Τον κομμουνιστή δημοσιογράφο του «Ριζοσπάστη», Κώστα Βιδάλη, που άφησε την τελευταία του πνοή στον Θεσσαλικό κάμπο, δολοφονημένος από τη συμμορία του Σούρλα πριν 80 χρόνια στις 14 Αυγούστου 1946, τίμησαν σήμερα αντιπροσωπείες της ΤΕ Υπαίθρου Λάρισας του ΚΚΕ, της ΔΕ του Παραρτήματος Λάρισας της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ και της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Θεσσαλίας – Στερεάς Ελλάδος και Εύβοιας, καταθέτοντας στεφάνια στο μνημείο που έχει ανεγερθεί προς τιμήν του στον τόπο του μαρτυρίου του, στη Μελία του νομού Λάρισας.
Επιπλέον παραβρέθηκαν ο βουλευτής του ΚΚΕ Γιώργος Λαμπρούλης, ο Γιάννης Γιαννακόπουλος μέλος του ΔΣ της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Θεσσαλίας – Στερεάς Ελλάδος και Εύβοιας, ο πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου Μελίας Κωνσταντίνος Νταλαμπύρας, ο πρώην Κοινοτάρχης Νίκος Χονδρονάσιος και κάτοικοι της περιοχής του Δήμου Κιλελέρ.
Στη σύντομη ομιλία του, ο πρόεδρος του παραρτήματος Λάρισας της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ Θανάσης Σερδένης, αναφέρθηκε αρχικά στην αγωνιστική διαδρομή του, ενώ στη συνέχεια τόνισε μεταξύ άλλων: «Η ζωή και ο θάνατος του Κώστα Βιδάλη έχουν πολλά να διδάξουν και να προσφέρουν σε όλους μας και ειδικά στους νεότερους. Ειδικά σήμερα, που η χώρα μας μπλέκεται όλο και περισσότερο στους πολέμους των ιμπεριαλιστών, που οι στρατιωτικές δαπάνες σπάνε κάθε ρεκόρ, που τα σύννεφα μιας νέας καπιταλιστικής κρίσης είναι προ των πυλών διεθνώς και το σύστημα εντείνει την καταστολή, με όλους τους τρόπους, απέναντι στον λαό και τη νεολαία, έχουμε πολλούς λόγους να “κοιτάξουμε” στις σελίδες της Ιστορίας της Εθνικής Αντίστασης και του λαού μας.
Να διδαχθούμε από την πείρα – θετική και αρνητική – και τον απέραντο ηρωισμό που αναβλύζουν, να δούμε ότι ο οργανωμένος λαός, με το ΕΑΜ και το ΚΚΕ στην πρώτη γραμμή, μπορεί να τα βάλει με εχθρούς που φαντάζουν ανίκητοι και να μεγαλουργήσει. Κοιτάζουμε, όμως, πίσω, μόνο για να πάμε πιο αποφασιστικά μπροστά. Για να στερεώσουμε και να δυναμώσουμε ακόμα περισσότερο τα βήματα που έχουν γίνει, το ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής. Συνεχίζουμε, με ακλόνητη αποφασιστικότητα και πίστη στο όμορφο μέλλον της ανθρωπότητας, για το οποίο πάλεψαν και θυσιάστηκαν όλοι αυτοί οι ήρωες του ΕΑΜ – του ΕΛΑΣ, ΕΛΑΝ, ΟΠΛΑ, ΕΠΟΝ του ΔΣΕ και του λαού μας. Αγωνιζόμαστε για την κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, όπου η εργατική τάξη θα έχει την εξουσία, και η χώρα μας, αποδεσμευμένη από δολοφονικές ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, θα προοδεύει προς όφελος όλου του λαού της. Ο αγώνας γι’ αυτό το μέλλον είναι η καλύτερη τιμή στη μνήμη τους!».
Στρατευμένος στην πάλη για το δίκιο του λαού μέσα από τον κομματικό Τύπο
Ο Κώστας Βιδάλης, βρέθηκε στο Θεσσαλικό κάμπο τον Αύγουστο του 1946. Είναι η περίοδος που έχει εξαπλωθεί σε όλη τη χώρα ένα απίστευτο όργιο τρομοκρατίας απέναντι στους κομμουνιστές και τους λαϊκούς αγωνιστές, μια λυσσαλέα προσπάθεια του ταξικού εχθρού να τσακίσει το κίνημα. Στα γραφεία του «Ριζοσπάστη» φτάνουν συνεχώς τέτοιες ειδήσεις. Στον θεσσαλικό κάμπο, ειδικά, οργιάζει η συμμορία του Σούρλα. Καίνε χωριά, σκοτώνουν και βασανίζουν τους αγωνιστές…Ο Κώστας Βιδάλης ζητά από την εφημερίδα να πάει στη Θεσσαλία. Φτάνει στις 11 Αυγούστου. Στις 13 Αυγούστου, η εφημερίδα λαμβάνει το τελευταίο του μήνυμα: «Λογαριάζω να ‘μαι αυτού Παρασκευή βράδυ, 16 του μηνός. Μάζεψα φοβερό υλικό. Θα τα πούμε». Την ίδια μέρα ταξίδευε με το τρένο από τη Λάρισα για τον Βόλο.
Στον Πλατύκαμπο, 13 χιλιόμετρα από τη Λάρισα, 20 συμμορίτες του Σούρλα σταμάτησαν το τρένο και τον αιχμαλώτισαν, μπροστά στα μάτια αξιωματικών του στρατού και της χωροφυλακής που έμειναν άπραγοι. Λίγες ώρες μετά, ο Βιδάλης οδηγήθηκε στο χωριό Μελία, στο νεκροταφείο. Εκεί δολοφονήθηκε, αφού πρώτα βασανίστηκε άγρια, ενώ το κορμί του πετάχτηκε στα χωράφια. Έγραφε ο «Ριζοσπάστης» στις 24/8/1947, ένα χρόνο μετά το θάνατο του Κ. Βιδάλη: «Ο Κώστας Βιδάλης δεν βρισκόταν ανάμεσά μας στο “Ριζοσπάστη” στο χρόνο που μας πέρασε. Και όμως βρισκόταν ανάμεσά μας σα να ήταν ζωντανός… Τον μνημονεύουμε άπειρες φορές. Τον μνημόνευαν τα πράγματα τα ίδια. “Μια εφημερίδα που έδωσε ένα Βιδάλη…”, λέγαμε πάντα. Μια εφημερίδα που έδωσε τον Βιδάλη χρειάζεται μια μπολσεβίκικη φρουρά από αγωνιστικά στελέχη του τόπου μας. Στελέχη που να νιώθουν την εφημερίδα του λαού σαν έπαλξη και σαν ορμητήριο. Σαν απόρθητο μετερίζι με τη σημαία του να κυματίζει πάντα περήφανα και ψηλά. Τόσο ψηλά που να μην μπορούν να τη φτάσουν ούτε οι άπειρες δικαστικές αποφάσεις, ούτε η άνανδρη λύσσα των χαφιέδων που τον τριγυρίζουν.
Τέτοια φρουρά νέων αγωνιστών έφτιαξε ο “Ριζοσπάστης”. Άλλοι βρίσκονται μέσα στα σίδερα της φυλακής, αφού υπεράσπισαν θαρραλέα την εφημερίδα και το Κόμμα τους από το εδώλιο του κατηγορουμένου… Πολλοί άλλοι βρίσκονται στο βράχο της εξορίας. (Και οι μεν και οι δε απόδειξη της δυτικοδημοκρατικής ελευθεροτυπίας). Άλλοι βοηθούν την εφημερίδα τους από το εξωτερικό… Και οι υπόλοιποι βρίσκονται πάντα στη θέση τους, στα γραφεία και τα τυπογραφεία, ανάμεσα στο χαφιεδολόι, φανερά και κρυφά, και βγάζουν την εφημερίδα τους ψύχραιμα, αποφασιστικά, πεισματικά. Και καλύτερη από πρώτα».
Ποιος ήταν ο Κώστας Βιδάλης
Γεννημένος στην Αθήνα το 1904, ο Κώστας Βιδάλης γνώρισε από πολύ μικρός τη βιοπάλη. Τελειώνοντας το Γυμνάσιο, γράφτηκε στη Νομική, στη συνέχεια άφησε όμως τις σπουδές του και στράφηκε στη δημοσιογραφία.
Το 1924 ξεκίνησε να εργάζεται στον «Ριζοσπάστη». Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Συντακτών, δυναμικός συνδικαλιστής.
Το 1936 πηγαίνει, ως απεσταλμένος του «Ριζοσπάστη», στη Σπαρτακιάδα της Βαρκελώνης.
Το 1941 γίνεται μέλος του ΚΚΕ. Με την έναρξη της Εθνικής Αντίστασης γίνεται γραμματέας της Επιτροπής Κεντρικής Διαφώτισης του ΕΑΜ.
Καθοριστική ήταν η συμβολή του στην κυκλοφορία του παράνομου Τύπου στην Κατοχή. Στην έκδοση της «Ελεύθερης Ελλάδας», που αποτελούσε το κεντρικό όργανο του ΕΑΜ, του «Απελευθερωτή», της «Επιμελητείας του Αντάρτη». Στη «Μάχη της Σοδειάς» ήταν στην πρώτη γραμμή. «Να γράφεις, κύριε συνάδελφε, για τους απλούς ανθρώπους. Καθαρά, όχι συννεφώδη, σύντομα και περιεκτικά. Άφηνε στην άκρη τις φλυαρίες και δίνε το λόγο στα γεγονότα». Αυτές ήταν οι συμβουλές του στους νεότερους και φρόντιζε να τις ακολουθεί και ο ίδιος, θυσιάζοντας στο καθήκον του να καταγράψει τα γεγονότα και τα βάσανα του λαού την ίδια του τη ζωή