Περίσσεψε η συγκίνηση στην εκδήλωση που συνδιοργάνωσαν η Τομεακή Επιτροπή Λέσβου του ΚΚΕ και το Παράρτημα Λέσβου της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ, το βράδυ της Τρίτης 18 Αυγούστου στην ανταρτομάνα Αγιάσο, για την παρουσίαση του βιβλίου «Η ιστορία αυτή δεν θα ξεχαστεί… Στρατόπεδο εξόριστων γυναικών Χίου 1948-1949».
Η εκδήλωση φώτισε μια ιδιαίτερα σημαντική σελίδα της ιστορίας του λαϊκού κινήματος και της γυναικείας συμμετοχής στους αγώνες της περιόδου και ανέδειξε, μέσα από μαρτυρίες, ντοκουμέντα και ιστορική έρευνα, την πορεία των γυναικών της Λέσβου που εξορίστηκαν στη Χίο, διατηρώντας ζωντανή τη μνήμη και την ιστορική πείρα.
Ο Παναγιώτης Κουτσκουδής, συγγραφέας και ερευνητής της ιστορίας του λεσβιακού λαϊκού κινήματος, παρουσίασε οπτικοακουστικά ντοκουμέντα (βίντεο, φωτογραφίες, ηχητικά) και μαρτυρίες γυναικόπαιδων της Λέσβου από τα κολαστήρια της «αναμόρφωσης και της εθνικής τους ανάνηψης» (Χίο, Τρίκερι, Μακρόνησο).
Στην εκδήλωση μίλησαν ο Γιώργης Αμπαζής, εκ των συγγραφέων του βιβλίου και μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, και η Χριστίνα Μπέλλα, Γραμματέας της ΤΕ Λέσβου του ΚΚΕ.
Αποσπάσματα από το βιβλίο και μαρτυρίες εξόριστων γυναικών διάβασε η Αγλαΐα Κυρίτση, φιλόλογος – δημοσιογράφος και επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης» Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, η οποία παρουσίασε – συντόνισε την εκδήλωση.
Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν ο παλαίμαχος κομμουνιστής βουλευτής Στρατής Κόρακας, η βουλευτής Λέσβου του ΚΚΕ Μαρία Κομνηνάκα, καθώς και αρκετοί απόγονοι αγωνιστών και αγωνιστριών του ΔΣΕ.
«Ο καλύτερος τρόπος για να τιμήσεις την Ιστορία δεν είναι η απλή παράθεση ιστορικών γεγονότων, είναι να βγάζεις συμπεράσματα από αυτήν, να τα μεταλαμπαδεύεις στις νεότερες γενιές, να γίνονται οδηγός για την πάλη στο σήμερα», σημείωσε στην παρέμβασή της η Χριστίνα Μπέλλα, Γραμματέας της ΤΕ Λέσβου του ΚΚΕ.
Μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στις προσπάθειες για το ξαναγράψιμο της Ιστορίας, που γίνονται και από διάφορους ιστοριοδίφες στο νησί που προσπαθούν να αλλοιώσουν το περιεχόμενο και τα συμπεράσματα της ηρωικής ιστορίας του «κόκκινου νησιού». Τόνισε την αξία που έχουν βιβλία όπως αυτό των Γιώργη και Γιάννη Αμπαζή, που αναδεικνύουν πως η ανυποχώρητη στάση των γυναικών του λαού πήγαζε από τους υψηλούς σκοπούς που υπηρετούσαν, σκοποί και προσωπικότητες που σμιλεύονται σε οργανωμένη συλλογική δράση για την ανατροπή της ταξικής σκλαβιάς, σμιλεύονται στο ΚΚΕ στους αγώνες που αυτό και μόνο αυτό έχει καταφέρει να εμπνεύσει.
Αναφέρθηκε αναλυτικά στην πάλη του ΚΚΕ για τη γυναικεία ισοτιμία, σημειώνοντας πως συνέδεσε την άρση της ανισοτιμίας της γυναίκας με την πάλη για την κοινωνική απελευθέρωση, για τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό, μέσα στην οποία αναδείχτηκαν τεράστιες γυναικείες μορφές, πρωτοπόρες στον αγώνα που πέρασαν διά πυρός και σιδήρου και άντεξαν γιατί συνέδεσαν τη ζωή τους με την πάλη για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση.
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στη μεγάλη σημασία που έχει στις σημερινές συνθήκες η συμμετοχή των γυναικών στα σωματεία, στους αγώνες, η συμπόρευση με τους κομμουνιστές, όλα όσα διαμορφώνουν ταξική πολιτική συνείδηση, η σημασία όλα αυτά να μεταδίδονται στις επόμενες γενιές, επισημαίνοντας πως η γυναίκα «που κοιτάζει τα παιδιά της και το σπίτι της» είναι η γυναίκα που συνδικαλίζεται διεκδικώντας αυξήσεις, ανθρώπινο ωράριο, ασφάλιση και δημόσια Υγεία, που αγωνίζεται ενάντια στον πόλεμο, για να ‘χει το νησί παιδιάτρους, η αγρότισσα που βγαίνει στα μπλόκα του αγώνα, βάζοντας το δικό της λιθαράκι στην κοινωνική πρόοδο.
«Τιμάμε το παρελθόν και διδασκόμαστε για τις μάχες που έχουμε μπροστά μας. Γι’ αυτό απαιτείται ΚΚΕ δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό (…) Το ΚΚΕ καλεί γυναίκες και άνδρες να πρωτοστατήσουν με αισιοδοξία στον αγώνα για να αδυνατίσει και να σπάσει το κλίμα ηττοπάθειας και συμβιβασμού. Τους καλεί να εμπνευστούν από τις πιο δυναμικές και ηρωικές φάσεις του ταξικού αγώνα, κατά τις οποίες οι μεταβολές στις συνειδήσεις μπορεί να είναι γρήγορες, απότομες και μεγάλες», τόνισε κλείνοντας.
Οι τόποι αυτοί πηγή έμπνευσης για το σήμερα και το αύριο της εργατικής τάξης
Ο Γιώργης Αμπαζής στην ομιλία του τόνισε πως η συγγραφή του βιβλίου είναι η εκπλήρωση μιας δέσμευσης προς τις αλύγιστες γυναίκες της ταξικής πάλης, όταν κατά την επίσκεψή τους στον τόπο μαρτυρίου τους στη Χίο το 1997, ζήτησαν να μην ξεχαστεί η ιστορία τους.
Αναφέρθηκε στον ρόλο των ανταρτοοικογενειών (μητέρων, συζύγων, αδερφάδων και παιδιών) την περίοδο άνδρωσης και δράσης του ΔΣΕ στη Λέσβο, που ήταν πολύπλευρος και βαρύνουσας σημασίας, τόσο σε επίπεδο επιμελητείας, όσο και σε επίπεδο επίδρασης και διάχυσης των ιδανικών και αξιών του εγχειρήματος του στις τοπικές κοινωνίες.
Το βιβλίο μας – τόνισε – έρχεται να αναδείξει τον ρόλο και τη σημασία της αγωνίστριας γυναίκας, που στις δοσμένες πολιτικές συνθήκες είχε τη δική της συνεισφορά και συμβολή στο να απλώσουν τις ρίζες τους όχι μόνο τα ένοπλα τμήματα του ΔΣΕ, αλλά και η δράση του σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.
Τόνισε πως η ιστορία, και το τμήμα της που αφορά τις εξόριστες στη Χίο, αποτελεί παρακαταθήκη για το μέλλον και δυναμικό στοιχείο πνευματικής ανάτασης για τη νεολαία και τον λαό. Συμβάλλει στην κατανόηση των σημερινών γεγονότων και στην αντιμετώπιση της επιχειρούμενης παραχάραξης της Ιστορίας, του αντικομουνισμού και της θεωρίας των «δύο άκρων» που προωθείται από την ΕΕ κι άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.
Ακολούθησε εκτενής αναφορά στο θέμα που πραγματεύεται το βιβλίο, υπογραμμίζοντας πως «σε κάθε γωνιά, τοίχο, συρματόπλεγμα, όροφο, θάλαμο των ιστορικών χώρων κρύβονται μικρές ιστορίες της τιτάνιας πάλης ανάμεσα στην αστική και εργατική τάξη (εν προκειμένω του γυναικείου τμήματός της), που εκφράστηκε πολύμορφα, αναδεικνύοντας από τη μια τον κόσμο του καπιταλισμού που σαπίζει και, από την άλλη, τον κόσμο της νιότης και της ελευθερίας, που χτίζεται για να σταματήσει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο (…)
Οι τόποι αυτοί αποτελούν και σήμερα πηγή έμπνευσης για το σήμερα και το αύριο της εργατικής τάξης, η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη με τις σάπιες αξίες του καπιταλιστικού συστήματος, που προωθούνται μέσα από διάφορες διόδους.
Η νέα γενιά στους χώρους των Στρατώνων, του Δημοτικού Σχολείου Αγ. Θωμά και των Αποθηκών μπορεί να βρει τα στοιχεία που θα “χτίσουν” τη δικιά της ζωή και θα την εφοδιάσουν για τον μακρύ δρόμο προς τη δική της Ιθάκη (…)
Γι’ αυτό λαθροχειρούν, γι’ αυτό λασπολογούν ιδιαίτερα τον αγώνα του ΔΣΕ. Όμως, η αλήθεια δεν παραγράφεται, δεν παραχαράσσεται. Το ΚΚΕ πρωτοστατεί και θα συνεχίσει να πρωτοστατεί στην ανάδειξη της ιστορικής αλήθειας με σκοπό την ισχυροποίηση της εργατικής – λαϊκής συνείδησης, θέλησης και μαχητικής στάσης ζωής. Κάθε ιστορικός τόπος, κάθε σημείο θυσίας θα μετατρέπεται σε φάρο έμπνευσης για τις νέες γενιές».
