Ένα μπόι ψηλότεροι, γεμάτοι από πίστη και επαναστατική αισιοδοξία, αλλά και πολύτιμη γνώση και συμπεράσματα για τους αγώνες του σήμερα, επέστρεψαν όλοι όσοι συμμετείχαν στην κατασκήνωση που διοργάνωσαν οι Οργανώσεις Ανατολικής Στερεάς και Εύβοιας του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, στις 19-20-21 Ιούνη, στην Σπερχειάδα της Δυτικής Φθιώτιδας, στην καρδιά της ανταρτομάνας Ρούμελης, των ταξικών αγώνων και των αλύγιστων αγωνιστών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.
Τιμώντας τη συμπλήρωση 80 χρόνων από την ίδρυση του ΔΣΕ, τα μέλη και οι φίλοι του Κόμματος και της ΚΝΕ, με βάση την κατασκήνωση, περιηγήθηκαν στη δυτική Φθιώτιδα εκεί που γράφτηκαν ένδοξες σελίδες στην Ιστορία του ταξικού αγώνα στη χώρα μας, εκεί που μεγαλούργησαν οι μαχητές και οι μαχήτριες της τιμημένης 2ης Μεραρχίας του ΔΣΕ και άφησε την τελευταία του πνοή ο κομμουνιστής λαϊκός ηγέτης και διοικητής της, Γιάννης Αλεξάνδρου (Διαμαντής).
Για τρεις ημέρες μέσα από περιηγήσεις στα βουνά της περιοχής, αλλά και πλούσιο πρόγραμμα δραστηριοτήτων στο χώρο της κατασκήνωσης, διδάχτηκαν και εμπνεύστηκαν από τους αγώνες του λαού για λευτεριά και μια καλύτερη ζωή. Πήραν δύναμη από την ταξική πάλη και τους ήρωες που γέννησε για τη συνεχίσει του αγώνα για να ανατραπεί αυτός ο κόσμος της αδικίας.
Από το πρωί της Παρασκευής στον όμορφο χώρο όπου βρίσκεται το Γυμνάσιο και Λύκειο Σπερχειάδας άρχισε να συγκροτείται ένα μικρό “κόκκινο” χωριό από δεκάδες κατασκηνωτές, όλων των ηλικιών. Μέλη και φίλοι της ΚΝΕ, μικρότερα παιδιά μαζί με τους γονείς τους έστησαν τις σκηνές τους, ενώ στο χώρο υπήρχε έκθεση με αρχειακό υλικό από τη δράση του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ στη Στερεά Ελλάδα.
Το διήμερο, εκτός από τις περιηγήσεις τα βουνά της περιοχής και σε ιστορικά μνημεία, περιελάμβανε πλούσιο πρόγραμμα στο χώρο της κατασκήνωσης με αθλητικές και άλλες δημιουργικές δραστηριότητες για παιδιά κάθε ηλικίας, τα οποία με κάθε ευκαιρία εκδήλωναν τον ενθουσιασμό τους, αναφέροντας το πόσο τους άρεσε ο χώρος, οι δραστηριότητες, αλλά και για τις φιλίες και τις σχέσεις που ανέπτυξαν με συνομιλικούς τους από άλλες περιοχές.
Από την «Καλύβα Στεφανή», …στα βήματα του ΔΣΕ
Η δυτική Φθιώτιδα, όπως κάθε γωνιά της Ρούμελης είναι μια περιοχή με σημαντική ιστορική σημασία για την περίοδο 1941 – 1949, καθώς αποτέλεσε το επίκεντρο του ένοπλου αγώνα κατά της τριπλής φασιστικής κατοχής και στη συνέχεια της τρίχρονης εποποιίας του Δημοκρατικού Στρατού.
Μια περιοχή που τα χωριά της έδωσαν χιλιάδες μαχητές και μαχήτριες στους αγώνες του λαού και τα χώματα της έχουν ποτιστεί από “ποτάμια” αίματος. Και που ταυτόχρονα όμως γνώρισε λαογέννητους στρατούς και θεσμούς, όρθωσε το ανάστημα της απέναντι σε πανίσχυρους αντιπάλους, στους κατακτητές, τον αστικό στρατό και τους συμμάχους του.
Μάλιστα μερικές εκατοντάδες μέτρα από το Γυμνάσιο και Λύκειο Σπερχειάδας, βρίσκεται η ιστορική «Καλύβα Στεφανή». Σε αυτό το καλύβι το 1942, με απόφαση του ΚΚΕ, 5 αγωνιστές, με μπροστάρη τον πρωτοκαπετάνιο Άρη Βελουχιώτη, φτιάχνουν την πρώτη αντάρτικη ομάδα του ΕΛΑΣ, που θα γράψει ιστορία στην απελευθέρωση της Ελλάδας από τον κατακτητή.
Και αυτά τα χωριά της δυτικής Φθιώτιδας που έδωσαν τόσα στον αγώνα ενάντια στους φασίστες και ναζί κατακτητές, είναι αυτά που γνώρισαν την ωμή βία, τον τρόμο των παρακρατικών συμμοριών, των “Βουρλάκηδων” και των “Σουρλαίων” που εξαπέλυσε αστική τάξη, με τη στήριξη των Άγγλων συμμάχων της, για να επιβάλλει ξανά την εξουσία της.
Στα ίδια χώματα στα βουνά της δυτικής Φθιώτιδας θα γεννηθούν όμως το 1946 και οι πρώτες αντάρτικες ομάδες, που αποτέλεσαν το πρόπλασμα για την τιμημένη 2η Μεραρχία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Ο λαός της δυτικής Φθιώτιδας και Στερεάς Ελλάδας συνολικά, μόλις δόθηκε ξανά το σύνθημα για αντίσταση, πήρε τα όπλα και μπήκε αποφασιστικά στις γραμμές του ΔΣΕ, δίπλα στους κομμουνιστές, τους ΕΛΑΣιτες, αυτούς που πάλεψε μαζί τους ενάντια στους κατακτητές, αυτούς που γνώρισε και εμπιστεύτηκε.
Πολύτιμος «οδηγός»: «Ρούμελη – Άγραφα. Στα βήματα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας»
Πολύτιμος “οδηγός” σε αυτήν την περιήγηση στην δυτική Φθιώτιδα ήταν ο Ιστορικος – Ταξιδιωτικός Οδηγός «Ρούμελη – Αγραφα. Στα βήματα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας», που κυκλοφόρησε σε εκδόσεις της “Σύγχρονης Εποχής” και παρουσιάστηκε το απόγευμα της Παρασκευής στο χώρο της κατασκήνωσης από τον Θανάση Λεκάτη, μέλος του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ.
Μέσα από την παραστατική αφήγηση του Θανάση Λεκάτη και την παρουσίαση χαρτών, φωτογραφιών και άλλου υλικού που περιλαμβάνονται στον ταξιδιωτικό οδηγό, τα μέλη και οι φίλοι του Κόμματος και της ΚΝΕ, που παρακολούθησαν την εκδήλωση περπάτησαν νοερά στα βήματα και τα μονοπάτια της 2ης Μεραρχίας του ΔΣΕ και του θρυλικού διοικητής, Διαμαντή. “Ακολούθησαν” βήμα – βήμα τις μάχες, τις ατέλειωτες πορείες στα βουνά της περιοχής, τις διεισδύσεις και τους ελιγμούς που έκαναν οι μαχητές και μαχήτριες προκειμένου να βγουν έξω από τον κλοιό που έστηναν γύρω τους οι υπέρτερες δυνάμεις του αστικού στρατού και να μπορέσουν να παραμείνουν στο χώρο ευθύνης τους.
Αναφέρθηκε στην προσφορά των χωριών της περιοχής των αγώνα και ανέδειξε πτυχές της αντοχής και της αυτοθυσίας των μαχητών και μαχητριών. Στάθηκε στις συνθήκες που επικρατούσαν το 1946-47 και τα στοιχεία επαναστατικής κατάστασης που υπήρχαν ακόμη, αλλά και στις μεγάλες μάχες που έδωσε λαογέννητος επαναστατικός στρατός και η 2η Μεραρχία του ΔΣΕ, φτάνοντας μόλις λίγα χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα σκορπώντας τον φόβο και τον τρόμο στην αστική τάξη.
Την παρουσίαση του ταξιδιωτικού οδηγού ακολούθησε μουσική βραδιά με αντάρτικα και παραδοσιακά τραγούδια, από τον Χρήστο Ανωγειανάκη και το συγκρότημά του, ξεσηκώνοντας τους κατασκηνωτές.
Στα μονοπάτια της 2ης Μεραρχίας του ΔΣΕ και του Διαμαντή
Το πρωί του Σαββάτου οι κατασκηνωτές ξεκίνησαν για τις πλαγιές των Βαρδουσίων, με προορισμό να καταλήξουν πάνω από το χωριό Μάρμαρα, εκεί όπου στις 21 Ιούνη 1949 άφησε την τελευταία του πνοή ο θρυλικός “Διαμαντής” και να βρεθούν μέσα στο “τρίγωνο” που διαγράφουν τα βουνά Βαρδούσια, Οίτη και Γκιώνα, που αποτελούσε ζωτικό χώρο για την 2η Μεραρχία.
Πρώτη στάση στο μνημείο του ΔΣΕ που βρίσκεται στο προαύλιο της εκκλησίας των Μαρμάρων και στο οποίο αναγράφονται τα ονόματα 39 συνολικά νεκρών Μαρμαριωτών, μαχητών του ΔΣΕ και δημοκρατικών, που έπεσαν σε μάχες σε κάθε γωνιά της Ρούμελης, στην Εύβοια και τον Γράμμο ή δολοφονήθηκαν από τις παρακρατικές συμμορίες.
Επόμενη στάση στο λιτό μνημείο του Διαμαντή, δίπλα στο ξωκλήσι του Αη Γιάννη, στο δρόμο που οδηγεί από τα Μάρμαρα στο χωριό Ανατολή. Γίνεται εξιστόρηση για την πλούσια δράση της 2ης Μεραρχίας του ΔΣΕ στην περιοχή και στις ηγετικές και πολεμικές ικανότητες του Διαμαντή, αλλά και στις ιδιαίτερες αρετές του χαρακτήρα του, που εκτός από έναν ικανό ηγέτη, φανέρωναν τον σύντροφο, τον πατέρα, τον αδερφό για τους μαχητές και τις μαχήτριες που βρίσκονταν κοντά του.
Από εκεί μια ομάδα θα ξεκινήσει για την διάσχιση του μονοπατιού που οδηγεί στο σημείο που στις 21 Ιούνη 1949 σκοτώθηκε ο Διαμαντής. Ο προσδιορισμός του σημείου έγινε από το Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ. Το μονοπάτι ξεκινά απέναντι από το ξωκλήσι του Αη Γιάννη και καταλήγει πάνω από τη «Σκασμένη πέτρα», στα νοτιοανατολικά αντερείσματα των Μαρμάρων.
Η πορεία ξεκινά. Ο ενθουσιασμός και η συγκίνηση αποτυπώνονται στα πρόσωπα όλων. Ανά διαστήματα γίνονται στάσεις και εξιστόρηση γεγονότων από τη δράση των τμημάτων του ΔΣΕ στην περιοχή.
Φτάνουμε στο σημείο που με σχετική ακρίβεια προσδιορίζεται ότι εγκλωβίστηκε από ισχυρές δυνάμεις του αστικού στρατού ο Διαμαντής και οι λιγοστοί μαχητές και μαχήτριες που βρίσκονταν μαζί του. Η συγκίνηση κορυφώνεται. Το σύνθημα: «Οι μαχητές της Ρούμελης δεν λύγισαν ποτέ, δόξα και τιμή στον ΔΣΕ», αντηχεί αυθόρμητα και εξυψώνει το ηθικό όλων.
Επιστροφή στον Αη Γιάννη και από κει λίγο ψηλότερα, στη θέση «Στεφάνι», ένα σημείο με πανοραμική θέα που δίνει τη δυνατότητα παρατήρησης του ορεινού όγκου της ευρύτερης περιοχής. Εκεί καταφθάνουν ανά ομάδες και οι κατασκηνωτές. Μαζί τους θα βρεθεί και ο Γιώργος Μαρίνος μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής Εύβοιας, συνοδευόμενος από τον Κώστα Μπασδέκη, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.
Στο βάθος το Βελούχι, ο Τυμφρηστός και τα Αγραφα, η οροσειρά της Οθρυος. Στα αριστερά μας οι κορυφές της Σαράνταινας, στα δεξιά μας η Οίτη και πίσω μας οι κορυφές των Βαρδουσίων και η Γκιώνα. Η παρατήρηση και οι διηγήσεις του Θανάση Λεκάτη δίνουν τη δυνατότητα να διαμορφώσεις εικόνα για τις απίστευτες αποστάσεις που κάλυπταν σε ελάχιστο χρονικό διάστημα οι μαχητές και οι μαχήτριες, τους ελιγμούς που έκαναν για να ξεφύγουν από τον κλοιό του αστικού στρατού κατά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, αλλά και για τις τοποθεσίες που διεξήχθησαν αρκετές σημαντικές μάχες.
Με το μάτι διακρίνονται τα χωριά Μάρμαρα, Αργύρια, Κολοκύθια, Νικολίτσι, Γαρδίκι, Νεοχώρι Υπάτης. Χωριά που έδωσαν εκατοντάδες μαχητές και μαχήτριες αρχικά στην ΕΑΜική Αντίσταση και τον ΕΛΑΣ και στη συνέχεια στον ΔΣΕ, που στελέχωσαν τμήματα που ενίσχυσαν το μέτωπο του Γράμμου, επίλεκτα τμήματα που έκαναν διεισδύσεις μέχρι την Πάρνηθα, που πέρασαν μαζί με τον “Ανάποδο”(Θύμιο Καψή) στην Εύβοια και στελέχωσαν το ηρωικό τάγμα του ΔΣΕ στο νησί. Και γι’ αυτό γνώρισαν τη βία των μοναρχοφασιστών και των συμμοριών του παρακράτους, αλλά και των επίσημων οργάνων επιβολής εξουσίας του αστικού κράτους.
Γίνεται εξιστόρηση για τις πρώτες μάχες που έδωσαν το φθινόπωρο του 1946 στα γύρω υψώματα τα πρώτα τμήματα ανταρτών του Νάκου Μπελλή και του Παλαιολόγου, που πέρασαν από την Οθρυ στα Βαρδούσια και ενώθηκαν με το τμήμα του Διαμαντή, που έφτασε στην περιοχή από τον Παρνασσό. Γίνονται αναφορές στη διάλυση πολύ μεγαλύτερων σε δύναμη τμημάτων Χωροφυλακής και ομάδων μοναρχοφασιστών, αλλά και δυνάμεων του αστικού στρατού, που μετέτρεψαν τον ευρύτερο ορεινό όγκο σε ελεύθερη περιοχή και έδωσαν τη δυνατότητα ελεύθερης κίνησης των τμημάτων και διαμονής τους μέσα στα χωριά, αλλά και ταυτόχρονα ανάσα στους κατοίκους, οι οποίοι ωστόσο από το καλοκαίρι του 1947 και έπειτα άρχισαν να εκτοπίζονται με τη βία προς τις πεδινές κωμοπόλεις και τη Λαμία.
Απέναντι μας το Βελούχι, η θέα του οποίου σου δίνει τη δυνατότητα να μιλήσεις για τα περάσματα στα Άγραφα και την κοινή δράση της 2ης Μεραρχίας με την 1η Μεραρχία, διοικητής της οποίας ήταν ο “Γιώτης” (Χαρίλαος Φλωράκης). Αποκορύφωμα μάλιστα της κοινής αυτής δράσης ήταν η μεγάλη και πετυχημένη επιχείρηση για την κατάληψη του Καρπενησίου το Γενάρη του 1949.
Δεν έλειψαν οι αναφορές στα τελευταία τμήματα και τους μαχητές και μαχήτριες που έμειναν στα βουνά της δυτικής Φθιώτιδας μέχρι το τέλος του 1949. Στις αποστολές που έγιναν για την περισυλλογή τους και διαφυγή τους, αλλά και στους τελευταίους νεκρούς το Δεκέμβρη του 1949, που εντοπίστηκαν από το αστικό στρατό και τις ομάδες καταδίωξης τραυματίες και εξουθενωμένοι από τις κακουχίες και εκτελέστηκαν άνανδρα. Μάλιστα στο νεκροταφείο Σπερχειάδας υπάρχει κοινοτάφιο μαχητών και μαχητριών που δολοφονήθηκαν στο τέλος του 1949, ενώ δεν έλειψαν οι αναφορές στους τελευταίους αντάρτες της Ρούμελης, όπως τον Νίκο Κουβαρά, από το χωριό Μάρμαρα, που έμεινε κρυμμένος στα βουνά της περιοχής μέχρι το 1955.
Στα πρόσωπα όλων διακρίνεται το δέος για τον ηρωικό αγώνα του ΔΣΕ, την αυτοθυσία και αυταπάρνηση των κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών που πλαισίωσαν της γραμμές του. Ωστόσο το ίδιο έντονη είναι η αγωνιστική ανάταση, η ακόμα πιο ατσαλωμένη πίστη και αποφασιστικότητα για τους αγώνες του σήμερα, σε μια εποχή που ο κόσμος φλέγεται και ο λαός, με τους κομμουνιστές και το ΚΚΕ μπροστά, καλείται να βγει ξανά στο προσκήνιο της Ιστορίας και της ταξικής πάλης.
Στεκόμαστε με κομμουνιστική ευθύνη απέναντι στην Ιστορία μας
Στην εκδήλωση του Σαββάτου στο χώρο της κατασκήνωσης παραβρέθηκε ο Γιώργος Μαρίνος, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.
“Το ΚΚΕ τιμά τα 80 χρόνια από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Τιμάμε όλους όσοι έπεσαν ή τραυματίστηκαν στις ηρωικές μάχες του”, τόνισε η Ζωή Χαχάμη ξεκινώντας την ομιλία της και πρόσθεσε:
“Κρατάμε ψηλά τη σημαία της πάλης για τον Σοσιαλισμό! Είμαστε περήφανοι και στεκόμαστε με κομμουνιστική ευθύνη απέναντι στην Ιστορία μας, στην ιστορία του ΚΚΕ και της τρίχρονης εποποιίας του Δημοκρατικού Στρατού, σίγουροι ότι το μέλλον της ανθρωπότητας είναι ο κομμουνισμός! Ο αγώνας του ΔΣΕ, αυτή η κορυφαία ταξική σύγκρουση στη χώρα μας, άφησε ισχυρές επαναστατικές παρακαταθήκες στο Κόμμα μας, στον δρόμο για τη νίκη της εργατικής τάξης (….)
Είμαστε περήφανοι γιατί ακόμα και στις αρνητικές συνθήκες που διαμορφώθηκαν για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα με τον λόγο του Τσόρτσιλ περί «σιδηρού παραπετάσματος» τον Μάρτη του ‘46, το Δόγμα Τρούμαν και το Σχέδιο Μάρσαλ το ’47 και την ίδρυση του ΝΑΤΟ τον Απρίλη του 1949, το ΚΚΕ με τον αγώνα του ΔΣΕ, που ήταν αγώνας ταυτόχρονα πατριωτικός και διεθνιστικός, εκπλήρωσε στο ακέραιο το χρέος του απέναντι στην εργατική τάξη της Ελλάδας και της υπόλοιπης Ευρώπης, το χρέος του απέναντι στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα”.
Προσδιόρισε ότι η πείρα του ΔΣΕ και γενικότερα η ταξική πάλη της δεκαετίας του 1940 δείχνει ότι “ο συσχετισμός δυνάμεων μεταξύ των δύο κόσμων, της εργατικής και της αστικής τάξης, δεν μένει στάσιμος”, ενώ αναφερόμενη στις σημερινές εξελίξεις τόνισε μεταξύ άλλων:
“Ζούμε μια περίοδο που ο πλανήτης φλέγεται. Τα πολεμικά μέτωπα πολλαπλασιάζονται, οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται επικίνδυνα, ενώ η πολεμική προετοιμασία και η λεγόμενη “πολεμική οικονομία” έρχονται με ένταση στο προσκήνιο.
Οι περισσότεροι σκέφτεστε πως “τι πρέπει να γίνει για να αλλάξει η σημερινή κατάσταση;”.
Το ΚΚΕ έχει τη μόνη ρεαλιστική, ελπιδοφόρα απάντηση σε αυτό το ερώτημα, για να μπορέσει να ανοίξει ο δρόμος της ζωής και να σπάσει η ασφυξία που μας επιβάλλουν.
Επιλεξτε το δρόμο της ανατροπής αυτού του συστήματος, κάντε πράξη το σύνθημα “μόνο ο λαός μπορεί να σώσει το λαό”. Ενισχύστε με κάθε τρόπο το ΚΚΕ, τη μόνη δύναμη που μπορεί να οδηγήσει το λαό στην ανατροπή της βαρβαρότητας, ανοίγοντας δρόμο για το μέλλον.
Είναι μπροστά μας οι δυσκολίες του συστήματος που πέφτει μέσα στη μέγγενη των αντιθέσεων του, δυσκολίες που μπορούν να γίνουν δυνατότητες για το λαό και τη νεολαία. Αρκεί να μην κυριαρχίσουν παλιές και νέες αυταπάτες, να μην βάλει ο λαός πλάτη στις δυσκολίες του συστήματος μα μόνο καρφιά να του καρφώνει ετοιμάζοντας την ανατροπή του.
Σε αυτό το κόσμο που φλέγεται πρωταγωνιστής να γίνει ο λαός με το ΚΚΕ μπροστά! Με το ΚΚΕ, για τον σοσιαλισμό, για τη ζωή που μας αξίζει, για τον κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Σε αυτό τον δρόμο αξίζει να πορευτεί κάθε νέος άνθρωπος, να βαδίσει με το κεφάλι ψηλά”.
Το πρόγραμμα του Σαββάτου, ολοκληρώθηκε με λαϊκή βραδιά και το συγκρότημα του Βαγγέλη Κορακάκη να κρατά συντροφιά στους κατασκηνωτές, με τη μοναδική του ερμηνεία.
Από τα Μάρμαρα στη Λιλαία
Το πρόγραμμα της κατασκήνωσης ολοκληρώθηκε το πρωί της Κυριακής με συμμετοχή κατασκηνωτών στην εκδήλωση τιμής και μνήμης, που διοργάνωσαν η ΕΠ Αν Στερεάς και Εύβοιας του ΚΚΕ, η Ένωση Φίλων Μνήμης “Διαμαντή” και η ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ, στη Λιλαία Φωκίδας, γενέτειρα του Γιάννη Αλεξάνδρου (Διαμαντή) με αφορμή τη συμπλήρωση 77 χρόνων από το θάνατό του.
Στο πλαίσιο της εκδήλωσης έγινε ομιλία από τον Αλέκο Γώγο, πρόεδρο της Ένωσης Φίλων Μνήμης “Διαμαντή”, ο οποίος αναφέρθηκε τη δράση του “Διαμαντή” τόσο την περίοδο της ΕΑΜικής Αντίστασης όσο και στην τρίχρονη εποποιία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας στα βουνά της Ρούμελης.
Ακολούθησε ομιλία από τον Κώστα Μπασδέκη, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, ο οποίος επισήμανε μεταξύ άλλων ότι “η μελέτη και η γνώση της ιστορία του λαϊκού κινήματος και του Κόμματός μας, μας τροφοδοτεί με ζωντανά, μαχητικά συμπεράσματα που σήμερα έχουμε ανάγκη στον αγώνα ενάντια στους εκμεταλλευτές”.
Επισήμανε ότι οι εργαζόμενοι και ο λαός δεν πρέπει να παγιδευτούν στα ψεύτικα διλήμματα περί “σταθερότητας”, αλλά και να μην δείξουν καμία εμπιστοσύνη σε επανεμφανιζόμενους ή νέους “σωτήρες”, τονίζοντας την ανάγκη να αξιοποιήσουν την πείρα τους και να δυναμώσουν αποφασιστικά τη συμπόρευσή τους με το ΚΚΕ παντού, και στις ερχόμενες εκλογές.
“Το ΚΚΕ έχει αποδείξει όχι μόνο ότι δεν το βάζουν στο χέρι αλλά έχει επαναστατικό, σύγχρονο επίκαιρο πρόγραμμα που μπορεί να βγάλει το λαό από τα αδιέξοδα και να δώσει λύση με όρους σύγκρουσης με τη σημερινό σύστημα. Σήμερα ξέρει ο κάθε άνθρωπος του
Στη συνέχεια έγινε μετάβαση στο πατρικό σπίτι του “Διαμαντή”, το οποίο έχει μετατραπεί σε μουσειακό χώρο. Εκεί οι επισκέπτες ξεναγήθηκαν στα εκθέματα από την περίοδο της ΕΑΜικής Αντίστασης και του ΔΣΕ, ενώ η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με κατάθεση στεφάνων στο άγαλμα του “Διαμαντή”.
