δώρα Καραΐσκου και Θανάση Χελάκη αντίστοιχα.
Επίσης, λουλούδια κατατέθηκαν από την Ντίνα Παπάκου, εκ μέρους του Μικρασιατικού Πολιτιστικού Συλλόγου «Παναγία Γηροκομίτισσα», αλλά και από απογόνους εκτελεσμένων στην περιοχή και συγκεκριμένα από την Σταυρούλα Αλεξοπούλου, κόρη του Θανάση Αλεξόπουλου, από τα Κουνινά (εκτελέστηκε στις 17 Ιουνίου 1949, μαζί με τον αδερφό του Γιώργο), τον Φώντα Κατσιδήμα απόγονο της Σταθούλας Κατσιδήμα από τα Κουνινά, ΕΠΟΝίτισσας, μαχήτριας του ΔΣΕ (φυλακίστηκε στις Φυλακές της Πάτρας, εκτελέστηκε στα 25 της χρόνια τον Ιούλιο του 1949), την οικογένεια Μεϊντανά, απόγονοι του Αντώνη Μεϊντανά, από τις Δάφνες Αιγίου (μαχητής του ΔΣΕ εκτελέστηκε 35 χρονών το 1949), τον Χρήστο Σολωμό, ανιψιό του Παναγιώτη Σολωμού από το Λεόντιο Αχαΐας Ανθυπολοχαγό του ΔΣΕ (καταδικάστηκε από το Στρατοδικείο της Πάτρας και εκτελέστηκε τον Ιούνιο του 1949), την οικογένεια Πετράτου απογόνους του Δημήτρη Πετράτου, που γεννήθηκε το 1905 στα Πατρικάτα Κεφαλονιάς, μέλος του ΚΚΕ στην Πάτρα (αιχμαλωτίστηκε στις 12 Μάρτη 1949 στο συνοικισμό «Παλιοκωστέικα» του χωριού Κάλφας Τριταίας, όπου σκοτώθηκαν ο Καπετάν Νικήτας και ο Καπετάν Καρατζάς όπου οι εκτελεστές τον ανάγκασαν να κουβαλάει στους ώμους του τα κεφάλια τους περιφέροντάς τον στα γύρω χωριά για τρομοκράτηση του λαού. Ο ίδιος καταδικάστηκε σε θάνατο από το Στρατοδικείο Πάτρας (εκτελέστηκε στις 3 Ιουνίου 1949, η μητέρα και ο γιος του παρακολούθησαν την εκτέλεση).
Λουλούδια κατέθεσαν επίσης, η Κατερίνα Γκορίνη, εγγονή της Κατερίνας Γκορίνη, γραμματέα της Κομματικής Οργάνωσης Πατρών (πιάστηκε τον Ιούνιο του 1948, μαζί με ακόμα 10 στελέχη από την Ασφάλεια Πατρών, οδηγήθηκε στην Ακροναυπλία και εκτελέστηκε με απόφαση του Στρατοδικείου Κορίνθου, δικάστηκε μαζί με την κόρη της, το 1949 δολοφονήθηκε και ο γιος της), την Καλομοίρα Καγκελάρη απόγονο του Δημήτρη Κορμανίδη (δικάστηκε με την «Ομάδα Αυτοάμυνας» από το Στρατοδικείο Κορίνθου και εκτελέστηκε εκεί τον Αύγουστο του 1948), τον Νίκο Κοσμάτο, γιο του Βαγγέλη Κοσμάτου (δικάστηκε τον Γενάρη του 1949 στη δίκη των στελεχών της Κομματικής Οργάνωσης Πάτρας, μετά τη δολοφονία των Χινόπωρου και Μαντζούτσου, εξορίστηκε στη Γυάρο) και την Αρχοντία Καρτεζίνη, απόγονο του Δημήτρη Μούρτζη (δικάστηκε τον Γενάρη του 1949 στη δίκη των στελεχών της Κομματικής Οργάνωσης Πάτρας, μετά τη δολοφονία των Χινόπωρου και Μαντζούτσου και εξορίστηκε).
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε μέσα σε κλίμα συγκίνησης και αισιοδοξίας, με μουσικό αφιέρωμα από το συγκρότημα του ΚΚΕ και της ΚΝΕ όπου συμμετείχαν οι Φώτης Αραβαντινός, Αγγελική Καββαδία (τραγούδι), Χρήστος Δάβουλος (βιολί), Νίκος Λάμπρης (μπουζούκι), Κώστας Κοτσιλιάνος (πιάνο), Θανάσης Μελάς (μπάσο), Γεράσιμος Πολάτος (κιθάρα) και Αντώνης Χατζιδάκης (κρουστά). Στον χώρο μοιράστηκε στους συμμετέχοντες αναμνηστικό για την ιστορία του Γηροκομειού ως τόπου εκτελέσεων.
