Καισαριανή: «Στη μνήμη αυτών των ηρώων…» – Συγκίνηση, περηφάνια, τιμή και μεγάλο πλήθος στην εκδήλωση-συναυλία του ΚΚΕ – Βαθιά ανάσα για τις μάχες που έρχονται! 

Οι «Κοινοί Θνητοί» με το δικό τους «Τους Είδα» ανέβηκαν πρώτοι στη σκηνή και τραγούδησαν για τους ήρωες στον ίδιο χώρο που με τη στάση τους έζησαν «χίλιες δυο ζωές»: «Ποιοι χαμογελάν στο θάνατο / Όταν τους κοιτάει κατάματα / Ποια είναι τα σπουδαία πράγματα που σε κάνουν αθάνατο / Ποιοι είναι τελικά οι ήρωες / Και γιατί θυσία γίνονται / Ποιοι στο άδικο αμύνονται / Και νεκροί ζουν χίλιες δυο ζωές».

Ακολουθούν και άλλα τραγούδια εμπνευσμένα από τη στάση των «200» εκείνη την Πρωτομαγιά του ’44, όπως η «Καισαριανή» του Σταύρου Ξαρχάκου με τον Γιάννη Διονυσίου να το ερμηνεύει υποδειγματικά και να ενώνει τη σκηνή μέχρι την άκρη του Σκοπευτηρίου όπου είχαν απλωθεί οι χιλιάδες που έδωσαν το «παρών» σε αυτή τη μεγαλειώδη πολιτική – πολιτιστική εκδήλωση.

Και βέβαια το «Δεν θέλω να μου δέσετε τα μάτια» από την «Καταχνιά» του Χρήστου Λεοντή σε στίχους του Κώστα Βίρβου. Ο Γιώργος Νταλάρας μοιράζεται τη σκηνή με τον Γιάννη Διονυσίου και τραγουδούν στέλνοντας «σινιάλο» στους «200»…

Με μια φορτισμένη ερμηνεία ο Μίλτος Πασχαλίδης τραγούδησε για την μέρα εκείνη, την πρωτομαγιά που σημάδεψε την Ιστορία το «πρώτη Μαΐου».

Ο Μίλτος Πασχαλίδης τραγούδησε επίσης και το F G Lorca του μεγάλου Θάνου Μικρούτσικου, αλλά και το δικό του «Αγύριστο Κεφάλι». Παραλλάσοντας τον τελευταίο στοίχο μαζί με το κοινό: «Στα χέρια σας αφήνω το τιμόνι, η πιο μεγάλη νύχτα ξημερώνει».

«Ποιονε να κλάψω πρώτονε ποιον να τραγουδήσω πρώτονε…», «Το Μπλόκο της Καισαριανής» του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους Νότη Περγιάλη ερμήνευσε με την δωρική και βαθιά λαϊκή της φωνή η Γιώτα Νέγκα κερδίζοντας το πιο θερμό χειροκρότημα και αμέσως μετά το «Σχεδόν 50 χρόνια» του Μάνου Λοϊζου, γιατί πράγματι «τίποτα δεν πάει χαμένο…».

Τη σκυτάλη πήρε ο Κώστας Τριανταφυλλίδης με το «Μάνα μου και Παναγιά» σε στοίχους Τάσου Λειβαδίτη και μουσική Μίκη Θεοδωράκη. Με το «Πάνε να πεις» η συναυλία συνέχισε να μεταφέρει συμβολικά με μουσική λόγια και σκέψεις των 200 ηρώων με στοίχους όπως: «Πάνε να πεις στους φίλους μου να μη με περιμένουν γιατί και τα ψηλά βουνά ραγίζουν και ραγίζουν και πεθαίνουν».

Από το «Περαστικός και αμίλητος» που μας χάρισε ένα ξεχωριστό ντουέτο της Φωτεινής Βελεσιώτου μαζί με τον Γιώργο Νταλαρα ακολούθησε η Φ. Βελεσιώτου να ερμηνεύει μοναδικά τη «Μάνα» του Χριστόδουλου Χαλαρή.

Μια πολύβουη χορωδία συνόδευσε τον Γιώργο Νταλάρα στα «Παραπονεμένα Λόγια» του Γιάννη Μαρκόπουλου. Αμέσως μετά εκπροσωπώντας όσους βρέθηκαν σε αυτήν τη συγκλονιστική συναυλία τόνισε: «Όσοι είμαστε εδώ πάνω στη πάνω στη σκηνή δεν μπορούσαμε και δεν θέλαμε να είμαστε πουθενά άλλου εκτός από εδώ απόψε, σε αυτόν εδώ τον ιερό τόπο του μαρτυρίου. Σε αυτή τη μάντρα πέσανε περίπου 750 ατομα. Δεν θα μάθουμε λεπτομέρειες για τις ζωές τους. Θα μάθουμε όμως και δεν θα ξεχάσουμε ποτέ ποιοι και γιατί τους σκοτώσανε. Προσωπικά ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στον ΓΓ που κάλεσε εμάς και εσας απόψε να γίνουμε κοινωνοί αυτής της απίστευτης Ιστορίας..». Ευχαρίστησε ακόμα τον Δ. Κουτσούμπα σημειώνοντας ότι είναι ένας από τους λίγους ανθρώπους που σέβεται τον χώρο της μουσικής, τονίζοντας ότι «θα είμαστε κοντά σας».

Και το θερμό χειροκρότημα «έπνιξαν» οι μελωδίες από τη Ρωμιοσύνη του δικού μας Μίκη, του δικού μας Γιάννη Ρίτσου. «Γιατί πάνω σε αυτά τα ιερά χώματα, που είναι δικό τους και δικό μας θα τραγουδάμε πάντα τα τραγούδια που είναι δικά τους και δικά μας! Προσμένοντας πάντα την ώρα να σημάνει Ανάσταση».

Η αποκορύφωση του «θα σημάνουν οι καμπάνες» δεν ήρθε μόνο από σκηνής αλλά και από το κοινό με χιλιάδες υψωμένες γροθιές και κόσμο που ξεσηκώθηκε χειροκροτώντας.

Για όλους αυτούς που αντίκρισαν το απόσπασμα με το τελευταίο τους χαμόγελο τραγούδησε το «Γελαστό Παιδί» η Ασπασία Στρατηγού και συνέχισε με τη «Λένγκω» του Γιάννη Μαρκόπουλου.

«Βασίλεψες αστέρι μου» και ακολούθησε ένας άλλος Μάης, εκείνος του ’36 στη Θεσσαλονίκη… Τη δεκαετία που ανδρώθηκε και η πλειοψηφία των «200» μέσα σε σκληρούς ταξικούς αγώνες…

Ο «Επιτάφιος« του Γιάννη Ρίτσου ακούστηκε δυνατά από τη Βιολέτα Ίκαρη… «Παιδί μου εσύ κοιμήσου και εγώ τραβώ στα αδέρφια σου και σμίγω τη φωνή σου…».

Από το τόσο αγαπημένο σε όλες τις ηλικίες, «Ν’ αγαπάς« του Πεντέλη Θαλασσινού στο «Λεβέντης εροβόλαγε» και τα χειροκροτήματα να γίνονται ακόμα πιο δυνατά..

Με δική του γνήσια λαϊκή φωνή, ο Βαγγέλης Κορακάκης, γέννημα – θρέμμα της Καισαριανής, τραγούδησε το «Γερακίνας γιος». Ο Γιώργος Νταλάρας ερμήνευσε στη συνέχεια το τραγούδι που έχει γράψει ο Β. Κορακάκης για τους εκτελεσμένους της Καισαριανής, το «Της ερημιάς», ενώ ο Βασίλης Κορακάκης τραγούδησε μαζί με το κοινό με μια φωνή το «Νύχτωσε« του Αποστόλου Καλδάρα.

Από το «Σφαγείο» και το «Τώρα τώρα» στον «Μικρόκοσμο» του αξέχαστου Θάνου Μικρούτσικου η Νατάσσα Μποφίλιου ξεσήκωσε τους χιλιάδες που τη συνόδευαν με τις φωνές τους, χειροκροτήματα και υψωμένες γροθιές.

Από τα τραγούδια αυτής της συναυλίας δε θα μπορούσαν να λείπουν τα «Μαλαματένια λόγια», με όλους τους καλλιτέχνες να ανεβαίνουν στη σκηνή για να τραγουδήσουν μαζί για τα ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια που ξεφορτώνουν στη Καισαριανή.

Η συναυλία συνεχίστηκε έτσι, με το σύνολο να παραμένει στη σκηνή και να κρατάει όρθιο όλο το κοινό, τραγουδώντας συμβολικά κομμάτια του μεγάλου Μίκη Θεοδωράκη. Για όσους πάνε κόντρα στον καιρό, για αυτούς που «Όταν σκοτώνονται, η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα».

Ο Γιώργος Νταλάρας κάλεσε μάλιστα τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, να σμίξει με τους καλλιτέχνες για την ολοκλήρωση του προγράμματος της συναυλίας, δίνοντάς του μικρόφωνο για το «Ένα το χελιδόνι» και την «Ρωμιοσύνη».

«Στη μνήμη αυτών των ηρώων…» ανάφερε ο Γιώργος Νταλάρας.

Ήταν μια συναυλία μνήμης και αγώνα.

Μια συναυλία για όλους εμάς που μάθαμε να διαβάζουμε την ιστορία σε μικρά ονόματα…

Μια συναυλία προσκλητήριο αγώνα για όλες τις μικρές και μεγάλες μάχες που έχουμε μπροστά μας…